பத்மினி திருமணம்



பத்மினியே தன் குடும்பம், திருமணம் பற்றி எழுதியது. விகடனில் 2-7-1961 அன்று வெளியிடப்பட்டது. நன்றி, விகடன்! ஓவர் டு பத்மினி!

கடந்த 15 வருஷமாக கலை உலகில் பல துறைகளில் நான் பணியாற்றி வந்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் அநேக பத்திரிகைகள் எனது திரை உலக அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதும்படி என்னைக் கேட்டிருக்கின்றன. ஆனந்த விகடனோ ஒருமுறைகூட என்னைக் கட்டுரை கேட்டதில்லை. ஆனால், நான் இல்லற வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டவுடன், குடும்பப் பத்திரிகையான ஆனந்தவிகடன் எங்கள் குடும்பம் என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதும்படி கேட்டது. நானும் மிக மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்புக்கொண்டேன்.

நாங்கள் கேரள நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்த விஷயம். எங்களுக்குச் சொந்த ஊரே திருவனந்தபுரம்தான். அங்கு கௌரவம் மிகுந்த ஒரு குடும்பத்தில்தான் நாங்கள் பிறந்து வளர்ந்தோம். எங்கள் தாயார் சரஸ்வதி அம்மாளும், தந்தையார் தங்கப்பன் பிள்ளை அவர்களும் எந்த விதமான குறையுமின்றி எங்களை வளர்த்தனர்.

நாங்கள் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இது எனக்குப் பெருமையை அளித்தது. அதே சமயம், அது ஒரு பெரிய தடையாகவும் இருந்தது. அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கலை, நாட்டியம் போன்றவற்றில் பங்கு பெறக்கூடாதாம். அது அவர்கள் கௌரவத்திற்கே இழுக்காம்! அதனால், அரண்மனை நாட்டியக்காரர் கோபிநாத் அவர்கள் ஆரம்பித்த நிருத்ய கலாசாலையில் சேர விரும்பிய எனக்கும் என் தமக்கைக்கும் பல எதிர்ப்புகள் கிளம்பின. இருந்தாலும், என் பெரியம்மா திருமதி பி.கே.பிள்ளை அவர்களின் முயற்சியால் எல்லா எதிர்ப்புகளையும் சமாளித்து, அந்தக் கலாசாலையில் சேர்ந்துவிட்டோம். அப்போது எனக்கு ஆறு வயது. லலிதா என்னை விட இரண்டு வயது மூத்தவள்.

தினசரி காலை வேளைகளில் டான்ஸ் கிளாஸ், பாட்டு கிளாஸ்; பகல் வேளைகளில் பள்ளிக்கூடம்; மாலையில் வீணை கிளாஸ். இரவிலாவது ஓய்வு உண்டா? கிடையாது. ஒவ்வொரு தினமும் நாங்கள் என்ன கற்றுக் கொண்டோம் என்பதை அன்று இரவு எங்கள் பெரியம்மா முன் ஆடிக் காட்ட வேண்டும். இது தினசரி அலுவல்.

கோபிநாத் அவர்களின் நிருத்ய கலா சாலையில் கதகளிதான் கற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. எங்களுக்கோ பரதம் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்று ஆசை. அதனால் திருவிடைமருதூரிலிருந்து மகாலிங்கம் பிள்ளை அவர்களை எங்கள் ஊருக்கு வரவழைத்து, அவரிடம் முறைப்படி பரதம் கற்றுக்கொண்டோம்.

எங்கள் மாமா ஒருவர் பம்பாயில், கடற் படையில் சேவை செய்து வந்தார். நானும் லலிதாவும் அவர் வீட்டுக்கு ஒருமுறை சென்றிருந்தோம். அப்போது பிரபல கலைஞர் உதயசங்கர் அவர்கள் எங்கள் மாமாவைக் காண வந்திருந்தார். நானும் லலிதாவும் அவர் முன்னிலையில் நாட்டியமாடினோம். உடனே அவர், ”இந்தக் குழந்தைகள் தகுந்த நபர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படவேண் டும். இவர்கள் திறமை மிக்கவர்கள். சிறந்த வருங்காலம் இருக்கிறது இவர்களுக்கு” என்று சொல்லி, அதைச் செயல்படுத்தியும் காட்டினார். நாங்கள் முதன்முதலில் திரையுலகில் அடியெடுத்து வைத்ததே அவருடைய கல்பனாவில்தான். ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் நடந்த அப்படப் பிடிப்பு இன்றும் என் நெஞ்சில் பசுமையாகத் திகழ்கிறது.

அதன் பின், எங்கள் திரை உலக வாழ்க்கை துரிதமாகவே முன்னேறியது.

அப்போதுதான் ஒரு நாள் என் தாயார் அக்காவைப் பார்த்து, ”லலிதா, உனக்குக் கலியாணம் செய்துவைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீ என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கேட்டார். மறுவார்த்தை பேசாமல், ”சரி அம்மா” என்று ஒப்புக்கொண்டுவிட்டாள் அக்கா. அது எங்களுக்கு ரொம்பவும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

”என்ன லலிதா! நான் கேட்டதும் அவ்வளவு சுலபமாக ஒப்புக்கொண்டு விட்டாயே! எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது” என்றார் அம்மா. அவர்கள் பேசிக் கொண்டதை நானும் ராகினியும் அவர்களுக்குத் தெரியாமல் அடுத்த அறையிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். அதற்கு லலிதா என்ன பதில் கூறினாள் தெரியுமா?

”பப்பிக்கும் ராகிக்கும் முன்னால் இந்தக் கேள்வியை நீ கேட்டுவிட்டாய். நான் உன்னை எதிர்த்து ஏதாவது பேசினால், அது அவர்களுக்கு வழிகாட்டுவதாக அல்லவா ஆகிவிடும்!” என்றாள்.

ஆமாம்! என் அக்கா லலிதா எங்களுக்கு ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாகத்தான் இருந்தாள்.

அம்மாவிடம் ஒரு வருஷ காலம் காத்திருக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டாள் லலிதா. பின்னர் மெள்ள மெள்ள படங்களில் நடிப்பதிலிருந்து விலகிக் கொண்டாள். வீட்டில் சமையல் வேலையைக் கற்றுக்கொண்டாள்.

பாவம், தினசரி சமையல் அறையில் அவள் பட்ட கஷ்டங்களைச் சொல்லி முடியாது! வடை என்று எதையோ செய்வாள். அது முறுக்கு போல் இருக்கும். இட்லி என்று செய்வாள். அது சிறிய கல் உருண்டைபோல் இருக்கும். என்ன செய்வது? அதையெல்லாம் ருசித்துப் பார்ப்பது எங்கள் கடமையாகிவிட்டது. இப்போது எங்கள் அத்திம்பேர் சிவசங்கரன் அந்தக் கஷ்டத்தை அனுபவிக்கிறார்!

”எவ்வளவுதான் பேரும் புகழும் அடைந்தாலும், இல்வாழ்க்கைதான் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் அவசியம்! அமைதியான குடும்பத்தில் அடையும் நிம்மதியை ஒரு பெண்ணால் வேறு எதிலும் அடைய முடியாது” என்று அடிக்கடி சொல்வாள் லலிதா.

லலிதாவின் கலியாணம் 1957-ம் ஆண்டு சென்னையில் நடைபெற்றது. லலிதா இப்போது ஆலப்புழையில் நிம்மதியான குடும்ப வாழ்க்கை நடத்துகிறாள். அவள் குழந்தைகள் லட்சுமியும், பார்வதியும்! துருதுருவென்றிருக்கும் அவர்களைக் கொஞ்சுவதில் கொள்ளை இன்பம் எனக்கு.

என் அக்கா லலிதாவுக்கு மாப்பிள்ளை தேடித் தந்த மாமா மாதவன் நாயர்தான் எனக்கும் கணவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

பெண் பார்க்கும் வைபவம் சம்பிரதாயப்படி நடந்தது. அதன் பின் நவம்பர் 9-ம் தேதி ஆலப் புழையில் லலிதா வீட்டில் பாக்கு வெற்றிலை மாற்றும் வைபவம், கேரளத்துப் பெரியவர் திருவாளர் மன்னத் பத்மநாபன் அவர்கள் முன்னிலையில் நடந்தது. அதே தினம், நானும் ராகினியும் டில்லியில் பாரதப் பிரதமர் நேருஜியின் முன்பு நாட்டியமாடிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

1961 ஏப்ரல் 27-ம் தேதி திருமணத் தேதியாகக் குறிக்கப்பட்டது. அத்தனை கால இடைவெளி கொடுத்ததற்குக் காரணம், கைவசம் இருக்கும் பட ஒப்பந்தங்களையெல்லாம் நான் பூர்த்தி செய்து விடவேண்டும் என்பதுதான். திருமணத்திற்குப் பின் திரை உலகை நான் விட்டுவிடவேண்டுமென்பதுதான் அவர் வீட்டாரின் அபிப்பிராயம்!

ஏறத்தாழ ஐந்து மாத கால இடைவெளி இருந்தும், எனது படப்பிடிப்பு வேலைகள் முடியவில்லை. எனவே, திருமணத் தேதி மே 25-ம் தேதிக்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டது. அப்படியும் என் வேலைகள் பூர்த்தியாகவில்லை. 23-ம் தேதி வரை நான் படப்பிடிப்பில் கலந்துகொண்டேன். திருமணத்திற்கு முந்தைய நாட்கள் ஓய்வு ஒழிவற்ற நாட்கள்தான்!

படப்பிடிப்பைத் தவிர, ராமாயண நாட்டிய நாடகத்திலும் நான் பங்கு பெற வேண்டியிருந்தது. 20,21,22 ஆகிய மூன்று நாட்களிலும் மாலையில் தொடர்ந்தாற்போல் நாட்டிய நிகழ்ச்சி. பகலெல்லாம் ஷூட்டிங்! 22-ம் தேதி கடைசி நாட்டியம். ராகினி ராமன்; நான் சீதை! வேஷப் பொருத்தம் வெகு ஜோர் என்று சொல்லாதவர்களே கிடையாது. நாட்டியம் முடிந்ததும் ராகினி என்னிடம், ”இனி இந்த ராமச்சந்திரன் உனக்கு வேண்டாம் அந்த ராமச்சந்திரன் போதும் அல்லவா?” என்றாள். வேடிக்கையாகத்தான் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். ஆனால் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவள் கண்கள் கலங்கிவிட்டன. நெஞ்சை அடைத்தது. பிரிவின் துயரம் என்னையும் வாட்டியது.

24-ம் தேதி விமானம் மூலம் கொச்சிக்குப் புறப்பட்டேன். அங்கிருந்து கார் மூலம் குருவாயூர் செல்வதாக ஏற்பாடு!

விமான நிலையத்தில் எனக்கு அளிக்கப்பட்ட வழியனுப்பு உபசாரம் என்னைத் திணறடித்து விட்டது. நாதசுர இசையும், கலைஞர்களின் ஆசிச் சொற்களும் ரசிகர்களின் வாழ்த்தொலியும் சேர்ந்து என்னை எங்கோ அழைத் துச் சென்றுவிட்டன. என் மன நிலை விவரிப்புக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. ஓர் உலகிலிருந்து இன்னொரு வாழ்க்கைக்கு மாறுகிறோம் என்ற எண்ணம் என்னை என்னவோ செய்தது.

கொச்சி விமான நிலையத்திற்கு ராகினி வந்திருந்தாள். நாங்கள் நேராக திருச்சூருக்குச் சென்றோம். இரவை திருச்சூரில் கழித்துவிட்டு பலபலவென்று விடியும்போது குருவாயூருக்குப் புறப்படுவதாகத் திட்டம். அன்றிரவெல்லாம் நானும் ராகினியும் திருச்சூர் ‘ராமவிலாஸ்’ மாளிகையில் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

குருவாயூரில் ஒரே மழை! ஒருவேளை சிறு வயதில் நான் நிறைய அரிசி தின்றிருப்பேனோ என்னவோ? கோயிலுக்குள் பல திருமணங்கள் நடந்துகொண்டு இருந்தன. விளக்குடன் கூடிய தட் டுக்களை ஏந்திய 9 கன்னிகைகள் என்னை அவரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். என் தம்பி சந்திரன் அவர் கால்களை அலம்பினான். பின்னர் எங்கள் சம்பிரதாயப்படி அவர் எனக்கு முண்டு கொடுத்தார். பிறகு மோதிரம் மாற்றிக் கொண்டோம். சரியாக 8-15-க்கு அவர் எனக்குத் தாலி கட்டினார். என் உடல் புல்லரித்தது. என் வாழ்வில் மறக்கமுடியாத நேரம் அல்லவா அது!

12 மணிக்கு குருவாயூரிலிருந்து புறப்பட்டு அவர் ஊரான தலைச் சேரி சென்றோம். அங்கு மஞ்சள் துணி விரித்த மணையில் என்னை அமர்த்தினார்கள். அந்தக் கணத்திலிருந்து நான் அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒருத்தியாகிவிட்டேன். எங்கள் குடும்பத்தில் அவரும் சேர்ந்துவிட்டார் என்றும் நான் சொல்லலாமே!

ஆர்வி: கொசுறு விவரங்கள் –
ஷோபனா, வினீத் இவர்களின் niece மற்றும் nephew என்பது தெரிந்ததே. ஆனால் நாடக மற்றும் திரைப்பட நடிகை சுகுமாரி லலிதா-பத்மினி-ராகினி ஆகியோரின் மாமா மகள் என்பது பரவலாக தெரியாத விஷயம். சுகுமாரி பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றவர். ஆனால் லலிதா, பத்மினி, ராகினி யாரும் எந்த அரசு விருதும் பெற்றதில்லை.

Advertisements

பற்றி RV
Proud father of two daughters. Proud husband of one wife. Fanatical reader of books. Passionate about cricket, movies, tamil film music, hindi film music, chess. Like to read about math. Dream about writing one day. Going to succeed with my technical startup some day. Engineer by profession. Live in Silicon valley (Newark)

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: