மொகலே ஆஜம் – என் விமர்சனம்


Moghul-E-Azamமொகலே ஆஜம் ஹிந்தி சினிமாவை பொறுத்த வரை ஒரு கிளாசிக். திலீப் குமார், மதுபாலா இருவருக்கும் இதுதான் மாஸ்டர்பீஸ் என்று கருதப்படுகிறது. பிரித்விராஜ் கபூருக்கும் அப்படித்தான் என்று நினைக்கிறேன். கே. ஆசிஃபின் புகழே இந்த ஒரு படத்தால்தான்.

ஆனால் ஒரு காலகட்டத்தில் நன்றாக தெரியும் படங்கள் பல காலப்போக்கில் செயற்கையாகத் தெரிகின்றன. சில கிளாசிக்குகள் அவை எடுக்கப்பட்ட காலம், சூழல், மொழி ஆகியவற்றை தாண்டுவதில்லை. இது அந்த ரகம். உதாரணமாக மனோகரா – தமிழ் தெரியாதவர்கள் அதை ரசிக்க முடியாது. இன்றைய தமிழ் யூத்துக்கு அந்த அலங்காரத் தமிழ் படத்தை ரசிக்க தடையாகவே இருக்கலாம். மொகலே ஆஜம் அப்படித்தான். அது சூழலை தாண்டவில்லை. இதை கிளாசிக் என்று கருதுபவர்கள் அனேகமாக ஹிந்திக்காரர்கள்; அதுவும் உருது தெரிந்தவர்கள், நௌஷத் ரசிகர்கள், மதுபாலா பிரியர்கள் போன்ற உட்பிரிவினர் இதை கொண்டாடுகிறார்கள்.

இந்த படத்தின் இசை அமைப்பாளர் நௌஷத். இவர்தான் எம்எஸ்வியின் ஆதர்சம். நௌஷத்தின் இசை ஹிந்துஸ்தானி இசையை ஆதாரமாகக் கொண்டது. (ஜி. ராமநாதன், கே.வி. மகாதேவன் போன்றவர்களுக்கு கர்நாடக இசை ஆதாரமாக இருப்பது போல.) எனக்கு ஹிந்துஸ்தானி இசையை எல்லாம் ரசிக்கத் தெரியாது. அதனால் பல பாட்டுகள் பிடித்திருந்தாலும் அவர் என் மனம் கவர்ந்த இசை அமைப்பாளர் இல்லை.

ஆனால் இந்த படத்தில் பாட்டுகள் மிக நன்றாக இருக்கும். படத்தை பார்ப்பதற்கு முன் பாட்டுகளை நிறைய முறை கேட்டிருந்தேன். ப்யார் கியா தோ டர்னா க்யா என்று கொஞ்சம் மெதுவாக ஆரம்பித்து ப்யார் கியா ஹே சோரி நஹி கீ என்று உறுதியோடு பாடும் விதம் மிகவும் பிடிக்கும். மொஹே கூங்கட்டு மே நந்தலாலு சேடு கயோ ரே என்ற பாட்டு அருமை. மொஹபத் கே ஜூட்டி கஹானி பே ரோயே பாட்டு தமிழில் கனவு கண்ட காதல் கதை சொல்லலாச்சே என்று கேட்டிருக்கலாம். ஓரளவு பிரபலமாக இருந்தது. என் பழைய பட பைத்தியம், அதுவும் பழைய பாட்டு பைத்தியம் தெரிந்த விஷயம்தான். கிளாசிக் படம் என்று கேள்விப்பட்டிருந்தேன். இவ்வளவு போதாதா என் ஆவலைத் தூண்ட? மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகளோடு படம் பார்க்க போனேன்.

அனார்கலி கதையை தெரியாதவர்கள் இருக்க முடியாது. பாதுஷா அக்பரின் ஒரே மகனும் பட்டத்து இளவரசனும் ஆன சலீம் (பிற்காலத்திய ஜஹாங்கீர்) நடனப் பெண் அனார்கலி காதலை அக்பர் எதிர்க்கிறார். சலீம் படை திரட்டி அக்பரை எதிர்க்கிறான். அக்பர் போரில் வெல்கிறார்; அனார்கலிக்கு மரண தண்டனை; சலீமும் அக்பரும் இணைகிறார்கள். நம்மூர் அம்பிகாபதி அமராவதி கதை மாதிரி நீண்ட பாரம்பரியம் உள்ள வட நாட்டுக் கதை.

படத்தில் வியாபித்து நிற்பது பிருத்விராஜ் கபூர்தான். என் கண்ணில் அவர்தான் இந்த படத்தின் ஹீரோ, திலிப் குமார் இல்லை. அவர் நல்ல உயரம், பருமன், நல்ல குரல். இதில் முகமது பின் துக்ளக்கில் சோ குதித்து குதித்து நடப்பதைப் போலத்தான் நடப்பார். நாடகத்தனம் நிறைந்த நடிப்புதான், ஓவர்ஆக்டிங்தான். உங்களுக்கு மிகை நடிப்பு பற்றி ஃபோபியா இல்லாவிட்டால் ரசிக்கலாம். திலிப் குமார் looks intense. அவ்வளவுதான் அவர் வேலை. அவருக்கு மிகவும் expressive கண்கள். மதுபாலாவுக்கு படத்தில் ஒரே வேலைதான். அழகாக இருப்பது. Voluptuous என்பார்களே அந்த மாதிரி. மதுபாலாதான் ஹிந்தி சினிமாவின் சிறந்த அழகி என்று கருதுபவர்கள் நிறைய பேர் உண்டு, அதனால் அவருக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலையை ஊதித் தள்ளுகிறார்.

வசனம் படத்தின் பெரிய பலம் என்கிறார்கள். உருதுவே கொஞ்சம் அலங்காரம் நிறைந்த மொழிதான். எனக்கு ஹிந்தியே ததிங்கினத்தோம், high flown உருது எல்லாம் தலைக்கு மேல்தான் போனது. நினைவிருக்கும் வசனம் (ஏறக்குறைய)
சலீமின் அம்மா சொல்வார்: ஹமாரா ஹிந்துஸ்தான் கொயி துமாரே தில் நஹின் ஹை கொயி லவுன்டியா ஜிஸ்பர் ஹூகுமத் கரே
சலீமின் பதில்: தோ மேரே தில் பி ஆப்கா ஹிந்துஸ்தான் நஹின் ஹை ஜோ ஆப் உஸ்பர் ஹூகுமத் கரே
தமிழில்:
எங்கள் ஹிந்துஸ்தான் உன் இதயம் இல்லை, அங்கே கண்டவளும் ஆட்சி செய்ய முடியாது
அப்படி என்றால் என் இதயமும் உங்கள் ஹிந்துஸ்தான் இல்லை, அங்கே நீங்கள் ஆட்சி செய்ய முடியாது.
உருது வசனங்கள் முழுவதும் புரியாவிட்டாலும் கேட்க நன்றாக இருக்கும்.

இது அடிப்படையில் ஒரு மேடை நாடகமே. ஆனால் ஆசிஃப் சினிமாவை ரிச்சாக எடுக்கும் வாய்ப்புகளை அறிந்தவர். அதனால் அருமையான செட்கள் (ப்யார் கியா தோ டர்னா க்யா செட்டை இன்றும் பார்க்கலாம்), ரிச்சான அரண்மனைகள், போர்க்காட்சிகள் என்று பலவற்றை சேர்த்து இதை ஒரு சினிமாவாக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார். பணத்தை தண்ணீராக செலவழித்திருக்கிறார் ((யார் பணமோ?). இதை எடுக்க அன்றே ஒன்றரை கோடி செலவாயிற்றாம் (இன்றைய மதிப்பில் கிட்டத்தட்ட நாற்பது கோடியாம். எந்திரன் படத்துக்கு கூட இவ்வளவு செலவாயிருக்குமா என்று தெரியவில்லை.)

ப்யார் கியா தோ டர்னா க்யா பாட்டை பற்றி எதுவும் சொல்லப் போவதில்லை.பல கண்ணாடிகளில் மதுபாலா ஆடுவது தெரியும் காட்சி மிகவும் புகழ் பெற்றது. வீடியோவைப் பாருங்கள்.

மொஹே கூங்கட்டு பே நந்த்லாலு சேடு கயோ ரே இன்னொரு அருமையான பாட்டு. வீடியோ இங்கே.

இதை தவிர நினைவு வரும் இன்னொரு பாட்டு மொஹபத்து கே ஜூட்டி கஹானி. தமிழில் கனவு கண்ட காதல் என்று கேட்டிருக்கலாம்.

பார்க்கலாம், ஆனால் சிறந்த படம் என்றெல்லாம் சொல்வதற்கில்லை. பிருத்விராஜ் கபூரின் நாடகத்தனம் நிறைந்த நடிப்பு ஒரே நேரத்தில் படத்தின் பலம் மற்றும் பலவீனம். பாட்டுகளுக்காக, ரிச்சாக எடுக்கப்பட்டதற்காக, ஒரு நவாபி உலகத்தை காட்டுவதற்காக, அழகான மதுபாலாவுக்காக, பத்துக்கு ஏழு மார்க். B- grade.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்:படங்களின் பட்டியல்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
முகலே ஆஜம் விகடன் விமர்சனம்
முகலே ஆஜம் trivia

கனவுத் தொழிற்சாலை – சுஜாதாவின் “கண்களால் கைது செய்”


சுஜாதா கூறுகிறார்….

Tamil Movie - kangalalkaithu Review -  Tamil Movie Actor, Actressகோடம்பாக்கம் மேம்பாலம் தாண்டும்போது தினம் ஒரு ஸ்வர்ண மாளிகைக்கான வினைல் விளம்பரத்தில் ஓர் அழகான பெண்ணின் முகத்தைப் பார்ப்பேன்.  என்னையே விழுங்குவதுபோலப் பார்வை.  இந்தப் பெண்ணைக் கோடம்பாக்கம் விட்டு வைக்காதே என்று யோசித்தேன்.  கண்களால் கைது செய் படத்தில் பாரதிராஜா அவரை அறிமுகப்படுத்தி  விட்டார்.  பெயர் ப்ரியாமணி.  கண்களால் கைது செய் என்னும் கவிதைத்தனமான தலைப்பு கொடுத்துவிட்டு ஒரு க்ரைம்  கதை பண்ண விரும்பினார் பாரதிராஜா.  அவருடைய உதவியாளராகப் பணிபுரிந்த ப்ரேம்  கொடுத்த ஐடியா.  ஹோப் டைமண்ட்  போன்ற ஒரு மிகப் பெரிய வைரத்தை ஒரு கண் காட்சியில் திருட்டுப் பழக்கம் உள்ள பணக்காரக் கதாநாயகன் திருடிவிடுவதாகவும் கண்காட்சியில் அதற்குப் பொறுப்பேற்றிருந்த விற்பனைப் பெண்ணான கதாநாயகி மேல் பழி விழுவதாகவும் போலீஸ் விசாரணையில் கொக்கின் தலையில் வெண்ணை வைத்துப் பிடிப்பது போலக் கதாநாயகனுடன் சுவிட்சர்லாந்து  சென்று அவன் எங்கே வைரத்தை ஒளித்து வைத்திருக்கிறான் என்று கண்டு பிடிக்க நாய்க்குட்டியின் கழுத்திலும் மீன் தொட்டியிலும் தேடி ….  இப்படிக் காமா சோமா என்று கதை சென்றது.  அதைக் கூடிய வரையில் இஸ்திரி போட்டு நேராக்க முயன்றேன்.

Kangalal Kaithu SeiKangalal Kaithu Sei

ஒரு கட்டத்தில் எல்லாம் செட்டில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று ஸ்விஸ் போகவேண்டிய கெடுவில் படப்பிடிப்பைத் துவக்கிவிட்டார்.  சித்ராலட்சுமணன்  கோ-டைரக்டர்.  தோத்தாத்திரி,  தேன்மொழி என்று இரண்டு அசிஸ்டண்டுகள்.  தேன்மொழி புதுக்கவிதை எழுதும் பெண் கவிஞர்.  ஏ.ஆர்.ரெஹ்மான் மெட்டு ஒன்றுக்கு அவர் எழுதிய பாடல் வரிகள் (தீக்குருவி) இன்று வரை யாருக்காவது புரிந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்.

தீக்குருவி…..


ப்ரியாமணி அந்தப் படத்தில் பஸ் ஸ்டாண்டில் காணாமற்போன குழந்தைப் போலத்தான் தெரிந்தார்.  மாடலிங் உலகமும் சினிமா உலகமும் வேறு என்று தெரிந்துகொள்ளவே அவருக்கு நாளாயிற்று.  கதாநாயகனும் புது நடிகர்.  கோயமுத்தூரிலிருந்து வந்த அழகான முஸ்லிம் இளைஞர்.  அவர் பெயரை மாற்றி கொச்சைச் தமிழில் அவரையே பேச வைத்தது படத்துக்குப் பெரிய பின்னடைவாயிற்று.  ப்ரியாமணியின் குரல் சரியில்லை என்று அவருக்குத் தமிழ் சினிமாவின் அனைத்துக் கதாநாயகிகளுக்கும் குரல் தரும் சவீதாவோ ஜெயகீதாவோ டப்பிங் குரல்.  கண்களால் கைது செய் தமிழ் மக்களின் கவனத்தைக் கைது செய்யவில்லை.  மறுபடியும் இது ஒரு த்ரில்லரா,  காதல் கதையா என்கிற குழப்பத்தில் தவித்தது கதை.

ப்ரியாமணியைப் பற்றி ஒரு பின்குறிப்பு:—   அமீர் டைரக்ட்  செய்த பருத்தி வீரன் படத்தில் அவர் ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணாகச் சொந்தக் குரலில் பேசி நடித்து சிறந்த நடிகைக்கான FilmFare அவார்ட் வாங்கினார்.

இனி இந்தப் படத்தைப்பற்றிய ஒரு விமர்சனத்தைப் பார்ப்போம்.

சுஜாதா வசனம் எழுதியிருக்கிறார். கதாநாயகனை (வசீகரன் என நினைக்கிறேன்) நிருபர்கள் கேள்வி கேட்கும்போது சொல்லும் பதிலில் மட்டும் சுஜாதாவைப் பார்க்க முடிகிறது. மற்ற இடங்களில் அவரைத் தேட ஒரு லென்ஸ் வேண்டும்.

குணா அபிராமி மாதிரி. சிவப்புரோஜாக்கள், ஆளவந்தான் வாசனை லேசாக வீசுவது போல் தோன்றும் கதை.

ஆளை விடுங்கடா சாமி என்று ஓடாமல் உட்கார வைத்த விஷயங்கள் இரண்டு.

ஒன்று ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசை. இன்னொன்று கண்ணனின் ஒளிப்பதிவு.

பாரதிராஜா படம் மாதிரி இல்லை என்று சொல்ல வைத்தது இந்த இரண்டும்தான். கண்ணனின் ஒளிப்பதிவு ஆங்கிலப்படம் பார்ப்பது போன்ற ஒரு பிரமையை உருவாக்கி விடுகிறது. ஒளிப்பதிவின் கோணங்களும் தரமும் அசத்தல்.

கதாநாயகன் தமிழைப் படுத்துகிறார். அவர் நடிக்க முயலும் போதெல்லாம் நமக்கு மூட்-அவுட் ஆகிறது.

இசையும் ஒளிப்பதிவும் கைதுசெய்துவிடுகிறது. என்னுயிர்த்தோழியே பாடலை எழுதியது யார் என்று தெரியவில்லை. அறிவுமதியா? (அறிவுமதியின் சாயல் இருக்கிறது பாட்டில்.)

பி.கு. #1:   அருவிகள் மேலே நோக்கிப் பாய்கிறதே என்ற வரியில் அருவியை மேலே நோக்கிப் பாய வைத்து புளகாங்கிதத்தை ஏற்”படுத்துகிறார்” இயக்குநர்.

பி.கு. #2: ஒரு சில இடங்களில் ஆங்கிலத்தில் வசனம் வந்த அடுத்த விநாடியே தமிழிலும் சொல்லி, நாம் பார்ப்பது தமிழ்ப்படத்தைத்தான் என்று ஊர்ஜிதப்படுத்துகிறார்கள்.

பி.கு. #3: சுஜாதா அதிகம் பில்ட்-அப் கொடுத்துவிட்டார்.

https://i2.wp.com/www.tamilvanan.com/content/wp-content/uploads/2009/11/priyamani.jpg

கண்களால் கைது செய் படம் மூலம் தமிழில் அறிமுகமான பிரியாமணி பருத்தி வீரன் படத்துக்கு பின் பிரபலமானார். இப்படத்தில் சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருதையும் பெற்றார். தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளப் படங்களில் தற்போது பிசியாக நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

திரையுலக அனுபவங்கள் பற்றி அவர் சொல்கிறார்……

திரையுலகில் வந்த பாதையை திரும்பி பார்க்கும்போது வியப்பாக உள்ளது. பெங்களூரில் மாடலிங் செய்து கொண்டு இருந்தேன். 18 வயதில் மலையாள இயக்குனர் பாசில் அணுகி நடிக்க கேட்டார். அதற்காக மேக்கப் டெஸ்ட் எடுத்தேன். அப்போது இயக்குனர் பாரதி ராஜாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. அவர் டைரக்டு செய்த கண்களால் கைது செய் படத்துக்கு ஒப்பந்தம் ஆனேன்.

பாரதிராஜா தமிழ்ப்பட உலகில் பிரபலமான இயக்குனர் என்பது எனக்கு தெரியும். அவர் மூலம் தமிழில் அறிமுகமானது சந்தோஷமாக இருந்தது.

அந்த படம் ரிலீசான போது சிறப்பு காட்சியை குடும்பத்தினருடன் சென்று பார்த்தேன். என் பெயர் திரையில் வந்தபோது தாய், தந்தை என் சகோதரன் ஆகியோர் வாழ்த்து சொன்னார்கள். திரையில் என்னை பார்க்க சகோதரனுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. இன்னும் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தி முன்னேறும்படி உற்சாகப்படுத்தினார். அதன் பிறகு நிறைய படங்கள் வந்தன.

https://i1.wp.com/images.zaramasti.com/priyamani.jpg

“கண்களால் கைது செய்” படத்தின் கதாநாயகி- பிரியாமணி பெங்களூரில் படப்பிடிப்புக்கு இடையே விசேஷ  பேட்டி:-

கண்களால் கைது செய்” படத்துக்கு உங்களை பாரதிராஜா எப்படி தேர்ந்தெடுத்தார் ?

டைரக்டர் பாரதி ராஜாவோட கதை வசன கர்த்தா பிரேம்நாத் சார். என்னோட போட்டோவை மாடலிங் புடவை விளம்பரத்துக்கு தேர்வு செய்து வைத்து இருந்தார். அப்போது அந்த புகைப்படத்தை பார்த்த பாரதிராஜா சார் இந்த பொண்ணு நல்லா இருக்குதே அடுத்த படத்துல பயன்படுத்திக்கலாம்னு சொல்லி இருக்கார்.

அதன்பிறகு போட்டோ செஷன் எடுத்தார்கள். அதில் முழு திருப்தியானதும் படத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டார்.

பாரதிராஜா அறிமுக கதா நாயகிகளுக்கு R – வரிசையில் தொடங்குற பெயரை சூட்டுவார். உங்களுக்கு அந்த மாதிரி பெயர் வைக்கலயா?

சிங்கப்பூர்ல ஷூட்டிங் நடந்தப்போ என்னோட பெயரை மாத்திக்கலா மான்னு பாரதி ராஜா சார் கேட்டார். நானும் என்னோட அம்மாவும் பல பெயரை பார்த்தோம். சென்னை வந்ததும் இங்கே ஒரு ஜோதிடரை போய் பார்த்தோம். அவரும் ப்ரியா மணிங்கற பேரே நல்லா இருக்குது. ஏன் மாத்தறீங்கன்னு சொல்லிட்டாரு.  இதை பாரதிராஜா சார்கிட்டே சொன்னேன். அவரும் ப்ரியாமணிங்கற பேரே இருக்கட்டும்னு சொல்லிட்டாரு.

சினிமாவில் காதல் காட்சிகளில் ஹீரோவோட நெருங்கி நடிக்கிறப்போ உங்களுக்கு எப்படி இருந்தது?

நான் படத்தில நடிக்க போனப்போ பாரதி ராஜா சார் மிகவும் கண்டிப்பானவர்னு பயமுறுத்தினாங்க. நானும் பயந்து பயந்து நடிச்சேன். ஆனா பாரதிராஜா சார் யதார்த்தமா எப்படி நடிக்கணும்னு கத்து கொடுத்தார்.

காதல் காட்சிகளில் நடிச்சப்போ கொஞ்சம் சங்கோஜமாத்தான் இருந்தது. ம்… ம்… இப்ப பழகிட்டேன்…

(சிரிக்கிறார்)

தமிழ்ப்படங்கள்ல ஹீரோ வுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுறது பற்றி?

இது தவறு நான் நடித்த கண்களால் கைது செய் படத்தில் ஹீரோ. ஹீரோயின் இருவருக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு இருக்குது.

பாரதி ராஜாவோட படத்தில நடிச்சது மூலமா என்னென்ன கத்துக்கிட்டீங்க?

எனக்கு நடிப்புன்னா ஏ.பி.சி.டி. கூட தெரியாது. பாரதிராஜா சார் எனக்கு நடிப்புன்னா என்னென்னு கத்து கொடுத்தார். எனக்கு மட்டு மல்ல படத்தில நடிச்ச எல்லாருக்கும் நடிக்ககத்து கொடுத்தார்.

கண்களால் கைது செய் படத்தில் நடித்தபோது மறக்க முடியாத காட்சி என்ன?

இந்த படத்தில கண்ணீர் வரவழைக்கிறகாட்சிகள் அனைத்திலும் நான் ரொம்பவே ஈடுபாட்டோட நடிச்சேன்.

கண்களால் கைது செய் படத்தின் Preview பார்த்தப்போ உங்களோட மனநிலை எப்படி இருந்தது?

Preview  பார்த்தபோது ரொம்ப டென்ஷனா இருந்தேன். ஏன்னா அன்னைக்கு எங்க அப்பாவும் கூட வந்து இருந்தாங்க.

கண்களால் கைது செய்” படத்தில் அறிமுகமானாலும் பாரதிராஜாவின் அறிமுகங்களுக்குக் கிடைத்த உயரம் உங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லையே ஏன்?”

நான் இன்னைக்கு இந்த அளவுக்கு வளர்ந்து ஒரு முழு நடிகையா உருவாகியிருக்கேன்னா அதுக்கு பாரதிராஜா சார், பாலுமகேந்திரா சார், அமீர் சார் இந்த மூணு பேராலத்தான். ஒவ்வொருத்தருக்கும் என் முன்னேற்றத்துல பங்கு உண்டு. முன்னாடியே சொன்னமாதிரி அததுக்கு ஏத்த மாதிரித்தான் டைம் வரும். ஸ்லோ அண்ட் ஸ்டெடிதான் என்னைக்கும் நல்லது. என் கேரியர் இப்படித்தான் இருக்கும். ஒவ்வொரு ஸ்டெப்ல ஏறி நின்னு நிதானமாத்தான் மேல வந்திருக்கேன்.

பாரதிராஜாவின் “கணகளால் கைது செய்“, பாலுமகேந்திராவின் “அது ஒரு கனாக்காலம்” இரண்டும் வெற்றி பெற்றிருந்தால் உங்கள் நிலை எப்போதோ மாறியிருக்கும் அல்லவா?

இப்பவும் ஒண்ணும் மோசமில்லை. நல்லாத்தான் இருக்கேன். பாரதிராஜா சார், பாலுமகேந்திரா சார் படங்கள் பெரிசா ஹிட் ஆகலைன்னாலும் அவங்க படத்துல நடிச்ச அனுபவம் எனக்கு பெரிய லாபம்தானே… இப்படித்தான் வாழ்க்கையை பாசிடிவா பார்க்கணும்.

உங்களுக்காக கண்களால் கைது செய் படத்தில் இடம் பெற்ற ‘என்னுயிர் தோழியே’  பாடல் வரி வடிவில்…
பெண்ணின் அழகின் கர்வத்தையும் அவளினுள்ளே சரணடையும்
ஆணின் காதலையும் இதில் காணலாம்…

என்னுயிர் தோழியே …என்னுயிர் தோழியே …
நான்கைந்து சூரியன் , ஆறேழு வெண்ணிலா வந்ததென்ன
என் வானம் புதுமை ஆனது என்ன…
விஞ்ஞான மாற்றமா மெய்ஞான மாற்றமா ..
என்னுள்ளே நடந்தது என்ன என்ன …
இனியவளே அமைதி புரட்சி ஒன்று நடந்ததே – உன்
விழிகளிங்கே ஒரு புதிய உலகம் ஒன்றை திறந்ததிங்கே…

ஒற்றை ஜடையில் உன்னை கட்டி எடுத்து வந்து வைப்பேன்…
எனது கள்ள சிரிப்பழகில் காயம் செய்து பார்பேன்..
தீ பிடித்த தங்க மீனை பார்த்ததுண்டா
என்னை நீயும்தான் பார்த்துக்கொள்வாய்…
கத்தி வீசும் வானவில்லை கண்டதுண்டா
என்னை நீயும்தான் கண்டு கொள்வாய் …
ஒரு நஞ்சும் உண்டு அமுதும் உண்டு கண்ணில்
நீ ரெண்டும் உண்று மோட்சம் கொண்டு போ போ
என் ஆசை தீர்ந்தது….

கண்ணில் விழுந்தவளே நெஞ்சை துளைக்குது உன் கர்வம்
எனது சித்தம் உடைத்தவளே சரணடைகிறேன் சர்வம்..
மூச்சு முட்ட கவிதைகள் குடித்துவிட்டு
எந்தன் செவியில் சிணுங்குகிறாய்…
ரெண்டு இதழ் மட்டும் கொண்ட அதிசயப்பூ
நீயல்லவோ சிலுப்புகிறாய்…
ஒரு கப்பல் போலே உன்னை மோதி சென்றேன்
துறைமுகமும் நானே உடனே தானே
தூள் தூள் தூள் ஆனதுண்மை….

என் உயிர்த் தோழியே……

அனார்கலி……

அழகிய  சின்ட்ரெல்லா……

ஆஹா தமிழம்மா….

[sujatha.jpg]

(கனவுத் தொழிற்சாலை தொடரும்…)

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

தன்மாத்ர(2005) – மலையாளத் திரைப் படம் ஒரு பார்வை


Thanmathraநண்பர் திருமலைராஜன் நல்ல ரசனை உள்ளவர். திரைப்படங்களை கூர்ந்து கவனிப்பவர். குறிப்பாக மலையாளத் திரைப்படங்களைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்தவர். அவரை ரொம்ப நாளாக அவருக்கு பிடித்த மலையாளத் திரைப்படங்களை அறிமுகம் செய்து வைக்கும்படி நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தேன். பாருங்கள், அவரும் ஒன்று அனுப்பினார், அதை அவர் அனுப்பி பத்து நாள் கழித்துதான் பிரசுரிக்க முடிகிறது. உப்பிலி ஸ்ரீனிவாஸ் இடைவெளி விடாமல் போட்டுத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்!

இந்த முறை தன்மாத்ர என்ற படத்தைப் பற்றி திருமலைராஜன் எழுதி இருக்கிறார். நான் இது வரை பார்த்ததில்லை, அவரிடமே ஓசி டிவிடி கிடைக்குமா என்று பார்க்கிறேன். 🙂 ஓவர் டு திருமலைராஜன்!

சரெலென்று நான் உணரரத ஒரு தருணத்தில் நாலாம் கிளாஸ் டீச்சர் பெயர் மறந்து போய் விடுகிறது, எவ்வளவு மூளையைக் கசக்கினாலும் சட்டென்று நினைவுக்கு வருவதில்லை, பழைய மகாபலிபுரச் சாலையில் உள்ள சோழிங்கநல்லூர் என்ற ஊரின் பெயர் ஏனோ தேவைப்படும் பொழுது நினைவுக்கு வரச் சண்டித்தனம் செய்கிறது, வாட்டர் வோர்ல்டு என்ற படம் பெயர் நினைவில் இருக்கிறது அதை எடுத்த கெவின் காஸ்ட்னர் பெயர் மறந்து விடுகிறது. ஐயப்பன் என்ற இணைய நண்பரை இங்கு பார்த்து பேசிப் பழகியிருக்கிறேன், சென்ற முறை சென்னையில் அவரைப் பார்த்த பொழுது நீங்கள் யார் என்று கேட்டு விட்டேன். வேலையில் சட்டென்று முன்பு கண்டுபிடித்த தீர்வுகள் நினைவுக்கு வந்து தொலைக்காமல் நேரத்தை விழுங்குகிறது. மிகவும் ரசித்துப் பார்த்த சினிமாக்களின் பெயர்களும், பாடல்களும், நடிகர் பெயர்களும், ஒரு காலத்தில் நெருங்கிப் பழகிய நண்பர்களின் பெயர்களும், அண்டை வீட்டுக்காரர் பெயர்களும் இன்னும் கால ஓட்டத்தில் நான் மறக்கவே மாட்டேன் என்று நினைத்த எத்தனையோ விஷயங்களும், காற்றில் கலந்து மறைந்த நறுமணமாய் காணாமல் போய் விடுகின்றன. மூளையில் நினைவுச் செல்கள் கரைந்து போய் விடுகின்றன என்று நினைக்கும் பொழுது வேறு ஒரு தருணங்களில் வேறு ஒரு பெயரையோ, சம்பவத்தையோ, நினைவுத் துணுக்குகளில் தேடுகையில், கேட்காமலேயே நமக்கு மறந்து போய் விட்டதாய் நினைத்த, அழிந்து போன நினைவுத் துணுக்குகள் என்று நினைத்தவை எல்லாம் மீண்டும் உதிக்கின்றன, ஒரு serendipity போல எதையோ தேடும் பொழுது வேறு எதுவோ கிடைக்கின்றன. இந்தப் senility பிரச்சினை வயதாக வயதாக இன்னும் அதிகரிக்கலாம். அது போன்ற தகவல் மறதிகள் குறித்து ஒருவித தற்காலிக கவலை வந்து ஏன் இப்படி நடக்கிறது என்று மனதில் கவலை வண்டாகக் குடைந்து சற்று நேரத்திலே நாம் அப்படிக் கவலைப்பட்ட விஷயமும் கூட மறந்து போய் விடுவதுண்டு. நிரந்தர கவலையாய் அது போன்ற மறதிகள் அரித்துக் கொண்டு தங்கி விடுவதில்லைதான். நம் மூளைக்குள் நடக்கும் ரசாயன மாற்றங்களிலும், மின்னணுத் தேடல்களிலும் ஒரு வித ஒழுங்கான ஒழுங்கின்மை இருக்கிறது போலும். அவ்வப்பொழுது நாம் மறக்கும் விஷயங்கள் மீண்டும் எப்படியோ நினைவுக்கு வரும் பொழுது நமது மூளைச் செல்கள் நிரந்தரமாக அழிந்து விடவில்லை என்ற நினைப்பு வந்து பெருத்த ஆசுவாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அடுத்த மறதி வரும் வரையில். அப்படி நிரந்தரமாகவே நம் நினைவுச் செதில்கள் அழிய ஆரம்பித்தால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் இதுவரை அனுபவித்த சந்தோஷங்கள், துக்கங்கள், ரசனைகள், மெல்லுணர்வுகள் எல்லாம் 100, 99, 98, 97…. ஒன்று ஒவ்வொன்றாக உதிரும் ஒரு பூவின் இதழ்கள் போல், இலலயுதிர் காலத்து மரங்களின் உதிரும் இலைகள் போல், நம் நினனவுகள் அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக ஆரம்பித்து, முதலில் லேசாகவும், பின்னர் வேகமாகவும் கரைய ஆரம்பித்து 2,1,0 என்று நம் பிறப்பின் ஆரம்ப நிலைக்குச் சென்று பிறந்த பொழுது இருந்த நினைவுகள் மட்டுமே மீதம் இருக்க ஆரம்பித்து அதுவும் கரைந்து போனால் என்ன ஆகும் ? இந்த அனுமாஷ்ய நினைப்பே மிகுந்த அச்சமூட்டுவதாகவும் நடுக்கமூட்டுவதாகவும் உள்ளது அல்லவா ? அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலை வருமானால் அதுதானே நடைப்பிணம்?

மருத்துவ ரீதியாக அப்படியொரு சாத்தியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது என்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். அதற்குப் பெயரும் அளித்துள்ளனர் அல்சைமர் வியாதி என்ற குணப்படுத்த முடியாத வியாதி என்று. அல்சைமர் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடனேயே, ரொனால்டு ரீகன் என்ற முன்னாள் நடிகர், முன்னால் கலிஃபோர்னியா கவர்னர், முன்னாள் அமெரிக்க அதிபரின் பெயரும் அல்லது ரோனால்டு ரீகன் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடனேயே அவரது பெருமைகள் பதவிகள் எல்லாம் நினைவுகள் எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, நமக்கு அல்சைமர் என்ற வியாதியின் பெயர் முந்திரிக் கொட்டையாய் நினைவில் துருத்திக் கொண்டு வருவது உண்டு. யாருக்கோ ஒரு வயதான அமெரிக்க அதிபருக்கு எங்கேயோ வந்த வியாதி என்ற அளவில் நாம் ஒதுக்கி தள்ளி விட்டு அதைப் பற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாமல்தான் சென்று கொண்டிருந்தேன், முந்தா நாள் இரவு தன்மாத்ர என்ற மலையாளப் படத்தைப் பார்க்கும் வரை. இந்தப் படம் பார்த்த பாதிப்பு இன்னும் நிறைய நாட்களுக்கு என்னிடம் உறைந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது, இந்தப் படம் என்னில் எழுப்பிய பாதிப்பின் விளைவு இந்தப் பதிவு, இந்தப் படம் கேரளாவில் நடுவயதினரிடையே பெருத்த சஞ்சலத்தையும் அதிர்ச்சி அலைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

80-90 வரை இருந்த மலையாளத் திரையுலகப் பொற்காலம் 90களில் காணாமல் போய், தமிழ் பட, தெலுங்குப் பட மசாலா நோய் தொற்றி கொண்டு குற்றுயிரும் கொலையுயிருமாய் போன வேளையிலே, ஒரு புத்துணர்ச்சியை, மலையாளப் படங்களின் இழந்த ரசனையை தன் இடைநிலைப் படங்கள் மூலமாக மீட்டுக் கொணர்ந்திருக்கிறார் இயக்குனர் ப்ளெஸ்ஸி. இவரது முதல் படமான காழ்ச்ச (தோற்றம்) மீண்டும் ஒரு புதிய அலையை அளித்தது என்றால் தனது இரண்டாவது படமான இந்த தன்மாத்ரவில் மற்றொரு மைல் கல்லை அடைந்துள்ளார். தான் ஒரு நல்ல சினிமாவை எடுக்கிறோம், அதில் வியாபார சமரசங்களுக்கு இடமில்லை என்பதில் உறுதியுடனும் துணிவுடனும், அதே வேளையில் அனைத்து மக்களும் ரசித்து ஒன்றக் கூடிய ஒரு வெற்றிகரமான சினிமாவாவகவும் எடுத்துள்ளார்.

வழக்கமா நம்ம மசாலாப் பட மாஸ்டர்கள் அம்னீஷியா என்ற வியாதியை வைத்து அனைத்துப் பெர்முடேஷன் காம்பினேஷன்களிலும் படம் எடுத்து நமது சிந்திக்கும் திறனை கேள்விக்குள்ளாக்குவார்கள். மூன்றாம் பிறையில் இருந்து கஜினி வரை நாலு பாட்டு நாலு பைட்டுன்னு ஒரு வித ஃபார்முலாக்குள் உழன்ற படங்கள் எல்லா மொழிகளிலும் அநேகம். ஆனால் முற்றிலும் நினைவு அழிந்து போன பின் கதையில் என்ன சுவாரசியம் இருக்கக் கூடும் என்பதனால் இந்த அல்சைமர் நோயையை மட்டும் இது வரை விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். ஹிந்தியில் ப்ளாக் என்று அமிதாப் நடித்த ஒரு படம் இந்த நோயை வைத்து வந்திருக்கிறது போல. ஆனால் அல்சைமர் நோயினால் பாதிக்கப்படும் ஒரு கருவை வைத்துக் கொண்டு, பட்டாபட்டி ட்ரவுசர் தெரிய டான்ஸ், ஹீரோயின்களின் இடுப்பு நடனம், குத்தாட்டம், வானத்தில் பறக்கும் சண்டைகள், எளவு சீன் எந்த வித கமர்சியல் சமரசங்களும் இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க கதையின் பலத்தையும் தன் திறமையையும் மட்டுமே நம்பி துணிந்து ஒரு படத்தை எடுத்துள்ளார். அதற்கும் கேரள மக்கள் நல்ல வரவேற்பை அளித்துள்ளனர்.

ப்ளெஸ்ஸியின் முந்தைய படமான காழ்ச்சவைப் போலவே இந்தப் படமும், ஒரு அழகிய நடுத்தர வர்க்க மலையாளக் குடும்பத்தில், அமைதியான ஓடம் போன்ற வாழ்வில் எதிர்பாரரமல் வீசும் ஒரு சூறாவளி அவர்கள் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதறி சின்னாபின்னமாக்கி விடுகிறது என்பதைக் காட்டும் சினிமா. திருவனந்தபுரத்தில் செக்ரட்டேரியட்டில் ஒரு சாதாரண ஊழியர், அசாத்திய நினைவுத் திறனும் ஒரு ஐ ஏ எஸ் அதிகாரியாக ஆகியிருக்க வேண்டிய ஆளுமையும், பணிவும் திறமையும், நேர்மையும் கொண்ட ராமேசன் நாயரின் (மோகன்லால்) அழகான குடும்ப வாழ்வில் எதிர்பாராமல் வீசும் சூறாவளி அல்சைமர் நோய். இரண்டு தலைமுறைக் கனவான ஐ ஏ எஸ் பதவி, தாத்தாவான நெடுமுடி வேணுவுக்கும், மகனான மோகன்லாலுக்கும் கிட்டாமல் எட்டாக்கனவாகிப் போன வேளையில், +2 படிக்கும் தன் மகன் மூலமாகத் தன் குடும்பத்தின் நிராசையாகிப் போன ஐ ஏ எஸ் கனவை அடைந்து விடத் துடிக்கிறார்கள், மோகன்லாலும் அவரது தந்தையும். லட்சம் லட்சமாகக் கொட்டித் தரும் ஐ டி வேலையோ, மருத்துவப் பணியோ அவர்களுக்கு முக்கியமாகப் படாமல், இந்தியாவில் பெருமையும் , அந்தஸ்தும் உள்ள ஒரு படிப்பும், பதவியிம் அதன் மூலமாக மக்களுக்குச் செய்யும் சேவையும் பிரதானமாகத் தோன்றுகிறது, ஐ ஏ எஸ் தான் தவறவிட்ட பந்தயத்தின் இலக்கை தன் மகனுக்கு நிர்ணயித்து விடும் துடிப்பான தந்தை. மகனை ஐ ஏ எஸ்ஸுக்குத் தயார் செய்ய ஹிந்துப் பேப்பர்களை சேகரித்துப் பைண்டு செய்து வைத்திருக்கும் தந்தை என்று அமைதியான நதி போல அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் குடும்பத்தில் , குடும்பத் தலைவனான ராமேசன் நாயரை எங்கிருந்தோ வந்து கொடூரமாகத் தாக்குகிறது அல்சைமர் நோய். தன் நினைவுத் திறனுக்காக பாராட்டப்படும் ஒரு நடுத்தர வயது சாதாரணரை, அவர் சேமித்துப் பாதுகாத்த நினைவுகள் அழிந்து, மூளை கரைந்து போன ராமேசன் நாயரை, குடும்பத்தின் தூணை எவ்வாறு எதிர் கொள்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது தன்மாத்ர.

படத்தின் தூண்களாகத் தாங்கி கொண்டு செல்பவர்கள் தாத்தாவாக வரும் நெடுமுடி வேணுவும், மகனான மோகன்லாலும் அவரது மகனாக வரும் புதுமுக நடிகருமாவர். தேசிய விருதுகளைப் பெற்ற நெடுமுடி வேணுவுக்கு இது மற்றுமொரு மைல்கல் திரைப்படம். மலையாளத் திரைப்பட உலகின் மிகப் பெரிய பலமே அதன் திறமையான இயக்குனர்களும், அதற்கு வலு சேர்க்கும் மிகப் பெரிய குணச்சித்திர நடிகர் பட்டாளமுமேயாகும். திலகன், நெடுமுடி வேணு, முரளி, சோமன், சுகுமாரன் என்று திறமையான நடிகர்கள் நிறைந்த படவுலகம் அது. நெடுமுடி வேணுவின் பலமே நம்மில் ஒருவராக நம் எதிர்த்த வீட்டில், பக்கத்து வீட்டில் பார்க்கும் பாசமும், கனவுகளும் நிரம்பிய ஒரு தாத்தாவாகவே மாறி விடுவதுதான். இயல்பான நடிப்பும், பாத்திரத்துடன் நம்மை ஒன்றிவிடச் செய்யும் சிறப்பும் நெடுமுடி வேணுவுக்குரியது. மோகன்லால் பாசமுடன் எண்ணெய் தேய்த்து விட்டு மசாஜ் செய்யும் பொழுதும் சரி, மோகன்லாலுடன் பொய்யான சண்டை போடும் பொழுதும் சரி, பேரன் பேத்தியுடன் அறிவார்ந்த சம்பாஷணயில் ஈடுபடும் பொழுதும் சரி, பின்னர் தன் நினைவுகளளத் தொலைத்த மகனை மீண்டும் சிறு குழந்தையாகக் கருதி வளர்க்க நேர்கையில் பிழியும் சோகத்திலும் சரி, மனிதர் நெகிழ்த்தி விடுகிறார். பாசாங்கில்லாத, மிகைப்படுத்தல் இல்லாத, அருமையான நடிப்பு நெடுமுடி வேணுவினுடையது. படத்தின் மிகப் பெரும் பலம் இவரது பாத்திரப் படைப்பும் இயல்பான நடிப்பும்.

குடும்பத்தலைவர் ராமேசனாக வரும் மோகன்லாலிடம், நாம் பழைய கிரீடம், வானப் பிரஸ்தம், சித்திரம், தசரதம், பரதம் மோகன்லாலை மீண்டும் காண்கிறோம். முதல் பாதியில் நேர்மையான செக்ரட்டேரியட் ஊழியர், புத்திசாலியான ஒரு தந்தை, அன்பான ஒரு மகன், பாசமுள்ள கணவன் என்று அத்தனை ரோல்களையும் மிக இயல்பாக அநாயசமாகக் கொண்டும் செல்லும் மோகன்லால் வேறு, படத்தின் பின் பாதியில் தன் சிறு வயது நினைவுகள் மட்டுமே மிஞ்ச ஒரு குழந்தையாகி போகும் பாத்திரமாக நம்மை எல்லாம் நெகிழ வைத்து விடும் மோகன்லால் வேறு. அவர் திரையுலக சாதனைகளின் மற்றுமொரு உச்சத்தை இந்தப் படத்தில் சாதித்திருக்கிறார். அடிப்படை ஆங்கிலத்தையே மறந்து விட்டு அசட்டுச் சிரிப்புடன் ராஜினாமா கடிதத்தை எழுத முயலாமல் தவிக்கும் இடத்திலாகட்டும், பிரிவுபசாரக் கூட்டத்தில் தட்டுத் தடுமாறி பாட முயன்று நினைவுகள் தப்பி உடைந்து அழும் இடத்திலும், பிள்ளைகளிடம் கொஞ்சும் பாசத்திலாகட்டும், பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தில் பேசும் உரையில் காண்பிக்கும் மிடுக்கில் ஆகட்டும், மந்திரியிடம் காண்பிக்கும் கண்டிப்பில் ஆகட்டும், அவர் ஒரு நடிகர் திரைப்படத்தில் நடிக்கிறார் என்ற உணர்வே நமக்கு வருவதில்லை. நம்மில் ஒருவராக அவரை நெருக்கத்துடன் உணர்கிறோம். நினைவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிந்து, அழிந்து, கரைந்து, கரைந்து ஒரு சிறு பிள்ளையாக ஒடுங்கிச் சுருங்கிப் போகும் நடிப்பை மோகன்லாலால் அன்றி வேறு எவரால் இவ்வளவுச் சிறப்பாகச் செய்திருக்க முடியும்?

இயக்குனர் ப்ளெஸிக்கு தமிழின் மீது காதல் இருப்பது போல் தெரிகிறது. தன் முந்தைய படத்தில் மம்முட்டியை வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வசனத்தைத் தமிழில் பேச வைத்த ப்ளஸி, இந்தப் படத்தில் மோகன்லாலின் நினைவுத் திறனையும், அறிவுத் திறனையும் காட்டும் விதமாக திருக்குறளையும், பாரதியார் பாடல்களையும் பயன் படுத்தியுள்ளார். மலையாளிகளுக்கு திருவள்ளுவரும், பாரதியாரும் வலுவாக அறிமுகம் செய்யப்படுகின்றனர்.

படத்தின் பிரதானக் குற்றச்சாட்டாகச் சொல்லப்படுவது, அல்சைமைர் என்னும் நோய் 45-50 வயது நடுவயதினரைத் தாக்காது, அப்படித் தாக்குவது போல படம் எடுத்து நடுத்தர வயது மலையாளிகளை கடும் அச்சத்திலும், டென்ஷனிலும் தள்ளிவிட்டார் இயக்குனர் என்பது. படத்தைப் பார்த்து விட்டு பாதி மறதியில் உழலும் ஏராளமான மக்கள் மனநோய் மருத்துவர்களிடம் படையெடுத்துள்ளனர். இயக்குனர் தான் இது குறித்து உரிய ஆய்வு செய்ததாகவும் 45 வயதில் ஒருவருக்கு pre-senal நோயாக தாக்கப்படும் சாத்தியம் உள்ளதாகவும் கூறுகிறார். இந்தப் படத்தில் அல்சைமர் நோய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மோகன்லாலிடம் தோன்றினாலும் கூட ஒரே நாளில் முற்றிப் போய், அலுவலகத்தை வீடாக நினைத்து சட்டையைக் கழட்டுவதும் குளிப்பதும் போல் காட்டுவது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது. ஆனால் திரைப்படம் என்ற விஷுவல் மீடியாவில் இது போன்ற சமரசங்களை இயக்குனர் செய்துதான் ஆக வேண்டியுள்ளது. இந்த நோய் மோகன்லாலின் நினைவுத் துகள்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரிப்பதை பல காட்சிகள் மூலமாக மிக சப்டிலாக இயக்குனர் காண்பிக்கவே செய்கிறார், இருந்தாலும் ஒரே நாளில் முற்றிய நிலை அடைவது என்னமோ பார்க்கும் நமக்கே அடி வயிற்றைக் கலக்கி பகீரென்று உணர வைக்கிறது. நிச்சயம் பார்வையாளர்களிடம் அந்தக் காட்சி கடும் விளைவுகளையும், மனக் கவலைகளையும் ஏற்படுத்தி இருக்கக் கூடும்தான். யு சர்ட்டிஃபிகேட் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு படத்தில் அப்பட்டமான உடலுறவு முயற்சியும், இருட்டில் நிர்வாணமாக நடந்து வரும் மோகன்லாலும் எதிர்பார்க்காத இடங்கள். மனிதனின் ஆதார உணர்வைக் கூட திடீரென்று மறந்து விடுகிறார் மோகன்லால் என்பதை அதிர்ச்சியுடன் சொல்லும் காட்சி அது. மன ரீதியாக நம்மை அதிர வைக்கும் மற்றொரு இடம் அது. க்ளைமாக்ஸில் வைக்கப் பட்டிருந்த ஒரு உடலுறவுக் காட்சி கலாச்சாரக் காவலர்களுக்காக பயந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. ராமேசன் நாயருக்கு முழு நினைவை (தன்மாத்ர – அந்த நொடி என்கிற அர்த்தத்தில்) அந்த உறவு அளிப்பதாகவும் தன் முழு நினைவைப் பெற்ற தருணத்திலேயே அவரது மறைவும் நிகழ்வதாகவும் வரும் காட்சி அது. ராமேசன் நாயரின் மனைவியாக வரும் மீரா வாசுதேவனும் பிரமாதமான ஒரு நடிப்பை அளித்துள்ளார். இந்தப் படத்தின் இறுதிக் காட்சி சென்சாரால் வெட்டப்பட்டிருப்பதால் இயக்குனர் சொல்ல வந்த முக்கியமான செய்தி ஒன்று காணாமல் போயிருக்கிறது.

படத்தில் பாரதியாரின் காற்று வெளியிடை வித்தியாசமானதொரு மெட்டில் அருமையான காட்சியாக வருகிறது. படத்தில் பாடல்கள் அனைத்தும் அருமை. மோகன்லாலும் ஒரு பாடல் பாடியிருக்கிறார்.ஆனால் பின்னணி இசை பெரும் பலவீனம்.

செக்ரட்டேரியட்டுகளில் மந்திரிமார்கள் நேரடியாக செகரட்டரி, ஜாயிண்ட் செகரட்டரி, அசிஸ்டெண்டு செகரட்டரி என்ற பரிவாரங்களையெல்லாம் விட்டு விட்டு ஒரு செக்சன் ஆபீசர் லெவலில் இருப்பவரை அழைத்து ரிப்போர்ட் அனுப்பக் கோருவார்களா என்பது தெரியவில்லை, ஒரு வேளை ரோட்டோரக் கடைகளில் சாயா குடிக்கும் முக்ய மந்திரிமார் நிறைந்த மாநிலத்தில் அதுவும் சாத்தியப்படும்தான். ஒரு ப்யூனான ஜகதி மிகுந்த சுதந்திரத்துடன் மந்திரியுடன் பேசுகிறார்.

இயக்குனர் மேல் ஒரு சில விமர்சகர்கள் வைக்கும் மற்றொரு குற்றச்சாட்டு, அவர் சென்டிமெண்ட்டைத் தூண்டி விட்டு, மக்களின் பரிதாப உணர்ச்சியையும், மெல்லிய உணர்வுகளையும் தூண்டி தன் படங்களை வெற்றிகரமான படங்களாக ஆக்குகிறார், உணர்ச்சி வயப்பட்ட காட்சிகளே படங்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் என்பது.

இந்தப் படம் நெடுக இயக்குனர் பல நுட்பமான காட்சிகளை அமைத்து அதை மிகத் திறமையாக ஒன்றுடன் ஒன்று இணணத்துள்ளார். சிறுவன் மோகன்லால் தன் அத்தை வீட்டிலிருந்து உன்னியப்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஓடுவதையும், அத்தை பெண்ணை அழைக்கும் செல்லப் பெயரையும், மிக உன்னிப்பாக பின்னால் வரும் காட்சிகளில் நோய் தாக்கப்பட்ட நிலையில் மிக அருமையாக இணணத்துள்ளது ப்ளெஸ்ஸியின் டைரக்டோரியல் டச். மோகன்லாலின் நோய் முற்றிய தருணத்தில் வீட்டுக்கு வந்து குறி சொல்லும் கிராமத்துக் கோவில் வெளிச்சப்பாட்டின் அரிவாள், உடைகளில் இருந்து விழும் சிறு கிண்கிணி மணியை இயக்குனர் பயன் படுத்தியிருக்கும் விதம் அபாரம். பிறந்த கைக்குழந்தை கிண்கிணி சப்தம் எழுப்பும் மணிகளிடம் காண்பிக்கும் ஆர்வத்தினை மோகன்லால் அந்த மணியிடம் வெளியிட்டு அதைக் கிலுக்கிக் கொண்டே சந்தோஷப்படும் தருணத்தில் மோகன்லால் பிறந்த சிறு குழந்தையின் பருவத்தை அடைந்து விட்டதையும் அடுத்து அவர் சொர்க்கத்துக்கு செல்லத் தயாராகி விட்டதையும் ஒரு சிறு கிண்கிணி மணியின் துணை கொண்டும், பூசாரியின் வரவு கொண்டும் மிக அழகாக குறியீடுகள் மூலமாகவே இயக்குனர் உணர்த்தும் இடம் படத்தின் முத்தாய்ப்பு. மிக அழகானதொரு காட்சி அது. மோகன்லாலின் நலம் விரும்பியும் அலுவலக உதவியாளரும், நண்பருமான ஜகதி இறக்கும் காட்சியிலும் இயக்குனர் ஒரு முக்கியமான செய்தியை பூடகமாகச் சொல்கிறார். ஜோசஃப் இறந்து போன ஒரு பிணம் ஆனால் அவரைப் பார்க்க வந்து அவர் யார் , அவருக்கு என்ன நடந்தது என்பது கூடப் புரியாமல், சிரித்துக் கோண்டே தூங்குகிறார் என்று ஒரு 2 வயது சிறுவனுக்குரிய அறிவுடனும், நினைவுடனும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் ராமேசன் ஒரு நடமாடும் பிணம் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்ல வருகிறார். உயிருடன் முன்னே காட்சியளித்தாலும் இறந்து போன ஜோசஃபுக்கும், நடமாடும் ராமேசனுக்கும் எவ்வித வித்தியாசமும் இல்லை என்பதை ராமேசனின் தந்தையுடன் நாமும் உணரும் பொழுது, நம் கண்களில் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த இயல்வதில்லை.

படம் அல்சைமர் நோயைத் தவிர நகரங்களுக்கு இடம் பெயர்தலினால் ஏற்படும் கலாச்சார இடைவெளி, உறவுகளின் பிரிவு, பெற்றோர்களுடன் நெருக்கமில்லாமல் போதல், ஐ டி போன்ற துறைகளுக்கு மட்டுமே பேராசையுடன் பிள்ளைகளைத் தயார் செய்யும் பெற்றோர்கள் என்று பல விஷயங்களையும் உன்னிப்பாகத் தொட்டுச் செல்கிறது.

இந்தக் கதையைக் கேட்டவுடன் மோகன்லால் இந்தப் படம் ஓடாவிட்டாலும் பரவாயில்லை நான் நடிக்கிறேன், நீங்கள் எடுக்கிறீர்கள், செலவு என்னுடையது என்று சொல்லியிருக்கிறார். தனது இமேஜ் போகும் என்று கூட பார்க்காமல் படத்தில் ஒரு காட்சியில் இருட்டில் நிர்வாணமாகத் தோன்றுகிறார், பின்னர் அந்தக் காட்சி தியேட்டர்களில் எடுக்கப்பட்டதற்காக மிகவும் வருத்தப் பட்டிருக்கிறார். தனது இமேஜ் என்பதை விட நடிப்பும், கதைக்கு அந்தக் காட்சியின் அவசியமுமே அவருக்கு முக்கியமாகப் பட்டுள்ளது.

ப்ளெஸ்ஸி இது வரை மூன்று ஆறு படங்கள் எடுத்துள்ளார். அவரது முதல் படம் காழ்ச்சவும் அவசியம் பார்க்கப் பட வேண்டிய ஒரு நல்ல படம். பல படங்களில் பத்மராஜனின் அசிஸ்டெண்டாக இருந்துள்ளார். தனது ஒவ்வொரு படத்திலும் கொஞ்சமாக வணிக விஷயங்களைக் குறைத்துக் கொண்டும் அதே நேரத்தில் வெகு ஜனப் பார்வையாளர்களின் ரசனையை உயர்த்திக் கொண்டும் வருகிறார்.

மோகன்லாலின் அற்புதமான நடிப்பிற்காக அவசியம் காண வேண்டிய திரைப்படங்களில் ஒன்று தன்மாத்ர.