நாம் இருவர் – விகடன் விமர்சனம்


விகடனில் ஏவி.எம்மின் நாம் இருவர் படம் வந்தபோது எழுதப்பட்ட விமர்சனத்திலிருந்து ஒரு பகுதி… நன்றி, விகடன்!

ஆடல் பாடல் நல்ல பொழுதுபோக்கு

படங்களைத் தயாரித்து விடலாம். நூற்றுக்கணக்கில் கூடத் தயாரித்துவிடலாம். ஆனால், படிக்காத பாமரர்கள் மட்டுமின்றி, படித்த அறிவாளிகளும் கண்டு வியக்கும் முறையில் கலை நுணுக்கங்கள் நிறைந்த நல்ல படங்களாகத் தயாரிப்பது சிரமம். இந்தச் சிரமமான காரியத்தில் ஏவி.எம். புரொடக்ஷன்ஸார் பாராட்டக் கூடிய அளவுக்கு வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்றே சொல்லவேண்டும். அதற்கு ஓர் அத்தாட்சியாக இருக்கிறது ‘நாம் இருவர்’.

எடுத்ததுமே நம்மைக் கவர்ந்து விடுகிறது, நடிகர்களின் வேஷப் பொருத்தம். அந்தந்த பாத்திரங்களுக்கு மிகவும் ஏற்ற நடிகர்களாகவே தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள். அநேக படங்களில் காண்பிக்கப்படுவது போல் ’40 வயது வாலிபனும்’, ’35 வயதுப் பருவ மங்கையும்’ காதல் புரியவில்லை இப்படத்தில். உண்மையிலேயே இளம் வயதுள்ள டி.ஆர். மகாலிங்கமும், டி.ஏ. ஜெயலட்சுமியும் காதலர்களாகக் காட்சியளிக்கிறார்கள். அவர்களைப் பார்க்கும்போது நமது உள்ளம் அப்படியே அவர்களோடு ஒன்றுபட்டு விடுகிறது. மீசை நரைத்தும் ஆசை நரைக்காத தந்தையின் பாகத்தில் கே. சாரங்கபாணி நடிக்கிறார். பல சமூகப் படங்களில் நடித்துள்ள பி.ஆர்.பந்துலு உத்தம அண்ணனாக வருகிறார். அசட்டு ஞானோதயத்தின் பாகத்தை ஹாஸ்ய நடிகர் டி.ஆர். ராமச்சந்திரன் ஏற்று நடிக்கிறார். மற்ற நடிகர்கள் நாம் இருவர் நாடகத்தில் திறமையுடன் நடித்து அனுபவம் பெற்றவர்கள்.

நல்லதொரு பொழுதுபோக்காக இருப்பதற்குப் படத்தில் ஆடலும் பாடலும் ரொம்ப அவசியம் என்பதை உணர்ந்துள்ள ஏவி.எம். புரொடக்ஷன்ஸார் கண்ணுக்கினிய ஆடல்களையும் காதுக்கினிய பாடல்களையும் அமைத்திருக்கிறார்கள். ‘ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே‘ முதலிய பாரதியாரின் தேசிய கீதங்களை ஸ்ரீமதி டி.கே. பட்டம்மாள் அழகாகப் பாடியிருப்பதும், அந்தப் பாட்டுக்களுக்கு சிறுமி கமலா அபிநயம் பிடித்து அற்புதமாக ஆடியிருப்பதும், மனதை வசீகரிக்கக் கூடிய நல்ல அம்சங்கள். டி.ஆர்.மகாலிங்கம் பாடியிருக்கும் பாட்டுக்களும் படத்திற்கு ஒரு விசேஷ கவர்ச்சியை அளிக்கின்றன. சில பாட்டுக்கள், காலஞ்சென்ற கிட்டப்பாவின் பாட்டுக்களை ஞாபகப்படுத்துவதால், அவை கேட்போரைப் பரவசப்படுத்துகின்றன.

மகான் காந்தி மகான் என்ற பாட்டுக்கு “சிறுமி” கமலா இங்கே ஆடுகிறார்.

‘ஜே ஹிந்த்’, ‘மகாத்மா காந்திக்கு ஜே!’ முதலிய தேசிய கோஷங்களும், தேச பக்தர்களின் உருவப் படங்களும், அங்கங்கே சில சம்பாஷணைகளில் வரும் கருத்துக்களும் இக்கால மக்களின் மனப்போக்குக்கு ஏற்றவைகளாக இருப்பதால், படத்தின் வெற்றிக்கு அவை பெரிதும் உதவியாக இருக்கின்றன என்பதையும் இங்கே குறிப்பிடவேண்டும்.

இன்னும் சிலாகிப்பதற்கு இப்படத்தில் எவ்வளவோ நல்ல அம்சங்கள் இருக்கின்றன. ஒரே பேபி கமலாவை வைத்துக் கொண்டு, இரண்டு பேபி கமலாக்கள் நடனம் செய்வதாகக் காண்பித்திருக்கும் காமிராக்காரரின் திறமையைப் பாராட்டலாம். பாத்திரங்களுக்கும் சந்தர்ப்பங்களுக்கும் ஏற்றவாறு சம்பாஷணைகளை இயற்றிக் கொடுத்திருக்கும் கதாசிரியர் ஸ்ரீ ப. நீலகண்டனின் திறமையையும் பாராட்டலாம்.

சென்ற உலக யுத்தத்தில் ஹிட்லர் பிரயோகித்த ‘வி-டூ’ என்ற ஆயுதம் அதன் வேகத்திற்குப் பிரசித்தி பெற்றது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அந்தப் பெயரே இப்படத்தின் ஆங்கிலப் பெயராக அமைந்திருப்பதனாலோ என்னவோ, படம் ஆரம்பம் முதல் கடைசி வரையில் விறுவிறுப்பும் வேகமும் உள்ளதாக இருக்கிறது. படத்தில் அலுப்புத் தட்டும் இடமே இல்லை!

ஸ்ரீ ஏவி.எம். செட்டியார் அவர்களின் திறமையில் நமக்கு அதிக நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது. வசதிகள் நிறைய ஏற்படும்போது, இதை விடப் பன்மடங்கு மேம்பட்ட படங்களை அவரால் தயாரித்துத் தமிழ்நாட்டுக்கு அளிக்க முடியும் என்பதில் நமக்குச் சந்தேகமே இல்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள், விகடன் விமர்சனங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: மாலை மலரில் இந்த படம் உருவான கதை

இரும்புக்கோட்டை முரட்டு சிங்கம்



(சாரதா விமர்சனம் எழுதுவதில் சிறிது முன்னேற்றம். ‘திரைக்கு வந்து பல வருடங்கள் ஆன’ படங்களைப் பற்றி எழுதியது போக ‘திரைக்கு வந்து சில மாதங்களே ஆன’ படங்களைப் பற்றி எழுதினாலும், பெரும்பாலும் திரையரங்குகளில் இருந்து படங்கள் எடுக்கப்பட்ட பின்னரே பதியப்படுவதால், டிவிடியில் பார்ப்போருக்கு மட்டுமே அவளது பதிவு பயன்படுகிறது. அதாவது நிஜமாகவே அப்படி பயன்பட்டால்)

தமிழில் கௌபாய் படங்கள் வந்து நீண்ட இடைவெளிக்குப்பிறகு வருவதால், இப்படம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு (அப்படங்களை விரும்புவோர் மத்தியில்) இருந்தது உண்மை. அதே சமயம் சிம்புதேவனின் ஆக்கம் என்பதால் ’23-ம் புலிகேசி’ போல நகைச்சுவை அள்ளித் தெளிக்கப் பட்டிருக்கும் என்பதும் எதிர்பார்த்ததுதான். அவ்வகையில் சிம்பு தேவன் ஏமாற்றவில்லை. ஆனால் கௌபாய் படங்களுக்குரிய சாகசங்கள் குறைவு. குறைவு என்ன அறவே இல்லையென்றுகூடச் சொல்லலாம்.

ஆரம்பத்தில் ‘ஷோலேபுர’த்தில் அமிதாப்ஜி படம் மாட்டப்பட்டிருக்கும் கோர்ட்டில், வாதாடிக்கொண்டிருக்கும் மோகன்ராம், முள்ளங்கி வைரத்தைத் திருடியதற்காக குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கும் சிங்காரத்துக்கு மரண தண்டனை (????) விதிக்கும்படி கேட்கும்போதே படம் களை கட்டுகிறது. தொடர்ந்து, அந்த முள்ளங்கி வைரம் தங்களிடம் இருப்பதாகவும், அதைத் தர வேண்டுமானால் ‘கோழை சிங்காரம்’ தங்களிடம் இருந்து மறைந்துபோன ‘மாவீரன் சிங்கமாக’ (இருவருக்குமான உருவ ஒற்றுமையைப் பயன்படுத்தி) நடித்து எதிரிகளுக்கு கிலியை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று (பில்லா கதை போல இல்லே?) ‘ஜெய்சங்கர்புரத்’தைச்சேர்ந்த மௌலியும், வையாபுரியும் அழைத்துப் போக, கதை நகரத் துவங்குகிறது.

கௌபாய் படங்களுக்கேயுரிய செட்டுக்களுக்காக வெளிப்புறத்தில் ஒரு நகரத்தையே மர வீடுகளால் உருவாக்கியுள்ளனர். ஒண்ணுமில்லே ஜஸ்ட் ஒரு தெருதான். இருந்தாலும் செட்கள் மனதைக் கவர்கின்றன. போக்குவரத்துக்காக முழுக்க முழுக்க குதிரைகள்தான். ஆனால் குதிரைகளை வைத்து முன்பு இயக்குனர் கர்ணன் கௌபாய் படங்களில் செய்துகாட்டிய சாகசங்கள் அனைத்தும் மிஸ்ஸிங். அந்த சாகசங்கள் ‘அவரது பாட்டன் சொத்து’ என்பதால் இருக்கலாம்.

செட் அமைத்தவரையும், காஸ்ட்யூம் டிசைனரையும் கண்டிப்பாகப் பாராட்ட வேண்டும். முன்பெல்லாம் கௌபாய் படங்களில் கதாநாயகன், நாயகி, வில்லன், அவனது அடியாட்கள் என்று ஒரு சிலர் மட்டுமே கௌபாய் ட்ரெஸ் அணிந்திருக்க மற்றவர்கள் சாதாரண உடைகளில்தான் அலைவார்கள். இப்படத்தில் அப்படியல்ல. படத்தில் தோன்றும் அனைவருமே (அவர் பிரேமுக்கு அப்பால் சும்மா நிற்பவராக இருந்தாலும்) கௌபாய் உடையிலேயே வருகிறார்கள். அது போல லொக்கேஷன்களும் நல்ல வறட்சியான இடங்களாகப் பார்த்து ஷூட் பண்ணியுள்ளனர்.

மர வீடு செட்கள் அனைத்தும் மனதை அள்ளுகின்றன. அதுபோல புதையல் இருப்பதாகச் சொல்லப்படும் இடத்தின் உட்புற செட் அமைக்க ரொம்பவே மெனக்கெட்டிருக்கும் ஆர்ட் டைரக்ஷன் டிபார்ட்மெண்ட்டுக்கு ஸ்பெஷல் பாராட்டுக்கள். இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு தடைகளைத்தாண்டி உள்ளே போய் புதையல் எடுக்கப்போனால், அங்கிருக்கும் துண்டுச் சீட்டில் இருக்கும் சஸ்பென்ஸ் சரியான தமாஷ்.

கதாநாயகன் ராகவா லாரன்ஸைப் பொறுத்தவரை ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு கோமாளி போன்ற தோற்றத்தையும் நடிப்பையுமே வெளிப்படுத்துகிறார். இறுதிக் கட்டத்தில் கொஞ்சம் வீரம் கொப்பளிக்கிறது. இருப்பினும் வில்லன் நாஸரிடம் இருக்கும் முறைப்புக்குத் தகுந்த பதிலடி இவரிடம் இல்லை. கௌபாய் படங்களுக்கே உரிய சவாலான சண்டைக்காட்சிகளும் இல்லை. முழுக்க முழுக்க நகைச்சுவைக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்து எடுத்திருப்பதால் இருக்கலாம்.

மூன்று கதாநாயகிகள் பத்மப்ரியா, லக்ஷ்மி ராய் மற்றும் சந்தியா. ஆனால் யாருக்கும் போதுமான பங்களிப்பு இல்லை. மூவரும் சிங்கம் லாரன்ஸைப் பார்த்து உருகுகிறார்கள். ஆளுக்கொரு பாடலும் பாடுகிறார்கள். சந்தியா செவ்விந்தியர் பாஸ்கரின் மகள். செவ்விந்தியர்களிடமிருந்து தப்பிக்க, சந்தியாவை மணந்துகொள்வதாக வாக்களிக்கிறார். அதோடு சரி, அப்புறம் படம் முடியும் வரை அதைப் பற்றிய பேச்சே இல்லை. பத்மப்ரியாவை மட்டுமே லாரன்ஸ் விரும்புகிறார்.

லக்ஷ்மி ராய் வீணடிக்கப்பட்டிருக்கிறார். வில்லன் நாஸர் பக்கத்தில் கௌபாய் உடையில் கால்களை அகல விரித்து நின்று கொண்டு ‘எஸ் பாஸ், எஸ் பாஸ்’ என்று சொல்வதோடு இவர் பணி முடிந்துவிடுகிறது. புதையலைத் தேடி போகும்போது, அருவியில் குளிக்கும் சீன் ஒன்று இருந்திருக்கும் போலும். சென்ஸாரில் கட் ஆகியிருக்கலாம். காரணம் ஸ்டில்களில் இடம் பெற்ற காட்சிகள் படத்தில் இல்லை.

படத்தில் புதையலைத் தேடிப் போகும் பயணம் சுவாரஸ்யமான ஒன்று. இந்த பயணத்தில் லாரன்ஸ், இளவரசு, சாய்குமார், பாஸ்கர், சாம், வையாபுரி என எல்லோரும் கலக்குகிறார்கள். கலக்காதவர் லக்ஷ்மி ராய் மட்டுமே. ‘மேப்’பில் குறிப்பிட்டிருக்கும் இடங்கள் ஒவ்வொன்றும் அதனதன் வடிவத்தில் நிஜமாக இருப்பதாகக் காட்டியிருப்பது அருமை. குறிப்பாக மலையின் பக்கத்தில் நிற்கும் அந்த பிரம்மாண்ட சிலை சூப்பர்.

இவர்கள் தவிர மௌலி, டெல்லி கணேஷ், மனோரமா, வி.எஸ்.ராகவன் ஆகியோரும் தங்கள் பங்கை நன்றாகச் செய்துள்ளனர். (இப்படத்தில் இருந்திருக்க வேண்டிய ஒருவர் மிஸ்ஸிங் என்றால் அது வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தி).

படம் சுவாரஸ்யமாகப் போவதால், எந்த இடத்தில் வெளியில் சென்று வருவது என நினைப்பவர்களுக்கு பாடல் காட்சிகள் துணை புரிகின்றன. மனதில் ஒட்டாத பாடல்கள். (கௌபாய் படங்களில் வரும் பாடல்கள் எப்போதுமே மனதில் ஒட்டுவதில்லையென்பது வேறு விஷயம்).

அரங்க அமைப்பாளர்களும், உடையலங்கார நிபுணர்களும், ஒளிப்பதிவாளருமே 80 சதவீதம் மனதில் இடம் பிடிக்கிறார்கள். மிச்சமுள்ள 20 சதமே மற்ற எல்லோருக்கும். ஷோலேபுரம், ஜெய்சங்கர்புரம் இவற்றோடு ஜெய்சங்கர், அசோகன் ஆகியோரின் பிரம்மாண்ட சிலைகள் என்று அமைத்து சிறப்பு சேர்த்துள்ளனர். (கூடவே எம்.கர்ணன் வளாகம், ராஜ்கோகிலா காலனி என்று காண்பித்திருக்கலாம்). இடங்களுக்கும் தெருக்களுக்கும் சூட்டப்பட்டிருக்கும் பெயர்களில் கூட நகைச்சுவை கலந்த சுவாரஸ்யம்.

மொத்தத்தில் மனதளவில் சிறுவர்களாக மாறி, கவலைகளை மறந்து சிரித்து ரசிக்க ஒரு படம் ‘இரும்புக்கோட்டை முரட்டு சிங்கம்’.

ஆர்வி: எனக்கு படம் பிடிக்கவில்லை. சிம்புதேவனிடம் நான் நிறைய எதிர்பார்த்துவிட்டேனோ என்னவோ. ஆனால் செட், ஆர்ட் டைரக்ஷன், உடைகள் எல்லாமே மிக நன்றாக இருந்தன.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சாரதா பக்கம், திரைப்படங்கள்