கனவுத் தொழிற்சாலை – சுஜாதாவின் “நாடோடித் தென்றல்”


[m.bmp]
சுஜாதா கூறுகிறார்….

http://img.freebase.com/api/trans/image_thumb/guid/9202a8c04000641f8000000009995689?pad=1&maxheight=100&mode=fillcropmid&maxwidth=100

நாடோடித் தென்றல் படத்துக்காக நான் பெங்களூரில் இருந்தபோது பாரதிராஜா என்னை வந்து சந்தித்து, பிரிட்டிஷ் காலப் பின்னணியில் ஒரு கதை எடுக்கப் போகிறேன்.  அதை எழுத நீங்கள்தான் தகுதியான எழுத்தாளர் என்றார்.  ஆங்கிலேயர்கள் ஆண்ட காலத்தில் கலெக்டர்,  வெள்ளைக்கார மகள்,  பொற்கொல்லன் கதாநாயகன் என்றெல்லாம் நல்ல கதைக்களம் அமைத்து, இந்தச் சூழலில் கதையை யோசிக்கச் சொன்னார்.  கதையில் சுவாரஸ்யம் ஏற்பட கலெக்டரை  ஒரு தேசபக்தன் (கதாநாயகனின் தந்தை) கொன்றுவிடுவதாக அமைக்கலாம் என்று யோசனை சொன்னேன்.
Bharathiraja

பாரதிராஜா ஒரு தேர்ந்த விஷுவல் டைரக்டர்.  அவரை பேப்பரில் கதையின் காட்சியை எழுத வைப்பது ரொம்பக் கடினமான காரியம்.  பதினாறு வயதினிலே மூலம் ஒரு புயல் போலத் தமிழ் சினிமா உலகத்துக்குள் நுழைந்தவர்.  அதன் பின் தொடர்ந்து சில வெற்றிப் படங்களைத் தந்தவர்.  அவருக்குக் கதை என்பது இரண்டாம் பட்சம் தான்.  காட்சிகள், உணர்ச்சிகள் இவைதான் முக்கியம்.  எல்லாக் காட்சிகளையும் கவிதை கலந்து காட்ட வேண்டும்.  ‘இந்த முறை தவறவே தவறாது.  ஏனெனில் இது எனக்கு வெற்றியைத் தந்திருக்கிறது’  என்று அழுத்தமாக நம்பினார்.  இதனால் கதைப் போக்கிற்கும்,  சம்பவங்களுக்கும் அவர் அதிகம் முக்கியத்துவம் தரவில்லை.  காட்சிகளை எழுதாமலேயே படப்பிடிப்புக்குச் சென்று அங்கே போய்ப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்கிற அபார தன்னம்பிக்கை அவருக்குக் கை கொடுத்து வந்தது.  அது கைவிடத் துவங்கிய சமயம்தான் நான் அவருடன் இணைந்து எழுத வேண்டியிருந்தது.  இதனால் நாடோடித் தென்றலில் அவரது தன்னம்பிக்கை கழன்றுபோய்விட்டதை  என்னால் கவனிக்க முடிந்தது.  அதை எப்படி முடிப்பது என்று தெரியாமல் தவித்தார்.  படம் வெளி வந்த பின்னும் தியேட்டர் தியேட்டராகச்  சென்று முடிவை மாற்றினார்.  அதனால் வேலூரில் ஒரு முடிவு,  மேலூரில் ஒரு முடிவு என்று குழம்பிப் போனார்கள்.

பாரதிராஜா தன் ஒவ்வொரு படத்திலும் புதிய நடிக நடிகையரை அறிமுகம் செய்து வைப்பது வழக்கம்.  அதன்படி ரஞ்சிதா என்னும் நடிகையை  நாடோடித் தென்றலில் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.  கரிய அழகான கண்களுள்ள உயரமான பெண்.  எப்போதும் இங்கிலீஷ் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த நகரத்துப் பெண்.  அவள் படம் முழுக்க ரவிக்கை போடாத கிராமத்துப் பெண்ணாக நடிக்க மிகவும் சங்கடப்பட்டாள்.  நதியில் நனைந்து குளிக்க வேண்டிய கட்டாயக் காட்சிகள் வேறு இருந்தன.  புது நடிகை —  எத்தனை முறை சொல்லிக் கொடுத்தாலும் வரவில்லை.  கூட ஒரு Boy Friend .  மைசூரில் படப்பிடிப்பின்போது  ராத்திரி தனியே அழுதுகொண்டிருந்ததைக் கவனித்து விசாரித்ததில் டைரக்டர்,  ‘நடிக்க வரவில்லை.  அடித்துவிட்டேன்.  அதனால் அழுகிறாள்,  இப்போது ஒழுங்காக நடிக்கிறாள்’  என்றார்.   நான் மேற்கொண்டு விசாரித்தால் எனக்கும் ஒன்று விழும் என்று விலகி விட்டேன் !

யாரும் விளையாடும் தோட்டம்…….


மணியே மணிக்குயிலே…….

சந்தன மார்பிலே…..
[sujatha.jpg](கனவுத் தொழிற்சாலை தொடரும்…)

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

பாரதிராஜா பற்றி சுஜாதா

மோகன்ராமின் பதிவுகள்


பக்ஸ் சினிமா வரலாறு என்று ஒரு சீரிசை ஆரம்பித்தான். அதை பற்றி இப்போது மோகன்ராமும் எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

மோகன்ராம் சினிமா டிவி பார்க்கும் எல்லாருக்கும் பரிச்சயமான ஒரு முகம். அவர் எம்பிஏ படித்தவர், ஒரு காலத்தில் மிக பிரபல வக்கீலாக இருந்தவரும், திமுகவில் சேர்ந்து பணியாற்றியவருமான வி.பி. ராமனின் மகன், தமிழ் சினிமாவில் இன்று மறக்கப்பட்ட பலருக்கும் தபால் தலை, First Day Cover ஆகியவற்றை வெளியிட்டு அவர்களை கௌரவிக்க மிக தீவிரமாக முயல்பவர் என்பது அவ்வளவாக தெரியாமல் இருக்கலாம். அவரது பதிவுகளில் உள்ள ஃபோட்டோக்களுக்காகவே பார்க்கலாம். இது வரை இரண்டு பதிவுகள் வந்திருக்கின்றன. (1, 2) பாருங்கள்!

காளிதாஸ் (1931) – திரையுலக வரலாறு 6


1920களில் ஆரம்பங்களில் நடராஜ் முதலியாரும், 20 மற்றும் 30களில் ரகுபதி பிரகாஷும் தமிழ் திரயுலகத்தில் நட்சத்திரங்களாக ஜொலித்தனர். ராஜா சாண்டோவும் இந்த கால்கட்டத்தில் தான் வளர்ந்து வந்தார் (அவரைப் பற்றி இன்னொரு அத்தியாயத்தில் பார்க்கலாம்). ஆனால் 30தின் ஆரம்பம் வரை படங்கள் தான் பேசியதே தவிர பேசும் படம் (டாக்கீஸ்) முதன் முதலில் தோன்றியது 30களின் ஆரம்பங்களில் தான். பேசாத படங்கள் – சைலண்ட் மூவிஸ், அதாவது மொழியற்ற படங்கள் வந்தபொழுது அதை எப்படி தமிழ் திரைப்படம் என வகைப்படுத்தினார்கள்? எனது ஊகம், இயக்குனர், தயாரிப்பாளர் வாழ்ந்த பிரதேசம், திரைப்படம் திரையிடப்படும் பிரதேசம் தான் அது எந்த மொழிப்படம் என்பதை நிர்ணயித்தது. (இதுவரை செய்த எனது ஆராய்ச்சிக்கு அது புலப்படவில்லை. ரண்டார் கை, தியோடர் பாஸ்கரன் முதலியோரிடம் கண்டிப்பாக இதற்கு விடையிருக்கவேண்டும்.) அல்லது சைலண்ட் மூவிஸ் காலத்தில் “டாக்கீஸ்எனப்படும் நேரட்டர்கள் திரை அருகில் நின்றவாறு காலட்சேபம் செய்வார்கள். அவர்கள் எந்த மொழியில் நேரேட் செய்வார்களோ அதை பொறுத்ததா?

1931 தமிழ் திரையுலகில் ஒரு மைல்கல். நடராஜ் முதலியார் ஒரு மைல்கல், வெங்கையா-பிரகாஷ் இரண்டாவது மைல்கல் என்று வைத்துக்கொண்டால் ஹச். எம். ரெட்டி இயக்கி, இம்பீரியல் மூவி டோன்உரிமையாளர் அர்தேஷர் இரானி தயாரித்து அக்டோபர் 31, 1931ல் வெளிவந்த “காளிதாஸ்மூன்றாவது மைல்கல். கினிமா செண்ட்ரல் திரையரங்கில் திரையிடப்பட்டது. எதனால் இது ஒரு மைல்கல்? பல காரணங்கள்.

முக்கிய காரணம், இது தமிழில் வந்த முதல் பேசும் படம். சாமான்யன் காளிதாஸ் சரஸ்வதியின் அருளால் புலவர் காளித்தாஸாகிய கதை இதில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ் திரைப்படம் என்ற பேரேயொழிய தெலுங்கும், மற்றும் உருதுவும் (ஹிந்தியும்) கலப்படம் செய்யப்பட்டது. வியாபார ரீதியாக தன்னை கவர் செய்துகொள்வதில் ஹச்.எம்.ரெட்டி கவனமாக இருந்ததாகவே தெரிகிறது. இது ஒரு பாக்ஸ் ஆபிஸ் ஹிட். குறைந்தபட்சம் ஒரு ஐம்பது பாட்டுக்கள் இருந்திருக்கவேண்டும். ஒரு பாட்டு மூன்று நிமிடங்கள் என்று வைத்துக்கொண்டால் கிட்டத்தட்ட இரண்டரை மணிநேரம் ஒரு இன்னிசை மழை இல்லை, கர்நாடக இசை மழைதான். இதில் இடை இடையே ராட்டையை பற்றி தேசபக்தி பாடல்கள் பாடி பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திற்க்கு புளி கரைத்தார்கள். காளிதாசை பற்றி அன்றைய மக்கள் நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தாலும் இதை சினிமாவில் பார்க்க சற்றும் சலைக்கவில்லை. இந்தத் திரைப்படம் பின்னால் வந்த படங்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக இருந்தது.

தேஜவதி அரசன் விஜயவர்மன் மகள் வித்யகுமாரி. அவரை மணம் செய்யதுகொள்ள விரும்பிகிறார் மந்திரி. ராஜகுமாரி மறுக்கவே சினம் கொண்டு அவரை ஏமாற்றி மாடுமேய்க்கும் காளிதாஸ்ஸிர்க்கு மணம் செய்துவைத்துவிடுகிறார் மந்திரி. வஞ்சிக்கப்பட்ட ராஜகுமாரி சரஸ்வதியிடம் வேண்டுகிறார். சரஸ்வதியும் மணம் இரங்கி காளிதாசை புலவராக மாற்றிவிடுகிறார் என்பது கதை.

பி.ஜி. வெங்கடேசன் காளிதாஸாகவும், டி.பி.ராஜலக்‌ஷ்மி இளவரசியாகவும் தோன்றினார். டி.பி.ராஜலக்‌ஷ்மி பாடல்களும் பாடினார். வில்லன் உட்பட எல்லா கதாபாத்திரங்களும் படத்தில் பாடினார்கள். மற்ற நடிகர்கள் தேவாரம் ராஜாம்பாள், சுஷீலா தேவி, ஜெ. சுஷீலா, எம்.எஸ்.சப்தானலக்‌ஷ்மி மற்றும் எல்.வி. பிரசாத். எல். வி. பிரசாத் கோவில் பூசாரியாக நடித்தார். பி.ஜி. வெங்கடேசன் தெலுங்கிலும், ராஜலக்‌ஷ்மி தமிழிலும், எல்.வி. பிரசாத் ஹிந்தியிலும் பேசி நடித்தார்கள். நோ சப்-டைடில்ஸ்.

1926ல் வார்னர் ப்ரதர்ஸ் ஹாலிவுட்டில் விடாபோன் முறையில் ஒலிப்பதிவு செய்தது. காளிதாஸ் திரைப்படத்தில் இம்முறை கையாளப்பட்டது. விடாபோன் முறையில் முதலில் இசை மற்றும் மற்ற ஒலிகள் ஒரு பெரிய தட்டில் ஒலிப்பதிவு செய்யப்படும். பின்னர் காட்சிகள் படமாக்கப்படும்போது உரையாடல்களுடன் இந்த தட்டில் பதியப்பட்டவையும் ப்ளே செய்யப்பட்டு இவை ஒரு மைக்ரோபோன் உதவியுடன் மறுபதிவு செய்யப்படும். என்ன ஒரு கடுமையான காலகட்டம். இன்றைய திரைப்படத் தொழிலில் உள்ளவர்கள் மனம் வெறுத்து சாமியாராகிவிடக்கூடிய அளவுக்கு கடுமையான வேலை. காளிதாஸ் படத்தின் நீளம் சுமார் 6000அடி. பம்பாயில் தயாரிக்கப்பட்டது. இதே வருடத்தில் தான் ஆனால் சில நாட்களுக்கு முன்னதாக ஆலம் அரா (ஹிந்தி) மற்றும் பக்த பிரகலாதா (தெலுங்கு) என்ற முதல் ஹிந்தி மற்றும் தெலுங்கு திரைப்படங்கள் வெளிவந்தன. எல்.வி. பிரசாத் இவை மூன்றிலும் நடித்திருந்தார். காளிதாஸ் திரைப்படத்திற்கு விளம்பரம் அக்டோபர் 30 1931ல், ஒரு 5 செ.மீ. இரண்டு பத்தியும் அடைத்தது. இன்று மாதிரி மார்கெட்டிங்கிற்காக ஒரு படத்திற்கு பல லட்சங்கள் செலவழித்து படம் ட்ப்பாவிற்குள் முடங்குவதுடன் ஒப்பிட்டு பாருங்கள்!

வெங்கையாவா வேங்கையாவா! – திரையுலக வரலாறு 5


அந்த காலத்து திரைப்படம் என்றால் அந்த காலத்து விஜய் அல்லது அந்த காலத்து சூர்யா வந்து உலகமே எதிர்க்கும் காதலர்களை, தன் வாதத் திறமையால் அந்த உலகம் ஸ்த்ம்பிக்கும்  ”லா பாயிண்டுகள” எடுத்து விட்டு  ஒரு வழியாக கத்திகளும், ரிவால்வர்களும் சோகமாகிப்போய் வன்முறை அப்பாக்கள் கையிலிருந்த நழுவ, சேர்த்து வைத்து,  காதலர்களை ரயிலில் ஏற்றி விட்டு, தன் காதல் மட்டும் சக்ஸஸ் ஆகாமல் ஒன்றிரண்டு கண்ணீர் துளிகளுடன் சோகமாக ரயிலை பார்த்து ஆரம்பித்த டாட்டா சினிமா பார்க்க வந்த ரசிகர்களில் வந்து முடியும் டைரக்டோரியல் டச்சுடன் “இவரது காதல் அர்ப்பணம் தொடரும்” என்று திரையின் ஒரு பாதியை ஆக்ரமிக்கும் வாசகங்களுடன் வீட்டிற்க்கு போய் சேரும் வரை விக்கி விக்கி அழுவதற்க்கு கணிசமாக சோகத்தை பேக் செய்து கொடுக்கும் ஒரு ஃபுல் சர்வீஸ் “எண்டர்டெயின்மெண்ட்” பேக்கேஜ் இல்லை. மாறாக ஐரோப்பியர் ஒருவர் விக்டோரியா பப்ளிக் ஹாலில் கதை கத்தரிக்காய் ஒன்றும் இல்லாத ”ஓடும் குதிரைகள்” அல்லது “தவழும் பாப்பாக்கள்” அல்லது காமிராவை ஆஃப் செய்ய மறந்த பொழுது அனாவசியத்துக்கு வந்து விழுந்த மண் தரைகள், கால்கள போன்ற காட்சிகள் தான் அன்றைய தமிழ் ரசிகர்களை வசீகரித்தவைகள். இந்தப் பேரானந்தக் கொடுமையைப் பார்க்க தமிழர்கள் கலங்காமல் காசை அள்ளிக் கொடுத்தார்கள். ஐரோப்பியர் கலங்காமல் காசை அள்ளினார். இன்று ஹாண்டிகாமில் ”நல்லா விழவில்லை, அழித்துவிடுங்கள்” என்று கோபமாக மணைவி கட்டளையிடும் காட்சிகளின் தரத்தை சேர்ந்தவையாகத்தான் இருந்திருக்கவேண்டும் என்பது என் ஊகம்.

சாமிகண்ணு வின்செண்டும் மக்களை எண்டர்டெய்ன் பண்ணியவர்களில் ஒருவர். 20ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டில் இப்படி ஒன்றும் இல்லாததெற்கெல்லாம் பரவசப்பட்டு  சினிமா பார்த்து வந்த் நிலமையில் இருந்த ரசிகர்களுக்கு முன்னேற்றமாக கதையுடன் கூடிய பரவசங்களை கொடுத்தவர்கள் தான் நடராஜ முதலியார், ஆர். வெஙகையா, ஆர். பிரகாஷ், மற்றும் பலர். இரண்டாவது பத்தாண்டில் தான் ஓரளவு சினிமா டேக் ஆஃப் பண்ணியது எனலாம். இன்னும் சரியாக சொல்லப்போனால் முப்பதுகளில் தான் சினிமா டாப் கியாருக்கு மாறியது.  நாம் முன்னரே நடராஜ முதலியார் பற்றி மாவு அறைத்து விட்டோம்.

R. Vengaiah

R. Vengaiah

ரகுபதி வெங்கையாவும், ரகுபதி பிரகாஷ்ஷும் சக்கை போடு போட்ட தந்தையும் மகனும். 1914ல் கெய்ட்டி தியேட்டரை தொடங்கிய வெங்கையா மகனுடன் சேர்ந்து  “கிழக்கின் நட்சத்திரம்” (Star of the East) என ஒரு ஸ்டுடியோவை நிறுவினார்.  வெங்கையா இந்த காலகட்டத்தில் பல திரைப்படங்களை வெளியிட்டார். நடராஜ முதலியாருக்கு கீச்சகவதம் என்றால் வெங்கையாவுக்கு பீஷ்மவதம். இதோ பட்டியல்:

பீஷ்மவதம் (1922)

நந்தனார் (1924)

சமுத்ர மதனம் (1923)

கஜேந்தர மோக்‌ஷம் (1924)

உஷா ஸ்வப்னா (1924)

திரௌபதி பாக்யா (1924)

மஹாத்மா கபீர்தாஸ்(1925)

R. Prakash

R. Prakash

லைலா என்ற பாக்ஸ் ஆஃபிஸ் ஹிட் கொடுத்தார் பிரகாஷ். எக்கச்சக்க காசுகள் ரசிகர்கள் பைகளிலிருந்து இந்த தந்தை-மகனின் பைகளுக்கு குடும்பத்துடன் குடி பெயர்ந்தது. அண்டை நாடுகளுக்கும் இவர்கள் புகழ் கப்பலேரி போயிற்று. பணமாக உறுமாறி திரும்பி வந்தது.

பிரகாஷும் கப்பலேறினார். ஏற்கனவே காமிராமேன் ஆன பிரகாஷ் தன் திறமையை சத்தாக்க இங்கிலாந்து சென்றார். திரைப்படத் தயாரிப்பை முறையாக லண்டனில் “பேக்கர்ஸ் மோஷன் பிக்ஸ்ர்” ஸ்டுடியோவில் கற்றார். ஹாலிவுட் போனார். டி.ட்பிள்யூ. கிரிஃப்ஃபித் மற்றும் சிசில் பி டிமெல்லுடன் பணி புரிந்தார். வென்றார். வந்தார். மேலும் படங்கள் தந்தார்.

”தியேட்டர்” – திரையுலக வரலாறு 4


ஊமைப் பட காலத்தில் தியேட்டர்கள் பலவிதத்தில் இருந்தது. சானம் பிடிக்கும் கருவி இருக்கும் முக்காலி போல் இருக்கும் ஒரு இயந்திரம் “கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ” என்று திரைப்படத்தைப் பார்த்து பயாஸ்கோப் என தெரிந்து கொண்டேன். ஓரு வேளை அது தான் அன்றைய நடமாடும் தியேட்டராக இருந்திருக்குமோ? சாமிகண்ணு வின்செண்ட் என்பவர் 1905ல் எடிசன் சினிமட்டோகிராபி என பெயர் கொண்ட டூரிங் தியேட்டரை  உருவாக்கினார். அவர் பல இடங்களுக்குச் சென்று ”Life of Jesus Christ” என்ற படத்தை திரையிட்டார். மலபாரை சேர்ந்த ஜாஸ் பயாஸ்கோப் கம்பெனி அன்றைய சென்னையில் திரைப்படங்கள் திரையிட்டார்.

பொதுவாக இது போன்ற டூரிங் தியேட்டர்கள் கொண்டு வரும் திரைப்ப்டங்கள் டெண்ட் தியேட்டரில் திரையிடப்படும். சுமார் 1000 பேர் அமர்ந்து பார்க்கலாம். படத்தை 2 வாரம் ஓட்டுவார்கள். இப்படி பட்ட தியேட்டர்கள் வெகுவிரைவில் சிலருக்கு நிரந்தர தியேட்டர்கள் நிறுவுவதற்க்கு ஒரு நல்ல அனுபவத்தை கொடுத்தது.

அப்படி பட்டவர்களில் ஒருவர் தான் ரகுபதி வெங்கையா. பெட்டி கடை வைத்து, பின்னர் மளிகை கடையாக்கி, அதன் பின்னர் பெரிய ஹோல் சேல் கடையாக்கி, பின்னர் கம்பெனி ஆரம்பிப்பது போல் ஒரு போட்டோகிராஃபராக இருந்த ஆர். வெங்கையா டூரிங் தியேட்டர் நடத்தி, பின்னர் நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி, அதன் பின்னர் இன்னொரு நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி, அதன் பின்னர் இன்னொரு நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி, அதன் பின்னர் இன்னொரு நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி……..மனிதர் பல தியேட்டர்களுக்கு அதிபதி ஆகிவிட்டார். முதலில் விக்டோரியா பப்ளிக் ஹாலில் பல சின்ன சின்ன ரீல்களை திரையிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அதை பார்ப்பதற்க்கும் ஒரு கணிசமான கூட்டம் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அதில் வசூலைப் பார்த்த வெங்கையா ஒரு டூரிங் தியேட்டரை சென்னை உயர் நீதி மன்றம் முன்பு அமைத்தார். இலங்கை மற்றும் அன்றைய சென்னை சமஸ்தானம் முழுவதும் அவருக்கு வசூல் வேட்டைதான். விடுவாரா? அடுத்த கட்டமாக நிரந்தர தியேட்டர் கட்ட முடிவெடுத்துவிட்டார். 1913ல் “கெய்ட்டி” தியேட்டரை நிறுவினார்.

2003062500120301

இன்றும் இது இருக்கிறது. பின்னர் க்ளோப் தியேட்டர் என்று ஒரு நிரந்தர தியேட்டரை புரசைவாக்கத்தில் நிறுவினார். அது தான் பின்னர் ”ராக்ஸி” தியேட்டராகியது. பின்னர் 1918ல் ”கிரௌன் டாக்கீஸ்” என்ற தியெட்டரை மிண்ட்டில் நிறுவினார். அதன் பின்னர் மதுரைக்கு படையெடுத்தார். அங்கே “இம்பீரியல்” தியெட்டரை நிறுவினார்.

இதற்கெல்லாம் முன்னரே மிண்ட்டில் “ஒற்றைவடை” தியேட்டர் 1872ல் உருவானது.

Saradhaa says:

(முக்காலி போன்ற அமைப்புள்ள) பயாஸ்கோப்புகள், ‘கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ’ படத்துக்கு முன்னரே பலபடங்களில் காட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் சில, 1961-ல் ‘திலகம்’ படத்தில் (பயாஸ்கோப்பு பாத்தியா), 1969-ல் ‘குருதட்சணை’ படத்தில் தங்கவேலு (பாரு பாரு நல்லாபாரு), 1972-ல் ‘நீதி’ படத்தில் ஜெயலலிதா (ஓடுது பார் நல்ல படம்.. ஓட்டுவது சின்னப்பொண்ணு), இன்னும் பல இருக்கலாம். சட்டென நினைவில் வந்தவை இவை.

திரு வெங்கையா நிறுவியவற்றுள் சென்னையில் தற்போது ‘கெயிட்டி’ மட்டுமே உள்ளது. கிரௌன், ராக்ஸி தியேட்டர்கள் இடிக்கப்ப்ட்டுவிட்டன. மதுரை இம்பீரியல் பற்றி தெரியவில்லை.

முன்பு ‘THE MADRAS THEATRES’ என்ற நூலில், வால்டாக்ஸ் ரோட்டில் இருந்த ஒற்றைவாடை கொட்டகைக்கு அடுத்தபடியாக ராயபுரத்தில் ‘பிரைட்டன் டாக்கீஸ்’ என்ற அரங்கம் நிறுவப்பட்டதாக ஒரு தகவல் இருந்தது. அது சரியான தகவலா என்று தெரியவில்லை. (பிரைட்டன் இப்போது உள்ளதா என்பதும் தெரியவில்லை. 1980-களில் அதில் படம் ஓடியது).

பாரு, பாரு நல்லா பாரு, பயாஸ்கோப்பு படத்தப் பாரு – திரையுலக வரலாறு 3


லூமியெர் சகோதரர்கள் பாரிஸில் முதன் முதலில் சினிமா பற்றி பரை சாற்றியவுடன் சென்னை வாசிகளுக்கும் அந்த அதிர்ஷ்டம் அடித்தது. 1897ல் எம். எட்வ்ர்ட்ஸ் என்ற ஆங்கிலேயர், “பாரு பாரு கினிமாஸ்கோப் பாரு” என்று ஒரு இரண்டு ”கினிமா” திரையிட்டார். சில நிமிஷங்கள் தான் ஓடும் “The arrival of the Train” மற்றும் ”Leaving the factory” என்ற இந்த இரண்டு ”கினிமா”க்களும் ”விக்டோரியா பொது மாளிகை”யில் திரையிடப்பட்டது. இது பெற்ற புகழால் மக்கள் ஆர்வம் பெருக பல இடங்களில் பயாஸ்கோப், கினிமாஸ்கோப் என ஹை-டெக் ஜார்கனுடன் உலா வந்தது. ”பாரு பாரு பயாஸ்கோப், ஒன்றரை பைசா மட்டும் செலுத்தினால் போதும்” என்றவுடன் பரவசப்பட்டார்கள் மக்கள். மின்சாரம் தேவை இல்லை, லைசென்ஸ் தேவை இல்லை. மக்னீசியத்தை (Magnesium) வைத்து ப்ரொஜெக்ட் செய்தார்கள்.

1900ஆம் ஆண்டு மக்களுடைய ஆர்வத்தைப் பார்த்து சென்னயில் வாரிக் மேஜர் (Warwick Major) ஒரு நிரந்தர சினிமா தியேட்டர் கட்டினார். அதன் பெயர் ”எலக்ட்ரிக் தியேட்டர்”. மௌன்ட் ரோடில் இன்றைய ஜெனரல் போஸ்ட் ஆஃபிஸ் இருக்குமிடம் தான் எலக்ட்ரிக் தியேட்டர் இருந்த இடம்.  கோஹன் என்பவர் ”லிரிக் தியேட்டர்” என்ற ஒரு தியேட்டரை மௌண்ட் ரோடில் நிறுவினார். அது பின்னர் தீயில் கருகியதால் எல்ஃபின்ஸ்டோன் தியேட்டர் அதே இடத்தில் நிறுவப்பட்டது.

படிப்படியாக இந்த சில மணித்துளி படங்கள் காலம் கதையுடன் கூடிய 4000 அடி நீள படங்கள் காலமாக மாறியது. ஹெரால்ட் லாய்ட், சார்லி சாப்லின், எடிக் போலோ போன்ற நடிகர்கள் நடித்தப் படங்கள் தமிழ் பிரசங்கத்துடன் (அந்த காலத்து சப்-டைடில் போலும்) திரையிடப்பட்டது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முடிவிலும், இருபதாம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்திலும் எதாவது தர்க்கம் பண்ண வேண்டுமென்றால், மக்கள் தேர்ந்து எடுக்குமிடம் எது தெரியுமா? இரண்டு மூன்று அனா கொடுத்தால் கிடைப்பது சினிமா தியேட்டர். விசாலமான இடம் இதை விட சீப்பாக வடகைக்கு கிடைக்காது. சாதி பற்றி அடித்துக்கொள்ளலாம். விடுதலை பற்றி பேசிக்கொள்ளலாம். சினிமா தியேட்டர் இப்படி ஒரு அடித்துக் கொள்ளும் இடமாக இருந்ததால் தான் படித்த மக்களால் சினிமா சம்பந்தப்பட்டது எல்லாம் ஒரு கௌரவக் குறைச்சலான காரியாமாகப் பார்க்கப்பட்டது. சினிமா தியேட்டர் என்றால் என்ன என்று ஒருவருக்கும் ஒரு டெஃபனிஷன் கொடுக்க முடியவில்லை. முட்டி மோதி அரசாங்கம் தலையிட்டு ஒரு வழியாக சினிமா தியேட்டர் எப்படி இருக்கவேண்டும், அங்கே என்ன திரையிடப்படவேண்டும் என ஒரு கட்டுப்பாடு வரையறுக்கப்பட்டது.  சென்ஸார் போர்டின் விதை இந்த நிர்பந்தத்தினாலும், காலகட்டத்திலும் தான் தூவப்பட்டது.

இன்று சென்ஸார் போர்ட் என்றால் ஆபாசங்களை திரையில் தடுக்கும் ஒரு நிறுவனமாகத் தான் பலருக்கு தோன்றும். அந்த காலத்திலெல்லாம் இது ஒரு பிரச்சனையாகவே இல்லை. எப்படி இருக்கும்? நடிப்பத்ற்க்கே ஆள் வராதபோது இதெல்லாம் டைரக்டர், ப்ரொட்யூஸர்களுக்கு தோன்றியிருக்கவே மாட்டாது. அன்றைய பிரச்சனை தியேட்டரில் யாராவது சுதந்திரத்தை பற்றி பேசுகிறார்களா, விவாதிக்கிறார்களா அல்லது திரையிடுகிறார்களா என்பது தான் வெள்ளைக் கார சர்க்காரின் கவலை.  ”சென்ஸார்ஷிப் மற்றும் படித்த மக்களின் எதிர்ப்பும் சேர்ந்துதான் திரையுலக வளர்ச்சிக்கு தடையாக இருந்தது” என்று தியோடர் பாஸ்கரன் கருதுகிறார்.

நடராஜ முதலியார் – திரையுலக வரலாறு 2


natarajamநடராஜ முதலியார் பிறந்தது 1885ல். தந்தை சென்னயில் புகழ் பெற்ற மருத்துவர் எம். ஆர். குருசாமி முதலியார்.

கீச்சக வதம் வெளி வந்தாலும் நடராஜ முதலியார் அதை ஊமை படமாகவே (Silent movie) வெளியிட்டார். இவர் இந்த திரைப்படத்திற்கு ரூபாய் 35000 செல்வு செய்தார். 1917ல் 35000 என்பது பெரும் பட்ஜட். முதல் முயற்சி என்பதால் கொஞ்சம் செலவு கையை மீறியிருக்கலாம். 35 நாட்களில் எடுத்துவிட்டதாக ஒரு செய்தி இருக்கிறது. ஜெட் ஸ்பீடு தான்.

நடராஜ முதலியார் இந்த மாதிரி அட்வென்ச்சரில் குதித்தாலும் நிதானமாகவே யோசித்து எடுத்த முடிவாகத்தான் தோன்றுகிறது. அவரது நண்பராகிய நாடகத்தை வளர்க்கப் பாடுபட்ட பம்மல் சம்பந்தம் முதலியாரிடம் ஆலோசனை செய்தார். அந்த காலத்தில் தெரிந்த கதையை வைத்து படம் எடுத்தால் தான் படம் ஓடும் என்று ஒரு எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். தெரிந்த கதையை வைத்து படம் எடுக்கச் சொன்ன அவருடைய ஐடியாதான் இந்த திரௌபதி vs கீச்சகன்.

நடராஜ முதலியார் ஒரு பிஸினஸ்மேன். அவருக்கு இந்த கதை, கத்திரிக்காய் எல்லாம் எழுத வராது அல்லது தெரியாது. (ஏதோ நான் இதை எல்லாம் எழுதவதால் எனக்கு இதெல்லாம் நன்றாகத் தெரியும் என நீங்கள் நினைப்பதாக நான் நினைப்பதால் நான் இன்னும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். வேண்டாம், உண்மையை சொல்லிவிடாதீர்கள்!). எனவே அவர் சி. ரங்கவடிவேலு என்ற நண்பரை அனுகினார். ரங்கவடிவேலு அப்பொழுது சுகுன விலாஸ் சபா என்ற ஒரு நாடக குழுவை நடத்தி வந்தார். திரைக்கதையை எழுதும் பொறுப்பை அவரிடம் தள்ளிவிட்டார். அவரே நடிகர், நடிகைகளுக்கு கோச்சிங் கொடுத்தார். ரங்கவடிவேலுவை உபயோகப்படுத்திக்கொண்டது ஒரு பிரமாதமான் strategy என்று நான் கருதுகிறேன். ஏனென்றால் சுகுன விலாஸ் சபாவை முன்னதாக சம்பந்தம் முதலியார் முன்னதாக வளர்த்து வந்தார். அது ஒரு பெருமை. மேலும் ரங்கவடிவேலுவும் மிகவும் வெற்றிகரமாக நடத்திக் கொண்டிருந்தார். பெரிய  சபை கதையாசிரியரே திரைகதை எழுதினால் மக்கள் கூட்டம் அலை மோதி விடாதா? அது ஒரு வியாபாரத் தந்திரம் தானே? இன்று ஏ.வி.எம் ப்ரொடெக்‌ஷன்ஸ் கூட பாப்புலர் ஆன கலைஞர்களை வைத்து அதை யுக்தியை தானே கடைப்பிடிக்கிறது.

நடராஜ முதலியார் பெங்களூரில் ஒரு labஐ நிறுவினார். வாரம் ஒரு முறை பெங்களூர் சென்று தனது ஃபிலிம் சுருள்களை தயார் செய்வார். இப்படி அவர் அயராது  உழைத்துக் கொண்டிருக்கையில் இரண்டு துயர சம்பவங்கள் அவருடைய திரைப்பட உலக வாழ்க்கைக்கு ஒரு முற்றுப் புள்ளி வைத்துவிட்டது. அவர் India film companyஐ விட்டு வேலூரில் சொந்த ஸ்டுடியோ வைத்திருந்தார். அது தீயில் கருகியது. மேலும் அவருடைய மகன் காலமானார். 1923ஆம் வருடத்துடன் அவருடைய திரை சகாப்தம் முடிவடைந்தது.

அவருடைய மற்றத் திரைப்படங்கள்:

திரௌபதி வஸ்திரபரனம் (1917)
மைத்திரேயி விஜயம் (1918)
லவ குசா (1919)
மஹிரவனன் (1919)
மார்க்கண்டேயன் (1919)
கலிங்க மர்தனம் (1920)
ருக்மணி கல்யாணம் (1921)