லிங்கா – முழுநீள டாகுமெண்டரி படம்


(Eashwar Gopal’s Linga Review)

ரஜினி படம் என்றாலே ஒரு தீபாவளி போல் குதூகலம்தான். கதை இருக்கிறதோ இல்லையோ, முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்த்து விடவேண்டும் என்ற தீவிரம் சற்று குறைந்து இருந்தது.  முதற்கண், எந்திரனோடு இதுபோன்ற ஆர்ப்பாட்டங்களை முடித்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற சபதத்தை படம் வெளியாகும் தேதி அறிவித்தபின், கொஞ்சம் கை நடுங்க ஆரம்பித்தது.  பின் அசோக்கின் வற்புறுத்தலால் தலையை ஆட்டி வைத்தேன். 

கதைச்சுருக்கம் இதுதான்…..மக்கள் தண்ணீருக்காக அலைவதைப்பார்த்து பொறுக்க முடியாமல், ராஜாவாக இருக்கும் ரஜினி, 1940 களில் ஒரு அணை கட்ட தன் சொந்த காசில் முயற்ச்சிக்கிறார், அப்போது இருக்கும் ஆங்கில அரசாங்கம் அவரை கட்டவிடாமல் முட்டுக்கட்டை போட்டு பல விதங்களிலும் தொந்தரவு கொடுக்க அதையும் மீறி கட்டிக்கொடுத்து முடிக்கையில், அரசாங்க அதிகாரிகளின் சூழ்ச்சியால், மக்கள் நலனைக்கருதி எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டு போய்விடுகிறார். அணை கட்டும்போது ஏற்படும் துர்மரணத்தை தவிர்க்க ஒரு சிவன் கோவிலையும் கட்டி அதில் மரகத லிங்கத்தை ப்ரதிஷ்டை செய்கிறார்.  அணையயும் கோவிலையும் திறக்க விடாமல் செய்து வி்டுகின்றனர். ஊர் மக்களுக்கு பின் தெரிய வருகிறது அவர் கட்டிய அணை உறுதியானது என்றும், அவர்கள் அரசாங்கத்தால் வஞ்சிக்கப்பட்டார்கள் என்றும். பின் அவர் ஊரை விட்டு போய் வேறு ஒரு ஊரில் வசித்து, வாரிசை உருவாக்கி சகாப்தத்தை முட்டித்துக்கொள்கிறார்.

அவரின் வாரிசான இன்னொரு ரஜினியை எப்படியாவது தேடிக்கண்டுபிடித்து கொண்டுவந்து அந்த கோவிலை திறக்கவைத்து சபதத்தை முடிக்க எண்ணுகிறார் ஊர்பெரியவர்.  அதை முடித்தார்களா, தேடின ரஜினி கிடைத்தாரா, என்பது மீதிக்கதை. 

ரஜினி என்ற மந்திரச்சொல்லே படத்திற்கு ப்ராண வாயு என்ற தாரக மந்திரத்தினூடே படத்தை கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள்.  ரஜினிக்கு வயது நன்றாக ஆகிவிட்டதால், என்னதான் அற்புதமான ஒப்பனைகளை செதுக்கி வைத்தாலும், அதையும் கிழித்துக்கொண்டு வயது முதிற்சி தெரிகிறது.  ஏன் அனுஷ்கா கூட வயதானவராக தெரிந்தாலும், பல காட்சிகளில் அழகாக இருக்கிறார்.  ஆனால், சோனாக்ஷி…..சாமி, நம்மூர் மீனாக்ஷியே போதும் என்கிற அளவுக்கு உள்ளார், அந்த ப்ரம்மாண்ட பாடலைத்தவிர.  இளம் வயதானதால் ஜோடி சரியாக செட் ஆகவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.  அதிலும் ஒரு 20 வயசு பொண்ணுக்கு ஜாக்கட் அனியாமல் அந்தக்காலத்து நடப்பில் காண்பிப்பதாக செய்து – பொருத்தமேயில்லை.  ரவிக்குமார் சார் நாங்கள்ளாம் இளகிய மனதுடையவர்களாக இருக்கலாம் அதற்காக இப்படி பந்து, பந்தாக பூச்சுற்றக்கூடாது.

ரஜினி படத்தை தைரியமாக பார்க்கலாம் என்றால் அதற்கான அம்சம் முதலில் இந்து மதத்தை திட்டியோ, கிண்டலடித்தோ ஒரு காட்சி அமைப்பு இருக்காது.  இப்படத்திலும் அப்படியே.  அதற்கும் ஒரு நெஞ்சுரம் வேண்டும்.  படத்தை ஜவ்வு போல் இழுத்து, கொச கொசவென்று குழப்பி ஒரு முழு நீள ஆவணப்படம் போல் (டாகுமெண்ட்ரி) எடுத்திருப்பது ரசிக்கும் படி இல்லை.  எப்போதும்போல் பஞ்ச் வசனம் இதிலும் ஆங்காங்கே தூவி கைதட்டல் பெறுகிறார்.  வில்லன் ஜகபதி பாபுவிற்கு அதிகம் வேலை இல்லை.  அவர் எதற்காக பரம்பரை, பரம்பரையாக இந்த அணையை உடைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார் என்பதற்கு காரணம் வலுவாக இல்லை.   அணை கட்டும்போது படம் ஒரே இழுவை…அந்த ஜாதி காட்சி, இந்தியன், கொடி, ஒரே உச்சக்கட்ட பாசம், அடுத்து வெறுப்பு, யாரையும் எளிதில் நம்புவது போன்ற தேவையில்லாக் காட்சிகள் – கோலி சோடா இரண்டு வேண்டும் தாகத்தைத்தீர்க்க.

பல இடங்களில் முல்லைபெரியாரு அணையின் சாயல் அங்கங்கு வசனத்தில் வந்துபோகிறது் (உம். எத்தனை அடி தேக்கினாலும், அணை வலுவானது என்ற வசனம் + அதில் பென்னி குயிக் தன் சொந்த காசில் கட்டினார், இங்கே ரஜினி மஹாராஜாவாக இருந்து தன் சொந்த சொத்தில் கட்டுகிறார்).  ரஜினியின் இயல்பான நடிப்பு அப்படியேதான் உள்ளது.  ஆனால் கடைசியில் பைக்கிலிருந்து பலூனில் போய் விழுந்து – வெடிகுண்டை காலால் உதைத்து அணைக்கட்டுக்குள் போய் விழச்செய்வெதல்லாம் —–உஸ்ஸ்ஸ்ஸ் “முடியல”.

முதல் ஒரு மணிநேரம் படம் விருவிரென்று போகிறது. சந்தானத்தின் நகைச்சுவை, சற்றேு அடக்கி வாசித்திருக்கிறார்.  படத்தில் மிகவும் ரசிக்கும்பட்டி இருப்பது அந்த அணையும், அதன் ப்ரஹ்மாண்டத்தினை படம் பிடித்த ரத்னவேலு கேமராவும்.  அருமை.

இசை: ரஹுமான் – தத்துவப்பாடலான உண்மை ஒருநாள் வெல்லும், என் மன்னவா பாடல்கள் கேட்கும்படி இருந்தாலும், மற்றபாடல்களுக்கு ரசிகர்கள் வெறித்தனமாக டீ வாங்கப்போவதை ரஜினியாலேயே தடுக்க முடியவில்லை.  பாவம் அவரே குழம்பிட்டாரு.

ரஜினி படங்களில் இருக்கும் மற்றொரு சங்கடம் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் பல ஜனங்கள் இருப்பது.  இப்படத்திலும், அரசியல் வசனம் இல்லாமல் இல்லை. சந்தானம் – “அவர் நினைச்சா ஒரு கவர்னர், பி.எம்., ஏன் ஜனாதிபதியாகவே ஆக தகுதிஉடையவரு”…..ஹும்ம்ம் நினைப்புதான் புழப்ப கெடுக்கிறது.

வேறு வழியே இல்லையென்றால் போய்ப்பாருங்கள் – ரஜினி ரசிகராக இருந்து பார்த்தே ஆகவேண்டும், தலைவா, தலைவா என்று கதறுபவரா? பின் போய்ப்பாருங்கள்.  “பின் நீன் ஏன் போய்ப்பார்த்தாய்?” என்றால்……..ஹி…ஹி…நான் சோனாக்ஷி/அனுஷ்காவிற்காக போய்ப்பார்த்தேன்.

முழுநீள டாகுமெண்ட்ரி படம்….

Advertisements

அஞ்சான் ஒரு நோஞ்சான் – திரைப்பட விமர்சனம்


துபாய் நண்பர் ஈஸ்வர் கோபாலின் விமர்சனம். ஓவர் டு கோபால்!

anjaanஇப்படம் நாளை (ஆகஸ்ட் 15) இந்தியாவிலும், இன்று ஐக்கிய அரபு அமிரகத்திலும் வெளியாகிறது. கோல்டன் சினிமாவில் முதல் காட்சி பார்த்தேன்.

துபாயில் வெளியிடப்படும் படத்தில் ஒரு மவுசு உண்டு. அதாவது நம்மூரில் வெளியிடப்படும் அன்றோ அல்லது ஒருவாரத்திற்கோ படத்திற்கு அனுமதிச்சீட்டு கிடைப்பதே குதிரைக்கொம்பு. ஆனால் இங்கு எந்தக்கவலையுமில்லாது முதல் காட்சியில், மெதுவாக ஒரு பாப்கார்னை கொரித்துக்கொண்டு, முன்பதிவு இல்லாமல், அனுமதிச்சீட்டை வாங்கி உள்ளே புகுந்து எந்தவித ஆர்பாட்டமோ, நெருக்கடியோ இல்லாமல் பார்க்கலாம். ரசிக்க முடியுமா என்பது உங்களின் ரசனையைப் பொறுத்துள்ளது.

இப்படத்தில் சூர்யாவையும், ஓரளவு சமந்தா மற்றும் (பரோட்டா) சூரியையும் தவிர்த்து எல்லாம் ‘சப்பாத்தி’ இறக்குமதி. கதைச்சுருக்கம் இதுவே. சூர்யா (ராஜு பாய்) மும்பையில் பிரபல தாதா. இவரும் சந்த்ருவும் உற்ற நண்பர்கள், பெரிய பெரிய தாதா இருக்கும் போது அவர்களைக் காலி செய்துவிட்டு காலூன்றப் பார்க்கிறர்கள். இதில் சூர்யா எதற்கும் துணிந்தவர். (பின்னே அஞ்சான் ஆச்சே!) ஒரு கட்டத்தில் பெரிய தாதாவிற்கும், இவர்களுக்கும் சின்ன பிரச்சனை இவர்களின் ஆணவத்தைக் கிளப்ப, சூர்யாவின் நண்பரான சந்த்ருவை (வித்யுத்) போட்டுத் தள்ளி, சூர்யாவையும், இரண்டு குண்டுகளைப் பாய்ச்சி தண்ணீரில் விழ வைக்கிறார்கள். மதுரையிலிருக்கும் அவர் தம்பி க்ருஷ்ணா அவரைத் தேடி மும்பாய் வர, வில்லன் கோஷ்டி அவரை என்ன செய்தது, பழைய சூர்யா என்ன ஆனார், நொண்டி நடக்கும் சூர்யா யார் என்பது மீதிக்கதை.

சூர்யா ஓரளவு பரவாயில்லாமல் நடித்துள்ள போதிலும், லிங்குசாமி கதையை லிங்க் பண்ணத்தவறிவிட்டார். மொத்தத்தில் நாயகன், பாட்ஷா படங்களை ஒரு அரவையில் அரைத்து, ஒரு கோப்பை எடுத்தால் அஞ்சான் வரும். இப்பொழுது வரும் தமிழ்த் திரைப்படங்களில் நாயகி ஒரு ரௌடியை காதலித்துத்தான் ஆகவேண்டும் என்ற நியதியை இப்படத்திலும் தவறாமல் கடைப்பிடித்து மானத்தைக் காப்பாற்றியுள்ளார்கள். சமந்தா நடிப்பை விட தன் உடம்பின்பால் நல்ல நம்பிக்கை வைத்துள்ளார். ஆடி மாதம் என்று யார் கூறினார்களோ தெரியவில்லை, ரங்கநாதன் தெரு தோற்கும் அளவிற்கு தள்ளுபடி செய்து, தன்னால் முடிந்த மட்டும் ஒரு 80% ஆடைக்குறைப்பை வெற்றிகரமாக செய்து, ஒரு காட்சியில் சிறு கைக்குட்டையை இரண்டாகக் கிழித்து தனது உடம்பை மறைத்து தமிழ்ப் பண்பாடை சங்க காலத்திற்கு கொண்டு செய்துள்ளது பாராட்டத் தக்கது. நிச்சயம் ஒரு ரவுண்டு வருவார். ஒரு பெரிய போலீஸ் ஐ.ஜி யின் மகளாய் வந்து அந்த அப்பாவை காமடி போலீஸாக மாற்றுகிறார். சமந்தாவின் அப்பாவாக வரும் ஐ.ஜி. துவக்கக் காட்சியில் புலி போல் கொக்கரித்து, ஏதோ பெரிய்தாக செய்யப் போகிறார் என்று பார்த்தால், படம் முடிந்து வீட்டிற்கு வரும்வரை ஆளைக் காணோம்.

பரொட்டா சூரி கொஞ்சம் கிச்சுகிச்சு மூட்டுகிறார். இசை: யுவன். ஒரே இரைச்சல் மட்டுமல்லாமல், பின்னணி இசைக்குப் பின்னால் ஆஹா, ஓஹோ என்று ஒரே காட்டுக்கூச்சல். அப்பாவிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டிருக்கலாம். பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் தேன்சுவை – என்று சொல்ல ஆசையாகத்தான் உள்ளது.

மொத்தத்தில் – கொலை, காதல், காமம், தாதாவின் செயல்கள் எல்லாமே நியாயப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. என்ன செய்ய, மக்களான நாம் எல்லாவற்றையும் ஜீரணிக்க பழகிவிட்டோம். முக்கியமான வில்லன் – பெரிய வில்லனுக்கு ஒரு முஸ்லிம் பெயரை வைத்த காரணத்தினாலேயே, சூர்யாவிற்கு ஒரு நண்பரை முஸ்லீமாக (நல்லவராக) காட்டி பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துள்ளார் இயக்குனர்.

சூர்யா முழுத்திறமையும் காட்டியிருந்தாலும், ஒருவித ஈர்ப்பு இல்லை. பொண்டாட்டி நம்மை வெளியில் தள்ளி இன்று திண்ணையில்தான் தூக்கம் என்று சொல்லிவிட்டால் – அரங்கத்தில் போய் இந்த காட்சியில் உட்கார்ந்துவிட்டு வாருங்கள். இதற்கு செலவு தண்டம் என்றால், ஆர்யாசில் இரண்டு சாம்பார் இட்லியை வாங்கி வயற்றுக்கு தானமாகக் கொடுங்கள்.

லிங்குசாமி, சூர்யாவின் திறமையை சரியாக உபயொகிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. பல இடங்களில் படன் ஒரு கோர்வையாக இல்லை. ஒரு பாட்டும் மனதில் ஒட்டவில்லை.

ஒரு காட்சியில் நாயகியும், நாயகனும் ‘தண்ணி’ அடிப்பது சமீபத்திய தமிழ்ப்படத்தின் பரிணாமம். இதுதான் தமிழ்ப்படத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டுசெல்வது போலும்.

அஞ்சான் ……….நோஞ்சான்

ரவிச்சந்திரன் மறைவு


(கொஞ்ச நாட்களாகவே எல்லாம் லேட்டாகவே செய்து முடிக்கிறேன். Too many things in my plate and probably filled my mouth with more than I could chew. ரேடியோ ப்ரோக்ராம், சிலிக்கன் ஷெல்ஃப் இலக்கிய வட்டம், கோடை விடுமுறை பயணங்கள், இந்தியப் பயணம் புறப்பாடு, மற்றும் பல விஷயங்கள். இவற்றில் அபிமான திரைப்படங்களில் நடித்த ரவிச்சந்திரன் மறைந்ததை குறித்து சரியாக ட்ரிப்யூட்ஸ் கொடுக்கத் தவறிவிட்டோம். அதற்க்காக வருந்துகிறோம். மேலும் ரவிச்சந்திரன் காலமானதற்க்காக மிகவும் வருந்துகிறோம். இங்கே விமல், சாரதா கொடுத்த தகவல்களை தனியாக இடுகிறேன். நன்றி விமல் மற்றும் சாரதா)

***** (நன்றி : தினமலர் – 26/07/2011) ****

வெள்ளிவிழா நாயகன் என்று அழைக்கப்பட்ட நடிகர் ரவிச்சந்திரன் (71) உடல்நலக்குறைவு காரணமாக நேற்று (25-07-11) இரவு காலமானார். அவரது உடல் பொதுமக்கள் அஞ்சலிக்காக சென்னை தி.நகரில் உள்ள சாய் மகால் திருமண மண்டபத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஏராளமான பொதுமக்களும், திரையுலக பிரமுகர்களும், அரசியல்புள்ளிகளும் ரவிச்சந்திரன் உடலுக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத்தி வருகிறார்கள். இன்று மாலை ரவிச்சந்திரன் உடல் பெசன்ட் நகர் மின்மயானத்தில் தகனம் செய்யப்படுகிறது.

டைரக்டர் ஸ்ரீதரால் காதலிக்கநேரமில்லை என்ற படத்தில் கதாநாயகனாக அறிமுகம் ஆனவர் ரவிச்சந்திரன்.
நான்,
குமரிப்பெண்,
அதே கண்கள்,
மூன்றெழுத்து,
பாக்தாத்பேரழகி,
அன்றுகண்ட முகம்
உள்பட 300க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்து இருந்தார்.
இவர் கடைசியாக நடித்த படம் ஆடுபுலி.
அந்த படத்தில் இவருக்கு ஜோடியாக கே.ஆர்.விஜயா நடித்திருந்தார். வெள்ளிவிழா கதாநாயகன் என்று அழைக்கப்பட்ட ரவிச்சந்திரன் வில்லன் மற்றும் குணச்சித்திர கதாபாத்திரங்களிலும் நடித்திருந்தார். ஊமை விழிகள் படத்தில் இவருடைய வில்லன் கதாபாத்திரம் பரபரப்பாக பேசப்பட்டது.

மறைந்த நடிகர் ரவிச்சந்திரனின் இயற்பெயர் ராமன்.
திருச்சியை சேர்ந்த அவர், சினிமா மீதான ஆர்வத்தால் சென்னைக்கு வந்தார். ஒளிப்பதிவாளர் பி.என்.சுந்தரம் மூலம் டைரக்டர் ஸ்ரீதருக்கு அறிமுகமானார்.
1965ம் ஆண்டு காதலிக்கநேரமில்லை என்ற படத்தில் இவரை கதாநாயகனாக அறிமுகம் செய்தார் டைரக்டர் ஸ்ரீதர். அத்துடன் தனது சொந்த படநிறுவனமான சித்ராலாயாவுக்காக 2 வருடத்திற்கு ரவிச்சந்திரனை மாதம் ரூ.500 சம்பளம் பேசி ஒப்பந்தம் செய்தார். முதல் படத்திலேயே நட்சத்திர அந்தஸ்து பெற்றாலும், வாய்ப்பு கொடுத்த ஸ்ரீதருக்காக தொடர்ந்து 2 ஆண்டுகள் சித்ராலயா நிறுவனத்துக்காக நடித்துக் கொடுத்தார்.

அதன் பின்னர் சித்ராலாயா நிறுவனத்தில் இருந்து விலகி மற்ற கம்பெனி படங்களில் நடிக்க ஆரம்பித்தார். படிப்படியாக உயர்ந்து வெள்ளிவிழா கதாநாயகனானார். நடிப்பு, நடனம், சண்டைக் காட்சி ஆகியவற்றில் படத்துக்குப் படம் வித்தியாசம் காட்டி ரசிகர்களைக் கவர்ந்தார். 1960களில் தமிழ் சினிமாவின் ரொமான்டிக் ஹீரோவாக வலம் வந்த ரவிச்சந்திரனுக்கு ரசிகர்களை விட ரசிகைகளின் எண்ணிக்கைதான் அதிகம்.

ஒரு காலகட்டத்தில் ஆண்டுக்கு பத்து படங்கள் வரை நடித்த ரவிச்சந்திரனுக்கு, அனைத்தும் வெற்றிப்படமாக அமைந்ததால் தயாரிப்பாளர்களின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகவும் இருந்தார். தமிழைத் தவிர மலையாளம், கன்னடம் ஆகிய மொழிகளிலும் நடித்துள்ளார். ரவிச்சந்திரனின் படங்களில் இடம்பெறும் அனைத்தும் ஹிட் ஆகிவிடுவதால் ரசிகர்களிடையே பிரபலமாக காணப்பட்டார்.

ஹீரோ வாய்ப்புகள் குறைந்த பிறகு, சிறிது காலம் நடிப்பு துறையிலிருந்து விலகியிருந்த ரவிச்சந்திரன் ஆபாவாணனின், ஊமை விழிகள் மூலம் மீண்டும் நடிகரானார். அதன் பிறகு ஏராளமான படங்களில் வில்லன், குணச்சித்திர நடிகர் என பல்வேறு தளங்களில் முத்திரை பதித்தார்.

ரவிச்சந்திரன், மானசீக காதல், மந்திரன் உள்ளிட்ட படங்களை இயக்கியுள்ளார். கன்னடத்திலும் இரண்டு படங்களை இயக்கியிருக்கிறார். தங்கம் விலை பவுன் ரூ.75 ஆக இருந்த காலத்திலேயே மாதச்சம்பளமாக ரூ.1000 பெற்றவர் ரவிச்சந்திரன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவுடன் அதிக படங்களில் நடித்திருக்கும் அவர், எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜிக்கு இணையாக பல வெற்றிப்படங்களை கொடுத்தவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

முன்னணி நாயகனாக வலம்வந்த நடிகர் ரவிச்சந்திரன் வாய்ப்புகள் இல்லாத காலத்தில், வாய்ப்புக்காக யாரிடமும் போய் நின்றதில்லை. விவசாயத்தின் மீது அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருந்த அவர், சென்னை செயின்ட் தாமஸ் மவுண்ட் அருகில் இருக்கும் அவருடைய நிலத்தில் அமைதியாக விவசாயம் செய்து கொண்டிருந்தார் என்பது கூடுதல் தகவல.

மறைந்த நடிகர் ரவிச்சந்திரனுக்கு விமலா என்ற மனைவியும், பாலாஜி, அம்சவரதன் என்ற 2 மகன்களும், லாவண்யா என்ற மகளும் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் அம்சவரதன் சில படங்களில் கதாநாயகனாக நடித்து இருக்கிறார்.

  1. மேலும் சில தகவல்கள் (நன்றி : தினகரன்)
    ______________________________________________

    நடிகர் ரவிச்சந்திரன் நேற்று மரணம் அடைந்தார். அவருக்கு வயது 71. கடந்த சில ஆண்டுகளாக சர்க்கரை நோயால் அவதிப்பட்டு வந்தார். கடந்த 8 மாதங்களுக்கு முன்பு அவரது சிறுநீரகம் பாதிக்கப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து டயாலிசிஸ் செய்து வந்தார். கடந்த 17&ம் தேதி அவரது நுரையீரலும் பாதிக்கப்பட்டதை தொடர்ந்து தனியார் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். அங்கு அவருக்கு டாக்டர்கள் தீவிர சிகிச்சை அளித்தனர். ஆனால் அதில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படாமல் கோமா நிலையை அடைந்தார். இந்த நிலையில் நேற்று இரவு 9 மணிக்கு அவரது உயிர் பிரிந்தது. அவரது உடல் தி.நகரில் உள்ள அவரது வீட்டில் பொதுமக்கள் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டுள்ளது.

    திரையுலக பிரமுகர்கள் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தி வருகிறார்கள். இன்று மாலை பெசன்ட் நகர் மயானத்தில் இறுதி சடங்குகள் நடக்கிறது. மறைந்த நடிகர் ரவிசந்திரனின் பூர்வீகம் கரூர் அருகே உள்ள வாங்கல் கிராமம். ஆனால் அவரது குடும்பம் மலேசியாவில் வசித்தது. ரவிச்சந்திரனின் தந்தை பைரோஜி சீனிவாசன். மலேசியாவில் ‘தமிழ் நேசன்’ என்ற பத்திரிகையில் ஆசிரியராக இருந்தார்

    கோலாலம்பூர் தமிழ் சங்கம் நடத்திய பள்ளியில் படித்தார். மலேசிய தமிழ் மாணவர்களில் முதல் மாணவராக தேர்வு பெற்ற ரவிச்சந்திரன், மருத்துவம் படிக்க விரும்பி இந்தியா வந்தார். திருச்சி புனித ஜோசப் கல்லூரியில் பட்டப்படிப்பை முடித்தார். சென்னையில் மருத்துவ படிப்பு படிக்க வந்தபோது இயக்குனர் ஸ்ரீதருக்கு அறிமுகமானார். அதன் மூலம் 1964ம் ஆண்டு ‘காதலிக்க நேரமில்லை‘ படத்தின் மூலம் கதாநாயகனானார்.

  2. மேலும் சில விவரங்கள்
    _____________________________

    முதல் ஈஸ்ட்மேன் கலர்பட கதாநாயகன்:

    பழம்பெரும் கதாநாயகன் ரவிச்சந்திரன் சென்னையில் நேற்று மரணம் அடைந்தார். அவருக்கு வயது 71.

    1960 மற்றும் 70களில் தமிழ் திரையுலகில் முன்னணி கதாநாயகனாக வலம் வந்தார்.

    எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி கூட்டணிக்கு இணையாக வளர்ந்தவர்கள் ரவிச்சந்திரன், ஜெய்சங்கர்.

    சுறுசுறுப்பான நடிப்பு, நடனம், சண்டை, கணீர் குரல், ஸ்டைலில் ரசிகர்களை கவர்ந்தார்.

    ரவிச்சந்திரன். வெள்ளி விழா நாயகன், சின்ன எம்.ஜி.ஆர்., கலை நிலவு, கலையுலக இளவரசர், கலைஞர் திலகம், புரட்சி கலைஞர் போன்ற பட்டங்கள் பெற்றவர்.

    இவரது இயர்பெயர் ராமன். சொந்த ஊர் கரூர் அருகில் உள்ள வாங்கல்.

    சீனிவாசன்-லட்சுமி தம்பதிக்கு பிறந்த இவர் மலேசியாவில் குடியேறி வாழ்ந்தார்.

    1964-ல் காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில் நடிக்க வாய்ப்பளித்த போது ஸ்ரீதர் இவருக்கு ராமன் என்ற பெயரை ரவிச்சந்திரன் என மாற்றினார். இரண்டு வருட ஒப்பந்தத்தில் மாதம் ரூ. 500 பிறகு ரூ. 750 என சம்பளம் வாங்கினார். அப்போது ஒரு பவுன் தங்கம் விலை 75 ரூபாய்தான். சில வருடங்களுக்கு பின் மாத சம்பளத்தை ரூ. 1000 ஆக உயர்த்தினார். இயக்குனர் ஸ்ரீதர் முன் நின்று பேச பெரிய நடிகர்களே தயங்கிய சமயத்தில் முதல் சந்திப்பிலேயே தைரியமாகவும் ஸ்டைலாகவும் பேசி கவர்ந்தார்.

    தமிழ் சினிமாவின் முதல் ஈஸ்ட்மேன் கலர் படமான காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில் அறிமுகம் ஆனார். இவருடன் முத்துராமன், ராஜஸ்ரீ, சச்சு, பாலையா, நாகேஷ் போன்றோர் இணைந்து நடித்தனர். இப்படத்தில் வரும் விஸ்வநாதன் வேலை வேண்டும் பாடல் பட்டி தொட்டியெங்கும் பிரபலம். படம் 25 வாரங்கள் ஓடி வெள்ளி விழா கண்டது. பிறகு கே.ஆர்.விஜயாவுடன் நடித்த இதயகமலம் படம் வெற்றி கண்டது. அதில் வரும் நீ போகும் இடமெல்லாம் நானும் வருவேன் போபோ போ, உன்னை காணத கண்ணும் கண்ணல்ல பாடல்கள் ரசிகர்களின் நாடிநரம்புகளில் ஊடுருவியது.

    அதே கண்கள் திகில் படத்திலும் கலக்கினார். நான், குமரி பெண், பாக்தாத் பேரழகி, மோட்டார்சுந்தரம் பிள்ளை, மகராசி உள்பட 15 படங்களில் இப்போதைய முதல்வர் ஜெயலலிதாவுடன் ஜோடியாக நடித்தார். இவர்கள் கூட்டணியில் இடம் பெற்ற படங்களின் பாடல்கள் பிரபலம். பாக்தாத் பேரழகி படத்தில் நிஜமான சிங்கத்துடன் நடிக்க வேண்டியதாயிற்று. ரவிச்சந்திரன் பயந்தார். அவருக்கு தைரியம் சொல்லி ஜெயலலிதா சிங்கத்தின் அருகில் சென்று பழகி காட்டினார்.

    அப்போது ஜெயலலிதாவின் தைரியத்தை கண்டு வியந்தார். திரையுலகில் கத்திச் சண்டை, குதிரை சவாரி போன்ற சாகசங்கள் தெரிந்தவர் விஜயபுரி வீரன் சி.எல்.ஆனந்தன். அவருடன் குதிரை சவாரி செய்து கல்யாண மண்டபம் என்ற படத்தில் நடித்தார்.

    திரையுலகில் பாட்டு பாடி, சண்டை போட்ட நாயகன் ரவிச்சந்திரன் எங்க பாப்பா படத்தில் நான் பாட்டால் அடிப்பேன் ஓடி என்று பாடிக்கொண்டே சவுக்கால் அடிப்பார். நான் படத்தில் காரிலும், குமரிப்பெண் படத்தில் சைக்கிளிலும், மதராஸ் டூ பாண்டிச்சேரி படத்தில் பஸ்சிலும், காதல் ஜோடி படத்தில் மாட்டு வண்டியிலும் பாடல்களை பாடி நடித்துள்ளார்.

    ஸ்ரீதர், டி.ஆர்.கோ பண்ணா, கே.ஆர்.பாலன், ஏ.வி.எம். போன்ற பிரபலங்கள் முதல் அண்ணா, கலைஞர் கருணாநிதி வரை எல்லா முன்னணி இயக்குனர்கள், தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் நிறுவனங்களின் படங்களை பண்ணிய பெருமை இவருக்கு உண்டு.

    ரவிச்சந்திரனின் அழகு, ஸ்டைல் அப்போதைய இளம்பெண்களை கவர்ந்தது. ரவிச்சந்திரன் வாழ்கையை சினிமா எடிட்டரும், எழுத்தாளருமான டி.எஸ்.ஆர்.சுபாஷ் டாகுமெண்டரி படமாக எடுக்கிறார். 5 மலையாள படங்களில் ரவிச்சந்திரன் நடித்தார். அப்போது உடன் நடித்த மலையாள நடிகை ஷீலாவுடன் காதல் மலர்ந்தது. இருவரும் திருமணம் செய்து கொண்டனர்.

    இவர்களின் ஒரே மகன் விஷ்ணு. பிறகு விவாகரத்து செய்து ரவிச்சந்திரனும், ஷீலாவும் பிரிந்தனர். பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு ரவிச்சந்திரன் சுய நினைவின்றி ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த போது மகன் விஷ்ணு கேரளாவில் இருந்து வந்து பார்த்து விட்டு சென்றார்.

    ரவிச்சந்திரன் 2-வதாக விமலா என்பவரை மணந்தார். இவர்களுக்கு லாவண்யா என்ற மகளும், பாலாஜி, அம்சவர்த்தன் என்ற மகன்களும் உள்ளனர். அம்சவர்த்தன் சினிமாவில் நடிக்கிறார். ரவிச்சந்திரன் உடல் பொதுமக்கள் அஞ்சலிக்காக தியாகராய நகரில் உள்ள வீட்டில் வைக்கப்பட்டு உள்ளது. தி.மு.க. சட்டமன்ற கட்சி தலைவர் மு.க.ஸ்டாலின் நேரில் அஞ்சலி செலுத்தினார்.

    நடிகர் சிவகுமார், நடிகர் சங்கம் சார்பில் மனோரமா, விஜயகுமார், வாகை சந்திரசேகர் மற்றும் டைரக்டர் டி.பி.கஜேந்திரன், தயாரிப்பாளர் ஜெயந்தி கண்ணப்பன், ஒய்.ஜி. மகேந்திரன், நிழல்கள் ரவி, எடிட்டர் சுபாஷ் உள்ளிட்ட பலர் அஞ்சலி செலுத்தினார்கள். இன்று மாலை இறுதி சடங்கு நடக்கிறது.

    **** (நன்றி : மாலை மலர்) *****

  3. ரவிச்சந்திரன் உடல் தகனம்

    நேற்று முன்தினம் உடல்நலக்குறைவால் காலமான ரவிச்சந்திரனின் உடல் நேற்று மாலை ஊர்வலமாக எடுத்துச்செல்லப்பட்டு சென்னை பெஸன்ட் நகர் மின்சார மயானத்தில் தகனம் செய்யப்பட்டது. ஊர்வலத்தில் சில திரையுலக நட்சத்திரங்களும், ரசிகர்களும் கலந்துகொண்டனர். அவர் உடல், வீட்டிலிருந்து எடுத்துச்செல்லப்பட்டபோது அவரது மனைவியும், உறவினர்களும் கதறி அழுதது நெஞ்சை நெகிழ வைப்பதாக இருந்தது.

    அவரது மகன் நடிகர் அம்சவிருத்தன் தொலைக்காட்சியில் பேசும்போது, “அப்பா இறந்து விட்டதாக நாங்கள் நினைக்கவில்லை. அவர் இப்போதும் எங்களுடன்தான் இருக்கிறார். எப்போதும் இருப்பார். எங்கள் இதயங்களிலும் ரசிகர்களின் இதயங்களிலும் அவர் என்றும் நிலைத்திருப்பார்” என்று கூறினார்.

    முன்னதாக நடிகர்கள் சிவகுமார், விஜயகுமார், சந்திரசேகர், (சங்கர்) கணேஷ் உள்ளிட்ட ஏராளமான திரையுலகினர் ரவிச்சந்திரன் வீட்டுக்கு வந்து இறுதி அஞ்சலி செலுத்தினர். ரவிச்சந்திரனின் முதல் திரைப்பட ஜோடியான திருமதி ராஜஸ்ரீ, ரவிச்சந்திரனின் உடலைப்பார்த்து கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.

    ரவியுடன் பல வெற்றிப்படங்களில் நடித்தவரும், தமிழ்நாடு முதலமைச்சருமான செல்வி ஜெயலலிதா இரங்கல் தெரிவித்து செய்தி வெளியிட்டிருந்தார். தி.மு.க. தலைவர் கலைஞர் கருணாநிதி சார்பில் முன்னாள் துணை முதல்வர் திரு மு.க.ஸ்டாலின் நேரில் வந்து ரவிச்சந்திரன் உடலுக்கு மலர்மாலை வைத்து அஞ்சலி செலுத்தினார்.

தெய்வத்திருமகள்


By Eshwar Gopal

 

நடிப்பு: விக்ரம், அனுஷ்கா ஷெட்டி, அமலா பால், பேபி சாரா, நாசர், சந்தானம், எம்.எஸ்.பாஸ்கர் மற்றும் பலர்.

மனதில் ஆறுவயது நிறம்பிய, மனவளர்ச்சி குன்றிய ஒரு மனிதனின் மனைவி குழந்தையை பெற்றுக்கொடுத்துவிட்டு இறந்து விட, அக்குழந்தையை வளர்க்க அவர் படும் கஷ்டங்களும், அதே நேரத்தில் அக்குழந்தையின் அன்பினால் நிறப்பப்பட்ட அவனது வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒரு திருப்பத்தை, அவன் கதாநாயகியுடைய உதவியினால் எப்படி அடைகிறான், என்பதையும் கூறும் காவியம்.

படம் என்னவோ நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. இப்படம் “I am sam” என்ற ஆங்கிலப் படத்தின் தமிழாக்கம் என்றாலும், இயக்குனர் விஜயின் முயற்சி பாரட்டப்படவேண்டும். வித்தியாசமான படங்களை கொடுக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவரிடம் இருப்பது தமிழ் திரைக்கு நல்லது. விக்ரம் நடிப்பில் பின்னி பெடல் எடுத்துள்ளார். மனைவி இறந்த்து கூட தெரியாமல், குழந்தை போல் ஏற்றுக்கொள்ளும்போதும், குழந்தையின் பிரிவை தாங்கமுடியாமல் ஏங்குவதும், கடைசியில் நீதிமன்றத்தில் குழந்தையுடன் பேசும் சந்தேக மொழியிலும் நடிப்பில் தங்கத்தின் விலை போல் எகிறுகிறார்.

அனுஷ்காவை – “இப்படத்தில் உனக்கு வேலையே மற்றபடம் போல் இல்லை” என்று சொல்லி ஒப்பந்தப் படுத்தியிருப்பார் போல இயக்குனர். எதார்த்தமான நடிப்பில் மிளிர்கிறார். தமிழ் படத்துக்கே உரிய சாபக்கேடு போல், கதாநாயகனோடு ஒரு கற்பனைப்பாட்டை பாடி கதையின் ஓட்டத்தை தடுக்கிறார். அதெப்படி, யதார்த்தமாக நாயகன், அதுவும் மனநலம் குன்றியவர், பயத்தில் அவரை அணைத்துக்கொள்ளும்போது இவரக்கு பாடல் வருகிறது? இக்காட்சி வரும்போது இயக்குனர் பக்கத்து கடைக்கு டீ குடிக்க போய்விட்டார் போல.

அமலா பால் வந்து போகிறார். வெறும் காந்தக்கண்களை வைத்து ஓட்டிவிடலாம் என்று நினைக்கிறார் போல அம்மனி. அந்த பாரதிராஜா காலம் மலையேறிவிட்டது என்பதை புரிந்து நடிப்பிலும் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்தலாமே. முதலில் குழந்தையை கொஞ்சி மனதில் இடம் பிடிப்பது, குழந்தை யார் என்று தெரிந்து தன் பண்பை மாற்றுவதும், மனிதனின் இயல்பை வெளிக்கொணர்ந்துள்ளார்.

ஆஹா ஓஹோ என்று சொல்லும் அளவிற்கு பாடல்கள் இல்லையெனினும், பின்னனி இசையை பட ஓட்டத்தில் நன்றாக ஒட்டவைத்துள்ளார் ஜி.வி.பிரகாஷ். முதல் பாடல் பழைய பாடலின் பிரதி (என் நண்பன் கூறியது). நீரவ் ஷாவின் புகைப்படக்கருவி பாயை சுருட்டி விரிப்பதைப்போல் ஊட்டியின் புற அழகை பிடித்து நம் முன்னே கொட்டிவிடுகிறது.

சந்தானம் சிரிப்புக் காட்சிகள் அசிங்கம் இல்லாமல் இருக்கிறது. அதுவே பெரிய முன்னேற்றம்தான். சிரிப்புக் காட்சிகளுக்கு முதல் மூலதனம் ‘துல்லியமான, துரிதமான நேரம்’. இதை இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டவேண்டும். காட்சிகளில் ஒரு 2/3 வினாடி தாமதமாக வருவதை தவிர்க்கவேண்டும். பழைய நாகேஷ் படத்தை பார்த்து ‘துரித நேரத்தை’ அவர் எப்படி அனாசயமாக கையாண்டார் என்று சந்தானம் கற்றுக்கொள்ளலாமே.

படத்தின் மிகப்பெரிய தொய்வு, இடைவேளிக்கு முன்பு ஜவ்வாக இழுக்கிறது. சில சமயத்தில் இது ஒரு ‘கலைப்படமோ’ என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது. அந்த காக்காய் வடை காட்சி தேவையில்லாமல் இழுக்கப்பட்டதோடு இல்லாமல், அறுவையாகவும் உள்ளது. அதேபோல், விக்ரமை கடத்தி வருவது, அவர் போய் மருந்து வாங்கி வருவது, அதனால், நாசருக்கு ஒரு இரக்கம் வருவது, அனுஷ்காவின் கனவுப் பாட்டு – போன்ற காட்சிகளை ஜவ்வை நம் கையில் திணித்து நாள் முழுக்க இழுக்கவேண்டும் என்று இயக்குனர் தண்டனை கொடுப்பது கொடுமை. படம் 3 மணித்துளிகள் ஓடுவது சற்று சலிப்பை தருகிறது.

குழந்தை சாராவின் அற்புதமான நடிப்பு நம்மை ஈர்க்கிறது. சாதாரணமாக அப்பாவின் மேல் பெண் குழந்தைகளுக்கும், அம்மாவின் மேல் ஆண்குழந்தைகளுக்கும் நல்ல பாசம் இருக்கும், தன் அப்பா அசாதாரணமான செயல்பாட்டை உடையவர் என்று தெரிந்தும், அவர் மேல் ஒரு அபரிதமான அன்பை பொழிவதும், விளையாடிவிட்டு அப்பா தூங்கும்போது அவருக்கு முத்தம் கொடுப்பதும், நிலாவை பார்த்து அப்பாவிடம் பேசுவதும், அமலாவிடம் “நீ அப்பா கூட இருக்கலாம், நான் இருக்கக்கூடாதா”? என்று வினவும்போதும், நீதிமன்றத்தில் சைகையில் அப்பாவிடம் கோவித்துக்கொள்ளுவதும் – நடிக்கவைத்த இயக்குனரையும் சேர்த்து பாராட்டத்தோன்றுகிறது.

மனநிலை குன்றியவராக நடித்த விக்ரம் தமிழ் திரைக்கு கிடைத்த ஒரு வரப்பிரசாதம். நீளத்தை குறைத்து, படத்தின் கோர்வையை நீரோட்டம் போல் விருவிருப்பாக சொல்லியிருந்தால் இன்னும் ஜொலிப்பாக வந்திருக்கும்.

முன்பெல்லாம், தமிழ் திரையில் படத்தின் பெயர் வரும்படி ஒரு வசனத்துடன் படத்தை முடிப்பார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் அதேபோல் இல்லை ஆதலின், அதன் தாக்கம் இருக்கும்படி கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். நம் இயக்குனரும் அதற்கு சளைத்தவரல்ல, படத்தில் எல்லோரும் எதற்காக உழைக்கிறார்களோ அந்த எண்ணத்தையே தவிடு பொடியாக்கி, விழலுக்கு இறைத்த நீர் போல் ஒரு உச்சக்கட்டகாட்சியை திணித்ததன் மூலம் படத்தின் ஆதிக்கத்தை கெடுத்து சப்பென்று ஆக்கிவிட்டார். கடைசி காட்சி ‘கண்ணைவிற்று சித்திரம் வாங்கியது’ போல் உள்ளது. இவ்வளவு நேரம் குழந்தைத்தனமாக நடித்த கதாநாயகன், தெளிவாக ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டு விலகுவது சொல்லவந்த கருத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்துவிட்டது.

குடும்பத்துடன் ஒரு முறை பார்க்கலாம்.

பாலசந்தருக்கு அவார்ட்


பிரபல இயக்குனர் பாலசந்தருக்கு மேலும் ஒரு feather in the cap. தாதா சாகேப் அவார்ட் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

மனிதர் தளாராமல் சேவை புரிந்துள்ளார்.

எனக்கு பிடித்த பாலசந்தர் சினிமாக்கள் எல்லாம் 60,70களில் தான். 80ல் கொஞ்சம் தேறும். ஆனால் அதற்கு பிறகு ஒன்றும் சரியில்லை.

நடிகை சுஜாதா மறைவு



சுஜாதா எனக்குப் பிடித்த நடிகைகளில் ஒருவர். நடிக்கவும் தெரியும், பார்க்க லட்சணமாகவும் இருப்பார். 58 வயதில் அவர் மறைந்தது அதிர்ச்சியைத் தருகிறது. அவருடைய குடும்பத்தினருக்கு என் condolences .

காயத்ரி என்ற திரைப்படம்


(RVயின் பதிவு)

குமுதத்தில் “சுஜாதாவின் கதை” என்ற தொடரிலிருந்து:

“சுஜாதாவின் நாவல்களில் முதலில் படமாகியது காயத்ரி. பஞ்சுஅருணாசலம்தான் அந்தப் படத்தைத் தயாரித்தார்.

“தினமணி கதிரில் `காயத்ரி’ தொடராய் வரும்போதே அதை திரைப்படமா எடுக்கணும்னு நினைச்சேன். தொடர் முடிஞ்சதும் சுஜாதாவைபாம்குரோவ் ஓட்டல் ரூம்ல சந்திச்சேன். ரொம்ப எளிமையா பழகுனார். பெரிய எழுத்தாளர்களுக்கு இருக்கும் பந்தா எதுவும் இல்ல. எல்லாத்தையும் ரொம்ப ஆர்வமா கேட்டுட்டார். அப்போ அவருக்கு சினிமா ரொம்பப் புதுசு. அவரோட ஆர்வம் என்னை ரொம்ப கவர்ந்தது” என்று, தான் முதலில் சுஜாதாவைச் சந்தித்தது பற்றிச் சொல்கிறார் பஞ்சு அருணாசலம்.

“படம் வெளில வந்தபிறகு அந்தப் படத்தில் அவருக்கு அத்தனை திருப்தியில்லை. சினிமா திரைக்கதைக்காக சிலவற்றை மாற்றியிருந்தோம். அதைச் சொன்னதும் புரிஞ்சுக்கிட்டார். கதையாய் எழுதுவது வேறு. அதை சினிமாவுக்காக மாற்றுவது வேறு என்பதை உணர்ந்துகொண்டார்” என்கிறார் பஞ்சு அருணாசலம்.

சுஜாதாவும் `காயத்ரி’ கதைக்கு சினிமாவில் நடந்த சேதாரங்களைப் பற்றி பல இடங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் அந்த முதல் பட அனுபவத்திலேயே சினிமாவின் சூட்சுமங்கள் அவருக்கு பிடிபட்டுவிட்டது.

“எழுதப்பட்ட கதை சினிமாவாக மாறும்போது எப்படியெல்லாம் வேஷம் மாறும் என்பதை எனக்கு முதலில் உணர்த்திய அனுபவம் அது. ஒரு வகையில் `ப்ரியா’ போன்ற பெரிய அதிர்ச்சிகளுக்கு என்னை தயார்படுத்தியது” என்று சமீபத்தில் குமுதத்தில் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிடுகிறார் சுஜாதா.