பாரு, பாரு நல்லா பாரு, பயாஸ்கோப்பு படத்தப் பாரு – திரையுலக வரலாறு 3


லூமியெர் சகோதரர்கள் பாரிஸில் முதன் முதலில் சினிமா பற்றி பரை சாற்றியவுடன் சென்னை வாசிகளுக்கும் அந்த அதிர்ஷ்டம் அடித்தது. 1897ல் எம். எட்வ்ர்ட்ஸ் என்ற ஆங்கிலேயர், “பாரு பாரு கினிமாஸ்கோப் பாரு” என்று ஒரு இரண்டு ”கினிமா” திரையிட்டார். சில நிமிஷங்கள் தான் ஓடும் “The arrival of the Train” மற்றும் ”Leaving the factory” என்ற இந்த இரண்டு ”கினிமா”க்களும் ”விக்டோரியா பொது மாளிகை”யில் திரையிடப்பட்டது. இது பெற்ற புகழால் மக்கள் ஆர்வம் பெருக பல இடங்களில் பயாஸ்கோப், கினிமாஸ்கோப் என ஹை-டெக் ஜார்கனுடன் உலா வந்தது. ”பாரு பாரு பயாஸ்கோப், ஒன்றரை பைசா மட்டும் செலுத்தினால் போதும்” என்றவுடன் பரவசப்பட்டார்கள் மக்கள். மின்சாரம் தேவை இல்லை, லைசென்ஸ் தேவை இல்லை. மக்னீசியத்தை (Magnesium) வைத்து ப்ரொஜெக்ட் செய்தார்கள்.

1900ஆம் ஆண்டு மக்களுடைய ஆர்வத்தைப் பார்த்து சென்னயில் வாரிக் மேஜர் (Warwick Major) ஒரு நிரந்தர சினிமா தியேட்டர் கட்டினார். அதன் பெயர் ”எலக்ட்ரிக் தியேட்டர்”. மௌன்ட் ரோடில் இன்றைய ஜெனரல் போஸ்ட் ஆஃபிஸ் இருக்குமிடம் தான் எலக்ட்ரிக் தியேட்டர் இருந்த இடம்.  கோஹன் என்பவர் ”லிரிக் தியேட்டர்” என்ற ஒரு தியேட்டரை மௌண்ட் ரோடில் நிறுவினார். அது பின்னர் தீயில் கருகியதால் எல்ஃபின்ஸ்டோன் தியேட்டர் அதே இடத்தில் நிறுவப்பட்டது.

படிப்படியாக இந்த சில மணித்துளி படங்கள் காலம் கதையுடன் கூடிய 4000 அடி நீள படங்கள் காலமாக மாறியது. ஹெரால்ட் லாய்ட், சார்லி சாப்லின், எடிக் போலோ போன்ற நடிகர்கள் நடித்தப் படங்கள் தமிழ் பிரசங்கத்துடன் (அந்த காலத்து சப்-டைடில் போலும்) திரையிடப்பட்டது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முடிவிலும், இருபதாம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்திலும் எதாவது தர்க்கம் பண்ண வேண்டுமென்றால், மக்கள் தேர்ந்து எடுக்குமிடம் எது தெரியுமா? இரண்டு மூன்று அனா கொடுத்தால் கிடைப்பது சினிமா தியேட்டர். விசாலமான இடம் இதை விட சீப்பாக வடகைக்கு கிடைக்காது. சாதி பற்றி அடித்துக்கொள்ளலாம். விடுதலை பற்றி பேசிக்கொள்ளலாம். சினிமா தியேட்டர் இப்படி ஒரு அடித்துக் கொள்ளும் இடமாக இருந்ததால் தான் படித்த மக்களால் சினிமா சம்பந்தப்பட்டது எல்லாம் ஒரு கௌரவக் குறைச்சலான காரியாமாகப் பார்க்கப்பட்டது. சினிமா தியேட்டர் என்றால் என்ன என்று ஒருவருக்கும் ஒரு டெஃபனிஷன் கொடுக்க முடியவில்லை. முட்டி மோதி அரசாங்கம் தலையிட்டு ஒரு வழியாக சினிமா தியேட்டர் எப்படி இருக்கவேண்டும், அங்கே என்ன திரையிடப்படவேண்டும் என ஒரு கட்டுப்பாடு வரையறுக்கப்பட்டது.  சென்ஸார் போர்டின் விதை இந்த நிர்பந்தத்தினாலும், காலகட்டத்திலும் தான் தூவப்பட்டது.

இன்று சென்ஸார் போர்ட் என்றால் ஆபாசங்களை திரையில் தடுக்கும் ஒரு நிறுவனமாகத் தான் பலருக்கு தோன்றும். அந்த காலத்திலெல்லாம் இது ஒரு பிரச்சனையாகவே இல்லை. எப்படி இருக்கும்? நடிப்பத்ற்க்கே ஆள் வராதபோது இதெல்லாம் டைரக்டர், ப்ரொட்யூஸர்களுக்கு தோன்றியிருக்கவே மாட்டாது. அன்றைய பிரச்சனை தியேட்டரில் யாராவது சுதந்திரத்தை பற்றி பேசுகிறார்களா, விவாதிக்கிறார்களா அல்லது திரையிடுகிறார்களா என்பது தான் வெள்ளைக் கார சர்க்காரின் கவலை.  ”சென்ஸார்ஷிப் மற்றும் படித்த மக்களின் எதிர்ப்பும் சேர்ந்துதான் திரையுலக வளர்ச்சிக்கு தடையாக இருந்தது” என்று தியோடர் பாஸ்கரன் கருதுகிறார்.

வாங்க, ”காப்பி” சாப்பிடலாம்!


இந்த போஸ்டை முதலில் ஒரு மறுமொழியாகத்தான் அளிக்க முயன்றேன். பின்னர் இதுவே ஒரு தர்க்கத்தை ஏற்படுத்தலாம் என்பதால் போஸ்டாக அப்-க்ரேட் செய்துவிட்டேன்.

RV சுஜாதாவின் ப்ளாக் – கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் போஸ்டில், சுஜாதா “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” மற்றும் ஸ்ரீதர், கே.எஸ்.ஜி, கண்ணதாசன் பற்றி கூறியிருப்பதாக மேற்கோள் காட்டியது இது:
”இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறார்.”
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர் 1.

ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர்2.

கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார்.
இது அவ்வளவு அடாவடி இல்லாத ஸ்டேட்மண்ட்.

”பிடிக்க்கவில்ல” என்பதுடன் நிறுத்தியிருந்தால் இந்த வம்பில் மாட்டியிருக்க மாட்டார். நானும் கொஞம் வம்பு இழுத்து தான் பார்க்கலாமே எனற என் எண்ணத்தை கைவிட்டிருப்பேன். ஆனால் அவருக்கோ, வம்பில் மாட்டுவது என்பது அல்வா சாப்பிடுவது போன்றது. “கறுப்பு, சிவப்பு, வெளுப்பு” வெளி வந்த காலத்தில் எவ்வளவு வம்பில் மாட்டினார் என்பது சுஜாதா வாசகர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
சுஜாதா என்பதால் நாம் அவர் சொல்லும் எல்லாவற்றையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. ஒரு காலத்தில் சோவையும்(சோவையும் தான் வம்பிற்க்கு இழுப்போமே!), சுஜாதாவையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரித்துக்கொண்டிருந்தேன். ”கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ” திரைப்படம் சரியாக ஓடாத பொழுது இப்படி ஒரு ஜீனியஸின் கதையை தமிழர்கள் ஆதரிககவில்லையே என்று மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். இதைவிட யார் பிரமாதமாக கதை சொல்லிவிடமுடியும் என ஒரு இறுமாப்பு கூட என்னிடம் வளர்ந்தது. ஆனால் பின்னர் பகுத்தறிவு வளர, வளர இவர்களுடைய சில கருத்துகள் ஓட்டை நிறைந்ததாக பட்டது.

உதாரணத்திற்க்கு, சோ அவர்கள் மைக்கேல் ஜாக்‌ஷன் நடனங்களை “கீ கொடுத்த பொம்மை போல் இருக்கிறது” என்றும், “இதையெல்லாம் நடனம் என்று எப்படி சொல்வது?” என்றும் கூறினார். இது இந்திய கலாச்சாரத்திற்கு வேண்டுமானால் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். இன்னும் சரியாக சொல்லப்போனால் சோவிற்கு மட்டும் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். ஆனால் அமேரிக்காவிற்க்கும், நாகரீகம் அடைந்த நாடுகளுக்கும், இன்னும் பிற நாடுகளுக்கும், ஏன் இளைய பாரதத்திற்க்கும் கூட MJயின் நடனம் தானே முதன்மையாகத் தெரிகிறது. இன்று நமது கலாச்சாரத்தில் முக்கால்வாசி (முக்கால்வாசி என்பது ஒரு அப்ராக்‌ஷிமேஷனே) நடன ஆசிரியர்களுக்கு MJ மானசீக குருவாக, ஏன், தெய்வமாகவே இருக்கிறார். சோ இவ்வாறு கூறி பத்து பதினைந்து ஆண்டுகள் இருக்கும். ஆனால் இன்றும் அவர் கூறியது எனக்கு எந்த வகையிலும் அர்த்த்ம் ஏற்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. குருடன் யானையை பார்த்த மாதிரி தோன்றுகிறது.

இதற்கு மாறாக, மேற்கத்திய நாடுகளில் பரதம், கதக் போன்ற நடனங்கள் மக்களை (குடியேறிய இந்தியர்கள் தவிர்த்து) அதிகம் கவராத ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் பரதம், கதக் போன்ற கிழக்கத்திய நடனங்கள் பிரபலம் அடையாத போதிலும் மற்றும் எந்த பெரிய ரசனையையும் ஏற்படுத்தாத போதிலும், மேல் நாடுகளில் இவைகளை வெளிப்படையாக விமர்சிக்காமல் கண்ணியம் காத்திருக்கிறார்கள்.

அவருடைய கண்மூடித்தனமான பா.ஜ.க ஆதரிப்பும் மனதிற்க்கு ஒரு நடுநிலமை உடைய தலைவரை இழந்தது போன்ற சுமையை கொடுக்கிறது.

சரி. சுஜாதா நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம் தமிழ் திரையுலகத்திற்க்கு கதியற்ற நிலைமையை கொடுத்துள்ளது என்பது எதைப் பார்த்து? ஸ்ரீதர் போன்ற ஒரு படைப்பாளியை அவரால் எப்படி அலட்சியப்படுத்த முடிகிறது? ஒருவேளை பப்ளிசிடி ஸ்டண்டா? தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் “விக்ரம்” திரைபடத்தை விட “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” நன்றாகவே இருக்கிறது. கண்ணதாசனை காப்பி அடித்தார் என்று குறை சொல்கிறார். “விக்ரம்” திரைபடத்தின் ஒவ்வொரு ஹை-டெக் யுக்தியும் அயன் ஃப்லெமிங்கின் (Ian Lancaster Fleming) அப்பட்ட காப்பி தானே?

திரையுலகத்தில் AR Rahman முதற்கொண்டு எல்லோரும் காப்பி தான் அடிக்கிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் திரைபடத்தின் தலைப்பை கூட, ஏதோ தமிழில் வார்த்தைகளுக்கு பஞ்சம் வந்துவிட்டது போல் காப்பி அடிக்கிறார்கள். லேட்டஸ்ட் உதாரணம்: ராமன் தேடிய சீதை. தலைப்பென்ன? கதையையே ”ரீ-மிக்ஸ்” என்ற பெயரில் காப்பி போட்டு குடிக்கிறார்கள். தமிழ் திரைபட உலகில் ”காப்பி” என்பதன் ”எவல்யூஷன்” இது.  ஹாலிவுட்டை கோலிவுட்டுக்கு காப்பி அடித்த காலம் போக கோலிவுட்டையே கோலிவுட்டுக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

சலாமியா நாட்டு பழக்க வழக்கங்கள் Octopussy காப்பி தானே? கண்ணதாசனையும், வாலியையும் குறை ஏன் கூறவேண்டும்? அப்பட்ட காப்பி ”நாக்க மூக்க”வையே யாரும் குறை சொல்வது போல் தெரியவில்லை. இவ்வளவு ஏன்? சுஜாதா மற்றும் நாமெல்லாம் போற்றும் “அந்த நாள்” யுக்திகளே காப்பி தான்.

மக்களுக்கு ஒரு வித போதையை கொடுக்கும் எந்த ”காப்பிக்கும்” தமிழ் திரையுலகத்தில் இடம் உண்டு.

அவார்ட் கொடுக்க வேண்டியதுதான்


சன் டிவி கொண்டாடி முடித்துவிட்டார்கள் போல தெரிகிறது. அடுத்த வாரத்திலிருந்து இந்த ஸ்லாட்டில் காமெடி டைம் வரப்போகிறதாம். (வெங்கட்ரமணன் கொடுத்த இன்ஃபர்மேஷன்.) என் மனைவி அப்பாடா என்று ஒரு பெருமூச்சு விடுகிறாள்.

பல குறைகள் இந்த ப்ரோக்ராமில் உண்டு – விளம்பரப்படுத்தி விட்டு மாற்றுவது, போடாமல் இருப்பது, ரொம்ப ராண்டமாக படங்களை தேர்வு செய்வது, எத்தனையோ நல்ல படங்களை போடாமல் விட்டது (ஆயிரத்தில் ஒருவன், நாடோடி மன்னன், திரும்பிப் பார், கூண்டுக் கிளி, அலிபாபாவும் நாற்பது திருடர்களும், மலைக் கள்ளன், மங்கையர் திலகம், மனம் போல் மாங்கல்யம், பெண்ணின் பெருமை, மந்திரி குமாரி, பதி பக்தி, பாச மலர், பாவ மன்னிப்பு, படித்தால் மட்டும் போதுமா, புதிய பறவை, நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம், வல்லவனுக்கு வல்லவன், ஞான ஒளி, கௌரவம், துணிவே துணை, வீட்டுக்கு வீடு, காசேதான் கடவுளடா, தீர்க்க சுமங்கலி, பாமா விஜயம், அனுபவி ராஜா அனுபவி, நீர்க்குமிழி, பணமா பாசமா, கர்ணன் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்), எத்தனையோ மட்டமான படங்களை போட்டது (தேன் கிண்ணம், ஹலோ பார்ட்னர், வந்தாளே மகராசி போன்ற படங்களை குறிப்பிட்டு சொல்லலாம்) மாதிரி நிறைய சொல்லலாம். தூர்தர்ஷனின் ஆரம்பக் காலம் போல unprofessional ஆக இருந்தது.

ஆனால் விளம்பரங்கள் வராத நிலையில், இந்த மாதிரி படங்களை திரையிட துணிச்சல் வேண்டும். நிறைய நல்ல படங்களும் திரையிடப்பட்டன – அந்த நாள், சந்திரலேகா, கப்பலோட்டிய தமிழன், நவராத்திரி, எங்க வீட்டுப் பிள்ளை மாதிரி. பல குறைகள் இருந்தாலும் இதற்காக சன் டிவிக்கு ஒரு அவார்ட் கொடுக்கலாம்.

நானும் பக்சின் உதவியுடன் இந்த ப்ரோக்ராமை வைத்து இரண்டு மூன்று மாதங்கள் ஓட்டிவிட்டேன். பலரது அறிமுகம் கிடைத்தது. சிலரை இன்னும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது – சாரதா, ப்ளம், வெங்கட்ரமணன், பிசுப்ரா, சுபாஷ், பிமுரளி80, ராஜ்ராஜ், இன்னும் பலர் என்று அது ஒரு லிஸ்ட் இருக்கிறது.

அடுத்தது இந்த ப்ளாகில் என்ன செய்வது என்று யோசிக்க வேண்டும். உங்களிடமிருந்து ஏதாவது யோசனைகள்?

முத்தான திரைப்படங்களின் முடிவு?


நேற்றும் தங்கமலை ரகசியத்தை காணோம். இன்றும் வெண்ணிற ஆடையை காணோம். அடுத்த வாரப் படங்கள் அறிவிக்கப்பட்ட மாதிரி தெரியவில்லை. அவ்வளவுதானா?

சன் டிவி ரகசியம்


வாரம் பூராவும் விளம்பரப்படுத்திவிட்டு கடைசியில் தங்கமலை ரகசியம் படத்தை போடவில்லை. எதற்காக விளம்பரப்படுத்த வேண்டும், வியாழன் விஜய தசமி என்று தெரியாதா, நம்பர் ஒன் நம்பர் ஒன் டிவிக்கு ஒரு காலண்டர், பஞ்சாங்கம் வாங்கக்கூட வக்கில்லையா, விஜயதசமி ப்ரோக்ராமிங் திட்டமிடும் டீமும் முத்தான திரைப்படங்கள் ப்ரோக்ராம் திட்டமிடும் டீமும் வட துருவத்திலும் தென் துருவத்திலும் இருக்கின்றனவா என்ற மர்மங்கள் ரகசியம் பரம ரகசியமாகவே இருக்கின்றன. கண்டு பிடித்து சொல்பவர்களுக்கு ஒரு தங்கமலை பரிசு!

அன்னையும் பிதாவும் (Annaiyum Pithavum)


1969ல் வந்த படம். AVM ப்ரொடெக்‌ஷன்ஸில் வெளிவந்தது.

நடிகர்கள் AVM ராஜன், நாகையா, கோபாலக்கிருஷ்ணன், சிவக்குமார், சோ, T.R. ராமச்சந்திரன், V.K. ராமசாமி, ஒர் விரல் கிருஷ்ணாராவ்
நடிகைகள் வாணிஸ்ரீ, லக்‌ஷ்மி, SN லக்ஷ்மி, S.சகுந்தலா, மனோரமா, பானுமதி
வசனம் நிர்மலா
ஒளிப்பதிவு தம்பு
பாடல்கள் கண்ணதாசன்
இசை M.S. விஸ்வனாதன்
பின்னணி L.R.ஈஸ்வரி. T.M.S, P.சுசீலா
தயாரிப்பு M.முருகன், M.சரவணன், M.குமரன்
டைரக்‌ஷன் கிருஷ்ணன்-பஞ்சு

நாகையா, மனைவி S.N.லக்‌ஷ்மி இருவருக்கும் கோபாலகிருஷ்ணன், AVM ராஜன், ஊனமுற்ற தங்கை லக்‌ஷ்மி ஆகியோர் வாரிசுகள்.  நாகையாவுக்கு ஃபாக்டரியில் வேலை செய்யும் போது கண் போய்விடுகிறது. அதன் பின் மருமகள் சகுந்தலா கொடுமை படுத்துகிறாள். AVM ராஜன் பொறுப்பு வந்து பாண்ட், ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டு கட்டட வேலை செய்யப் போன இடத்தில் வேலையை இன்னொருவருக்கு தியாகம் செய்துவிட்டு தத்துவப் பாடல் ஒன்றை அவிழ்த்துவிடுகிறார். அந்தப் பாடல் ”சத்தியமா நான் சொல்லுவதெல்லாம் தத்துவம்”.

பின்னர் ராமச்சந்திரன் வாலட்டை கண்டுபிடித்துக்கொடுத்து அவர் மூலமாக டிரைவர் வேலை கண்டுபிடித்துக்கொள்கிறார். எந்த வேலையிலும் நிலைக்காமல் கடைசியில் வாணிஸ்ரீயின் தந்தை வி.கே.ராமசாமி கம்பெனியில் அண்ணன் மேனேஜர், தம்பி குமாஸ்தா.

சோ  VKராமிசாமியை நல்ல மிளகாய் அரைக்கிறார். ராமச்ச்ந்திரனின் மகன் சிவக்குமார் லக்‌ஷ்மியுடன் ஜோடி சேருகிறார்.

அண்ணன் கோபாலகிருஷ்ணன் மனைவி பேச்சைக் கேட்டு குடும்பத்தை கைவிட்ட பிறகு AVM ராஜன் குடும்பத்தை பல கஷ்டங்களுக்கு இடையில் காப்பாற்றுவதுதான் கதை. திரைகதையை நன்றாக சிரத்தை எடுத்து பண்ணியிருக்கிறார்கள் கிருஷ்ணன் பஞ்சு.

“முத்தான ஊர்கோலமோ”, “மோதிரம் போட்டது”, “மலரும் மங்கையும் ஒரு ஜாதி”, “இறைவா உனக்கொரு கேள்வி” என்ற பாடல்கள் சுசீலா பாடுகிறார். ”பொன்னாலே” என்ற பாட்டை வெ.நிர்மலாவிற்க்காக LR ஈஸ்வரி பாடுகிறார். பாடல்கள் ஒன்றும் மனதில் நிற்க்கவில்லை. வார்த்தைகள் பரவாயில்லை

வசனம் நன்றாக இருக்கிறது. நார் பெருமையானதா? பூ பெருமையானதா என்று சோ விளக்குவது இது: “பூ இவ்வளவு தானா?” என்று பூவை அலட்சியம் பண்ணுவார்கள். ஆனால் நாரையோ பெருமையாக மாம”நாரு” என்று பெருமையாக சொல்வார்கள்.

வாணிஸ்ரீ அழகாக இருக்கிறார்.

நல்ல பாசம் நிறைந்த குடும்பக் கதை. ஆனாலும் 19 ரீல் பாசம் கொஞசம் ஓவர் தான்.

கடைசி சீன் ஜோக் – சோ மனம் திருந்துகிறார். அவர் கைவிட்ட பானுமதியிடம் “நான் திருந்திட்டேன்”  என்கிறார். அவர் “அப்படிச் சொல்லாதிர்கள்” என்று சொல்ல,  “இல்லை, அப்படித்தான் சொல்லனும்” என்கிறார் சோ, கடைசி சீன் என்பதை குறிப்பிட்டு.

6/10 மார்க்.

பாலாபிஷேகம் (Paalabishekam)


1977ல் வந்தது. கலா வள்ளி கம்பைன்ஸ் எடுத்தது.

ஜெய்சங்கர், ஸ்ரீ ப்ரியா, ஸ்ரீகாந்த், ”உணர்ச்சி பிழம்பு” அசோகன், தேங்காய் சீனிவாசன், சுருளிராஜன், பண்டரிபாய், ராஜசுலோச்சனா, சாமிகண்ணு, பிரேமி, டைப்பிஸ்ட் கோபு ஆகியோர் நடித்தது.

இசை – சங்கர் கணேஷ்

தயாரிப்பு – டி. ராஜு

டைரக்‌ஷன் – KS கோபாலகிருஷ்ணன்.

பண்ணையார் அசோகன் மனைவி பண்டரிபாய். ஆனால் ராஜசுலோச்சனா செட் அப். ராஜசுலோச்சனா ஒரு செட் அப்புக்காக தான் செட் அப் ஆக வருகிறார். அவருடைய உள்நோக்கம் அசோகனுடைய சொத்து. ஜெய்சங்கர் பண்டரிபாயின் மகன். ஸ்ரீகாந்த் ராஜசுலோச்சனாவின் மகன். பண்டரிபாய் அசோகனின் செட் அப்பால் அப் செட் ஆகி ஜெய்சங்கருடன் பங்களாவை விட்டு வெளிநடப்பு செய்கிறார். என்றைக்காவது அசோகன் திரும்பிவருவார் என்ற நம்பிக்கையில் தேவுடு காக்கிறார் ஒரு குடிசை வீட்டில். ஊருக்கெல்லாம் பொய் சாட்சி சொல்லி சர்வீஸ் பண்ணும் தேங்காய் சீனிவாசனின் மகள் ஸ்ரீப்ரியா. ஜெய்சங்கருக்கும் ஸ்ரீப்ரியாவுக்கும் காதல் மலர்கிறது. ஸ்ரீகாந்த் கடுப்பாகிறார். அம்மாவிடம் கம்ப்ளெய்ண்ட் செய்ய அவர் சபதம் செய்கிறார். தே. சீனிவாசனும் ராஜசுலோச்சனாவும் தாம்பூலம் மாற்றிகொள்கிறார்கள். சிலம்புச் சண்டையில் ஜெய்ப்பவர் ஸ்ரீப்ரியாவை திருமணம் செய்துக்கொள்ளலாம். ஜெய்சங்கர் தான் ஜெய்ப்பார் என்பதை ஊகம் செய்ய முடியாதவர் த்மிழனே இல்லை.

இதற்க்கு இடையில் 3 பாட்டு பாடிவிடுகிறார்கள். ஒன்று தேறியது. ”மச்சானே அச்சாரம் போடு”. ”ஆலமரத்துக் கிளி, ஆளப் பார்த்து பேசும் கிளி” வாணி ஜெயராம் பாடியது. “படமெடுக்கிற பாம்புக்கூட” என்ற பாட்டு ஒரு கணக்கிற்க்காக. சுத்த போர்.

ராஜசுலோச்சனாவும், தே. சீனிவாசனும் சேர்ந்து கோயில் பூசாரிக்கும் பண்டரிபாய்க்கும் கிசு,கிசு எழுப்பிவிட கொதித்தெழுந்த அசோகன் அறைகுறையாகத் திருந்திவிடுகிறார். ராஜசுலோச்சனா தே. சீனிவாசனுக்கு பண்ணையார் பிரோமோஷன் கொடுத்துவிட – அதாவது செட் அப்புக்கு தே. சீனிவாசன் செட் அப்பாக மாறிவிட, தாயின் நடத்தைப்பார்த்து உடைந்துபோன ஸ்ரீகாந்தும் ஜெய்யும் சேர்ந்து பிறகு – பிறகு என்ன? ஃபார்மாலிடிஸ் தான். சுபம் தான்.

படம் வந்த காலத்தில் ஒரளவு ஓடியிருக்கலாம்.

4.5/10 மார்க்