திரை உலகம் கண்டு வரும் திருப்பங்கள் – சுஜாதா


வசனங்கள் எல்லாம் நீள, நீளமாக இருந்தால் தான் படம் ஓடும் என்று கருதப்பட்ட காலமும் இருந்தது உண்மை.  ஆனால் இப்போதோ வசனம் குறைவாக இருப்பதே ஸ்டைல் என்று ஆகி விட்டது.படத்தில் வசனம் குறைவாகவே இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லும் இயக்குனர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாகி விட்டது.
இது பற்றி சுஜாதா கூறுகிறார்…

“இன்றைய சினிமா ரசிகர்களின் புத்திசாலித்தனத்தையும் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது  என்கிற ரீதியிலேயே இதை நான் பார்க்கிறேன்.  வசனம் குறைவாக இருந்தாலும் இன்றைய ரசிகன் புரிந்துகொள்கிறான்.   அப்போதெல்லாம் ரசிகனுக்குப் புரியாமல் போய்விடும் என்று கூறியே நீள நீளமான வசனங்களைப் படத்தில் வைத்தார்கள்.  இப்போதோ ‘அதெல்லாம் ரசிகன் புரிஞ்சுக்குவான்’  என்ற நம்பிக்கையோடு வசனத்தைக் குறைத்து விடுகிறார்கள்.”ஒரு சிறுகதை அல்லது ரேடியோ நாடகம் எழுதினால், ஒரு காட்சியை வாசகர் அல்லது நேயரின் மனதில் விரிய வைக்க, விலாவாரியான வசனம் அல்லது வர்ணனை  தேவைப்படும்.  ஆனால் சினிமா என்ற மீடியம் அப்படிப்பட்டதல்ல.  அதிகாலை பீச்சில் வாக்கிங் போகிற நபருக்கு எதிரே, ஒருவன் கையில் மாட்டைப் பிடித்தபடி வருவதாக வைத்துக்கொள்வோம்.  அதற்கு ‘என்னப்பா ஆச்சரியமா இருக்கு ?  காலங்காத்தாலே மாட்டை வலது கையில் பிடிச்சுக்கிட்டு கடற்கரை பக்கமா வந்திருக்கே ?’ என்று வசனம் எழுதியது அந்தக் காலம்.

“இப்போது …..  அது காலை நேரம் என்பதும், அது கடற்கரை என்பதும் காட்சிகளின் மூலம் தெரிந்தால் போதும் என்று நினைக்கிறார்கள்.  அவன் மாட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு வருவதும் படம் பார்க்கும் ரசிகனுக்குத் தெரியும்.  முகத்தில் ஆச்சரிய பாவனையையும் காட்டி விடலாம்.  அப்புறம் எதற்கு வார்த்தை விரயம் ?  அந்த நபர் முகத்தில் ஆச்சரிய உணர்ச்சியை மட்டும் காட்டி,  ‘என்னப்பா இது’ என்று கேட்டாலே போதுமானது.  இன்றைய ரசிகனுக்கு இதுவே அதிகம்.

https://i1.wp.com/www.behindwoods.com/tamil-movie-articles/movies-06/images-1/sivaji-movie-review-3.jpg

“சிவாஜி படத்தில் ரஜினிகாந்த், அமெரிக்காவிலிருந்து சென்னை வந்ததும்,  காரில் பயணம் செய்யும்போது இருபுறமும் பார்த்தபடியே  ‘அட, சென்னையில் இது வந்திருச்சா ?  அட, இது கூட வந்திருச்சா…’ என்று வியந்து கொண்டே வருவார்.  திடீரென்று சிக்னலில் கார் நிற்கவும்,  ஒரு பொண்ணு காருக்கு அருகில் வந்து பிச்சை கேட்பாள்.  ரஜினி முகம் மாறியபடி,  ‘இது இன்னும் போகலையா’  என்று கேட்பார்.  இதுவே அந்தக் காலமாக இருந்தால்,  ‘சீரும் சிறப்புமாக மாறியுள்ள இந்த பாரதத் திருநாட்டில்,  மனிதனிடம் மனிதன் கையேந்தும் இந்த அவலம் இன்னும் போகவில்லையா’  என்று வசனம் எழுத வேண்டும்.  ஆனால், இன்று உள்ள ரசிகனுக்கு அது தேவையில்லை.  ‘இது இன்னும் போகலையா’  என்று கேட்டாலே அவன் புரிந்து கொள்கிறான்.

https://i2.wp.com/eindianmovie.com/wp-content/uploads/2009/05/ninaithale-innikkum.jpghttps://i1.wp.com/upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/K_Balachander.jpg/84px-K_Balachander.jpg

“என்னைப் பொறுத்த வரை இப்போது என்றில்லை.  ஆரம்பம் முதலே குறைவான வசனங்களையே எழுதி வருகிறேன்.  நான் கதை-வசனம் எழுதி, கே.பாலசந்தர் இயக்கிய ‘நினைத்தாலே இனிக்கும்’ படத்தைப் பாருங்கள்…  மிக மிகக் குறைவான வசனங்களே அதில் இருக்கும்.”அப்போது ‘ABBA ‘ என்றொரு ஆங்கிலப் படம் சூப்பர் ஹிட்டாக ஓடிக் கொண்டிருந்த நேரம்.  அதுபோல நாமும் ஒரு படம் பண்ணலாம் என்று பாலசந்தர் விரும்பியதால்,  அதே போன்ற ஒரு சுப்ஜெக்ட்டை ரெடி செய்தோம்.  ‘ABBA ‘  போலவே ஒரு இசைக் குழுவை வைத்துக் கதை பண்ணினோம்.  காட்சிகளும்,  பாட்டும்தான் அதிகம் வைத்தோம்.  வசனம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது.  அது மாபெரும்  வெற்றி பெற்றது.”என்னைப் பொறுத்த வரை,  ஒரு சினிமாவில் வசனகர்த்தாவின் பங்கு அதிகம்தான்…ஆனால் அது பெரிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.  ஒரு நாவல் எழுதினால்,  அதை முழுக்க முழுக்க வாசகர் மனதில் விரித்துக் காட்ட வேண்டிய கடமை எழுத்தாளருக்கு உள்ளது.  ஆனால், சினிமாவில் இயக்குனரும், கேமராமேனும் ஒரு எழுத்தாளர் எழுதியதை விட அழகான காட்சிகளைப் படம் பிடித்து ரசிகன் முன் நிறுத்தி விட முடியும்.

“பொதுவாக, நான் வசனம் எழுதி முடித்துவிட்டு,  மறுபடி அதில் எதை எதைச் சுருக்கலாம் என்று பார்த்து,  அதன்படி கொஞ்சம் சுருக்குவேன்.  பிறகு அதை இயக்குனருக்குக் கொடுத்து அனுப்புவேன்.  அவர் அதைப் படித்து இன்னும் கொஞ்சம் சுருக்கித் தருவார்.  நான் அதை எல்லாம் கழித்து விட்டு,  மேலும் ஒரு முறை சுருக்க முடியுமா என்று பார்ப்பேன்.  அப்புறம்தான் அது முடிவுக்கு வரும்.  ஆக,  வசனத்தைச் சுருக்கச் சுருக்கத் தான் சினிமாவிற்குச் சுவை என்பது இன்றைய சூழல்.  ஹாலிவுட்டில்  ‘காண்பி;  சொல்லாதே’  (Show Don ‘t  tell )  என்பதுதான் தாரக மந்திரம்.  அந்த நிலை இப்போது தமிழ்ச் சினிமாவிற்கும் பொருந்தி விட்டது.

“இன்றையக் காலகட்டத்தில் வசனம் எழுதுவது என்பது கத்தி மேல் நடப்பது போல் ஆகிவிட்டது.  அந்தப் படத்தில்…அந்தக் கேரக்டருக்கு…. என்று நாம் ஒரு வசனம் எழுதினாலும், அது ஓர் இனத்திற்கோ, ஒரு மதத்திற்கோ  அல்லது ஒரு தொழிலுக்கோ எதிராக எழுதப்பட்ட ஒரு வசனமாகப் பார்க்கப்பட்டு, சர்ச்சை கிளம்பி விடுகிறது.

https://i1.wp.com/www.ambimama.com/images/rajinikanth-superstart-sivaji.jpg

“சிவாஜி படத்தில் ஹீரோயின், ரஜினியைப் பார்த்து ‘கறுப்பு’ என்று சொல்லி விடுவார்.  உடனே ரஜினியுடன் இருக்கும் விவேக், ‘யாரைப் பார்த்து கறுப்புன்னு சொன்னே ? திராவிடத்தின் அடையாளம் ‘கறுப்பு’  என்று துவங்கி,  அது கறுப்பு, இது கறுப்பு என்று கறுப்பின் பெருமைகளைப் பட்டியல் போடுவார்.  வசனம் எல்லாம் எழுதி, கொடுத்தனுப்பி விட்டேன்.  திடீரென்று இரவில் ஒரு சிந்தனை.  ‘திராவிடத்தின் நிறம் கறுப்பு’ – என்று எழுதி விட்டோம்.  நாமோ பிராமின்;  ஆரியன் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறவன்.  நாம் திராவிடத்தின் நிறம் கறுப்பு என்று எழுதினால்,  யாரேனும் சிலர் இதைச் சாதிப் பிரச்சனையாக… துவேஷமாகப் பார்ப்பார்களோ ?  ஒரு ஆரியன் நம்மை கறுப்பு என்று நக்கல் பண்ணுகிறான்’  என்று பிரச்சனை கிளப்புவார்களோ?’ என்ற அச்சம் வந்துவிட்டது.

See  full size image

“உடனே இயக்குனர் ஷங்கருக்கும்,  ரஜினிக்கும் போன் போட்டேன்’  என்றார் சுஜாதா.

“சிவாஜி திரைப்படத்தில்,  ‘திராவிடத்தின் நிறம் கறுப்பு’  என்று நான் எழுதிய டயலாக்கை,  ‘ஒரு பிராமணர் எழுதியுள்ள டயலாக்’  என்கிற ரீதியில் யாராவது  எடுத்துக் கொண்டால் என்ன செய்வது என்ற எனது சந்தேகத்தை ரஜினிக்கும்,  ஷங்கருக்கும் போன் பண்ணி தெரிவித்தேன்.  ஆனால் அவர்கள், ‘அப்படியெல்லாம் எதுவும் வராது.  கறுப்பு என்பதை பெருமையாகத் தானே சொல்கிறோம் ?  அதுக்கு மேல வந்தா நாங்க பார்த்துக்கறோம்’  என்று என்னைச் சமாதானம் செய்தார்கள்.

“இதை எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால், சினிமாவை சினிமாவாகப் பார்க்கும் வழக்கம் இப்போது குறைந்து விட்டது.  ஒரு வக்கீலைக் கிண்டல் செய்து வசனம் எழுதினால் வக்கீல்கள் ஸ்ட்ரைக்  அறிவிக்கிறார்கள்.  ஒரு டாக்டர், ஒரு ஸ்டுடன்ட், ஒரு ஆட்டோ டிரைவர்…என்று யாரையும் கிண்டல் செய்து எழுத முடிவதில்லை.  ஒரு வசனகர்த்தா சினிமாவில் வரும் ஒரு கேரக்டரைத்தான்  கிண்டல் செய்கிறார் என்று எடுத்துக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் மற்றும் சகிப்புத்தன்மை  குறைந்து வருகிறது”  என்று வருத்தப்பட்டார் சுஜாதா.

சுஜாதா இப்போது நம்மிடையே இல்லையென்றாலும்,  தமிழ் எழுத்துலகில் ஒரு மாறுதலைக் கொண்டு வந்தவர் அவர் என்பதை மறுக்க முடியாது.  சுருக்கமாகச் சொல்லும் உத்தியை தனது கதைகளில் கையாண்டவர் அவர்.  சினிமா வசனத்துறையிலும் அதே சுருக்கமான பணியைக் கையாண்டு வெற்றி பெற்றார்.

sujatha  kamalhassan

எனவேதான், கமல், மணிரத்னம், ஷங்கர் போன்ற பிரபலங்கள் சுஜாதாவை எப்போதும் துணைக்கு வைத்துக் கொண்டனர்.

Mani Ratnam by Bharat KV.


அபூர்வ ராகங்கள், முதல் மரியாதை, ஹே ராம், காஞ்சிவரம் – திருடப்பட்ட மூலக் கதைகள்


சமீபத்தில் கேள்விப்பட்ட செய்தி – என்.ஆர். தாசன் என்ற எழுத்தாளர்தான் அபூர்வ ராகங்கள் படத்தின் கதையை நாடகமாக எழுதினாராம். இது கலைமகளில் வந்ததாம். அதை பாலச்சந்தர் சுட்டு அபூர்வ ராகங்கள் படம் எடுத்தார். விஷயம் கேள்விப்பட்ட என்.ஆர்.தாசன் கேஸ் போட்டார். பாலச்சந்தர் பல வருஷம் வாய்தா வாங்கி இருக்கிறார். படம் வெளி வந்து ஹிட்டும் ஆகிவிட்டது. கடைசியில் வாய்தா ஒரு வழியாக முடிந்து கேசில் என்.ஆர்.தாசனுக்கு சாதகமாக பாலச்சந்தர் கதையை சுட்டிருக்கிறார் என்று தீர்ப்பும் வந்துவிட்டது. நீதிபதி கலைமகள் கொடுத்த சன்மானத்தைப் போல பத்து மடங்கு நஷ்ட ஈடு பாலச்சந்தர் கொடுக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பு கொடுத்தாராம். கலைமகள் கொடுத்த சன்மானம் முப்பது ரூபாயாம். பாவம் என்.ஆர். தாசனுக்கு பஸ் சார்ஜ் கூட கிடைத்ததா என்று தெரியவில்லை.

முதல் மரியாதை அனுபவம் பற்றி சுப்ரபாரதிமணியன் இங்கே எழுதி இருக்கிறார். அவர் எழுதிய கவுண்டர் கிளப் என்ற குறுநாவல் முதல் மரியாதையாக மாறிவிட்டதாம். அதன் கதை சுருக்கத்தையும் கொடுத்திருக்கிறார். கொஞ்சம் கி.ரா.வின் கோபல்ல கிராமத்தையும் இணைத்துக் கொண்டார்களாம். நான் படம் பார்த்ததில்லை. கோ. கிராமம் மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். படித்தவர்கள், பார்த்தவர்கள் என்ன பகுதி இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள்.

சுப்ரபாரதிமணியன் இங்கே தான் என்.ஆர். தாசனிடம் பேசியதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

ஹே ராம் ர.சு. நல்லபெருமாள் எழுதிய கல்லுக்குள் ஈரம் என்ற நாவலை தழுவி எடுக்கப்பட்டதாம். க. ஈரம் எப்போதோ படித்தது. சரியாக ஞாபகம் இல்லை. ஹே ராம் எனக்கு பிடித்திருந்தது. இரண்டிலும் காந்தியை கொலை செய்ய வரும் ஒருவன் மனம் மாறுவதுதான் கதை. ஆனால் இரண்டிற்குமான சூழ்நிலைகள் மிக வேறுபட்டவை என்று நினைவு. புத்தகம் சரியாக நினைவில்லை, அதனால் உறுதியாக என்னால் எதுவும் சொல்ல முடியாது. ஆனால் கமல் ர.சு. நல்லபெருமாளிடம் சமரசம் செய்துகொண்டார் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

காஞ்சிவரம் அனுபவத்தை பற்றி சுப்ரபாரதிமணியன் இங்கே குறிப்பிடுகிறார். அவர் சொல்லும் ஒளிப்பதிவாளர் தங்கர் பச்சான் என்பது வெள்ளிடைமலை. தங்கர் பச்சானிடம் போன திரைக்கதை பலரிடம் போய் காஞ்சிவரமாக மாறி இருக்கிறது என்று தெரிகிறது.

எனக்கு சுப்ரபாரதிமணியனை ஓரளவு தெரியும். மிக நல்ல மனிதர். இப்படிப்பட்ட கசப்பான அனுபவங்கள் அவருக்கு ஏற்பட்டிருப்பது மிக வருத்தமாக இருக்கிறது. பாலச்சந்தர், பாரதிராஜா, கமல், ப்ரியதர்ஷன் போன்ற பெரிய இயக்குனர், நடிகர்களே இவ்வளவு அற்பத்தனமாக நடந்துகொள்கிறார்களே! கதை எழுதுபவனுக்கு எதுவும் பெரிதாக கொடுத்துவிடப்போவதில்லை. ஆனாலும் அந்த என்.ஆர்.தாசனுக்கு அன்றைக்கு ஒரு பத்தாயிரமோ, சுப்ரபாரதிமணியனுக்கு மு. மரியாதைக்கு ஒரு ஐம்ப்தாயிரமோ, காஞ்சிவரத்துக்கு ஒரு இரண்டு மூன்று லட்சமோ, ஹே ராமுக்காக ர.சு. நல்ல பெருமாளுக்கு முதலிலேயே ஒரு இரண்டு லட்சமோ கொடுத்திருந்தால் என்ன குறைந்து போயிருக்கும்? ஒரு எழுத்தாளனுக்கு குறைந்த பட்ச மரியாதை கொடுப்பதில் என்ன பிரச்சினை? கோடிகளில் படம் எடுப்பவர்களுக்கு எழுத்தாளனுக்கு இத்துனூண்டு பணம் கொடுக்க மனம் வரவில்லையே!

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
சுப்ரபாரதிமணியனின் முதல் மரியாதை அனுபவம்
சுப்ரபாரதிமணியனின் காஞ்சிவரம் அனுபவம்

முதலாம் ஆண்டு நிறைந்தது – இரண்டாம் ஆண்டு உதயமாகிறது


நேற்று எங்கள் ”அவார்டாகொடுக்கிறாங்க?” பிளாக்கின் முதல் ஆண்டு நிறைந்தது. எங்கள் ப்ளாக்கின் முதல் போஸ்ட் ஆகஸ்ட் 4ஆம் நாள் 2008ல் வெளிவந்தது. இந்த ப்ளாக்கிற்கு முதல் பதில் தமிழ் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ”வாழ்த்துக்கள்”. நேற்று முதலாம் ஆண்டு நிறைவுபெற்ற பொழுது அவரை நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது.

இந்த ஓர் ஆண்டில் தான் எத்தனை புதிய அனுபவங்கள்! எத்தனை புதிய நண்பர்கள்!
எத்தனை புதிய நல்ல வாசக நண்பர்கள்! சாரதா, டோண்டு, சூர்யா, சுபாஷ், சேதுராமன்,அரைடிக்கட், ராஜநாயகம், பாலாஜி, உள்ளதைச்சொல்வேன், ரிங்ஸ்ட்டர், ப்ளம், நடிகர்திலகம், நல்லதந்தி, இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ…

(இந்த லிஸ்ட் முழுமையானதல்ல – அவருடைய பெயரை முதலில் சேர்க்காததற்கு நல்லதந்தி செல்லமாக கோவித்துக்கொண்டார்.  பெயர்கள் விட்டுப்போயிருந்தால் மன்னிக்கவும் 🙂 )

எத்தனை குறைவான கெட்ட “வாசக நண்பர்கள்”! (ஒன்று அல்லது இரண்டே)

உங்கள் அனைவரின் ஆதரவிற்கும் நன்றி.

இந்த ஒரு வருடத்தின் புள்ளி விவரங்கள்

இதுவரையில் 49,661 பார்த்துள்ளார்கள்

சுறுசுறுப்பான நாள்: — Tuesday, October 14, 2008 (இன்று மட்டும் 461 பார்வையாளர்கள் )

இந்த நாளில் இட்ட இடுகைகளின் சுட்டி கீழே:

சுஜாதாவின் ப்ளாக் – கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள்

( Click here for the whole page)

எம்ஜிஆர் லிஸ்ட்

சிவாஜி லிஸ்ட்

(Click here for the whole page)

இதுவரையில்: 311 இடுகைகள் (கிட்டத்தட்ட தினம் ஒன்று)

Comments: 1,263 (இதில் எங்களுடைய மறுமொழிகளும் அடங்கும்)

RV மொத்தம் 276

Bags மொத்தம் 36

(என்னுடைய பங்களிப்பு எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்த்தாலும்  ஒரு பக்கவாத்தியமாக இருப்பதால் RVக்கு எழுதுவதில் சுமை குறைந்த ஒரு ஃபீலிங் இருக்கும் என நினைக்கிறேன்)

எங்களுக்கு உங்கள் ஆதரவு எப்பொழுதும் உண்டு என்று நம்பும்

RV and Bags

இரும்பு மனசுக்காரர் நாகேஷ் – கே. பாலசந்தர்


(Manivannan’s reproduction from Kumudam – Promoted to a post)

மணிவண்ணன் Says:
பெப்ரவரி 4, 2009 at 1:31 பிற்பகல் e

நன்றி குமுதம்:

இரும்பு மனசுக்காரர் நாகேஷ் – கலங்கும் கே. பாலசந்தர்

தமிழ் சினிமா ரசிகர்களால் மறக்க முடியாத நடிகர்களில் நாகேஷும் ஒருவர். கலைவாணர் என்.எஸ்.கே. மற்றும் சந்திரபாபுவிற்குப் பிறகு நகைச்சுவை நடிப்பில் கொடிகட்டிப் பறந்தவர் நாகேஷ் என்றால் அது மிகையல்ல. எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி படங்களில் தொடங்கிய அவரது கலைப் பயணம், பல பரிமாணங்களைக் கடந்துள்ளது. அவரது `தருமி’ வேடத்தை யாரால் மறக்க முடியும்? பிற்காலத்தில் குணச்சித்திர வேடங்களிலும் வெளுத்துக் கட்டினார்.

நகைச்சுவை நடிகராக வலம் வந்த நாகேஷை, ஹீரோவாகப் போட்டு பல்வேறு நாடகங்களையும் படங்களையும் இயக்கியவர் இயக்குநர் சிகரம் கே. பாலசந்தர். நாகேஷின் குருநாதராகவும் நல்ல நண்பராகவும் திகழ்ந்த அவரிடம், நாகேஷ் பற்றிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளச் சொன்னோம். தழுதழுத்த குரலில் ஆரம்பித்தார் கே.பி.

“இறந்தவர்களுக்கு, இருப்பவர்கள் செய்யும் சடங்குகளுள் ஒன்று வாய்க்கரிசி போடுவது. அதைச் செய்து அவரை மயானத்தில் தனியே விட்டுவிட்டு வந்து அசை போட்டுப் பார்க்கிறேன்.

ஆரம்ப காலம் தொடங்கி, அண்மையில் பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்பு போய் பார்த்துப் பேசிவிட்டு வந்த சம்பவம் வரை ஒவ்வொரு விஷயமும் நினைவுக்கு வந்து நெஞ்சை அடைக்கிறது. ஆத்மார்த்தமாகப் பழகும் அந்த நண்பரை இழந்து மனமொடிந்து போயிருக்கிறேன்.

நான் பத்திரிகைப் பேட்டிக்காகவோ அல்லது ஒப்புக்காகவோ சொல்லவில்லை. நடிப்பில் சிவாஜிக்குப் பிறகு பேர் சொல்லும் பிள்ளையாக இருந்தவர் நாகேஷ். அதிலும் குணச்சித்திரமாகவும் காமெடியாகவும் இணைந்து நடிக்கும் நடிகர், இனிமேல் பிறந்தால் கூட அதிசயம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். காமெடி டிராக்கில் மட்டும் ஓடிக் கொண்டிருந்த அவரை குணச்சித்திர நடிகனாக்கியது பற்றி நினைத்தால் பல சம்பவங்களைக் கூறத் தோன்றுகிறது.

சின்னச் சின்ன கம்பெனிகள் நடத்தி வந்த சில நாடகங்களில் நடித்துக் கொண்டிருந்த நாகேஷ் பற்றி நண்பர்கள் சிலர் என்னிடம் சிலாக்கியமாகச் சொன்னார்கள். நானும் அரசுப் பணியில் இருந்தபடியே நாடகங்கள் எழுதி இயக்கிக் கொண்டிருந்தபடியால், இயல்பாக ஏற்பட்ட ஆர்வத்தில் நண்பர்கள் கூறிய நாடகத்தையும் நாகேஷையும் பார்க்கப் போனேன்.

அப்படிப் போன ஒரு நாடகத்தில் நாகேஷின் ஆரம்பக் காட்சியே எனக்கு பிரமிப்பு ஏற்படுத்திவிட்டது. அதாவது யாரோ விரட்டி வருவதுபோல பாவனை செய்தபடி, நீளமான சோபா ஒன்றை அனாயாசமாக தாண்டிக் குதித்தபடி வசனம் பேசுவார். அப்போது அவருடைய அங்கஅசைவுகளும் வசன உச்சரிப்புகளும் என்னைப் பெரிதும் கவர்ந்துவிட்டது. நாடகம் முடிந்ததும் தனியே பார்த்துப் பாராட்டிவிட்டு, `இப்படி நடிப்பது ரிஸ்க் இல்லையா? அடிபட்டால் என்னாகும்?’ என்று அக்கறையுடன் கேட்டேன். அதற்கு நாகேஷ், `அடிபடலாம். அதற்கு பயந்து மெனக்கெடாமல் இருக்கக் கூடாது. ஆல் இன் கேம். அதிலும் நாடகத்திற்கு மற்ற தொழிலில் காட்டும் திறமை மற்றும் அக்கறையைவிட நூறு சதவிகிதம் அதிகம் காட்டினால்தான் ஜெயிக்க முடியும்!’ என்று விளக்கம் சொன்னார்.

அவருடைய நாடகத்தைப் பார்க்கப் போன காலகட்டத்தில் நான் `மேஜர் சந்திரகாந்த்’ நாடகம் நடத்திக் கொண்டிருந்தேன். அதைப் பார்க்க வந்த நாகேஷ், என் நாடகத்தை வெகுவாகப் பாராட்டிவிட்டு, மெதுவாக தனக்கும் என் குழுவில் இடம் வேண்டும் என்று கேட்டார். சின்னச் சின்ன கம்பெனிகளில் நடிக்கும் தனக்கு என் அங்கீகாரமும் ஆதரவும் வேண்டும் என்று வெளிப்படையாகப் பேசினார். குறைந்தபட்சம் `மேஜர் சந்திரகாந்த்’ நாடகத்தில் ஒரு கேரக்டர் கொடுக்க வேண்டும் எனவும் கேட்டார்.

நான் அவரிடம் `உங்களுக்கான ஒரு ஸ்கிரிப்ட்டைத் தயார் செய்து, அதன் மூலம் உங்களை எங்கள் குழுவில் சேர்க்கிறேன்’ என்றதும், சரி என்று போனவர், மறுநாளே என் அலுவலகம் வந்து தனக்கான ஸ்கிரிப்ட் தயாரா எனக் கேட்டார். இவ்வளவிற்கும் சினிமாவில் தலைகாட்டி பிரபல-மாகிவிட்ட அவர், நிஜமாகவே நாடகங்களில் நடிக்க அதுவும் என் நாடகங்களில் நடிக்கக் காட்டிய ஆர்வம் என்னைப் பெரிதும் ஈர்த்தது.

அதன் விளைவாக தீவிரமாக யோசித்தபோது, நாகேஷின் முகத்தில் இருந்த அம்மைத் தழும்புகளையும் அதனால் நாயகன் படும் மன உளைச்சல்களையும் வைத்து ஒரு கதை பண்ணலாமா என்று நாகேஷிடமே கேட்டேன். இந்த கதைக்களம் அவருக்குப் பிடித்துப் போய்விட்டது. உடனே என்னை அடுத்தடுத்து சந்தித்து ஒரு வகையில் நெருக்கடி கொடுத்து தனக்கான அந்த முழுக் கதையையும் உருவாக்க வைத்துவிட்டார். அதுதான் `சர்வர் சுந்தரம்.’

அந்தக் கதை தயாரானதும் தினமும் ரிகர்சல் பார்க்க சின்சியராக ஸ்பாட்டுக்கு வந்துவிடுவார். நான் ஏற்கெனவே சொன்ன மாதிரி சினிமாவில் பிஸியான நிலையிலும் அவருடைய நாடக ஆர்வம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. குறுகிய காலத்தில் மெனக்கெட்டுத் தயாரித்த `சர்வர் சுந்தரம்’ நாடகத்தை அரங்கேற்றும் நாளன்று என்னை விட டென்ஷனாக இருந்த நாகேஷ் மெதுவாக, `பாலு, இந்த நாடகத்தோட முதல் டயலாக் தவிர மற்றதெல்லாம் மறந்துடுத்தே’ என்றார். ஆனால் நாடகம் தொடங்கியதும் மடமடவென்று டயலாக்குகளை வீசி அசத்திவிட்டார். குறிப்பாக நாயகிக்கு பொக்கே கொடுத்துவிட்டு, பதிலுக்கு குப்பைக் கூடையை எடுத்துப் போகிறேன் என்று கூறியபோது, ஆடியன்ஸ் தட்டிய கைதட்டல்கள் இன்னமும் காதுகளில் ஒலிக்கிறது.

அந்த நாடகத்தின் காட்சி அமைப்புகள் சிறப்பாக இருந்தாலும் நாகேஷின் நடிப்பும் மெருகேற்றியதால் கிடைத்த பாராட்டு ஒவ்வொரு காட்சியிலும் பிரதிபலித்தது. இந்த நாடகம் நடக்கவிருந்த ஓரிரு நாளில் எம்.ஜி.ஆர். படங்களில் நடிக்க கால்ஷீட் கொடுத்திருந்தார். அவரிடம் நாடகம் பற்றிக்கூறி அனுமதி வாங்கி வந்து நடித்துவிடும் போக்கும் என்னைக் கவர்ந்தது.

`சர்வர் சுந்தரம்’ நன்றாக போய்க்கொண்டிருந்தாலும் `மேஜர் சந்திரகாந்த்’ நாடகத்திலும் தான் பங்குபெற வேண்டும் என்று தொடர்ந்து அடம் பிடித்து வந்தார். அதனால் ஒரு காட்சியில் பேப்பர் போடும் பையன் கேரக்டர் கொடுத்தேன். அதில் வந்தவரை ஆடியன்ஸ் பார்த்து `ஹே, நாகேஷ்’ என்று கத்தினார்கள்.

இதெல்லாம் நடப்பதற்கு முன்பு நானும், நாகேஷும் இணைந்து ஒரு நாடகத்தில் நடித்தோம். முதலாளியாக நானும் வேலைக்காரராக அவரும் நடிக்கும்போது, திடீரென்று இஷ்டத்துக்கு வசனம் பேசி என்னைத் திகைக்க வைத்துவிட்டார். அதிலிருந்து என் நாடகங்களில் இப்படி அதிரடியாக புதிய வசனம் எதுவும் பேசக்கூடாது என்று வாய்ப்பூட்டு போட்டுவிட்டேன்.

பிறகு, நான் எழுதிய `நீர்க்குமிழி’ நாடகத்தில் நாகேஷ் புகுந்து கலக்கினார். காமெடியனாக வந்த நாகேஷ், இந்நாடகத்தின் மூலம் பார்வையாளர்களை அழ வைத்துவிட்டார். பலமுறை நானே அவரது நடிப்பைப் பார்த்துக் கண்கலங்கியுள்ளேன்.

அந்த நாடகத்தில் பல பரிமாணங்களைக் காட்டி அசத்திய நாகேஷை மனதில் வைத்து `எதிர்நீச்சல்’ நாடகம் எழுதினேன். அதுபற்றி எதுவும் நான் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

இப்படிப் போன காலகட்டத்தில் `நீர்க்குமிழி’ நாடகத்தைப் படமாக்கினோம். நாடகத்தில் நடித்தவர்களையே பெரும்பாலும் போட்டு குறைந்த பட்ஜெட்டில் தயாரான அப்படம் நிறைவான வருவாயும், பேரும் கொடுத்தது. குறிப்பாக இப்படம் பற்றி ஏவி.எம். செட்டியாரும், பாரதிராஜாவும் பிரமிப்புடன் பேசினார்கள்.

அதேசமயம் புதிய நாடகமாக `நவக்கிரகம்’ எழுதினேன். அதுதான் என் கடைசி நாடகமாகிவிட்டது. காரணம், நான் உள்பட நாடகத்தில் பங்கேற்ற அனைவரும் சினிமாவில் பிஸியாகிவிட்டதால் நாடகத்திற்குத் தேவையான நேரத்தை எங்களால் ஒதுக்க முடியாமல் போனதுதான்.

ஆனால், சினிமாவில் தனிக் கொடி நாட்டி வெற்றிப் பாதையில் போய்க் கொண்டிருந்த எங்கள் நட்புக்கு யாரோ திருஷ்டி போட்டுவிட்டார்கள். பல ரூபங்களில் வந்த பிரச்னைகளால் பிரிந்துவிட்டோம்.

நாகேஷ் வீட்டில் நடந்த ஒரு துயரச் சம்பவத்தால் தனிமையில் வாழ ஆரம்பித்த நாகேஷை வைத்து `வெள்ளிவிழா’ என்ற படத்திற்கு கால்ஷீட் வாங்கினேன். எனக்குக் கொடுத்த கால்ஷீட் தினத்தன்று எனக்கு டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு எம்.ஜி.ஆர். படமொன்றில் நடிக்கப் போயிருந்தார். அந்த விஷயம் தெரிந்து விசாரித்தபோது, அவர் என்னைப் பற்றிக் கூறிய வார்த்தைகள் காயத்தையும், ஆறாத வடுவையும் எனக்குள் ஏற்படுத்திவிட்டது. அதில் கோபமடைந்த நான், நாகேஷின் தொடர்பை அறவே துண்டித்துவிட்டு அவருக்காக உருவாக்கிய கேரக்டரில் புதுமுகம் ஒருவரை அறிமுகப்படுத்தினேன். அவர்தான் தேங்காய் சீனிவாசன்.

இந்த `வெள்ளிவிழா’ பட ஷூட்டிங்கின் போது எனக்கு ஹார்ட்-அட்டாக் வந்து நினைவைத் துறந்து பல நாட்கள் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தேன். அப்போது தினமும் நாகேஷ் வந்து என்னைப் பார்த்துவிட்டுப் போவாராம். பின்னாளில் என் மனைவி சொல்லித் தெரிந்துகொண்ட விஷயமிது.

ஆனாலும் வருத்தம் குறையாத நிலையில், நாகேஷ் உறவே இல்லாமல் ஏழெட்டுப் படங்கள் எடுத்து அதில் பல ஹிட் ஆகின. பட வெற்றிவிழா சிலவற்றில் நாகேஷைப் பார்த்துப் பேச ஆரம்பித்த பிறகு சமரசம் ஆகிவிட்டோம்.

அடுத்து `அபூர்வ ராகங்கள்’ படம் எடுக்கும்போது அதில் கண்டிப்பாக தனக்கு ஒரு ரோல் வேண்டும் என்று உரிமையுடன் கேட்டார் நாகேஷ். அவருக்காகவே டாக்டர் ரோலை உருவாக்கினேன். பிறகு அடுத்தடுத்து எங்கள் நெருக்கம் பலப்பட்டு விட்டது. அதே சமயம் நாகேஷ் பற்றி இன்னொரு விஷயத்தையும் கூற விரும்புகிறேன். என் நாடகங்கள் தொடங்கி கேள்விப்பட்ட அனைத்து நாடகங்களையும், சினிமாக்களையும் பற்றி விலாவாரியாக மணிக்கணக்கில் பேசும் நாகேஷ், தன் குடும்ப விஷயங்களைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசியதில்லை. அந்த வகையில் நாகேஷ் இரும்பு மனசுக்காரர் என்றுதான் சொல்வேன். மொத்தத்தில் நாகேஷ் மறைவு நடிப்பிற்கு இழப்பு!” என்று கூறி கண்களைத் துடைத்துக்-கொண்டார் கே.பி.

(Thanks Manivannan)

பக்கத்து வீட்டு நாகேஷ்


போன வாரம் முழுவதும் எனக்கு வேலை அதிகம். அது இந்த வாரமும் தொடர்கிறது. (போன வாரம் தான் லே ஆஃப் நடந்து முடிந்திருக்கிறது). இந்தப் பிரச்சனைகளின் இடையே நாகேஷ் மறைந்த விஷயம் என்னுள் தாக்கம் ஏற்படுத்த இரண்டு, மூன்று நாட்கள் ஆகியது. இப்பொழுது அதை நினைத்துப் பார்க்க சிறிது அவகாசம் கிடைத்திருக்கிறது. ஏன் இந்த அவகாசம் கிடைத்தது என்று வருந்தும் அளவிற்கு நாகேஷ் என்னை தாக்கிவிட்டார்.

எனக்கு நாகேஷையும், அவரது நடிப்பையும் எப்பொழுதும் பிடிக்கும். நாகேஷின் ஸ்பெஷலிட்டி என்னவென்றால், அவருடைய சரளமும், அவருடைய டைமிங்கும் ஆகும். அவருடைய டைமிங் பற்றி சிலர் என்னுடன் உடன் படமாட்டார்கள். ஆனால் எனக்கு அவரது டைமிங் மீது சிறந்த அபிப்ராயம் உண்டு. எதாவது வசனம் மாறிவிட்டது என்றாலோ அல்லது சக நடிகர்கள் சொல்ல வேண்டிய வசனங்களில் இடைவெளி விழுந்து விட்டாலோ பார்வையாளர்கள் உணராதவாறு அதிலிருந்து மீளுவது பெரிய விஷயம். நாகேஷ் திரைப்படங்களில் க்ரேஸஃபுல்லாக இந்த சிக்கல்களில் வெளிவருவதுடன், சக நடிகர்களின் தவறுகளையும் தந்து சரளமான வசனங்களால் ரசிகர்கள் உணராதவாறு மறைத்து விடுவார்.

நாகேஷ் நடித்த திரைப்படங்களில் ரசிகர்களுக்கும், அவருடைய கதாபாத்திரத்திற்கும் இடைவெளி மிகவும் குறைந்தவிட்ட ஒரு பிரம்மை எழும். ஆதாவது மாது (எதிர் நீச்சல்) ஏதோ நம் பக்கத்து வீட்டு பையன் போலவும், சுந்தரம் (சர்வர் சுந்தரம்) ரெஸ்டாரெண்டில் நம் டேபிளுக்கு சப்ளை செய்வது போலவும் ஒரு எண்ணம் உருவாகும். டைரக்டர், கதாசிரியர்களுக்கும் இதில் பங்கு உண்டு என்றாலும் நடிகரின் உற்சாகமும், கதாபாத்திரத்தை நன்கு உணர்ந்து நடிக்கும் திறமையும் இருந்தாலொழிய இது போன்ற வெற்றியை அடைய முடியாது. நாகேஷ் அத்தகைய திறமைசாலிகளில் ஒருவர்.

கமீடியன், ஹீரோ, வில்லன், பெண் வேஷம் ஆகிய அனைத்து பாத்திரங்களிலும் வெளுத்துக் கட்டியவர். நான் சிறு வயதில் பொதுவாக தனியாக சினிமாவிற்கு செல்வது கிடையாது. தனியாக சென்றால் எப்படி பட்ட படமானாலும் போர் அடிக்கும் என்ற எண்ணம். ஆனால் நாகேஷ் சினிமாக்களுக்கு மட்டும் தான் தைரியமாக தனியாக செல்வேன். (ஒரு தியேட்டர் முதலாளி பணம் வருகிறதோ இல்லையோ, நாகேஷ் ரீ-ரன் அடிக்கடி போடுவார் – எதிர் நீச்சல், நீர்குமிழி போன்ற படங்கள். என்னைப் போன்ற ஆசாமி போலும்) மிகவும் ரசித்து பார்ப்பேன். நாகேஷ் நடித்த காதலிக்க நேரமில்லை, உத்தரவின்றி உள்ளேவா (RV எனக்கு இந்த கேசட்டை பரிசாக கொடுத்தான்) போன்ற படங்களை பல முறைப் பார்த்திருக்கிறேன். நாகேஷுடைய நடிப்பை நுணுக்கமாக பார்ப்பேன். ஒவ்வொரு முறையும் வியப்படைய செய்யும் சரளம். அதைப் போல் இன்னும் நிறைய திரைப்படங்களில் நடிக்கமாட்டாரா என்ற எண்ணம் அடிக்கடி எழும்.

சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர்., கமல் போன்ற நடிகர்கள் நாகேஷுடன் சேர்ந்து நடித்த படங்கள் பல. கடைசியாக கமலுடன் பஞ்சதந்திரம், வசூல்ராஜா எம்.பி.பி.எஸ், அவ்வை சண்முகி போன்ற படங்களில் நடித்தார். இவர் ரஜினிகாந்துடன் நடித்த படம் ஒன்றும் நினைவுக்கு வரவில்லை.

அவரது மறைவு நெருங்கிய நண்பர் மறைந்த போன்ற ஒரு துயரத்தை தருகிறது.

சுஜாதாவும் சினிமாவும்


நண்பர் வெங்கட் எழுதிய மறுமொழியை இங்கே பதிப்பித்திருக்கிறேன். நன்றி, வெங்கட்!

பஞ்சு அருணாச்சலம் பற்றி தன் பார்வை-360 பதிவில் சுஜாதா:

….சினிமாவாக மாறிய என் முதல் கதை ‘காயத்ரி’ 1977_ல் வெளிவந்தது. தினமணி கதிரில் வந்த கதையை பஞ்சு அருணாசலம் திரைப்படமாக எடுக்க விரும்பினார். பஞ்சு ஒரு நல்ல வாசகர். ரஜினிகாந்த் என்ற புதிய நடிகரும் ஸ்ரீதேவியும் நடிப்பதாகச் சொன்னார். படம் முடிந்து முதல் பிரதியை தனியாக ரஜினிகாந்துடன் உட்கார்ந்துகொண்டு ப்ரொஜெக்ஷன் பார்த்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. எழுதப்பட்ட கதை சினிமாவாக மாறும்போது, எப்படியெல்லாம் வேஷம் மாறும் என்பதை எனக்கு முதலில் உணர்த்திய அனுபவம்/ அது, ஒரு வகையில் ‘ப்ரியா’ போன்ற பெரிய அதிர்ச்சிகளுக்கு என்னைத் தயார்படுத்தியது. இளம் ரஜினிகாந்த் அடர்த்தியான தலைமுடியுடன் வசீகரமான தோற்றத்துடன் வீற்றிருக்க, இரண்டு பேரும் சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டு தனியாகப் பார்த்தோம். ரஜினிகாந்த் அதில் வில்லன். கதாநாயகன் ஜெய்சங்கர் வந்து காப்பாற்றுவதற்குள் ஸ்ரீதேவி படத்தில் இறந்துவிடுவார்.

30 ஆண்டுகளும், அவர் 153 படங்களும், நான் 250 கதைகளும் கடந்து ‘சிவாஜி’யில் மறுபடி சந்தித்தபோது, அந்த முதல் நாட்கள் அவருக்கு நினைவிலிருக்கிறதை அறிந்தேன்.

‘காயத்ரி’ முடிந்த கையோடு பஞ்சு அருணாசலம் குமுதத்தில் வெளிவந்த ‘அனிதா இளம் மனைவி’யையும் படமாக எடுக்க முடிவு செய்திருந்தார். அப்போது ‘16 வயதினிலே’ படம் வெளிவந்து பாரதிராஜா என்னும் புதிய சகாப்தத்தைத் துவக்கியது. அந்தப் படத்தில் ரஜினிகாந்த் ‘இது எப்படி இருக்கு?’ என்று அடிக்கடி சொல்வார். பஞ்சு அருணாசலம் அதையே தன் புதிய படத்துக்கு டைட்டிலாக வைத்தார். ஜெய்சங்கர், ஸ்ரீதேவி, எல்.விஜயா நடித்தனர். இதில் நடித்த காலஞ்சென்ற மேஜர் சுந்தர்ராஜனை பலநாள் கழித்து ஒரு நிகழ்ச்சியில் சந்தித்தபோது, இதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ‘நீங்கதான் எழுதினீங்களா? என்ன கதை என்று தெரியாமலேயே நடித்தேன். அதில் நான் யாரு?’ என்று கேட்டார்.

‘உண்மையா சொன்னா நீங்கள் அதில் ஒரு டெட் பாடி’ என்றேன்.

‘அனிதா இளம் மனைவி’ கதை அதுதான். இறந்துபோய்விட்டதாக அடையாளம் காட்டப்பட்டவர் உயிரோடுதான் இருக்கிறார். ‘இது எப்படி இருக்கு?’ ‘16 வயதினிலே’ என்ற புயலில் காணாமற் போயிற்று. பஞ்சு அருணாசலம் கவலைப்படவில்லை. ‘ப்ரியா’வில் எடுத்துரலாம்ங்க’ என்றார்.
……
பத்திரிகைகளிலோ நாவலாகவோ வந்ததை அப்படியே எடுக்கிறார்களா என்பது வேறு விஷயம். ஹெமிங்வேயிடம் farewell to arms, for whom the bell tolls போன்ற கதைகளின் திரைவடிவத்தைப் பற்றி கேட்டபோது ‘Take the money and run’ என்றாராம். ‘ப்ரியா’ ஓர் உத்தம உதாரணம்.

பஞ்சு அருணாசலம் அது தொடர்கதையாக வந்தபோதே அதற்கு கர்ச்சீப் போட்டு வைத்திருந்தார். கன்னடம், தமிழ் இரண்டு மொழிகளிலும் எடுக்க பூஜை போட்டார்கள். ரஜினிகாந்த், ஸ்ரீதேவி, அம்பரிஷ் நடிக்க இளையராஜாவின் இசையில் சில பாடல்கள் இன்றும் ஒலிக்கின்றன.

‘லண்டனில் எல்லாம் போய் எடுக்க முடியாது. மிஞ்சிப்போனால் சிங்கப்பூரில் எடுக்கிறோம். அங்கே நீர்ச்சறுக்கல், டால்ஃபின் மீன்கள் என்று அற்புதமான காட்சிகள் வைக்கலாம்’ என்றார்.

இதெல்லாம் என் கதையில் எங்கே வருகிறது என்று கேட்பதை முதலிலேயே நிறுத்திவிட்டேன். சினிமா என்பது மற்றொரு பிராணி என்பதை என் குறுகிய கால சினிமா அனுபவமே உணர்த்தியிருந்தது.

கதாநாயகி பாதியில் இறந்துபோகக் கூடாது என்ற அதே விதி இதிலும் காரணம் காட்டப்பட்டது. ரஜினிகாந்த் இதில் கணேஷாக வந்து டூயட் எல்லாம் பாடினார். சிங்கப்பூரில் ராஜகுமாரன் வேஷத்தில் வந்தார். பலமாடிக் கட்டிடங்கள் முன் ‘ஓ ப்ரியா’ என்று பாட்டுப் பாடினார். பாஸ்போர்ட் கிடைக்காததால் வசந்தாக நடித்த நோஞ்சான் நடிகர் உடன் வரவில்லை.

‘ப்ரியா’ படம் வெற்றிகரமாக 110 நாள் ஓடினதுக்கு எனக்கு ட்ராஃபி தந்தார்கள். இப்போதுகூட இதன் பின்கதையைச் சரியாக அறியாதவர்கள், ‘என்னா ஸ்டோரி சார்; என்னா டைலாக் சார்’ என்று சிலாகிக்கும்போது எங்கோ நிறுத்தாமல் உறுத்துகிறது.

காளிதாஸ் (1931) – திரையுலக வரலாறு 6


1920களில் ஆரம்பங்களில் நடராஜ் முதலியாரும், 20 மற்றும் 30களில் ரகுபதி பிரகாஷும் தமிழ் திரயுலகத்தில் நட்சத்திரங்களாக ஜொலித்தனர். ராஜா சாண்டோவும் இந்த கால்கட்டத்தில் தான் வளர்ந்து வந்தார் (அவரைப் பற்றி இன்னொரு அத்தியாயத்தில் பார்க்கலாம்). ஆனால் 30தின் ஆரம்பம் வரை படங்கள் தான் பேசியதே தவிர பேசும் படம் (டாக்கீஸ்) முதன் முதலில் தோன்றியது 30களின் ஆரம்பங்களில் தான். பேசாத படங்கள் – சைலண்ட் மூவிஸ், அதாவது மொழியற்ற படங்கள் வந்தபொழுது அதை எப்படி தமிழ் திரைப்படம் என வகைப்படுத்தினார்கள்? எனது ஊகம், இயக்குனர், தயாரிப்பாளர் வாழ்ந்த பிரதேசம், திரைப்படம் திரையிடப்படும் பிரதேசம் தான் அது எந்த மொழிப்படம் என்பதை நிர்ணயித்தது. (இதுவரை செய்த எனது ஆராய்ச்சிக்கு அது புலப்படவில்லை. ரண்டார் கை, தியோடர் பாஸ்கரன் முதலியோரிடம் கண்டிப்பாக இதற்கு விடையிருக்கவேண்டும்.) அல்லது சைலண்ட் மூவிஸ் காலத்தில் “டாக்கீஸ்எனப்படும் நேரட்டர்கள் திரை அருகில் நின்றவாறு காலட்சேபம் செய்வார்கள். அவர்கள் எந்த மொழியில் நேரேட் செய்வார்களோ அதை பொறுத்ததா?

1931 தமிழ் திரையுலகில் ஒரு மைல்கல். நடராஜ் முதலியார் ஒரு மைல்கல், வெங்கையா-பிரகாஷ் இரண்டாவது மைல்கல் என்று வைத்துக்கொண்டால் ஹச். எம். ரெட்டி இயக்கி, இம்பீரியல் மூவி டோன்உரிமையாளர் அர்தேஷர் இரானி தயாரித்து அக்டோபர் 31, 1931ல் வெளிவந்த “காளிதாஸ்மூன்றாவது மைல்கல். கினிமா செண்ட்ரல் திரையரங்கில் திரையிடப்பட்டது. எதனால் இது ஒரு மைல்கல்? பல காரணங்கள்.

முக்கிய காரணம், இது தமிழில் வந்த முதல் பேசும் படம். சாமான்யன் காளிதாஸ் சரஸ்வதியின் அருளால் புலவர் காளித்தாஸாகிய கதை இதில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ் திரைப்படம் என்ற பேரேயொழிய தெலுங்கும், மற்றும் உருதுவும் (ஹிந்தியும்) கலப்படம் செய்யப்பட்டது. வியாபார ரீதியாக தன்னை கவர் செய்துகொள்வதில் ஹச்.எம்.ரெட்டி கவனமாக இருந்ததாகவே தெரிகிறது. இது ஒரு பாக்ஸ் ஆபிஸ் ஹிட். குறைந்தபட்சம் ஒரு ஐம்பது பாட்டுக்கள் இருந்திருக்கவேண்டும். ஒரு பாட்டு மூன்று நிமிடங்கள் என்று வைத்துக்கொண்டால் கிட்டத்தட்ட இரண்டரை மணிநேரம் ஒரு இன்னிசை மழை இல்லை, கர்நாடக இசை மழைதான். இதில் இடை இடையே ராட்டையை பற்றி தேசபக்தி பாடல்கள் பாடி பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திற்க்கு புளி கரைத்தார்கள். காளிதாசை பற்றி அன்றைய மக்கள் நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தாலும் இதை சினிமாவில் பார்க்க சற்றும் சலைக்கவில்லை. இந்தத் திரைப்படம் பின்னால் வந்த படங்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக இருந்தது.

தேஜவதி அரசன் விஜயவர்மன் மகள் வித்யகுமாரி. அவரை மணம் செய்யதுகொள்ள விரும்பிகிறார் மந்திரி. ராஜகுமாரி மறுக்கவே சினம் கொண்டு அவரை ஏமாற்றி மாடுமேய்க்கும் காளிதாஸ்ஸிர்க்கு மணம் செய்துவைத்துவிடுகிறார் மந்திரி. வஞ்சிக்கப்பட்ட ராஜகுமாரி சரஸ்வதியிடம் வேண்டுகிறார். சரஸ்வதியும் மணம் இரங்கி காளிதாசை புலவராக மாற்றிவிடுகிறார் என்பது கதை.

பி.ஜி. வெங்கடேசன் காளிதாஸாகவும், டி.பி.ராஜலக்‌ஷ்மி இளவரசியாகவும் தோன்றினார். டி.பி.ராஜலக்‌ஷ்மி பாடல்களும் பாடினார். வில்லன் உட்பட எல்லா கதாபாத்திரங்களும் படத்தில் பாடினார்கள். மற்ற நடிகர்கள் தேவாரம் ராஜாம்பாள், சுஷீலா தேவி, ஜெ. சுஷீலா, எம்.எஸ்.சப்தானலக்‌ஷ்மி மற்றும் எல்.வி. பிரசாத். எல். வி. பிரசாத் கோவில் பூசாரியாக நடித்தார். பி.ஜி. வெங்கடேசன் தெலுங்கிலும், ராஜலக்‌ஷ்மி தமிழிலும், எல்.வி. பிரசாத் ஹிந்தியிலும் பேசி நடித்தார்கள். நோ சப்-டைடில்ஸ்.

1926ல் வார்னர் ப்ரதர்ஸ் ஹாலிவுட்டில் விடாபோன் முறையில் ஒலிப்பதிவு செய்தது. காளிதாஸ் திரைப்படத்தில் இம்முறை கையாளப்பட்டது. விடாபோன் முறையில் முதலில் இசை மற்றும் மற்ற ஒலிகள் ஒரு பெரிய தட்டில் ஒலிப்பதிவு செய்யப்படும். பின்னர் காட்சிகள் படமாக்கப்படும்போது உரையாடல்களுடன் இந்த தட்டில் பதியப்பட்டவையும் ப்ளே செய்யப்பட்டு இவை ஒரு மைக்ரோபோன் உதவியுடன் மறுபதிவு செய்யப்படும். என்ன ஒரு கடுமையான காலகட்டம். இன்றைய திரைப்படத் தொழிலில் உள்ளவர்கள் மனம் வெறுத்து சாமியாராகிவிடக்கூடிய அளவுக்கு கடுமையான வேலை. காளிதாஸ் படத்தின் நீளம் சுமார் 6000அடி. பம்பாயில் தயாரிக்கப்பட்டது. இதே வருடத்தில் தான் ஆனால் சில நாட்களுக்கு முன்னதாக ஆலம் அரா (ஹிந்தி) மற்றும் பக்த பிரகலாதா (தெலுங்கு) என்ற முதல் ஹிந்தி மற்றும் தெலுங்கு திரைப்படங்கள் வெளிவந்தன. எல்.வி. பிரசாத் இவை மூன்றிலும் நடித்திருந்தார். காளிதாஸ் திரைப்படத்திற்கு விளம்பரம் அக்டோபர் 30 1931ல், ஒரு 5 செ.மீ. இரண்டு பத்தியும் அடைத்தது. இன்று மாதிரி மார்கெட்டிங்கிற்காக ஒரு படத்திற்கு பல லட்சங்கள் செலவழித்து படம் ட்ப்பாவிற்குள் முடங்குவதுடன் ஒப்பிட்டு பாருங்கள்!