நம்பியார்


பல நாட்களாக பக்ஸ் கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். இன்றைக்கு நானும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்கிறேன்.

ஒருவர் இறந்துவிட்டார் என்பதற்காக அவரைப் பற்றி நம் உண்மையான கருத்தை மறைப்பது பொய். எனக்கு நம்பியார் என்ற நடிகரை பற்றி அவ்வளவு நல்ல அபிப்ராயம் இல்லை. எல்லா படங்களிலும் ஏறக்குறைய ஒரே நடிப்புதான். கையை பிசைந்து கொண்டு, ஜம்புவையும் மருதுவையும் (அது ஏன் அடியாட்களுக்கு சுப்பிரமணி, ராமசாமி என்றெல்லாம் பேர் வைக்க மாட்டார்களா?) யாரையாவது அடிக்க சொல்வது எல்லாம் ஒரு வேஸ்ட். திறமையான வில்லன் நடிப்பு என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. ரகுவரன், பிரகாஷ் ராஜ் போன்றவர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் ஈடாகாது. அந்த காலத்து நடிகர்களான எம்.ஆர். ராதா, பி.எஸ். வீரப்பா போன்றவர்களை இவரை விட பார்க்கலாம். என்ன, மனோகரை விட பெட்டர். எனக்கு அசோகனை பார்த்தால் சிரிப்பு வரும், இவரை பார்த்தல் அதுவும் வருவதில்லை. பக்ஸ் சொன்ன உலகம் சுற்றும் வாலிபன் படத்தில் கூட, “அந்த பெட்டியை கொடுத்துடு” வசனத்தை விட அசோகன் உருகி உருகி “முருகன், நீங்க பெரிய மேதை முருகன்” என்று சொல்வதுதான் நினைத்தாலே சிரிப்பு வருகிறது.

ஆனால் மக்கள் மத்தியில் வில்லன் என்றால் நம்பியார்தான். எம்ஜியார் நம்பியார் காம்பினேஷன் மாதிரி வராது என்று சொல்வார்கள். எம்ஜிஆர் நல்ல நடிகர் இல்லாவிட்டாலும் எல்லாருக்கும் பிடித்தவர். அந்த மாதிரிதான் நம்பியாரும். எனக்கு மிகவும் பிடித்த எம்ஜிஆர் படமான ஆயிரத்தில் ஒருவனில் அவரும் நன்றாக செய்திருந்தார். எங்க வீட்டுப் பிள்ளையில் எனக்கு ஒன்றும் பிரமாதமாக தெரியவில்லை, ஆனால் பிரபலமான ரோல்.

நம்பியாரின் பொற்காலம் என்றால் அது ஐம்பதுகள்தான். அவரும் அப்போது நன்றாக வசனம் பேசக்கூடிய ஒரு நடிகர். வேலைக்காரி, சர்வாதிகாரி, மந்திரி குமாரி, உத்தம புத்திரன் போன்ற படங்களில் நன்றாக செய்தார். (மந்திரி குமாரியில் அவரை கள்ள பார்ட் நடராஜன் மிஞ்சிவிட்டார்.) அவரும் எம்ஜிஆரும் ராஜா ராணி படங்களில் கத்தி சண்டை போடுவது சாதாரணமாக நன்றாக இருக்கும். அரச கட்டளையில் அவரும் எம்ஜிஆரும் ஒரு அசத்தலான சண்டை போடுவார்கள். ஆயிரத்தில் ஒருவனில் இரண்டு பேரும் கலக்குவார்கள்.

நினைவில் நிற்கும் இரண்டு விஷயங்கள்:
1. எம்ஜிஆரிடம் ஒரு பாட்டி “உனக்குத்தான் ராசா எங்க வோட்டு, ஆனா இந்த நம்பியார்கிட்ட கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இரு” என்று சொன்னாராம்.
2. எதோ ஒரு படத்தில் வடிவேலு அவரிடம் “எம்ஜிஆர் போன பிறகு உனக்கு ரொம்ப துளுத்து போச்சு!” என்பார்.

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய படம். அதில் அவர் வரும் காட்சிகள், குறிப்பாக கடைசியில் அவர் புதைகுழியில் மூழ்கும் காட்சி உறைய வைக்கும். அந்த பெருமை ஸ்ரீதருக்கும் வின்சென்டுக்கும் உரியது என்றாலும், நம்பியாரை நினைவு கூரக்கூடிய படங்களில் அதுவும் ஒன்று.

அவர் நடித்து நான் பார்க்க விரும்பும் படம் திகம்பர சாமியார். பிரிண்ட் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

எனக்கு தெரிந்து மக்களை பெற்ற மகராசியில் அவருக்கு ஒரு டூயட் உண்டு – “ஒன்று சேர்ந்த அன்பு மாறுமா” வேறு பாட்டு ஏதாவது உண்டா தெரியவில்லை.

கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு வயது வரை வாழ்ந்திருக்கிறார். அவர் பல மாற்றங்களை பார்த்திருப்பார். சொந்த வாழ்க்கையில் புனிதர் என்று சொல்வார்கள். சினிமா உலகத்தில், அதுவும் நாற்பதுகளிலிருந்து நடித்து வரும் ஒருவருக்கு இப்படிப்பட்ட இமேஜ் இருப்பது அதிசயம்தான். நிறைந்த வாழ்வு வாழ்ந்து மறைந்த அவருக்கு என் அஞ்சலி.

அரச கட்டளை (Arasa KattaLai)


படம், கதை, நடிப்பு இதெல்லாம் வேண்டும் என்பவர்கள் இந்தப் படத்தை தவிர்த்து விடலாம். இது ஆக்ஷன் பிரியர்களுக்காக. அதுவும் கத்தி சண்டை பிரியர்களுக்காக. எம்ஜியாருக்கும் பி.எஸ்.வீரப்பாவுக்கும், எம்ஜியாருக்கும் நம்பியாருக்கும், எம்ஜியாருக்கும் அசோகனுக்கும், எம்ஜியாருக்கும் மனோகருக்கும் சன்டை. அதுவும் எம்ஜியார் நம்பியார் சண்டை பிரமாதம்.

நல்ல பாட்டுக்கள் நிறைய உண்டு. புத்தம் புதிய புத்தகமே, வேட்டையாடு விளையாடு, ஆடப் பிறந்தவளே ஆடி வா, என்னைப் பாட வைத்தவன் ஒருவன். கே. வி. மகாதேவன் இசை அமைப்பு. வாலியைத் தவிரவும் பாடல் ஆசிரியர்கள் உண்டு, யாரென்று நினைவில்லை.

சரோஜா தேவியும் ஜெயலலிதாவும் வேறு எந்தப் படத்திலாவது ஒன்றாக நடித்திருக்கிறார்கள? எம்.ஜி. சக்ரபாணி (எம்ஜியாரின் அண்ணன்) வேறு எந்த படத்தையாவது டைரக்ட் செய்திருக்கிறாரா? ஜெயலலிதாவுக்கு கவர்ச்சிக் கன்னி என்று எந்த படத்திலாவது பட்டம் உண்டா? தெரியவில்லை.

அவார்டா கொடுக்கறாங்க?


 

தமிழில் ப்ளாக் எழுதுவது இவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. பல தமிழ் ப்ளாக்-களை படித்திருக்கிறேன். ஜெயமோகனின் ப்ளாகை தவறாமல் படிக்கிறேன். அதனால்தானோ என்னவோ, தமிழில் ப்ளாக் எழுதுவது சுலபமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். எப்படி தமிழ் எழுத்துக்களை ப்ளாக்-இல் கொண்டு வருவது என்று தெரியாமல் கஷ்டப்பட்டேன். ஜெயமோகன் சுரதா.காம் என்ற ஒரு தளத்தில் உள்ள தமிழ் எழுதும் கருவிகளைப் பற்றி சொன்னார். இன்னும் சரியாகப் பழகவில்லை. (இப்போது ஓரளவு பழகிவிட்டேன். கூகிள் தளத்தை பயன்படுத்துகிறேன்.) கொஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கிறது.

“அவார்டா கொடுக்கறாங்க?” என்ற வசனம் தமிழ் சினிமாக்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. வசூல் ராஜா MBBS படத்தில் கமல் நாகேஷிடம் டாக்டராக நடிப்பார். அவருடைய “ஆஸ்பத்திரியில்” கையில் கட்டுடன் ஒருவர் நாகேஷிடம் ஆ ஊ என்று துடிப்பார். நாகேஷ் அந்தப் பக்கம் போனதும் கமல் “என்னாடா கையில கட்டோட ஹார்ட் அட்டாக் வந்தது போல் நடிக்கிறியா? என்னா, அவார்டா கொடுக்கறாங்க?” என்று பாய்வார். தமிழ் படங்களின் நடிப்பவர்கள் முக்கால்வாசி பேர் என்னவோ அவார்ட் கிடைப்பது போல் மிகைப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பையே நல்ல நடிப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். அந்தக் காலத்து சிவாஜியிலிருந்து இன்றைய வடிவேலு முதல் இதைக் காணலாம்.

ஆனால் எனக்கு பழைய தமிழ் படங்கள் மிகவும் பிடிக்கும். சிறு வயதில் சினிமாக்களைத் தவிர வேறு பெரிய பொழுதுபோக்கு இல்லாமல் டென்ட்டுக் கொட்டாயில் படம் எப்போது மாறும், அப்பாவும் அம்மாவும் இந்த படத்தைப் பார்க்க காசு தருவார்களா என்று தவித்த காலங்கள் இன்றும் மறக்காததால் இருக்கலாம். என்னுடைய 15, 16, 17 வயதில், தனியாக மொட்டை மாடியில் சென்னை-1 ரேடியோ ஸ்டேஷனில் இரவு பத்திலிருந்து பதினொன்று மணி வரைக்கும் பழைய தமிழ் பாடல்களைக் கேட்டு மயங்கிய போது இந்த பாட்டு வந்த படத்தை எப்போதாவது பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றிய காலங்கள் இன்றும் நெஞ்சில் பசுமையாக இருப்பதால் இருக்கலாம். கல்யாணம் ஆவதற்கு முன் தனியாக அமெரிக்காவில் இருந்த நாட்களில் பழைய தமிழ் பட காசெட்டுகள் பக்கத்தில் “மெயில் பாக்” என்ற கடையில் சுலபமாக கிடைத்ததும், அதைப் பார்க்க நேரமும் இருந்து, தமிழுடன் சினிமாவைத் தவிர வேறு எந்த தொடர்பும் இல்லாமல் இருந்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

எனக்கு சன் டிவியின் 75 ஆண்டு தமிழ் சினிமாக் கொண்டாட்டம் ஒரு சிறிய சந்தோஷத்தைத் தருகிறது! முக்கால்வாசி நாட்களில் நான் அதைப் பார்க்கிறேன். நல்ல வேலையாக வீட்டில் இரண்டு டிவி இருப்பதால் என் மனைவி குழந்தைகள் என்னை என் வழியில் விட்டு விடுகிறார்கள்! ஆனால் என் பத்து வயது பெண் அவ்வப்போது இந்த ப்ரோக்ராம் எப்போதுதான் முடியும் என்று கேட்பாள்.

நான் இந்த படங்கள் நன்றாய் இருப்பதாக சொல்லவில்லை. முக்கால்வாசி சுத்த அடாசுதான். எல்லா கதாபாத்திரங்களும் ஒரு அச்சில் செய்யப்பட்டவர்கள். குறிப்பாக நம்பியாருக்கு எல்லா படங்களிலும் ஒரே கதாபாத்திரம்தான். சும்மா கையை பிசைந்து கொன்டு வந்து போக வேண்டியதுதான். சிவாஜியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். அவருக்கு உலகத்தில் உள்ள எல்லா கஷ்டங்களும் வந்து சேரும். படத்துக்கு படம் அவருடைய கஷ்டங்கள் மாறலாம், ஆனால் அவர் கஷ்டப்படுவது மாறாது – உதாரணமாக மோட்டார் சுந்தரம் பிள்ளையில் அவருக்கு இரண்டு மனைவிகள் – முதல் மனைவிக்கு ஒன்பதோ, பத்தோ குழந்தைகள், இரண்டாவது மனைவிக்கு நான்கு குழந்தைகள். அவரே ஒரு காட்சியில் சொல்வது போல் பாவம், நரக வேதனையை அனுபவிக்கிறார். தவப் புதல்வனில் அவருக்கு ராத்திரியில் கண் தெரியாது என்று சொன்னால் அவர் அம்மாவின் உயிருக்கு ஆபத்து வந்து விடும். விட்டால் காலில் முள் குத்தி விட்டது, அய்யோ சோதனை மேல் சோதனை என்பார்.

எல்லாரையும் விட நான் மிகவும் விரும்பிப் பார்க்கும் பழம் பெரும் நடிகர் அசோகன்தான். அசோகன் வந்துவிட்டால் எனக்கு மிகவும் கொண்டாட்டமாக இருக்கும். அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் நடிப்பார்; தன் முக பாவங்களை மாற்றுவார். அவர் புருவம் மேலே போகும், கீழே வரும். முகம் அஷ்ட கோணல் ஆகும். பறக்கும் பாவை படத்தில்  மனோகர் தொலைபேசியில் பேசும் ஒரு காட்சி வரும். மனோகர் என்னவோ சாதாரணமாகத்தான் பேசுவார். பக்கத்தில் அசோகன் மனோகர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு ரியாக் ஷன் காட்டுவார் பாருங்கள், அவார்ட் கொடுக்காமல் வேறு என்ன செய்வது?

ஆனால் இந்த மிகை நடிப்பு நடிகர்களுடைய தவறு அல்ல என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். மிகை நடிப்புதான் நடிப்பு என்று அந்தக் காலத்தில் கருதப்பட்டது. சிவாஜி அடக்கி வாசித்த படங்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கப்பலோட்டிய தமிழன் போல, நவராத்திரியில் சில ரோல்கள் போல. அவரது ரசிகர்கள் அன்று எதை விரும்பினார்களோ அதை அவர் கொடுக்க முயற்சி செய்தார், அவ்வளவுதான்.

இந்தப் பக்கங்களில் நான் இந்த படங்களுக்கு விமரிசனம் எழுதலாம் என்று நினைத்திருக்கிறேன். பல படங்கள் திரையிடப்பட்டு விட்டன. அரச கட்டளை என்ற படத்தை கடைசியாக பார்த்தேன். அதிலிருந்தே தொடங்குகிறேன்.