தன்மாத்ர(2005) – மலையாளத் திரைப் படம் ஒரு பார்வை


Thanmathraநண்பர் திருமலைராஜன் நல்ல ரசனை உள்ளவர். திரைப்படங்களை கூர்ந்து கவனிப்பவர். குறிப்பாக மலையாளத் திரைப்படங்களைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்தவர். அவரை ரொம்ப நாளாக அவருக்கு பிடித்த மலையாளத் திரைப்படங்களை அறிமுகம் செய்து வைக்கும்படி நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தேன். பாருங்கள், அவரும் ஒன்று அனுப்பினார், அதை அவர் அனுப்பி பத்து நாள் கழித்துதான் பிரசுரிக்க முடிகிறது. உப்பிலி ஸ்ரீனிவாஸ் இடைவெளி விடாமல் போட்டுத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்!

இந்த முறை தன்மாத்ர என்ற படத்தைப் பற்றி திருமலைராஜன் எழுதி இருக்கிறார். நான் இது வரை பார்த்ததில்லை, அவரிடமே ஓசி டிவிடி கிடைக்குமா என்று பார்க்கிறேன். 🙂 ஓவர் டு திருமலைராஜன்!

சரெலென்று நான் உணரரத ஒரு தருணத்தில் நாலாம் கிளாஸ் டீச்சர் பெயர் மறந்து போய் விடுகிறது, எவ்வளவு மூளையைக் கசக்கினாலும் சட்டென்று நினைவுக்கு வருவதில்லை, பழைய மகாபலிபுரச் சாலையில் உள்ள சோழிங்கநல்லூர் என்ற ஊரின் பெயர் ஏனோ தேவைப்படும் பொழுது நினைவுக்கு வரச் சண்டித்தனம் செய்கிறது, வாட்டர் வோர்ல்டு என்ற படம் பெயர் நினைவில் இருக்கிறது அதை எடுத்த கெவின் காஸ்ட்னர் பெயர் மறந்து விடுகிறது. ஐயப்பன் என்ற இணைய நண்பரை இங்கு பார்த்து பேசிப் பழகியிருக்கிறேன், சென்ற முறை சென்னையில் அவரைப் பார்த்த பொழுது நீங்கள் யார் என்று கேட்டு விட்டேன். வேலையில் சட்டென்று முன்பு கண்டுபிடித்த தீர்வுகள் நினைவுக்கு வந்து தொலைக்காமல் நேரத்தை விழுங்குகிறது. மிகவும் ரசித்துப் பார்த்த சினிமாக்களின் பெயர்களும், பாடல்களும், நடிகர் பெயர்களும், ஒரு காலத்தில் நெருங்கிப் பழகிய நண்பர்களின் பெயர்களும், அண்டை வீட்டுக்காரர் பெயர்களும் இன்னும் கால ஓட்டத்தில் நான் மறக்கவே மாட்டேன் என்று நினைத்த எத்தனையோ விஷயங்களும், காற்றில் கலந்து மறைந்த நறுமணமாய் காணாமல் போய் விடுகின்றன. மூளையில் நினைவுச் செல்கள் கரைந்து போய் விடுகின்றன என்று நினைக்கும் பொழுது வேறு ஒரு தருணங்களில் வேறு ஒரு பெயரையோ, சம்பவத்தையோ, நினைவுத் துணுக்குகளில் தேடுகையில், கேட்காமலேயே நமக்கு மறந்து போய் விட்டதாய் நினைத்த, அழிந்து போன நினைவுத் துணுக்குகள் என்று நினைத்தவை எல்லாம் மீண்டும் உதிக்கின்றன, ஒரு serendipity போல எதையோ தேடும் பொழுது வேறு எதுவோ கிடைக்கின்றன. இந்தப் senility பிரச்சினை வயதாக வயதாக இன்னும் அதிகரிக்கலாம். அது போன்ற தகவல் மறதிகள் குறித்து ஒருவித தற்காலிக கவலை வந்து ஏன் இப்படி நடக்கிறது என்று மனதில் கவலை வண்டாகக் குடைந்து சற்று நேரத்திலே நாம் அப்படிக் கவலைப்பட்ட விஷயமும் கூட மறந்து போய் விடுவதுண்டு. நிரந்தர கவலையாய் அது போன்ற மறதிகள் அரித்துக் கொண்டு தங்கி விடுவதில்லைதான். நம் மூளைக்குள் நடக்கும் ரசாயன மாற்றங்களிலும், மின்னணுத் தேடல்களிலும் ஒரு வித ஒழுங்கான ஒழுங்கின்மை இருக்கிறது போலும். அவ்வப்பொழுது நாம் மறக்கும் விஷயங்கள் மீண்டும் எப்படியோ நினைவுக்கு வரும் பொழுது நமது மூளைச் செல்கள் நிரந்தரமாக அழிந்து விடவில்லை என்ற நினைப்பு வந்து பெருத்த ஆசுவாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அடுத்த மறதி வரும் வரையில். அப்படி நிரந்தரமாகவே நம் நினைவுச் செதில்கள் அழிய ஆரம்பித்தால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் இதுவரை அனுபவித்த சந்தோஷங்கள், துக்கங்கள், ரசனைகள், மெல்லுணர்வுகள் எல்லாம் 100, 99, 98, 97…. ஒன்று ஒவ்வொன்றாக உதிரும் ஒரு பூவின் இதழ்கள் போல், இலலயுதிர் காலத்து மரங்களின் உதிரும் இலைகள் போல், நம் நினனவுகள் அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக ஆரம்பித்து, முதலில் லேசாகவும், பின்னர் வேகமாகவும் கரைய ஆரம்பித்து 2,1,0 என்று நம் பிறப்பின் ஆரம்ப நிலைக்குச் சென்று பிறந்த பொழுது இருந்த நினைவுகள் மட்டுமே மீதம் இருக்க ஆரம்பித்து அதுவும் கரைந்து போனால் என்ன ஆகும் ? இந்த அனுமாஷ்ய நினைப்பே மிகுந்த அச்சமூட்டுவதாகவும் நடுக்கமூட்டுவதாகவும் உள்ளது அல்லவா ? அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலை வருமானால் அதுதானே நடைப்பிணம்?

மருத்துவ ரீதியாக அப்படியொரு சாத்தியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது என்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். அதற்குப் பெயரும் அளித்துள்ளனர் அல்சைமர் வியாதி என்ற குணப்படுத்த முடியாத வியாதி என்று. அல்சைமர் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடனேயே, ரொனால்டு ரீகன் என்ற முன்னாள் நடிகர், முன்னால் கலிஃபோர்னியா கவர்னர், முன்னாள் அமெரிக்க அதிபரின் பெயரும் அல்லது ரோனால்டு ரீகன் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடனேயே அவரது பெருமைகள் பதவிகள் எல்லாம் நினைவுகள் எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, நமக்கு அல்சைமர் என்ற வியாதியின் பெயர் முந்திரிக் கொட்டையாய் நினைவில் துருத்திக் கொண்டு வருவது உண்டு. யாருக்கோ ஒரு வயதான அமெரிக்க அதிபருக்கு எங்கேயோ வந்த வியாதி என்ற அளவில் நாம் ஒதுக்கி தள்ளி விட்டு அதைப் பற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாமல்தான் சென்று கொண்டிருந்தேன், முந்தா நாள் இரவு தன்மாத்ர என்ற மலையாளப் படத்தைப் பார்க்கும் வரை. இந்தப் படம் பார்த்த பாதிப்பு இன்னும் நிறைய நாட்களுக்கு என்னிடம் உறைந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது, இந்தப் படம் என்னில் எழுப்பிய பாதிப்பின் விளைவு இந்தப் பதிவு, இந்தப் படம் கேரளாவில் நடுவயதினரிடையே பெருத்த சஞ்சலத்தையும் அதிர்ச்சி அலைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

80-90 வரை இருந்த மலையாளத் திரையுலகப் பொற்காலம் 90களில் காணாமல் போய், தமிழ் பட, தெலுங்குப் பட மசாலா நோய் தொற்றி கொண்டு குற்றுயிரும் கொலையுயிருமாய் போன வேளையிலே, ஒரு புத்துணர்ச்சியை, மலையாளப் படங்களின் இழந்த ரசனையை தன் இடைநிலைப் படங்கள் மூலமாக மீட்டுக் கொணர்ந்திருக்கிறார் இயக்குனர் ப்ளெஸ்ஸி. இவரது முதல் படமான காழ்ச்ச (தோற்றம்) மீண்டும் ஒரு புதிய அலையை அளித்தது என்றால் தனது இரண்டாவது படமான இந்த தன்மாத்ரவில் மற்றொரு மைல் கல்லை அடைந்துள்ளார். தான் ஒரு நல்ல சினிமாவை எடுக்கிறோம், அதில் வியாபார சமரசங்களுக்கு இடமில்லை என்பதில் உறுதியுடனும் துணிவுடனும், அதே வேளையில் அனைத்து மக்களும் ரசித்து ஒன்றக் கூடிய ஒரு வெற்றிகரமான சினிமாவாவகவும் எடுத்துள்ளார்.

வழக்கமா நம்ம மசாலாப் பட மாஸ்டர்கள் அம்னீஷியா என்ற வியாதியை வைத்து அனைத்துப் பெர்முடேஷன் காம்பினேஷன்களிலும் படம் எடுத்து நமது சிந்திக்கும் திறனை கேள்விக்குள்ளாக்குவார்கள். மூன்றாம் பிறையில் இருந்து கஜினி வரை நாலு பாட்டு நாலு பைட்டுன்னு ஒரு வித ஃபார்முலாக்குள் உழன்ற படங்கள் எல்லா மொழிகளிலும் அநேகம். ஆனால் முற்றிலும் நினைவு அழிந்து போன பின் கதையில் என்ன சுவாரசியம் இருக்கக் கூடும் என்பதனால் இந்த அல்சைமர் நோயையை மட்டும் இது வரை விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். ஹிந்தியில் ப்ளாக் என்று அமிதாப் நடித்த ஒரு படம் இந்த நோயை வைத்து வந்திருக்கிறது போல. ஆனால் அல்சைமர் நோயினால் பாதிக்கப்படும் ஒரு கருவை வைத்துக் கொண்டு, பட்டாபட்டி ட்ரவுசர் தெரிய டான்ஸ், ஹீரோயின்களின் இடுப்பு நடனம், குத்தாட்டம், வானத்தில் பறக்கும் சண்டைகள், எளவு சீன் எந்த வித கமர்சியல் சமரசங்களும் இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க கதையின் பலத்தையும் தன் திறமையையும் மட்டுமே நம்பி துணிந்து ஒரு படத்தை எடுத்துள்ளார். அதற்கும் கேரள மக்கள் நல்ல வரவேற்பை அளித்துள்ளனர்.

ப்ளெஸ்ஸியின் முந்தைய படமான காழ்ச்சவைப் போலவே இந்தப் படமும், ஒரு அழகிய நடுத்தர வர்க்க மலையாளக் குடும்பத்தில், அமைதியான ஓடம் போன்ற வாழ்வில் எதிர்பாரரமல் வீசும் ஒரு சூறாவளி அவர்கள் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதறி சின்னாபின்னமாக்கி விடுகிறது என்பதைக் காட்டும் சினிமா. திருவனந்தபுரத்தில் செக்ரட்டேரியட்டில் ஒரு சாதாரண ஊழியர், அசாத்திய நினைவுத் திறனும் ஒரு ஐ ஏ எஸ் அதிகாரியாக ஆகியிருக்க வேண்டிய ஆளுமையும், பணிவும் திறமையும், நேர்மையும் கொண்ட ராமேசன் நாயரின் (மோகன்லால்) அழகான குடும்ப வாழ்வில் எதிர்பாராமல் வீசும் சூறாவளி அல்சைமர் நோய். இரண்டு தலைமுறைக் கனவான ஐ ஏ எஸ் பதவி, தாத்தாவான நெடுமுடி வேணுவுக்கும், மகனான மோகன்லாலுக்கும் கிட்டாமல் எட்டாக்கனவாகிப் போன வேளையில், +2 படிக்கும் தன் மகன் மூலமாகத் தன் குடும்பத்தின் நிராசையாகிப் போன ஐ ஏ எஸ் கனவை அடைந்து விடத் துடிக்கிறார்கள், மோகன்லாலும் அவரது தந்தையும். லட்சம் லட்சமாகக் கொட்டித் தரும் ஐ டி வேலையோ, மருத்துவப் பணியோ அவர்களுக்கு முக்கியமாகப் படாமல், இந்தியாவில் பெருமையும் , அந்தஸ்தும் உள்ள ஒரு படிப்பும், பதவியிம் அதன் மூலமாக மக்களுக்குச் செய்யும் சேவையும் பிரதானமாகத் தோன்றுகிறது, ஐ ஏ எஸ் தான் தவறவிட்ட பந்தயத்தின் இலக்கை தன் மகனுக்கு நிர்ணயித்து விடும் துடிப்பான தந்தை. மகனை ஐ ஏ எஸ்ஸுக்குத் தயார் செய்ய ஹிந்துப் பேப்பர்களை சேகரித்துப் பைண்டு செய்து வைத்திருக்கும் தந்தை என்று அமைதியான நதி போல அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் குடும்பத்தில் , குடும்பத் தலைவனான ராமேசன் நாயரை எங்கிருந்தோ வந்து கொடூரமாகத் தாக்குகிறது அல்சைமர் நோய். தன் நினைவுத் திறனுக்காக பாராட்டப்படும் ஒரு நடுத்தர வயது சாதாரணரை, அவர் சேமித்துப் பாதுகாத்த நினைவுகள் அழிந்து, மூளை கரைந்து போன ராமேசன் நாயரை, குடும்பத்தின் தூணை எவ்வாறு எதிர் கொள்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது தன்மாத்ர.

படத்தின் தூண்களாகத் தாங்கி கொண்டு செல்பவர்கள் தாத்தாவாக வரும் நெடுமுடி வேணுவும், மகனான மோகன்லாலும் அவரது மகனாக வரும் புதுமுக நடிகருமாவர். தேசிய விருதுகளைப் பெற்ற நெடுமுடி வேணுவுக்கு இது மற்றுமொரு மைல்கல் திரைப்படம். மலையாளத் திரைப்பட உலகின் மிகப் பெரிய பலமே அதன் திறமையான இயக்குனர்களும், அதற்கு வலு சேர்க்கும் மிகப் பெரிய குணச்சித்திர நடிகர் பட்டாளமுமேயாகும். திலகன், நெடுமுடி வேணு, முரளி, சோமன், சுகுமாரன் என்று திறமையான நடிகர்கள் நிறைந்த படவுலகம் அது. நெடுமுடி வேணுவின் பலமே நம்மில் ஒருவராக நம் எதிர்த்த வீட்டில், பக்கத்து வீட்டில் பார்க்கும் பாசமும், கனவுகளும் நிரம்பிய ஒரு தாத்தாவாகவே மாறி விடுவதுதான். இயல்பான நடிப்பும், பாத்திரத்துடன் நம்மை ஒன்றிவிடச் செய்யும் சிறப்பும் நெடுமுடி வேணுவுக்குரியது. மோகன்லால் பாசமுடன் எண்ணெய் தேய்த்து விட்டு மசாஜ் செய்யும் பொழுதும் சரி, மோகன்லாலுடன் பொய்யான சண்டை போடும் பொழுதும் சரி, பேரன் பேத்தியுடன் அறிவார்ந்த சம்பாஷணயில் ஈடுபடும் பொழுதும் சரி, பின்னர் தன் நினைவுகளளத் தொலைத்த மகனை மீண்டும் சிறு குழந்தையாகக் கருதி வளர்க்க நேர்கையில் பிழியும் சோகத்திலும் சரி, மனிதர் நெகிழ்த்தி விடுகிறார். பாசாங்கில்லாத, மிகைப்படுத்தல் இல்லாத, அருமையான நடிப்பு நெடுமுடி வேணுவினுடையது. படத்தின் மிகப் பெரும் பலம் இவரது பாத்திரப் படைப்பும் இயல்பான நடிப்பும்.

குடும்பத்தலைவர் ராமேசனாக வரும் மோகன்லாலிடம், நாம் பழைய கிரீடம், வானப் பிரஸ்தம், சித்திரம், தசரதம், பரதம் மோகன்லாலை மீண்டும் காண்கிறோம். முதல் பாதியில் நேர்மையான செக்ரட்டேரியட் ஊழியர், புத்திசாலியான ஒரு தந்தை, அன்பான ஒரு மகன், பாசமுள்ள கணவன் என்று அத்தனை ரோல்களையும் மிக இயல்பாக அநாயசமாகக் கொண்டும் செல்லும் மோகன்லால் வேறு, படத்தின் பின் பாதியில் தன் சிறு வயது நினைவுகள் மட்டுமே மிஞ்ச ஒரு குழந்தையாகி போகும் பாத்திரமாக நம்மை எல்லாம் நெகிழ வைத்து விடும் மோகன்லால் வேறு. அவர் திரையுலக சாதனைகளின் மற்றுமொரு உச்சத்தை இந்தப் படத்தில் சாதித்திருக்கிறார். அடிப்படை ஆங்கிலத்தையே மறந்து விட்டு அசட்டுச் சிரிப்புடன் ராஜினாமா கடிதத்தை எழுத முயலாமல் தவிக்கும் இடத்திலாகட்டும், பிரிவுபசாரக் கூட்டத்தில் தட்டுத் தடுமாறி பாட முயன்று நினைவுகள் தப்பி உடைந்து அழும் இடத்திலும், பிள்ளைகளிடம் கொஞ்சும் பாசத்திலாகட்டும், பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தில் பேசும் உரையில் காண்பிக்கும் மிடுக்கில் ஆகட்டும், மந்திரியிடம் காண்பிக்கும் கண்டிப்பில் ஆகட்டும், அவர் ஒரு நடிகர் திரைப்படத்தில் நடிக்கிறார் என்ற உணர்வே நமக்கு வருவதில்லை. நம்மில் ஒருவராக அவரை நெருக்கத்துடன் உணர்கிறோம். நினைவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிந்து, அழிந்து, கரைந்து, கரைந்து ஒரு சிறு பிள்ளையாக ஒடுங்கிச் சுருங்கிப் போகும் நடிப்பை மோகன்லாலால் அன்றி வேறு எவரால் இவ்வளவுச் சிறப்பாகச் செய்திருக்க முடியும்?

இயக்குனர் ப்ளெஸிக்கு தமிழின் மீது காதல் இருப்பது போல் தெரிகிறது. தன் முந்தைய படத்தில் மம்முட்டியை வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வசனத்தைத் தமிழில் பேச வைத்த ப்ளஸி, இந்தப் படத்தில் மோகன்லாலின் நினைவுத் திறனையும், அறிவுத் திறனையும் காட்டும் விதமாக திருக்குறளையும், பாரதியார் பாடல்களையும் பயன் படுத்தியுள்ளார். மலையாளிகளுக்கு திருவள்ளுவரும், பாரதியாரும் வலுவாக அறிமுகம் செய்யப்படுகின்றனர்.

படத்தின் பிரதானக் குற்றச்சாட்டாகச் சொல்லப்படுவது, அல்சைமைர் என்னும் நோய் 45-50 வயது நடுவயதினரைத் தாக்காது, அப்படித் தாக்குவது போல படம் எடுத்து நடுத்தர வயது மலையாளிகளை கடும் அச்சத்திலும், டென்ஷனிலும் தள்ளிவிட்டார் இயக்குனர் என்பது. படத்தைப் பார்த்து விட்டு பாதி மறதியில் உழலும் ஏராளமான மக்கள் மனநோய் மருத்துவர்களிடம் படையெடுத்துள்ளனர். இயக்குனர் தான் இது குறித்து உரிய ஆய்வு செய்ததாகவும் 45 வயதில் ஒருவருக்கு pre-senal நோயாக தாக்கப்படும் சாத்தியம் உள்ளதாகவும் கூறுகிறார். இந்தப் படத்தில் அல்சைமர் நோய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மோகன்லாலிடம் தோன்றினாலும் கூட ஒரே நாளில் முற்றிப் போய், அலுவலகத்தை வீடாக நினைத்து சட்டையைக் கழட்டுவதும் குளிப்பதும் போல் காட்டுவது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது. ஆனால் திரைப்படம் என்ற விஷுவல் மீடியாவில் இது போன்ற சமரசங்களை இயக்குனர் செய்துதான் ஆக வேண்டியுள்ளது. இந்த நோய் மோகன்லாலின் நினைவுத் துகள்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரிப்பதை பல காட்சிகள் மூலமாக மிக சப்டிலாக இயக்குனர் காண்பிக்கவே செய்கிறார், இருந்தாலும் ஒரே நாளில் முற்றிய நிலை அடைவது என்னமோ பார்க்கும் நமக்கே அடி வயிற்றைக் கலக்கி பகீரென்று உணர வைக்கிறது. நிச்சயம் பார்வையாளர்களிடம் அந்தக் காட்சி கடும் விளைவுகளையும், மனக் கவலைகளையும் ஏற்படுத்தி இருக்கக் கூடும்தான். யு சர்ட்டிஃபிகேட் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு படத்தில் அப்பட்டமான உடலுறவு முயற்சியும், இருட்டில் நிர்வாணமாக நடந்து வரும் மோகன்லாலும் எதிர்பார்க்காத இடங்கள். மனிதனின் ஆதார உணர்வைக் கூட திடீரென்று மறந்து விடுகிறார் மோகன்லால் என்பதை அதிர்ச்சியுடன் சொல்லும் காட்சி அது. மன ரீதியாக நம்மை அதிர வைக்கும் மற்றொரு இடம் அது. க்ளைமாக்ஸில் வைக்கப் பட்டிருந்த ஒரு உடலுறவுக் காட்சி கலாச்சாரக் காவலர்களுக்காக பயந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. ராமேசன் நாயருக்கு முழு நினைவை (தன்மாத்ர – அந்த நொடி என்கிற அர்த்தத்தில்) அந்த உறவு அளிப்பதாகவும் தன் முழு நினைவைப் பெற்ற தருணத்திலேயே அவரது மறைவும் நிகழ்வதாகவும் வரும் காட்சி அது. ராமேசன் நாயரின் மனைவியாக வரும் மீரா வாசுதேவனும் பிரமாதமான ஒரு நடிப்பை அளித்துள்ளார். இந்தப் படத்தின் இறுதிக் காட்சி சென்சாரால் வெட்டப்பட்டிருப்பதால் இயக்குனர் சொல்ல வந்த முக்கியமான செய்தி ஒன்று காணாமல் போயிருக்கிறது.

படத்தில் பாரதியாரின் காற்று வெளியிடை வித்தியாசமானதொரு மெட்டில் அருமையான காட்சியாக வருகிறது. படத்தில் பாடல்கள் அனைத்தும் அருமை. மோகன்லாலும் ஒரு பாடல் பாடியிருக்கிறார்.ஆனால் பின்னணி இசை பெரும் பலவீனம்.

செக்ரட்டேரியட்டுகளில் மந்திரிமார்கள் நேரடியாக செகரட்டரி, ஜாயிண்ட் செகரட்டரி, அசிஸ்டெண்டு செகரட்டரி என்ற பரிவாரங்களையெல்லாம் விட்டு விட்டு ஒரு செக்சன் ஆபீசர் லெவலில் இருப்பவரை அழைத்து ரிப்போர்ட் அனுப்பக் கோருவார்களா என்பது தெரியவில்லை, ஒரு வேளை ரோட்டோரக் கடைகளில் சாயா குடிக்கும் முக்ய மந்திரிமார் நிறைந்த மாநிலத்தில் அதுவும் சாத்தியப்படும்தான். ஒரு ப்யூனான ஜகதி மிகுந்த சுதந்திரத்துடன் மந்திரியுடன் பேசுகிறார்.

இயக்குனர் மேல் ஒரு சில விமர்சகர்கள் வைக்கும் மற்றொரு குற்றச்சாட்டு, அவர் சென்டிமெண்ட்டைத் தூண்டி விட்டு, மக்களின் பரிதாப உணர்ச்சியையும், மெல்லிய உணர்வுகளையும் தூண்டி தன் படங்களை வெற்றிகரமான படங்களாக ஆக்குகிறார், உணர்ச்சி வயப்பட்ட காட்சிகளே படங்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் என்பது.

இந்தப் படம் நெடுக இயக்குனர் பல நுட்பமான காட்சிகளை அமைத்து அதை மிகத் திறமையாக ஒன்றுடன் ஒன்று இணணத்துள்ளார். சிறுவன் மோகன்லால் தன் அத்தை வீட்டிலிருந்து உன்னியப்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஓடுவதையும், அத்தை பெண்ணை அழைக்கும் செல்லப் பெயரையும், மிக உன்னிப்பாக பின்னால் வரும் காட்சிகளில் நோய் தாக்கப்பட்ட நிலையில் மிக அருமையாக இணணத்துள்ளது ப்ளெஸ்ஸியின் டைரக்டோரியல் டச். மோகன்லாலின் நோய் முற்றிய தருணத்தில் வீட்டுக்கு வந்து குறி சொல்லும் கிராமத்துக் கோவில் வெளிச்சப்பாட்டின் அரிவாள், உடைகளில் இருந்து விழும் சிறு கிண்கிணி மணியை இயக்குனர் பயன் படுத்தியிருக்கும் விதம் அபாரம். பிறந்த கைக்குழந்தை கிண்கிணி சப்தம் எழுப்பும் மணிகளிடம் காண்பிக்கும் ஆர்வத்தினை மோகன்லால் அந்த மணியிடம் வெளியிட்டு அதைக் கிலுக்கிக் கொண்டே சந்தோஷப்படும் தருணத்தில் மோகன்லால் பிறந்த சிறு குழந்தையின் பருவத்தை அடைந்து விட்டதையும் அடுத்து அவர் சொர்க்கத்துக்கு செல்லத் தயாராகி விட்டதையும் ஒரு சிறு கிண்கிணி மணியின் துணை கொண்டும், பூசாரியின் வரவு கொண்டும் மிக அழகாக குறியீடுகள் மூலமாகவே இயக்குனர் உணர்த்தும் இடம் படத்தின் முத்தாய்ப்பு. மிக அழகானதொரு காட்சி அது. மோகன்லாலின் நலம் விரும்பியும் அலுவலக உதவியாளரும், நண்பருமான ஜகதி இறக்கும் காட்சியிலும் இயக்குனர் ஒரு முக்கியமான செய்தியை பூடகமாகச் சொல்கிறார். ஜோசஃப் இறந்து போன ஒரு பிணம் ஆனால் அவரைப் பார்க்க வந்து அவர் யார் , அவருக்கு என்ன நடந்தது என்பது கூடப் புரியாமல், சிரித்துக் கோண்டே தூங்குகிறார் என்று ஒரு 2 வயது சிறுவனுக்குரிய அறிவுடனும், நினைவுடனும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் ராமேசன் ஒரு நடமாடும் பிணம் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்ல வருகிறார். உயிருடன் முன்னே காட்சியளித்தாலும் இறந்து போன ஜோசஃபுக்கும், நடமாடும் ராமேசனுக்கும் எவ்வித வித்தியாசமும் இல்லை என்பதை ராமேசனின் தந்தையுடன் நாமும் உணரும் பொழுது, நம் கண்களில் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த இயல்வதில்லை.

படம் அல்சைமர் நோயைத் தவிர நகரங்களுக்கு இடம் பெயர்தலினால் ஏற்படும் கலாச்சார இடைவெளி, உறவுகளின் பிரிவு, பெற்றோர்களுடன் நெருக்கமில்லாமல் போதல், ஐ டி போன்ற துறைகளுக்கு மட்டுமே பேராசையுடன் பிள்ளைகளைத் தயார் செய்யும் பெற்றோர்கள் என்று பல விஷயங்களையும் உன்னிப்பாகத் தொட்டுச் செல்கிறது.

இந்தக் கதையைக் கேட்டவுடன் மோகன்லால் இந்தப் படம் ஓடாவிட்டாலும் பரவாயில்லை நான் நடிக்கிறேன், நீங்கள் எடுக்கிறீர்கள், செலவு என்னுடையது என்று சொல்லியிருக்கிறார். தனது இமேஜ் போகும் என்று கூட பார்க்காமல் படத்தில் ஒரு காட்சியில் இருட்டில் நிர்வாணமாகத் தோன்றுகிறார், பின்னர் அந்தக் காட்சி தியேட்டர்களில் எடுக்கப்பட்டதற்காக மிகவும் வருத்தப் பட்டிருக்கிறார். தனது இமேஜ் என்பதை விட நடிப்பும், கதைக்கு அந்தக் காட்சியின் அவசியமுமே அவருக்கு முக்கியமாகப் பட்டுள்ளது.

ப்ளெஸ்ஸி இது வரை மூன்று ஆறு படங்கள் எடுத்துள்ளார். அவரது முதல் படம் காழ்ச்சவும் அவசியம் பார்க்கப் பட வேண்டிய ஒரு நல்ல படம். பல படங்களில் பத்மராஜனின் அசிஸ்டெண்டாக இருந்துள்ளார். தனது ஒவ்வொரு படத்திலும் கொஞ்சமாக வணிக விஷயங்களைக் குறைத்துக் கொண்டும் அதே நேரத்தில் வெகு ஜனப் பார்வையாளர்களின் ரசனையை உயர்த்திக் கொண்டும் வருகிறார்.

மோகன்லாலின் அற்புதமான நடிப்பிற்காக அவசியம் காண வேண்டிய திரைப்படங்களில் ஒன்று தன்மாத்ர.

Advertisements

வாங்க, ”காப்பி” சாப்பிடலாம்!


இந்த போஸ்டை முதலில் ஒரு மறுமொழியாகத்தான் அளிக்க முயன்றேன். பின்னர் இதுவே ஒரு தர்க்கத்தை ஏற்படுத்தலாம் என்பதால் போஸ்டாக அப்-க்ரேட் செய்துவிட்டேன்.

RV சுஜாதாவின் ப்ளாக் – கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் போஸ்டில், சுஜாதா “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” மற்றும் ஸ்ரீதர், கே.எஸ்.ஜி, கண்ணதாசன் பற்றி கூறியிருப்பதாக மேற்கோள் காட்டியது இது:
”இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறார்.”
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர் 1.

ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர்2.

கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார்.
இது அவ்வளவு அடாவடி இல்லாத ஸ்டேட்மண்ட்.

”பிடிக்க்கவில்ல” என்பதுடன் நிறுத்தியிருந்தால் இந்த வம்பில் மாட்டியிருக்க மாட்டார். நானும் கொஞம் வம்பு இழுத்து தான் பார்க்கலாமே எனற என் எண்ணத்தை கைவிட்டிருப்பேன். ஆனால் அவருக்கோ, வம்பில் மாட்டுவது என்பது அல்வா சாப்பிடுவது போன்றது. “கறுப்பு, சிவப்பு, வெளுப்பு” வெளி வந்த காலத்தில் எவ்வளவு வம்பில் மாட்டினார் என்பது சுஜாதா வாசகர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
சுஜாதா என்பதால் நாம் அவர் சொல்லும் எல்லாவற்றையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. ஒரு காலத்தில் சோவையும்(சோவையும் தான் வம்பிற்க்கு இழுப்போமே!), சுஜாதாவையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரித்துக்கொண்டிருந்தேன். ”கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ” திரைப்படம் சரியாக ஓடாத பொழுது இப்படி ஒரு ஜீனியஸின் கதையை தமிழர்கள் ஆதரிககவில்லையே என்று மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். இதைவிட யார் பிரமாதமாக கதை சொல்லிவிடமுடியும் என ஒரு இறுமாப்பு கூட என்னிடம் வளர்ந்தது. ஆனால் பின்னர் பகுத்தறிவு வளர, வளர இவர்களுடைய சில கருத்துகள் ஓட்டை நிறைந்ததாக பட்டது.

உதாரணத்திற்க்கு, சோ அவர்கள் மைக்கேல் ஜாக்‌ஷன் நடனங்களை “கீ கொடுத்த பொம்மை போல் இருக்கிறது” என்றும், “இதையெல்லாம் நடனம் என்று எப்படி சொல்வது?” என்றும் கூறினார். இது இந்திய கலாச்சாரத்திற்கு வேண்டுமானால் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். இன்னும் சரியாக சொல்லப்போனால் சோவிற்கு மட்டும் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். ஆனால் அமேரிக்காவிற்க்கும், நாகரீகம் அடைந்த நாடுகளுக்கும், இன்னும் பிற நாடுகளுக்கும், ஏன் இளைய பாரதத்திற்க்கும் கூட MJயின் நடனம் தானே முதன்மையாகத் தெரிகிறது. இன்று நமது கலாச்சாரத்தில் முக்கால்வாசி (முக்கால்வாசி என்பது ஒரு அப்ராக்‌ஷிமேஷனே) நடன ஆசிரியர்களுக்கு MJ மானசீக குருவாக, ஏன், தெய்வமாகவே இருக்கிறார். சோ இவ்வாறு கூறி பத்து பதினைந்து ஆண்டுகள் இருக்கும். ஆனால் இன்றும் அவர் கூறியது எனக்கு எந்த வகையிலும் அர்த்த்ம் ஏற்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. குருடன் யானையை பார்த்த மாதிரி தோன்றுகிறது.

இதற்கு மாறாக, மேற்கத்திய நாடுகளில் பரதம், கதக் போன்ற நடனங்கள் மக்களை (குடியேறிய இந்தியர்கள் தவிர்த்து) அதிகம் கவராத ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் பரதம், கதக் போன்ற கிழக்கத்திய நடனங்கள் பிரபலம் அடையாத போதிலும் மற்றும் எந்த பெரிய ரசனையையும் ஏற்படுத்தாத போதிலும், மேல் நாடுகளில் இவைகளை வெளிப்படையாக விமர்சிக்காமல் கண்ணியம் காத்திருக்கிறார்கள்.

அவருடைய கண்மூடித்தனமான பா.ஜ.க ஆதரிப்பும் மனதிற்க்கு ஒரு நடுநிலமை உடைய தலைவரை இழந்தது போன்ற சுமையை கொடுக்கிறது.

சரி. சுஜாதா நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம் தமிழ் திரையுலகத்திற்க்கு கதியற்ற நிலைமையை கொடுத்துள்ளது என்பது எதைப் பார்த்து? ஸ்ரீதர் போன்ற ஒரு படைப்பாளியை அவரால் எப்படி அலட்சியப்படுத்த முடிகிறது? ஒருவேளை பப்ளிசிடி ஸ்டண்டா? தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் “விக்ரம்” திரைபடத்தை விட “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” நன்றாகவே இருக்கிறது. கண்ணதாசனை காப்பி அடித்தார் என்று குறை சொல்கிறார். “விக்ரம்” திரைபடத்தின் ஒவ்வொரு ஹை-டெக் யுக்தியும் அயன் ஃப்லெமிங்கின் (Ian Lancaster Fleming) அப்பட்ட காப்பி தானே?

திரையுலகத்தில் AR Rahman முதற்கொண்டு எல்லோரும் காப்பி தான் அடிக்கிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் திரைபடத்தின் தலைப்பை கூட, ஏதோ தமிழில் வார்த்தைகளுக்கு பஞ்சம் வந்துவிட்டது போல் காப்பி அடிக்கிறார்கள். லேட்டஸ்ட் உதாரணம்: ராமன் தேடிய சீதை. தலைப்பென்ன? கதையையே ”ரீ-மிக்ஸ்” என்ற பெயரில் காப்பி போட்டு குடிக்கிறார்கள். தமிழ் திரைபட உலகில் ”காப்பி” என்பதன் ”எவல்யூஷன்” இது.  ஹாலிவுட்டை கோலிவுட்டுக்கு காப்பி அடித்த காலம் போக கோலிவுட்டையே கோலிவுட்டுக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

சலாமியா நாட்டு பழக்க வழக்கங்கள் Octopussy காப்பி தானே? கண்ணதாசனையும், வாலியையும் குறை ஏன் கூறவேண்டும்? அப்பட்ட காப்பி ”நாக்க மூக்க”வையே யாரும் குறை சொல்வது போல் தெரியவில்லை. இவ்வளவு ஏன்? சுஜாதா மற்றும் நாமெல்லாம் போற்றும் “அந்த நாள்” யுக்திகளே காப்பி தான்.

மக்களுக்கு ஒரு வித போதையை கொடுக்கும் எந்த ”காப்பிக்கும்” தமிழ் திரையுலகத்தில் இடம் உண்டு.