தமிழ் தயாரிப்பாளர்கள்


போன பதிவு ஏவிஎம் செட்டியார் அளித்த ஒரு பழைய பேட்டி. செட்டியார் பற்றி நானும் ஏதாவது எழுதலாம் என்று பார்த்தேன், எனக்கு தயாரிப்பாளர்களை பற்றி அவ்வளவாக தெரியாது. அதே நேரத்தில் நண்பர் சூர்யா தன் தளத்தில் சாண்டோ சின்னப்பா தேவரை பற்றி ஒரு அருமையான பதிவு போட்டிருப்பதை பார்த்தேன். சரி, தயாரிப்பாளர்களை பற்றி பொதுவாக எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

தமிழ் தயாரிப்பாளர்களில் எஸ்.எஸ். வாசன், மாடர்ன் தியேட்டர்ஸ் டி.ஆர். சுந்தரம், செட்டியார், தேவர் நான்கு பேரும் பல வருஷம் கொடி கட்டி பறந்தவர்கள்.

ஏவிஎம் செட்டியார்

ஏவிஎம் இத்தனை வருஷம் கழித்தும் நன்றாக இருப்பது பெரிய விஷயம். செட்டியார் நடுவில் ஒரு பத்து வருஷம் படமே வேண்டாம் என்று இருந்ததாகவும், அவர் இறந்த பிறகுதான் சரவணன் மீண்டும் முரட்டுக் காளை படத்துடன் அடுத்த இன்னிங்சை ஆரம்பித்ததாகவும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எனக்கென்னவோ பெரிய செட்டியார் இருந்தபோதுதான் நல்ல படங்கள் வந்தன என்று தோன்றுகிறது. நாற்பதுகளின் பிற்பகுதியிலிருந்து அறுபதுகளின் முற்பாதி வரைக்கும் பல நல்ல படங்கள் வந்தன. சபாபதி, நாம் இருவர், ஓரிரவு, வாழ்க்கை, பராசக்தி, பெண், அந்த நாள், நானும் ஒரு பெண், அன்னை, மேஜர் சந்திரகாந்த் ஆகியவை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவை. சரவணன் வந்த பிறகு மசாலா படங்கள்தான் வருகின்றன.

எஸ்.எஸ். வாசன்

எஸ்.எஸ். வாசன் ஒரு பத்து வருஷம் கொடி கட்டி பறந்தார். மங்கம்மா சபதம், சந்திரலேகா, அபூர்வ சகோதரர்கள், அவ்வையார் எல்லாம் பெரும் வெற்றி. நாற்பதுகளிலேயே கோடீஸ்வரர் ஆகிவிட்டார். அவருக்கு அப்புறம் படம் எடுப்பதில் இண்டரஸ்ட் போய்விட்டது என்று நினைக்கிறேன். இரும்புத் திரை, மோட்டார் சுந்தரம் பிள்ளை, ஒளி விளக்கு மாதிரி படங்கள் வந்தாலும், ஜெமினி ஃபில்ம்ஸ் அறுபதுகளிலேயே அமுங்கிவிட்டது.

டி.ஆர். சுந்தரம்

டி.ஆர். சுந்தரம் பெரிய ஆள். பாரதிதாசன், எம்ஜிஆர், கலைஞர், பட்டுக்கோட்டை, கண்ணதாசன் எல்லாரும் அவரிடத்தில் வேலை செய்திருக்கிறார்கள். மந்திரி குமாரி, திரும்பிப் பார், அலி பாபாவும் நாற்பது திருடர்களும் மாதிரி படங்களை எடுத்திருக்கிறார். ஆனால் அறுபதுகளில் வல்லவன் சீரிஸ் – வல்லவனுக்கு வல்லவன், இரு வல்லவர்கள், வல்லவன் ஒருவன் மாதிரி – படங்கள் மட்டுமே எடுத்தது ஏன் என்று தெரியவில்லை.

தேவர்

இவர்கள் எல்லாம் கொடி கட்டி பறந்தாலும், நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் எங்கள் வட்டத்தில் name recognition இருந்த ஒரே தயாரிப்பாளர் தேவர்தான். தேவரின் மிருகப் படங்கள் எங்கள் வட்டத்தில் பெரிய ஹிட். புலியையும், சிங்கத்தையும், யானையையும் நாங்கள் வேட்டைக்காரன் மாதிரி ஏதாவது படத்தில் பார்த்தால்தான் உண்டு. (உயிர் காலேஜ் எல்லாம் போனதில்லை.)

தேவர் படங்கள் எதுவும் நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய காவியங்கள் இல்லை. அவருடைய ஆடியன்சுக்கு மன அளவில் ஒரு எட்டு வயதுதான் இருக்கும். எம்ஜிஆர், முருகன், மிருகங்கள் இவற்றை வைத்தே காலத்தை ஓட்டியவர். ஆனால் ஒரு நாளும் படம் பார்ப்பார்களை ஏமாற்றியதில்லை. அவர் கடை சமாசாரம் எப்படி இருக்கும் என்பது தெள்ளத்தெளிவாக இருந்தது. அது பிடிக்காதவர்கள் போக வேண்டாம்!

எம்ஜிஆரை வைத்து அதிக படங்கள் எடுத்தவர் அவர்தான் என்று நினைக்கிறேன். எதுவும் எம்ஜிஆரின் சிறந்த படங்கள் லிஸ்டில் கூட வராது. வேட்டைக்காரன், நல்ல நேரம், தேர் திருவிழா, முகராசி இந்த மாதிரி படங்கள் நினைவு வருகின்றன. வேட்டைக்காரன், நல்ல நேரம் இரண்டும் பிரமாதமாக ஓடியன. இந்த நாலு படமும் தண்டம், இப்போது வேறு எதுவும் நினைவு வரவில்லை. எம்ஜிஆருக்கும் அவருக்கும் நல்ல நட்பு இருந்தது. இருவரும் ஒருவரால் ஒருவர் வளர்ந்தவர்கள். எம்ஜிஆர் குண்டடி பட்டு ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தபோது, அவரால் இனி பேச முடியுமா, அவருக்கு இனி மேல் சினிமா வாழ்க்கை இருக்கிறதா என்று எல்லாரும் சந்தேகப்பட்டார்களாம். இவர் எம்ஜிஆரை பார்க்கப் போனாராம். போனவர் அடுத்த படம் நடிக்க வேண்டும் என்று ஒரு லட்ச ரூபாய் அட்வான்ஸ் கொடுத்துவிட்டு வந்தாராம்!

அவருக்கென்று ஒரு ஆஸ்தான டீம் இருந்தது. கே.வி. மகாதேவன், எம்.ஏ. திருமுகம், தூயவன், ஆரூர் தாஸ், நாகேஷ், மேஜர், அசோகன் இல்லாமல் அவர் சாதாரணமாக படம் எடுப்பதில்லை.

ஆங்கிலமும் தெரியாமல், ஹிந்தியும் தெரியாமல், ஹிந்தியில் ஹாத்தி மேரா சாத்தி என்ற வெற்றிப் படத்தை கொடுத்தார்.

அவருடைய படங்களில் தெய்வம் நினைவு வைத்துக்கொள்ள வேண்டியது. படம் நன்றாக இருக்கும் என்று இல்லை, தண்டம்தான். ஆனால் கோவில்களின் அந்த கால நிலையை ஒரு டாக்குமெண்டரி போல நன்றாக எடுத்திருப்பார்.

இவர்களைத் தவிரவும் பல தயாரிப்பாளர்கள் குறிப்பிட வேண்டியவர்கள். எம்ஜிஆர் புகழிலே கொஞ்சம் மங்கி தெரியும் பந்துலு, ஜூபிடர் சோமு, பக்ஷிராஜா ஃபில்ம்ஸ் ஸ்ரீராமுலு நாயுடு, தமிழில் பல வெற்றி படங்கள் எடுத்தாலும் தெலுங்கு கம்பெனியான விஜயா பிக்சர்ஸ் நாகி ரெட்டி, எம்ஜிஆர், சிவாஜி, கலைஞர், பி.எஸ். வீரப்பா, முரசொலி மாறன், ஸ்ரீதர், ஜி.என். வேலுமணி, ஏ.பி. நாகராஜன், பாலச்சந்தர் படங்களை தயாரித்த கலாகேந்த்ரா, பாலாஜி, பிற்காலத்தில் ஜீவி, ஆர்.பி. சௌத்ரி, கமல், கோவைத் தம்பி, பிரகாஷ் ராஜ், என்று சொல்லி கொண்டே போகலாம். ஆனால் இவர்களில் பலருக்கும் வேறு முக்கியமான முகங்கள் இருந்தன – எம்ஜிஆரை தயாரிப்பாளர் என்றா நினைவு வைத்துக் கொள்கிறோம்? அப்படி இல்லாதவர்கள் பலரும் நிலைத்து நிற்கவில்லை.

இன்றைக்கு இவர்களுக்கு சமமாக சொல்லக் கூடிய கோலிவுட் பாதுஷாக்கள் இருக்கிறார்களா? உங்கள் கருத்துகளை சொல்லுங்களேன்!

தேவரை பற்றி சாரதா இன்னும் விவரங்கள் தருகிறார்.

மேலும் சில படங்கள்: தாய்க்குப் பின் தாரம், தாய் சொல்லைத் தட்டாதே, தாயைக் காத்த தனயன், குடும்பத் தலைவன், தர்மம் தலை காக்கும், நீதிக்குப் பின் பாசம், தொழிலாளி, கன்னித் தாய், தனிப் பிறவி, தாய்க்குத் தலைமகன், விவசாயி, காதல் வாகனம் ப்ளஸ் நீங்கள் சொன்ன படங்கள் நாலு. இவற்றில் சில மட்டும் 100 நாட்கள் என்ற எல்லைக்கோட்டைத் தொட்டன. பெரும்பாலானவை 50-ஐக்கூட கடக்கவில்லை. அவர் தன் வாழ்நாளில் தமிழில் கண்ட ஒரே வெள்ளிவிழாப்படம் ஆட்டுக்கார அலமேலு மட்டும்தான். சில படங்கள் பெயரை மட்டும் மாற்றி விட்டுப் பார்த்தால் ஒரே மாதிரி இருக்கும். திருக்குறள் மாதிரி இரண்டு வரிக் கதைகளைத்தான் படமாக எடுப்பார். தேவர் படத்தின் கதையை ஒரு பஸ் டிக்கட்டின் பின்பக்கம் எழுதிவிடலாம் என்று கோலிவுட்டில் ஒரு வாசகம் உண்டு.

ஜெய்சங்கரை வைத்து கெட்டிக்காரன், நேர்வழி போன்ற குப்பைப் படங்களையும், அக்கா தங்கை, பெண் தெய்வம், மாணவன் போன்ற நல்ல படங்களையும் எடுத்தவர். ரவிச்சந்திரனை வைத்து மகராசி என்ற படத்தையும் எடுத்தார். சிவகுமாரை கதாநாயனாக வைத்து ஆட்டுக்கார அலமேலு, வெள்ளிக்கிழமை விரதம், (பழைய) ஸ்ரீகாந்தை நாயகனாகவும் பிரமீளாவை நாயகியாகவும் போட்டு கோமாதா என் குல மாதா ஆகிய வெற்றிப்படங்களை எடுத்தார். இடையிடையே ஏ.வி.எம்.ராஜனை வைத்து துணைவன், தெய்வம், திருவருள் என் பக்திப்படங்களின் பக்கமும் தலைநீட்டினார்.

ரஜினியை வைத்து தாய்மீது சத்தியம், அன்னை ஓர் ஆலயம், தாய் வீடு மற்றும் கமலை வைத்து தாயில்லாமல் நானில்லை (எத்தனை தாய்கள்), ராம் லக்ஷ்மண் போன்றவை அவர் மறைவுக்குப்பின் அவரது வாரிசுகளால் தயாரிக்கப்பட்டவை. கடைசியாக ஆனந்த பாபுவை வைத்து தர்மம் என்ற படம் எடுக்கப்போக, படம் அட்டர் ஃப்ளாப். தேறவேயில்லை. தேவர் பிலிம்ஸ் அத்துடன் நொடித்துப்போனது. இதனிடையே வாரிசுகளுக்குள் பாகப்பிரிவினை தலைதூக்க தேவர் பிலிம்ஸ் மற்றும் தண்டாயுதபாணி பிலிம்ஸ் மூடுவிழா கொண்டாடியது.

சின்னப்பா தேவர் யாரையும் எளிதில் நம்பி விடுவார். யாரும் அவரை சுலபமாக ஏமாற்றிவிடலாம். கே.வி.மகாதேவன் கூட வெறும் நாலு மெட்டுக்களை வைத்துக்கொண்டு அவருக்கு நாற்பது பாட்டுக்கள் போட்டுக்கொடுத்து விடுவார். தேவரின் நல்ல மனதுக்கு அவை பாப்புலராகிவிடும். இசையமைப்பாளர்கள் சங்கர்-கணேஷ் ஜோடியை கண்ணதாசன் தேவருக்கு அறிமுகப்படுத்த, தேவர் அவர்களுக்கு படங்களில் வாய்ப்புக்கொடுத்ததால், படங்களில் டைட்டில்களில் ‘கவிஞர் வழங்கிய தேவரின் சங்கர் கணேஷ்’ என்று போட்டு தங்கள் நன்றியை காணிக்கையாக்கினர்.

எனக்கு தேவர் எடுத்த எம்ஜிஆர் படங்கள் பெரிய ஹிட்கள் என்று நினைவு. என் impression டெண்டு கோட்டையில் இருந்த ரெஸ்பான்சை பார்த்து ஏற்பட்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் சாரதா என்னை விட விஷயம் தெரிந்தவர். ஞாபகம் வராத எம்ஜியார் படங்களின் பேரை எடுத்து தந்த சாரதாவுக்கு நன்றி! எனக்கு அசோகன் அண்ணனாக வரும் படம் (தாய்க்கு தலை மகன்), அசோகன் ஒரு மாஸ்க் போட்டுக்கொண்டு வரும் படம் (தர்மம் தலை காக்கும்) என்றுதான் ஞாபகம் வந்து கொண்டிருந்தது. எம்ஜிஆர் ஒரு படத்தில் பறந்து கூட போவார் என்று ஞாபகம். என்ன படமோ தெரியவில்லை.

சாரதா சொல்வது போல பாட்டுகள் – எம்ஜிஆர் படத்தில் கூட – பிரமாதமாக இருக்காது. சூர்யா சொல்வது போல மூன்று மாதத்தில் படம் எடுப்பதால் இருக்கலாம்.

ஞாபகம் வரும் இன்னும் சில படங்கள் – நீலமலை திருடன் (ரஞ்சன்), சொர்க்கம் நரகம், இளஞ்ஜோடிகள், தர்மத்தின் தலைவன். கோமாதா என் குல மாதா ஹிந்தியிலும் காய் அவுர் கௌரி என்று வந்தது.

தொகுக்க்கப்பட்ட பக்கம்: ஆளுமைகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஆரூர் தாஸ் தேவரை நினைவு கூர்கிறார்
பா.தீனதயாளன் எழுதிய சாண்டோ சின்னப்பா தேவர் என்ற புத்தகம் பற்றி பதிவர் சூர்யா
தேவர் புத்தகம் பற்றி முகில், இதே புத்தகம் பற்றி பா. ராகவன்
தேவர் பற்றி முரளி கண்ணன்

Advertisements

எம்ஜியார் குதிரை பறக்கட்டுமே சிவாஜி தொப்பை வெடிக்கட்டுமே என்பதில்லை


இந்த ப்ளாகை படிக்கவும் படித்து அதைப் பற்றி கருத்தும் தெரிவித்த சிலர் (சாரதா, ப்ளம், ராஜ்) எனது pro MGR anti sivaji bias பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்.

முதலில் கருத்து தெரிவித்தவர்களுக்கு நன்றி. மனைவியின் “உங்களுக்கு வேற வேலை கீலை எதுவும் இல்லையா” போன்ற ஊக்கம் தரும் கேள்விகளை மீறி எழுதும்போது தனது கருத்துக்களை மற்றவர்கள் படிக்கிறார்கள், அதற்கு பதிலும் எழுதுகிறார்கள் என்பது ஒரு உற்சாகத்தைத் தருகிறது. அதிலும் ஒவ்வொரு ப்ளாகுக்கும் சாரதா ஏதாவது பதில் எழுதமாட்டாரா என்று நான் ஆவலோடு எதிர்பார்ப்பேன். பொதுவாக அவரது கருத்துக்கள் மிகவும் lucid ஆக இருக்கும், தெரியாத விஷயங்கள் ஏதாவது வெளிப்படும். உதாரணமாக சுமதி என் சுந்தரி என்பது அந்தக் காலத்து இளைஞர்களுக்கு பிடித்திருந்த ஒரு “யூத்” படம் என்பதை அவர் சொல்லித்தான் நான் தெரிந்துகொண்டேன்.

சாரதா iconகள் கிண்டல் செய்யபடுவதைப் பற்றி கொஞ்சம் வருத்தப்படுகிறார். எனக்கு அதில் ஒன்றும் தவறு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. பொதுவாக தமிழர்களுக்கு அவ்வளவு தடித்த தோல் இல்லை. சமீபத்தில் கூட ஜெயமோகன் மீது பாய்ந்தார்கள். நிறைய பேர் சொல்வது (சாரதா இப்படி சொல்லவில்லை) – அப்பேர்ப்பட்ட மகானை எப்படி குறை சொல்லலாம், எப்படி கிண்டல் செய்யலாம்? நெற்றிக்கண் திறந்தபோதும் குற்றம் குற்றமே என்ற பரம்பரை இதுதானா? கிண்டல் செய்யப்படுவதால் ஒரு iconக்கு ஒரு மாற்று குறைந்துவிடும் என்றால் அவர் ஒரு icon ஆகவே இருக்கமுடியாது!

எனக்கு எந்த விதமான biasஉம் இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். நான் பழைய படங்களை விரும்பிப் பார்ப்பது பாட்டுக்களுக்காக. பொதுவாகவே மிகச் சில பழைய படங்கள்தான் இன்றைக்கும் கதைக்காகவும் நடிப்புக்காகவும் பார்க்க கூடியவை என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு காலத்திலும் சில எழுதப்படாத விதிகள் இருந்திருக்கின்றன, அந்த விதிகள் இன்று விசித்திரமாக இருக்கின்றன. இன்று பெல்பாட்டங்களையும் ஸ்டெப் கட்டையும் பார்த்து நமட்டு சிரிப்பு சிரிப்பதில்லையா?

கூத்து கலாசாரத்தில் இருந்து பாய்ஸ் நாடகங்கள் வழியாக உருவானது நமது தமிழ் சினிமா. அவற்றில் வசனங்கள் வழியாக மட்டுமே கதையை முன்னால் நகர்த்தி செல்ல வேண்டி இருந்த காலகட்டங்களின் தாக்கம் மிகவும் ஆழமாக பதிந்துவிட்டது. இன்று கூட அந்த தாக்கம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. கூத்து மேடையில் யாரும் underplay செய்ய முடியாது. சினிமாவில் முடியும் என்பது நமது இயக்குனர்கள் உணர நீண்ட காலம் பிடித்தது. இதனால் பாதிக்கப்பட்ட நல்ல நடிகர்கள் அனேகம். சிவாஜியின் துரதிருஷ்டம், அவர் அந்த சகாப்தத்தின் பிரதிநிதியாக உருவாக்கப்பட்டதுதான். அவர் தனது நடிப்பு திறனுக்கு தீனி போடக்கூடிய கதைகளை மீண்டும் மீண்டும் தேர்ந்தெடுத்தார். அன்றைய நடிப்பின் இலக்கணப்படி நன்றாக நடித்தார். நடிப்பின் இலக்கணம் மாறிவிட்டது அவர் தவறல்ல. (இலக்கணம் மாறிவிட்டது என்று நீங்கள் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை, வேண்டுமென்றால் என் ரசனை வேறு என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்.)

ப்ளம் எனது நடு நிலைமையை சந்தேகிக்கிறார். அவருக்கு ஒரு விஷயம் – சாரதா திரிசூலம் படத்தைப் பற்றி சொன்ன அத்தனை விஷயங்களையும் நானும் குறிப்பிட்டு எழுதி இருந்தேன். இருவரும் இந்த படம் வந்த போது மகத்தான வெற்றி அடைந்ததையும், அது இளைஞர்களை கவர்ந்ததையும் பற்றி எழுதி இருக்கிறோம். நான் சாரதாவை விட ஒரு படி மேலேயே போய் சிவாஜியின் குரு ரோலில் அவர் அன்றைய யூத் கதாநாயகர்களான கமல் ரஜினிக்கு சவால் விட்டதை பற்றி எழுதி இருந்தேன். நான் சில அதிகமான விஷயங்களையும் எழுதி இருந்தேன். ஒன்று இந்த படத்தில் யூத் மார்க்கெட்டையும் கவர்ந்தும், சங்கிலித் தொடராக பல படங்கள் வெற்றி அடைந்தும், அவரது நடிப்புக்கு அது வரை ஒரு பெரிய நிலையான மார்க்கெட் இருந்தும், அவரது நீண்ட நாள் போட்டியாளர் எம்ஜியார் திரை படங்களை விட்டு விலகிய பின்னும், இந்த பெரும் வெற்றியோடு திடீரென்று சிவாஜியின் சகாப்தம் முடிந்து போனது. இரண்டு, அவர்து “சுமதீஈஈஈ” டயலாக் இன்றும் கிண்டல் செய்யபடுவது. மூன்று, இந்த படம் இன்று ஒரு cliche ஆக தோற்றம் அளிப்பது. இதில் முதல் இரண்டும் facts. யாரும் மறுக்க முடியாது. மூன்றாவது என் கருத்து. இதை நீங்கள் ஒத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம், ஆனால் இது அப்படி ஒன்றும் improbable கருத்து அல்ல என்று ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

நான் பெற்ற செல்வம் 1956-இல் அனேகமாக வெற்றி அடைந்திருக்கும். அதன் ஆத்மா 1930களின் பாய்ஸ் நாடகங்களிருந்து வந்ததுதான். 1956-இலேயே அது ஒரு clicheதான். திரிசூலம் 1960களில் மிக சிறந்த கதையாக இருந்திருக்கும். 1979இல் அது ஒரு clicheதான். இந்த clicheக்கள் வெற்றி அடைய சிவாஜியின் நடிப்பு திறன் ஒரு பெரிய காரணம்தான்.

எம்ஜியார் நடிக்க முயற்சி செய்யாதது அவருக்கு இன்று கொஞ்சம் அனுகூலமாகத்தான் இருக்கிறது. மாறிய இலக்கணமும் ரசனைகளும் அவரை அவ்வளவாக பாதிக்கவில்லை. அவர் சிவாஜி போல நடிக்க முயற்சி செய்யாததற்கு காரணம் முடியாத குறைதான் என்பது தெரிந்ததுதான். அவரது படங்கள் கீழ் தட்டு ரசிகர்களை அதிகமாக கவர்ந்தன. (சிவாஜிக்கோ மேல் தட்டு ரசிகர்கள் அதிகம்). எந்த ரக ரசிகர்கள் எண்ணிக்கை அதிகம்? அதனால்தான் அவரது படங்களுக்கு மினிமம் காரண்டி சாதாரணமாக இருந்தது. இப்படி பார்க்கலாம் – சிவாஜி படங்கள் சில சமயம் டக் அடித்தன, சில சமயம் செஞ்சுரி அடித்தன. எம்ஜியார் படங்கள் செஞ்சுரி அடிக்காவிட்டாலும் 30 40 ரன்களாவது அடித்தன. (சிவாஜி ஆடிய இன்னிங்ஸ்களும் அதிகம் – எம்ஜியாரும் அவரும் போட்டி போட்ட காலங்களில் அவர் எம்ஜியாரைப் போல இரண்டு பங்கு படங்களில் நடித்தார். புள்ளியியல்படி அவருக்கு தோல்வி அடைய வாய்ப்புகள் அதிகம்) நான் வளர்ந்த கிராமங்களில் பார்த்திருக்கிறேன் – எம்ஜியார் படங்கள் திரையிடப்படும்போது சோடாக்கடைக்காரர் சோடா கொஞ்சம் அதிகமாக தயார் செய்வார். சிவாஜி (வெற்றி) படங்களின்போது சேர் டிக்கெட்டுக்கள் அதிகமாக நிறையும். எம்ஜியாரின் எந்தப் படமாக இருந்தாலும் தரை டிக்கெட்டுக்கள் அதிகமாக நிறையும்.

இந்த ப்ளாகில் நான் சில சிவாஜி படங்களை பாற்றி நல்ல படியாக எழுதி இருக்கிறேன் (இரும்புத் திரை, சுமதி என் சுந்தரி). சில எம்ஜியார் படங்கள் நன்றாக இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறேன் (நீரும் நெருப்பும்). சிவாஜியின் தொப்பையும், எம்ஜியாரின் சுருள் முடி விக்குகளும் என் கிண்டலுக்கு இலக்காகி இருக்கின்றன. சிவாஜி எனக்கு அதிக வாய்ப்புகளை தந்திருக்கிறார், அவ்வளவுதான்.

கௌரவம், மணமகன் தேவை, உத்தம புத்திரன், கப்பலோட்டிய தமிழன் போன்ற படங்களை பற்றி எழுதினால் நல்ல படங்கள் என்றுதான் எழுதுவேன். ரகசிய போலிஸ் 115 (எனது ஃபேவரிட் எம்ஜியார் காமெடி), உரிமைக் குரல் பற்றி எழுதினால் கிண்டல்தான் செய்வேன். வாய்ப்பை எதிர்பார்க்கிறேன். ஆனால் சிவாஜி படங்களின் சப்ளை அதிகம் (200+ படங்கள்). அவரது சென்டிமெண்ட் படங்களும் அதிகம்.

சிவாஜியின் மீது எனக்கு ஒரு வருத்தம் உண்டு. அவர் இன்னும் கொஞ்சம் யோசித்திருந்தால் காலத்தை வென்று நிற்கும் பல பாத்திரங்களில் நடித்திருக்கலாம். அவருக்கு அந்த திறமை இருந்தது. அவர் காலத்திலேயே ஜெமினி, முத்துராமன் போன்ற சிலர் ஓரளவு இயற்கையாக நடித்தார்கள். சிவாஜி நினைத்திருந்தால் மக்களின் ரசனையை மாற்றி இருக்கலாம். இன்னும் 50 வருஷங்கள் கழித்து சிவாஜியின் படங்களை யார் பார்ப்பார்கள்? இன்று தியாகராஜ பாகவதர் படங்களை யார் விரும்பிப் பார்க்கிறார்கள்?

நீங்களும் உங்கள் வியூபாயின்டை முன் வைத்து என்னுடன் சேர்ந்து யாராவது இந்த ப்ளாகை எழுதுகிறீர்களா? அதுவும் சாரதா எழுதினால் நான் மிகவும் சந்தோஷப்படுவேன். இன்று காஞ்சித் தலைவன், வியாழன் அன்னமிட்ட கை, வெள்ளி இமயம். ப்ளம், ராஜ், வேறு யாராவது சேர்ந்து எழுத வருகிறீர்களா?

இரும்புத் திரை (Irumbuth Thirai)


“நெஞ்சில் குடியிருக்கும்” என்ற பாட்டை சின்ன வயதில் கேட்டதிலிருந்தே இந்த படத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை. பி. லீலாவின் இனிமையான குரலும், டி.எம்.எஸ்.ஸின் வெண்கலக் குரலும், எஸ்.வி. வெங்கட்ராமனின் இசையில் ஒரு சுகமான அனுபவம். சில சமயங்களில் சன் டிவியில் இரவு நேரங்களில் இந்தப் பாட்டைப் போடுவார்கள். அழகான வைஜயந்திமாலாவும், கம்பீரமான சிவாஜியும் பார்க்க அருமையாக இருக்கும். சில வருஷங்களுக்கு முன் இந்தப் படத்தின் Hindi version ஆன “பைகாம்” பார்த்தேன். இவை எல்லாம் இந்தப் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையைத் தூண்டின. பல வருஷங்களாக ஆசைப்பட்டது இன்றுதான் நிறைவேறியது.

படம் பிரமாதம் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. ஆனால் மோசமும் இல்லை. சிவாஜி ஓவர் ஆக்டிங்தான் நடிப்பு என்று இன்னும் தீர்மானிக்கவில்லை. சாதாரணமாக நடித்திருக்கிறார். வைஜயந்திமாலா அழகாக வந்து போகிறார். சரோஜா தேவி, எஸ்.வி. ரங்காராவ், எஸ்.வி. சுப்பையா, தங்கவேலு, வசுந்தரா தேவி (வைஜயந்திமாலாவின் அம்மா) போன்றவர்களும் நடித்திருக்கிறார்கள். Hindi-யில் சிவாஜிக்கு பதிலாக திலிப் குமார், எஸ்.வி. சுப்பையாவுக்கு பதிலாக ராஜ்குமார், எஸ்.வி. ரங்கா ராவுக்கு பதிலாக மோதிலால். ஜெமினி பிக்சர்ஸ் படம். எஸ்.எஸ். வாசன் தயாரிப்பு. Hindi பாடல்கள் எதுவும் என் மனதில் நிற்கவில்லை.

தமிழ் பாடல்கள் பிரமாதம். “நெஞ்சில் குடியிருக்கும்”தான் மாஸ்டர்பீஸ். “என்ன செய்தாலும் எந்தன் துணை நீயே” என்ற பாட்டை முதல் முறையாக இன்றுதான் கேட்டேன். பாட்டு ஒரு கீர்த்தனைக்கு சமானமாக இருக்கிறது. அப்புறம் பார்த்தால் பாட்டை எழுதியது பாபநாசம் சிவன், பாடியது ராதா ஜெயலக்ஷ்மி. “ஆசை கொண்ட நெஞ்சம் ரெண்டு” பாட்டும் நன்றாக இருந்தது, வைஜயந்திமாலாவின் ஆட்டமும் சிறப்பாக இருந்தது. “படிப்புக்கும் ஒரு கும்பிடு” என்ற பாட்டும் நன்றாக இருந்தது. “எளிய மக்கள் தலையில் காசு ஏறி மிதிக்குது”, “ஏரு பூட்டுறவனும் இங்கிலிஷ் பேசுபவனும்” என்ற இரண்டு பாட்டுகளும் ஊர்வலத்தில் பாட ஏற்ற பாட்டுக்கள். ஒரு சுலபமான சந்தத்தில் அமைந்திருக்கின்றன. அந்தக் காலத்தில் தொழிலாளர்கள் பாடுவதற்கு பொருத்தமாக இருந்திருக்கும். தங்கவேலு நடிக்கும் lowbrow பாட்டுக்கள் மூன்று – “டப்பா டப்பா டப்பா டப்பா” என்ற பாட்டு தில்லானா மோகனாம்பாள் படத்தில் வரும் “தில்லாண்டோமரி டப்பாங்குத்து” பாட்டை ஞாபகப்படுத்துகிறது. “கையிலே வாங்கினேன் பையிலே போடலே” சில சமயங்களில் சன் டிவியில் போடுவார்கள். ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய பாட்டு அல்ல.

எனக்கு இதெல்லாம் சாதாரணமாக கண்ணில் படாது, ஆனால் “நெஞ்சில் குடியிருக்கும்” பாட்டில் வைஜயந்திமாலா அணிந்திருக்கும் நெக்லஸ் நன்றாக இருந்தது. என் மனைவியிடம் நேற்றுத்தான் இந்த ப்ளாகைப் பற்றி சொன்னேன். அவள் இதைப் படித்தால் இப்போது புன்முறுவலிப்பாள். 🙂 அனேகமாக எனக்கு phone செய்வாள்.

கதையும் சாதாரணக் கதைதான். எல்லாரும் அந்தக் காலத்தில் உள்ள stock காரக்டர்கள்தான். தொழிலாளிகளை ஏமாற்றும் முதலாளி ரங்காராவ், மிகவும் naive ஆன தொழிலாளி எஸ்.வி. சுப்பையா, அநியாயங்களை எதிர்த்துப் போராடும் சுப்பையாவின் தம்பியான சிவாஜி, ரங்காராவால் கைவிடப்பட்ட வசுந்தரா தேவி, ஏழை கதாநாயகியான வசுந்தராவின் பெண் வைஜயந்திமாலா, சிவாஜி கதாநாயகன் என்பதை தவிர அவரைக் காதலிக்க் வேறு காரணம் தேவைப்படாத சரோஜாதேவி – இதற்கு மேல் கதையை விவரிக்க வேண்டியதில்லை என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு பிடித்திருந்த ஒரு காட்சி – வைஜயந்திமாலாவை சிவாஜி தனது பத்து வயதில் தன் அருகில் அமர்ந்த ஒரு பெண்ணைப் பற்றி சொல்லி வெறுப்பேற்றும் காட்சி – சுலபமாக யூகிக்கக் கூடிய விஷயம்தான், ஆனால் நன்றாக எடுக்கப்பட்டிருந்தது.

இன்னொரு விஷயம் சுவாரசியமாக இருந்தது. பி.ஏ. படித்து டைப்பிஸ்ட் ஆக வேலைக்கு சேரும் வைஜயந்திமாலாவின் சம்பளம் மாதத்துக்கு 300 ரூபாய். ஆலை நின்று விடாமல் இருக்க தேவையான ஸ்பேர் பார்ட் செய்து கொடுத்து தலைமை மெக்கானிக் ஆக வேலைக்கு சேரும் சிவாஜியின் சம்பளம் 150 ரூபாய்தான். தொழிற்சாலைக்கு இன்றியமையாத மெக்கானிக்கை விட பி.ஏ. பட்டத்துக்குத்தான் மதிப்பு அதிகம். 1960-இல் எடுக்கப்பட்ட படம் என்று நினைக்கிறேன். அன்றைய மதிப்பீடுகள் எனக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. அன்றைக்கு வேலைக்குப் போன யாராவது இது அந்தக் காலத்தில் உண்மைதானா என்று எழுதுங்களேன்!

பார்க்கலாம். சில பாட்டுக்களை இங்கு கேட்கலாம்

அடுத்த வாரப் படங்கள் (Week of Aug 11)


டாக்டர் சிவா, தேன் கிண்ணம்மணாளனே மங்கையின் பாக்யம்இரும்புத் திரை, நான் ஏன் பிறந்தேன்

முன் சொன்ன மாதிரி டாக்டர் சிவா ஒரு சகிக்க முடியாத சிவாஜி படம். மலரே குறிஞ்சி மலரே என்ற நல்ல பாட்டு, அழகான மஞ்சுளா தவிர வேறு ஒன்றும் கிடையாது. சிவாஜியின் விக் வேறு ஒரு கொடுமை. (ஆனால் ட்ரெய்லரில் பார்த்த போது சிவாஜிக்கு தொப்பையும் இல்லை)

தேன் கிண்ணம் அந்தக் காலத்து நகைச்சுவை படம். எப்போதோ சின்ன வயதில் பார்த்தது. ஒன்றுமே நினைவில்லை.

மணாளனே மங்கையின் பாக்யம் செங்கல்பட்டில் 12ஆவது வகுப்பு தேர்வுகளின் நடுவே வந்த விடுமுறையில் பார்த்த படம். என்ன பரீட்சை என்று நினைவில்லை. ஆனால் அதற்குப் பின் 3 நாள் விடுமுறை. இரவில் படம் போகலாம் என்று திடீரென்று 9 மணிக்கு அப்புறம்தான் தோன்றியது. அப்போது செங்கல்பட்டில் 4 தியேட்டர்கள். அங்கமுத்து, ஸ்ரீனிவாசா பேர்தான் இப்போது நினைவிருக்கிறது. அங்கமுத்துதான் அப்போது புதிய தியேட்டர். அங்கிருந்து ஆரம்பித்தோம். அங்கே படமும் ஆரம்பித்துவிட்டது, டிக்கெட்டும் கிடைக்கவில்லை. அடுத்து ஸ்ரீனிவாசாவுக்கு ஓடினோம். அங்கும் அதே நிலைமைதான். பிறகு அடுத்த தியேட்டரிலும் தோல்விதான். கடைசியாக இரண்டு மனத்துடன் மிஞ்சி இருந்த ஒரே தியேட்டருக்கு வந்தோம். எங்கள் யாருக்கும் ஒரு கறுப்பு வெள்ளை படம் அதுவும் சாம்பார் ஜெமினி நடித்த படம் பார்க்க மூடு இல்லை, ஆனால் படம் பார்க்காமல் திரும்பினால் நாங்கள் நடந்த நடை எல்லாம் வேஸ்ட் ஆகிவிடும். பாதி படத்தில் உள்ளே போகலாமா வேண்டாமா என்று எங்களுக்குள் தகராறு வேறு. வேண்டா வெறுப்பாக, , ஆனால் ஓட்டமும் நடையுமாக இங்கே வந்தோம். மணி பத்தரை வேறு ஆகிவிட்டது. அப்போதெல்லாம் எங்கள் காங்குக்கு 5 நிமிஷம் படம் மிஸ் பண்ணினாலும் பிடிக்காது. கொடுத்த பைசா வசூல் ஆகவில்லை என்று நினைப்போம். பாதி படத்தில் உள்ளே போகலாமா வேண்டாமா என்று எங்களுக்குள் பயங்கரத் தகராறு வேறு. எங்களில் ஒருவன் மட்டும் கவுண்டருக்கு சென்று டிக்கெட் இருக்கிறதா என்று கேட்டான். கவுண்டரில் இருந்தவரோ “இதோ ஈவினிங் ஷோ முடிந்ததும் நைட் ஷோவுக்கு டிக்கெட் கொடுத்துவிடுவோம்” என்றார். அப்போது நாங்கள் சிரித்தது அடுத்த ஊருக்கே கேட்டிருக்கும். நடந்த களைப்பு, பரீட்சைக்கு கண் விழித்துப் படித்த களைப்பு எல்லாம் அந்த சிரிப்பில் போயே விட்டது.

எதிர் கடையில் டீ குடித்து விட்டு பதினோரு மணிக்கு டிக்கெட் வாங்கி உள்ளே போய், இரண்டரை மணிக்கு வெளியே வந்து, மூன்று மணி வாக்கில்தான் படுத்தோம். மிகவும் எஞ்சாய் செய்து பார்த்த படம். உண்மையில் காலேஜ், ஸ்கூல் நாட்களில் நண்பர்களுடன் படம் பார்ப்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சி வேறு எப்போதும் வருவதில்லை. தேசுலாவுதே, அழைக்காதே போன்ற பாடல்கள் இப்போதும் நினைவில் இருக்கின்றன. ஆதி நாராயண ராவ் என்ற இசை அமைப்பாளரைப் பற்றி அப்போதுதான் நான் முதல் முறையாக கேள்விப்பட்டேன். உடன் பார்த்த சிவா, கந்தசாமி, விஜய குமார், உமாசந்திரன் எங்கேயடா இருக்கிறீர்கள்?

இரும்புத்திரை “நெஞ்சில் குடியிருக்கும்” என்ற பாட்டுக்காகவே பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு படம். தவிர, வைஜயந்திமாலா உண்மையிலேயே ஒரு அழகான நடிகை.

நான் ஏன் பிறந்தேன் ஒரு பிலோ ஆவ்ரேஜ் எம்ஜியார் படம். ஆனால் நல்ல பாட்டுக்கள் – நான் பாடும் பாடல் நலமாக வேண்டும், நான் ஏன் பிறந்தேன் போன்றவை. கே. ஆர். விஜயா அநியாயத்துக்கு குண்டாக இருப்பார்.

யாராவது செங்கல்பட்டுக்காரர்கள் இதைப் படித்தால் இப்போது அங்கே உள்ள தியேட்டர் நிலவரங்களைப் பற்றி எழுதுங்களேன்!