”தியேட்டர்” – திரையுலக வரலாறு 4


ஊமைப் பட காலத்தில் தியேட்டர்கள் பலவிதத்தில் இருந்தது. சானம் பிடிக்கும் கருவி இருக்கும் முக்காலி போல் இருக்கும் ஒரு இயந்திரம் “கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ” என்று திரைப்படத்தைப் பார்த்து பயாஸ்கோப் என தெரிந்து கொண்டேன். ஓரு வேளை அது தான் அன்றைய நடமாடும் தியேட்டராக இருந்திருக்குமோ? சாமிகண்ணு வின்செண்ட் என்பவர் 1905ல் எடிசன் சினிமட்டோகிராபி என பெயர் கொண்ட டூரிங் தியேட்டரை  உருவாக்கினார். அவர் பல இடங்களுக்குச் சென்று ”Life of Jesus Christ” என்ற படத்தை திரையிட்டார். மலபாரை சேர்ந்த ஜாஸ் பயாஸ்கோப் கம்பெனி அன்றைய சென்னையில் திரைப்படங்கள் திரையிட்டார்.

பொதுவாக இது போன்ற டூரிங் தியேட்டர்கள் கொண்டு வரும் திரைப்ப்டங்கள் டெண்ட் தியேட்டரில் திரையிடப்படும். சுமார் 1000 பேர் அமர்ந்து பார்க்கலாம். படத்தை 2 வாரம் ஓட்டுவார்கள். இப்படி பட்ட தியேட்டர்கள் வெகுவிரைவில் சிலருக்கு நிரந்தர தியேட்டர்கள் நிறுவுவதற்க்கு ஒரு நல்ல அனுபவத்தை கொடுத்தது.

அப்படி பட்டவர்களில் ஒருவர் தான் ரகுபதி வெங்கையா. பெட்டி கடை வைத்து, பின்னர் மளிகை கடையாக்கி, அதன் பின்னர் பெரிய ஹோல் சேல் கடையாக்கி, பின்னர் கம்பெனி ஆரம்பிப்பது போல் ஒரு போட்டோகிராஃபராக இருந்த ஆர். வெங்கையா டூரிங் தியேட்டர் நடத்தி, பின்னர் நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி, அதன் பின்னர் இன்னொரு நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி, அதன் பின்னர் இன்னொரு நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி, அதன் பின்னர் இன்னொரு நிரந்தர தியேட்டர் நிறுவி……..மனிதர் பல தியேட்டர்களுக்கு அதிபதி ஆகிவிட்டார். முதலில் விக்டோரியா பப்ளிக் ஹாலில் பல சின்ன சின்ன ரீல்களை திரையிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அதை பார்ப்பதற்க்கும் ஒரு கணிசமான கூட்டம் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. அதில் வசூலைப் பார்த்த வெங்கையா ஒரு டூரிங் தியேட்டரை சென்னை உயர் நீதி மன்றம் முன்பு அமைத்தார். இலங்கை மற்றும் அன்றைய சென்னை சமஸ்தானம் முழுவதும் அவருக்கு வசூல் வேட்டைதான். விடுவாரா? அடுத்த கட்டமாக நிரந்தர தியேட்டர் கட்ட முடிவெடுத்துவிட்டார். 1913ல் “கெய்ட்டி” தியேட்டரை நிறுவினார்.

2003062500120301

இன்றும் இது இருக்கிறது. பின்னர் க்ளோப் தியேட்டர் என்று ஒரு நிரந்தர தியேட்டரை புரசைவாக்கத்தில் நிறுவினார். அது தான் பின்னர் ”ராக்ஸி” தியேட்டராகியது. பின்னர் 1918ல் ”கிரௌன் டாக்கீஸ்” என்ற தியெட்டரை மிண்ட்டில் நிறுவினார். அதன் பின்னர் மதுரைக்கு படையெடுத்தார். அங்கே “இம்பீரியல்” தியெட்டரை நிறுவினார்.

இதற்கெல்லாம் முன்னரே மிண்ட்டில் “ஒற்றைவடை” தியேட்டர் 1872ல் உருவானது.

Saradhaa says:

(முக்காலி போன்ற அமைப்புள்ள) பயாஸ்கோப்புகள், ‘கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ’ படத்துக்கு முன்னரே பலபடங்களில் காட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் சில, 1961-ல் ‘திலகம்’ படத்தில் (பயாஸ்கோப்பு பாத்தியா), 1969-ல் ‘குருதட்சணை’ படத்தில் தங்கவேலு (பாரு பாரு நல்லாபாரு), 1972-ல் ‘நீதி’ படத்தில் ஜெயலலிதா (ஓடுது பார் நல்ல படம்.. ஓட்டுவது சின்னப்பொண்ணு), இன்னும் பல இருக்கலாம். சட்டென நினைவில் வந்தவை இவை.

திரு வெங்கையா நிறுவியவற்றுள் சென்னையில் தற்போது ‘கெயிட்டி’ மட்டுமே உள்ளது. கிரௌன், ராக்ஸி தியேட்டர்கள் இடிக்கப்ப்ட்டுவிட்டன. மதுரை இம்பீரியல் பற்றி தெரியவில்லை.

முன்பு ‘THE MADRAS THEATRES’ என்ற நூலில், வால்டாக்ஸ் ரோட்டில் இருந்த ஒற்றைவாடை கொட்டகைக்கு அடுத்தபடியாக ராயபுரத்தில் ‘பிரைட்டன் டாக்கீஸ்’ என்ற அரங்கம் நிறுவப்பட்டதாக ஒரு தகவல் இருந்தது. அது சரியான தகவலா என்று தெரியவில்லை. (பிரைட்டன் இப்போது உள்ளதா என்பதும் தெரியவில்லை. 1980-களில் அதில் படம் ஓடியது).

வாங்க, ”காப்பி” சாப்பிடலாம்!


இந்த போஸ்டை முதலில் ஒரு மறுமொழியாகத்தான் அளிக்க முயன்றேன். பின்னர் இதுவே ஒரு தர்க்கத்தை ஏற்படுத்தலாம் என்பதால் போஸ்டாக அப்-க்ரேட் செய்துவிட்டேன்.

RV சுஜாதாவின் ப்ளாக் – கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் போஸ்டில், சுஜாதா “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” மற்றும் ஸ்ரீதர், கே.எஸ்.ஜி, கண்ணதாசன் பற்றி கூறியிருப்பதாக மேற்கோள் காட்டியது இது:
”இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறார்.”
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர் 1.

ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர்2.

கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார்.
இது அவ்வளவு அடாவடி இல்லாத ஸ்டேட்மண்ட்.

”பிடிக்க்கவில்ல” என்பதுடன் நிறுத்தியிருந்தால் இந்த வம்பில் மாட்டியிருக்க மாட்டார். நானும் கொஞம் வம்பு இழுத்து தான் பார்க்கலாமே எனற என் எண்ணத்தை கைவிட்டிருப்பேன். ஆனால் அவருக்கோ, வம்பில் மாட்டுவது என்பது அல்வா சாப்பிடுவது போன்றது. “கறுப்பு, சிவப்பு, வெளுப்பு” வெளி வந்த காலத்தில் எவ்வளவு வம்பில் மாட்டினார் என்பது சுஜாதா வாசகர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
சுஜாதா என்பதால் நாம் அவர் சொல்லும் எல்லாவற்றையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. ஒரு காலத்தில் சோவையும்(சோவையும் தான் வம்பிற்க்கு இழுப்போமே!), சுஜாதாவையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரித்துக்கொண்டிருந்தேன். ”கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ” திரைப்படம் சரியாக ஓடாத பொழுது இப்படி ஒரு ஜீனியஸின் கதையை தமிழர்கள் ஆதரிககவில்லையே என்று மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். இதைவிட யார் பிரமாதமாக கதை சொல்லிவிடமுடியும் என ஒரு இறுமாப்பு கூட என்னிடம் வளர்ந்தது. ஆனால் பின்னர் பகுத்தறிவு வளர, வளர இவர்களுடைய சில கருத்துகள் ஓட்டை நிறைந்ததாக பட்டது.

உதாரணத்திற்க்கு, சோ அவர்கள் மைக்கேல் ஜாக்‌ஷன் நடனங்களை “கீ கொடுத்த பொம்மை போல் இருக்கிறது” என்றும், “இதையெல்லாம் நடனம் என்று எப்படி சொல்வது?” என்றும் கூறினார். இது இந்திய கலாச்சாரத்திற்கு வேண்டுமானால் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். இன்னும் சரியாக சொல்லப்போனால் சோவிற்கு மட்டும் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். ஆனால் அமேரிக்காவிற்க்கும், நாகரீகம் அடைந்த நாடுகளுக்கும், இன்னும் பிற நாடுகளுக்கும், ஏன் இளைய பாரதத்திற்க்கும் கூட MJயின் நடனம் தானே முதன்மையாகத் தெரிகிறது. இன்று நமது கலாச்சாரத்தில் முக்கால்வாசி (முக்கால்வாசி என்பது ஒரு அப்ராக்‌ஷிமேஷனே) நடன ஆசிரியர்களுக்கு MJ மானசீக குருவாக, ஏன், தெய்வமாகவே இருக்கிறார். சோ இவ்வாறு கூறி பத்து பதினைந்து ஆண்டுகள் இருக்கும். ஆனால் இன்றும் அவர் கூறியது எனக்கு எந்த வகையிலும் அர்த்த்ம் ஏற்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. குருடன் யானையை பார்த்த மாதிரி தோன்றுகிறது.

இதற்கு மாறாக, மேற்கத்திய நாடுகளில் பரதம், கதக் போன்ற நடனங்கள் மக்களை (குடியேறிய இந்தியர்கள் தவிர்த்து) அதிகம் கவராத ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் பரதம், கதக் போன்ற கிழக்கத்திய நடனங்கள் பிரபலம் அடையாத போதிலும் மற்றும் எந்த பெரிய ரசனையையும் ஏற்படுத்தாத போதிலும், மேல் நாடுகளில் இவைகளை வெளிப்படையாக விமர்சிக்காமல் கண்ணியம் காத்திருக்கிறார்கள்.

அவருடைய கண்மூடித்தனமான பா.ஜ.க ஆதரிப்பும் மனதிற்க்கு ஒரு நடுநிலமை உடைய தலைவரை இழந்தது போன்ற சுமையை கொடுக்கிறது.

சரி. சுஜாதா நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம் தமிழ் திரையுலகத்திற்க்கு கதியற்ற நிலைமையை கொடுத்துள்ளது என்பது எதைப் பார்த்து? ஸ்ரீதர் போன்ற ஒரு படைப்பாளியை அவரால் எப்படி அலட்சியப்படுத்த முடிகிறது? ஒருவேளை பப்ளிசிடி ஸ்டண்டா? தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் “விக்ரம்” திரைபடத்தை விட “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” நன்றாகவே இருக்கிறது. கண்ணதாசனை காப்பி அடித்தார் என்று குறை சொல்கிறார். “விக்ரம்” திரைபடத்தின் ஒவ்வொரு ஹை-டெக் யுக்தியும் அயன் ஃப்லெமிங்கின் (Ian Lancaster Fleming) அப்பட்ட காப்பி தானே?

திரையுலகத்தில் AR Rahman முதற்கொண்டு எல்லோரும் காப்பி தான் அடிக்கிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் திரைபடத்தின் தலைப்பை கூட, ஏதோ தமிழில் வார்த்தைகளுக்கு பஞ்சம் வந்துவிட்டது போல் காப்பி அடிக்கிறார்கள். லேட்டஸ்ட் உதாரணம்: ராமன் தேடிய சீதை. தலைப்பென்ன? கதையையே ”ரீ-மிக்ஸ்” என்ற பெயரில் காப்பி போட்டு குடிக்கிறார்கள். தமிழ் திரைபட உலகில் ”காப்பி” என்பதன் ”எவல்யூஷன்” இது.  ஹாலிவுட்டை கோலிவுட்டுக்கு காப்பி அடித்த காலம் போக கோலிவுட்டையே கோலிவுட்டுக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

சலாமியா நாட்டு பழக்க வழக்கங்கள் Octopussy காப்பி தானே? கண்ணதாசனையும், வாலியையும் குறை ஏன் கூறவேண்டும்? அப்பட்ட காப்பி ”நாக்க மூக்க”வையே யாரும் குறை சொல்வது போல் தெரியவில்லை. இவ்வளவு ஏன்? சுஜாதா மற்றும் நாமெல்லாம் போற்றும் “அந்த நாள்” யுக்திகளே காப்பி தான்.

மக்களுக்கு ஒரு வித போதையை கொடுக்கும் எந்த ”காப்பிக்கும்” தமிழ் திரையுலகத்தில் இடம் உண்டு.