விடுதலை போராட்டத்தில் பிரபல நடிகர்கள்


இந்திய விடுதலையின் வெள்ளி விழா சமயத்தில் – ஆகஸ்ட் 1972இல் – விகடனில் வந்த கட்டுரை. பல நாடக நடிகர்கள் சுதந்திரப் போராட்ட காலத்து நினைவுகளை, போராட்டத்தில் அவர்கள் பங்கை நினைவு கூர்கிறார்கள். விகடனுக்கு நன்றி!

பொழுதுபோக்குக்காகத்தான் கலை என்ற சிந்தனையை மாற்றி, தங்களுடைய வீரமிகு பேச்சாலும், உணர்ச்சிமிகு நடிப்பாலும் தேசியப் பணியாற்றியுள்ளார்கள் எண்ணற்ற கலைஞர்கள். அவர்களில் சிலர் தங்கள் நினைவுகளை நம்மோடு பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.

கே.சாரங்கபாணி:
சுதந்திரப் போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, நான் திரு.ஜகன்னாதையர் கம்பெனியான மதுரை ஸ்ரீ பால மீன ரஞ்சித சங்கீத சபாவில்தான் நடிகனாக இருந்தேன்.

காலைப் பத்திரிகைகளில் வரும் செய்திகளையும், கருத்துகளையும் அன்றைய நாடகத்திலேயே சிலேடையாகப் புகுத்திப் பிரசாரம் செய்வோம். பதிபக்தி, பஞ்சாப் மெயில், தேசியக் கொடி, கதரின் வெற்றி என்று பல நாடகங்களைப் போட்டிருக்கிறோம்.

கதரின் வெற்றி நாடகம், இங்கிலாந்தில் மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் முன்னால் எங்கள் குழுவினரால் நடித்துக் காட்டப்பட்டு, மெடல், சர்ட்டிபிகேட் எல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு வந்தது. ஆனால், அதே நாடகம் இந்தியாவில் நடத்தக்கூடாது என்று தடை செய்யப்பட்டது.

நாடகத்திலே தேசியக் கொடியைக் காட்டக்கூடாது என்றும் தடை விதித்திருந்தார்கள். எப்படியாவது காட்டிவிடவேண்டும் என்று எங்களுக்குள் ஒரு தீர்மானம். போலீஸ் கெடுபிடி வேறு. கடைசியில் ஒரு தந்திரம் செய்தோம். மூன்று பையன்களுக்கு தேசியக் கொடியின் மூன்று கலர்களிலும் உடை அணிவித்து, கொடியைப் போல் மேடையில் நிற்க வைத்தோம். அதைப் புரிந்துகொண்டுவிட்ட மக்களின் கரகோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது.

கே.பி.சுந்தராம்பாள்:
அப்போதெல்லாம் சத்தியமூர்த்தி மேடைகளில் முழங்குவார். நான் தேசியப் பாடல்களைப் பாடுவேன். ஊருக்கு ஊர், கிராமத்துக்குக் கிராமம் என்று நாங்கள் இருவரும் போகாத இடமேயில்லை. ‘பாட்டாலேயே சுந்தராம்பாள் வெள்ளைக்காரனை அடிச்சு விரட்டிடுவார்’ என்று நண்பர்கள் சொல்லுமளவுக்கு என் பாட்டில் உணர்ச்சி கொப்பளிக்கும்.

எனக்கு எங்கே போனாலும் தடை. பின்னாலேயே சி.ஐ.டி-க்கள்! என் பாட்டைக் கேட்டுப் பல ஆங்கிலேயர்கள் கூடக் கட்சியில் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

நாகையா:
நான் சித்தூரில் ரெவின்யூ துறையில் பணியாற்றிக்கொண்டு இருந்தேன். வருஷம் 1922.

கள்ளுக்கடை எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடந்துகொண்டு இருந்தபோது, ஒரு நாள் சத்தியமூர்த்தி சித்தூருக்கு வந்து, நானும் போராடவேண்டும் என்று கட்டளையிட்டுவிட்டார். அப்போது என் மனைவிக்கு உடல் நிலை சரியில்லை. இருந்தாலும் சுதந்திர உணர்ச்சி காரணமாக நான் கிளம்பிவிட்டேன்.

சித்தூரிலிருந்து 30, 40 மைல் தள்ளி ஒரு கிராமத்தில் கள்ளுக் கடை மறியல் போராட்டம் நடந்தது. அந்தக் கிராமத்தில் போய் இறங்கியவுடனேயே, ஒரு கள்ளுக்கடையின் முன்னால் உருக்கமாகத் தேசியப் பாடல்களைப் பாடினேன். அப்போது கள்ளுக்கடையிலிருந்து ஒருவன் வெளியே வந்து, வாயில் இருந்த கள்ளை என் முகத்தில் காறித் துப்பிவிட்டான். அப்படியும் நான் விடமல், அவன் காலில் விழுந்து, குடிப்பதை விடும்படி வேண்டினேன்.

அன்று மறியல் செய்துவிட்டு நான் சித்தூர் திரும்பியபோது, என் மனைவி சித்தூர் அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியில் இறந்து கிடந்தாள்!

டி.கே.சண்முகம்:
அரசியல் விஷயங்களில் எங்கள் நாடகக் குழு தொடர்பு கொள்ள ஆரம்பித்தது 1931-ம் ஆண்டில்தான். பண்டித மோதிலால் நேரு இறந்தபோது கும்பகோணம் காந்தி பார்க்கில் அவருக்காக ஓர் அனுதாபக் கூட்டம் நடந்தது. அந்தக் கூட்டத்தில்தான் நான் முதல் முதலாகப் பாட்டுக்கள் பாடினேன்.

அப்போது கிளம்பிய தேசிய உணர்ச்சியில், வெ.சாமிநாத சர்மா எழுதிய ‘பாணபுரத்து வீரன்’ என்ற நாடகத்தை நடத்த எண்ணினோம். ஆனால் அது சர்க்காரால் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. எனவே, அந்த நாட கத்தை ‘தேசபக்தி’ என்று மாற்றி நடத்தினோம். அந்த நாடகம் மக்களிடையே உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது.

எஸ்.வி.சகஸ்ரநாமம்:
அப்போது நான் மதுரை ஸ்ரீ பால சண்முகானந்த சபையில் டி.கே.எஸ். அவர்களோடு இருந் தேன். அவர் நடத்திய ‘தேச பக்தி’ நாடகத்தில் வாலீசன் என்ற பாத்திரத்தை நான் ஏற்றேன். அது ஏறக்குறைய பகத் சிங்கைப் பிரதிபலிப்பதுதான். நான் வாலீசனாக மேடையில் தோன்றினாலே, ஜனங்கள் எல்லாம் ‘பகத்சிங்குக்கு ஜே’ என்று கோஷம் போடுவார்கள்.

முதல் முதலாக இந்த நாடகத்தில்தான் கலைவாணர் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், காந்திஜியின் வரலாற்றை வில்லுப் பாட்டாகப் பாடி அரங்கேற்றினார்.

குமாஸ்தாவின் பெண்


ராண்டார்கை திரும்பவும் ஒரு ரொம்ப பழைய படத்தை பற்றி ஹிந்துவில் வரும் Blast from the Past பத்தியில் எழுதி இருக்கிறார். குமாஸ்தாவின் பெண். 1941-இல் வந்திருக்கிறது. படத்தின் பேரை எப்போதோ கேட்ட மாதிரி இருக்கிறது. “Remembered for: its interesting storyline, impressive performances by Rajamma, Shanmugham and KRR.” என்று எழுதுகிறார். இவர் இந்த படத்தை, performance-ஐ எல்லாம் பார்த்தாரா இல்லை எங்கேயாவது படித்ததை வைத்து ஓட்டுகிறாரா என்று தெரியவில்லை. இந்த மாதிரி பழைய படம் எல்லாம் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைதான், ஆனால் பிரிண்ட் இருக்கிறதா?

டி.கே. ஷண்முகம், டி.கே. பகவதி, கே.ஆர். ராமசாமி, எம்.வி. ராஜம்மா (இவர் பந்துலுவின் மனைவி என்று நினைக்கிறேன்), எம்.எஸ். திரௌபதி நடித்திருக்கிறார்கள். நாடகமாகவும் சக்கைப்போடு போட்டதாம். இயக்குனர் ஏ.பி. நாகராஜன்தான் நாடகத்தில் ஸ்த்ரீபார்ட்!

ராண்டார்கையின் account சுவாரசியமாக இருக்கிறது. இதில் ஒரு டைரக்டரை வேறு கிண்டல் செய்து எடுத்திருக்கிறார்களாம். அவர் எழுதியதை படித்தால் மெலோட்ராமா நாவலாக, சினிமாவாக இருக்கும் போல தோன்றுகிறது.

நான் பார்த்த மிக பழைய தமிழ் படம் 1941-இல் வந்த சபாபதிதான். 40-களில் வந்த மங்கம்மா சபதம், நந்தனார் (தண்டபாணி தேசிகர் நடித்தது, கே.பி. சுந்தராம்பாள் நடித்தது இல்லை) நாம் இருவர், வேதாள உலகம், அபூர்வ சகோதரர்கள் (அமேரிக்காவில் வீடியோ கிடைத்தது), சந்திரலேகா, நல்லதம்பி பார்த்திருக்கிறேன். நீங்கள் பார்த்த மிக பழைய தமிழ் படம் எது? உங்களுக்கு ஞாபகம் இருப்பதை எழுதுங்களேன்!

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
ராண்டார்கை பத்திகள் – அபிமன்யு, ராஜி என் கண்மணி
சபாபதி (Sabapathi)
சந்திரலேகா

எல்லிஸ் ஆர். டங்கன்


எல்லிஸ் ஆர்.டங்கன்

எல்லிஸ் ஆர்.டங்கன்

30-1-1994 அன்று விகடனில் வந்த கட்டுரை/பேட்டி. நன்றி, விகடன்!

எம்.ஜி.ஆரின் முதல் இயக்குநர்!

சென்னை ஃபிலிம் சேம்பர் அரங்கினுள் அன்று எக்கச்சக்கமான வயசாளிகள் கூட்டம்! பெரும்பாலோர் நம் சுதந்திரத்துக்கு முன்பிருந்தே தமிழ் சினிமாவில் தலை காட்டியவர்கள். தலைநரைத்த தள்ளாத வயதிலும் மனசு கொள்ளாத பூரிப்புடன் அந்த வி.ஐ.பியைக் காண அத்தனை பேரும் ஆவலாய்க் காத்திருக்க கிட்டத்தட்ட எல்லோரையுமே அடையாளம் தெரிந்து கொண்டார் அந்த வி.ஐ.பி!

இத்தனைக்கும் அந்த வி.ஐ.பி. 42 வருடங்களுக்குப் பிறகு சென்னைக்கு வந்திருக்கிறார். இத்தனை காலமும் அமெரிக்காவிலேயே வாழ்ந்து வந்த போதிலும், தமிழில் பல வார்த்தைகளை அவர் மறக்கவில்லை. சம்பிரதாயங்களைக் கூட மறக்காமல், தனக்கு ஆரத்தி எடுக்கப்பட்டபோது ”குங்குமம் எங்கே? என் நெற்றியில் இடுங்கள்!” என்று கேட்டு இட்டுக்கொண்டார்.

தென்னிந்திய டெக்னீஷியன்கள் சங்கத்தினர் ஏற்பாடு செய்திருந்த விழாவுக்கு வருகை தந்த அந்த வி.ஐ.பி. வேறு யாருமல்ல, எம்.ஜி. ஆரின் முதல் படம் (சதி லீலாவதி) முதற்கொண்டு மந்திரி குமாரி, இரு சகோதரர்கள், சகுந்தலை, மீரா, அம்பிகாபதி போன்ற புகழ் பெற்ற பல தமிழ்ப் படங்களை டைரக்ட் செய்த எல்லிஸ் ஆர்.டங்கன்தான்!

அமெரிக்காவில் திரைப்படத் துறை சம்பந்தப்பட்ட படிப்பு முடித்த டங்கன், 1935-ல் சென்னைக்கு வந்தவர்; கிட்டத்தட்ட 15 ஆண்டுகள் சென்னையிலேயே வசித்திருக்கும் டங்கன், தமிழ் சினிமாவுக்குப் பல டெக்னிக்கல் உத்திகளைக் கற்றுக் கொடுத்தவர். காட்சியமைப்புகளிலும் புதுமை செய்து, தமிழ் சினிமாவைப் புரட்சி ஏணியில் தூக்கி நிறுத்தியவர்!

ஆனந்த விகடன் என்றதுமே, ”இந்தியாவில் முதன்முதலில் குறுக்கெழுத்துப் போட்டி நடத்திய வாரப் பத்திரிகை உங்களுடையது தான். வாசன் என் இனிய நண்பர்!” என்று நினைவுகூர்ந்தார். 82 வயதுக்கு நம்ப முடியாத தோற்றம் ப்ளஸ் குறும்புத்தனத்தோடு நிறையப் பேசினார்.

”அமெரிக்காவிலிருந்து சென்னைக்கு வந்து தமிழ் சினிமாவின் இயக்குநர் ஆனது எப்படி?!”
”என்னுடன் கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் டாண்டன் என்ற இந்தியர் படித்தார். அவர்தான் என்னைத் தன்னோடு இந்தியாவுக்கு அழைத்து வந்தார். டாண்டனின் அப்பா, அப்போது இந்தியாவின் பிரபல திரையுலகப் புள்ளி! அவர் பக்த நந்தனார் என்ற படத்தை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அதில் கே.பி.சுந்தராம்பாள் நடித்தார். அப்போது சென்னையில் படப்பிடிப்பு நடந்து கொண்டிருக்க, நாங்களும் டாண்டனோடு அவருடைய நண்பர்கள் எனும் முறையில் உதவ வந்திருந்தோம். அப்போது செல்லம் டாக்கீஸ் மருதாசலம் செட்டியார், தன் படத்துக்கு என்னை டைரக்டராகும்படி கேட்டார். ஆனேன்”.

”எம்.ஜி.ஆரை இயக்கிய அனுபவம் பற்றி?”
”சதி லீலாவதி – உங்கள் பத்திரிகையின் அப்போதைய ஆசிரியர் வாசன் சாரின் ஸ்க்ரிப்ட்தான்! அது எம்.ஜி.ஆருக்கு, எனக்கு என்று பலருக்கும் முதல் படம். வெற்றிப் படமும் கூட!
ஆரம்பத்தில் எம்.ஜி.ஆருக்கு சினிமாவின் நுணுக்கங்கள் தெரியவில்லை. மேடை நாடகப் பரிச்சயத்தில் அவர் டயலாக்குகளைக் கூச்சல் போட்டே பேசி வந்தார். ஆவேசத்தோடு பேசுகையில் நடிப்பும் மிகையாகத்தான் வெளிப்பட்டது. ‘சினிமாவுக்கு இந்த மிகை நடிப்பு தேவையில்லை; இயல்பாகப் பேசுங்கள். அதுதான் சிறந்த நடிப்பு!’ என்று சொல்லித் தந்தேன். அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு அமெரிக்க ப்ரூக்ளின் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது, அவரைச் சந்திக்க முயன்றேன். அவரது உடல் நிலை கருதி, சுற்றியிருந்தவர்கள் மென்மையாக மறுத்துவிட்டார்கள்.”

”தமிழ் தெரியாதபோது, வசனங்களைச் சரிபார்த்திருக்க முடியாதே? முழுமையான இயக்குநர் பணிக்கு வாய்ப்பிருந்ததா?”
(சற்றே கோபத்தோடு) ”வொய் நாட்..?! நடிகர்கள் வசனங்களைச் சரியாகச் சொல்கிறார்களா என்பதை வெறுமனே முகபாவத்தைக் கொண்டே ஓர் இயக்குநரால் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். அதற்கு மொழி தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தவிர, சச்சிதானந்தம், இளங்கோ போன்ற என் உதவியாளப் பொக்கிஷங்கள் தமிழ், ஆங்கிலம் ஆகிய இரு மொழிகளிலும் வல்லவர்கள். எனவே, எனக்கு ஒரு பிரச்னையும் இருந்ததில்லை.”

”தமாஷான ஷூட்டிங் அனுபவம் எதுவும் நினைவில் உண்டா?”
”உண்டு! வெளிநாட்டுக்காரன் என்பதால், அப்போதெல்லாம் என்னை எந்தக் கோயில்களிலும் அனுமதிக்கமாட்டார்கள். இதனால் கோயில்களில் ஷூட் பண்ணும்போது மட்டும் நான் வெளியே இருக்க நேரிடும். அப்போதும் நான் விடாப்பிடியாகக் கோயில் மதில் சுவர், கோபுரம் போன்ற இடங்களில் உட்கார்ந்துகொண்டு படப் பிடிப்பை மேற்பார்வையிடுவேன். உள்ளே என் உதவியாளர் இயக்கிக் கொண்டிருப்பார். ஒரு நாள், என் உதவியாளர் திடீரென ஒரு ஐடியா செய்தார். கோயிலில் படப்பிடிப்பு என்றால், எனக்கு ஒரு தலைப்பாகையைக் கட்டி, என்னைக் காஷ்மீர்க்காரர் ஆக்கிவிடுவார். அதற்குப் பின் நானும் தாராளமாகக் கோயில்களில் நுழைந்து படங்களை டைரக்ட் செய்தேன்!”

”1950-களில் மீண்டும் அமெரிக்கா போய் செட்டிலாகி விட்டீர்களே, அங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?”
”அங்கே செல்லும்போதே, என்னுடைய தமிழ்ப் பட க்ளிப்பிங்குகளையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டுதான் போனேன். அதைப் போட்டுப் பார்த்த ஹாலிவுட் தயாரிப்பாளர் ஒருவர், ‘தமிழ்நாட்டில் இவ்வளவு தரமுள்ள லேப் வசதி பிராஸஸிங்கெல்லாம் உண்டா?’ என்று ஆச்சரியப்பட்டார். உடனேயே தான் இங்கே வந்து ஓர் ஆங்கிலப் படம் தயாரிக்கவும் ஆசைப்பட்டார். நானும் அந்தப் படத்துக்கு இணைத் தயாரிப்பாளராகிவிட, இங்கே மாடர்ன் தியேட்டர்ஸ்காரர்களோடு பேச்சு வார்த்தை நடந்தது. அவர்களும் தயாரிப்பில் இணைந்தார்கள். பெரிய பெரிய ஹாலிவுட் நட்சத்திரங்களைச் சென்னைக்குக் கூட்டி வந்தோம். இங்கே அவர்கள் ஒரு ஸ்டூடியோவில் தங்கினார்கள். அவர்களுக்காக ஒரு ஸ்பெஷல் ஆங்கிலேயச் சமையல்காரர், கார் வசதியெல்லாம் செய்து தரப்பட்டது. இங்குள்ள வசதிகளைக் கொண்டு தி ஜங்கிள் எனும் ஆங்கிலப் படம் உருவானது. அமெரிக்காவில் மட்டுமின்றிப் பல நாடுகளிலும் சக்கைப்போடு போட்டு, ஏகமாய்ச் சம்பாதித்துக் கொடுத்தது அந்தப் படம். அதற்குப் பிறகு, டார்ஜான் படங்கள் சிலவற்றை எடுக்கவும் நான் இந்தியாவுக்கு வந்திருக்கிறேன்!”

”42 வருடங்களுக்குப் பிறகு சென்னைக்கு வந்திருக்கிறீர்களே, எதை அதிசயமாகப் பார்த்தீர்கள்?”
எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமியின் குரலைத்தான் பிரமிப்போடு கேட்டேன். கொஞ்சமும் இனிமை கெடாமல், நான் மீராவை இயக்கியபோது கேட்ட மாதிரியே இருக்கிறதே, இது என்ன மாய மந்திரம் என்று அதிசயித்தேன்!”

”நடிப்புக்கு நீங்கள் தரும் இலக்கணம்?”
”ஒரு டைரக்டரால் நடிப்பின் மெக்கானிஸத்தை வேண்டுமானால் சொல்லித் தரமுடியும். ஆனால், நடிப்பு என்பதை முழுமையாக எந்த இயக்குநராலும் கற்றுத் தர முடியாது! அது நடிகனின் உள்ளிருந்து இயல்பாக வரவேண்டும்; உணர்வு பூர்வமாக வெளிப்பட வேண்டும்! ஆம், Acting is nothing but outward expressions of the inward emotions.”

ஆர்வி: டங்கன் இயக்கிய படங்களின் நான் மந்திரி குமாரி, மீரா (ஹிந்தி + தமிழ்), சகுந்தலை ஆகியவற்றை பார்த்திருக்கிறேன். என் கருத்தில் அவர் ஒரு footnote, அவ்வளவுதான். கே.எஸ். ரவிக்குமாருக்கு தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் என்ன இடம் இருக்கும்? அதை மாதிரிதான்.

1953-இல் தமிழ் சினிமா


1953-இல் 36 படங்கள் வந்திருக்கின்றன என்று தமிழ் சினிமா சைட் சொல்கிறது. நான் பார்த்தது வழக்கம் போல மிகக் குறைவுதான். அவ்வையார், திரும்பிப் பார் இரண்டுதான் நினைவில் இருக்கின்றன. சின்ன வயதில் டெண்டு கோட்டையில் பானுமதி நடித்து இயக்கிய சண்டி ராணி (வான் மீதிலே இன்பத் தேன் மாரி தூவுதே என்ற இனிமையான பாடல் கொண்ட பாட்டு), ஜெனோவா என்ற எம்ஜிஆர் படம் பார்த்திருக்கிறேன். அப்போதே அது இரண்டும் கடி படம் என்று தோன்றியது. ஜெனோவா எம்ஜிஆர் நாயகனாக நடித்திருந்தாலும் எம்ஜிஆர் படம் அல்ல. இவற்றைத் தவிர தேவதாஸ் படமும் மங்கலாக நினைவு இருக்கிறது.

பார்க்க விரும்பும் படங்கள் இருக்கின்றன. தலையாயது மனம் போல் மாங்கல்யம். ஜெமினி, சாவித்ரி நடித்தது. சாவித்ரியின் முதல் படமோ? மாப்பிள்ளை டோய் மாப்பிள்ளை டோய் என்ற அருமையான பாட்டு இதில் வருவதுதான். அந்த ஒரு பாட்டுக்காகவே இந்த படம் பார்க்க ஆசை.

சாண்டில்யன் கதை வசனம் எழுதி நாகையா நடித்த என் வீடு என்ற படத்தையும் பார்க்க ஆசை. சாண்டில்யன் இந்த படத்தை பற்றி நிறைய பீற்றி கொண்டிருக்கிறார். அனேகமாக பிரிண்டே இருக்காது என்று நினைக்கிறேன். சாண்டில்யனும் நாகையாவும் நெருங்கிய நண்பர்கள் போலிருக்கிறது. நாகையாவை பற்றி அவர் தனது memoirs-களில் – போராட்டங்கள் என்ற புத்தகம் – புகழ்ந்து தள்ளி இருக்கிறார்.

ஏ.பி. நாகராஜன் நடித்த நால்வர் என்ற படத்தை பார்க்கவும ஆசை. இதை பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

மனிதன் டி.கே. ஷண்முகம் தனது நாடகம் ஒன்றை படமாக்கியதாம். அகலிகை கதைதான் inspiration ஆக இருந்திருக்கும் போலிருக்கிறது. கணவனை விட்டு நெடு நாட்களாக பிரிந்திருக்கும் மனைவி, வேறு ஒருவனுடன் கூடுகிறாள். கணவன் விஷயம் தெரிந்தும் அவளை ஏற்றுக் கொள்கிறான். பெரிய சர்ச்சையை உருவாக்கி இருக்கிறது.

எம்ஜிஆருக்கு இந்த வருஷம் இரண்டு படம். அவரும், பி.எஸ். வீரப்பாவும், கலைஞரும் பார்ட்னர்களாக சேர்ந்து தயாரித்த நாம் ஒன்று, ஜெனோவா இன்னொன்று. ஜெனோவா ஓடியதாம். நாம் ஓடவில்லையாம்.

சிவாஜிக்கும் 1952-இல் புயல் போல நுழைந்தும், அடுத்த வருஷமே சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி படம் எதுவும் இல்லை. அன்பு, பூங்கோதை என்று இரண்டு. மனிதனும் மிருகமும் கூட சிவாஜி படமோ?

திரும்பிப் பார், அவ்வையார், தேவதாஸ் மூன்றும் குறிப்பிட வேண்டிய படங்கள்தாம்.

தேவதாஸ் எப்படி ஓடியது என்று எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை. அது மெலொட்ராமாவின் தோல்வி என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. ஆனால் அந்த நாவல் மிக வெற்றி பெற்றது. படம் எந்த மொழியில் எடுத்தாலும் பிய்த்துக் கொண்டு ஓடியது. அதை புரிந்து கொள்ள நான் அந்த கால கட்டத்தில் பிறந்திருக்க வேண்டும் போல. ஆனால் “ஓ, ஓ, ஓ, தேவதாஸ்” பாட்டு கேட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம்.

அவ்வையார் சூப்பர் டூப்பர் ஹிட். ஆனால் அதில் கதை என்று ஒன்றுமே இல்லை. பல கர்ண பரம்பரைக் கதைகளை ஒன்றாக இணைத்து படம் எடுத்துவிட்டார்கள். ஜாதி இரண்டொழிய வேறில்லை என்று பாடுவார். பின்னால் ஏதோ ஒரு கர்ண பரம்பரை கதையில் குலத்தளவே ஆகுமாம் குணம் என்றும் பாடுவார். கே.பி. சுந்தராம்பாள் அந்த ரோலுக்கு மிக பொருத்தமாக இருந்தார். அவரது மணியான குரலும் அருமையாக பொருந்தியது.

மிச்சம் இருக்கும் திரும்பிப் பார்தான் எனக்கு இந்த வருடம் வந்த சிறந்த படம். அதுவும் மிக அற்புதம் என்றெல்லாம் இல்லை, இந்த வருஷம் வந்த படங்களில் சிறந்தது, அவ்வளவுதான்.

சந்திரலேகா (Chandralekha)


நினைவிலிருந்து இன்னொரு படத்துக்கு லேட்டான விமர்சனம்.

தமிழில் சினிமாவின் சாத்தியங்களை வெளிபடுத்திய முதல் படம் இதுதான். இன்றும் சுவாரசியம் குறையவில்லை. இதைத்தான் தமிழின் முதல் சினிமா என்று சொல்லவேண்டும். உண்மையிலேயே பிரம்மாண்டமான படம். 1948இல் பார்த்தவர்கள் அசந்து போயிருப்பார்கள். (அன்று விகடனிலோ கல்கியிலோ அல்லது வேறு பத்திரிகைகளிலோ எழுதப்பட்ட விமர்சனத்தை யாராவது பார்த்திருக்கிறீர்களா?) அன்று வரையில் வந்த உலக சினிமாக்களின் வரிசையில் வைத்து பார்க்கக்கூடிய படம்.

யுனெஸ்கோ இந்திய சினிமாவின் மைல் கல்களாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட படங்களில் இதுவும் ஒன்று. (மற்ற இந்தியப் படங்கள் அடுத்த போஸ்டில்). அமெரிக்க லைப்ரரி ஆஃப் காங்க்ரசில் இருக்கும் இரண்டு தமிழ் படங்களில் இதுவும் ஒன்று (மற்றது அவ்வையார். இந்த லிஸ்டில் இருக்கும் படங்களைப் பார்க்கும்போது இந்தியாவுக்கு வெளியே தமிழ் சினிமா இல்லவே இல்லை என்று தெரிகிறது.) நியூ யார்க் டைம்ஸின் விமர்சனம் இங்கே.

இந்த படம் வந்த போது தமிழில் பதினேழு பதினெட்டு வருஷங்களாக படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. ஹரிதாஸ், கண்ணகி, சேவா சதனம், தியாக பூமி, சிவகவி, மீரா, நந்தனார், திருநீலகண்டர், எஸ்.எஸ். வாசனே எடுத்த மங்கம்மா சபதம் உட்பட்ட பல படங்கள் பிரம்மாண்ட வெற்றி அடைந்திருக்கின்றன. இவற்றுள் அநேகமானவை பாட்டுக் களஞ்சியங்களே. அதுவும் தியாகராஜா பாகவதரின் படங்களில் பாட்டுகளுக்கு நடுவே சில சமயம் வசனம் பேசுவார்கள். அபூர்வமாக சபாபதி, சேவா சதனம் போல பாட்டுக்களை மட்டுமே நம்பி இருக்காத படங்கள் வந்தாலும் அவை நாடகங்களை வீடியோ எடுத்தது போலத்தான் இருந்தன . சந்திரலேகாவுக்கு பிறகும் பல படங்கள் அப்படி வீடியோ எடுத்தது போலத்தான் இருந்தன என்பது வேறு விஷயம்.

சொல்லப் போனால் இதற்கு முன் வந்த படங்களில் 1941இல் டி.ஆர். ராமச்சந்திரன், சாரங்கபாணி நடித்து வெளி வந்த சபாபதி, 1945இல் எம். எஸ். சுப்புலக்ஷ்மி நடித்து வெளி வந்த மீரா ஆகியவற்றைத்தான் இன்றும் பார்க்கமுடியும். ஆனால் இந்த இரண்டைத் தவிர 1948க்கு முன் வெளி வந்து நான் பார்த்த படங்கள் குறைவுதான். 1942இல் தண்டபாணி தேசிகர், செருகளத்தூர் சாமா நடித்து வெளி வந்த நந்தனார், 1943இல் ரஞ்சன், வைஜயந்திமாலாவின் தாய் வசுந்தரா தேவி நடித்து வெளி வந்த மங்கம்மா சபதம், எந்த வருஷம் வந்தது என்று சரியாக தெரியாத எம். எஸ். நடித்த சகுந்தலை அவ்வளவுதான். பக்கத்து வீட்டுக்கு டிவி வந்த புதிதில் பார்த்த சிவகவி ரொம்ப மங்கலாக நினைவு இருக்கிறது. (எனது கருத்து படித்தும் கேட்டும் உண்டானது, படங்களைப் பார்த்து அல்ல.)

சபாபதி இன்றும் சிரிப்பு மூட்டக்கூடிய படம். மீராவின் பஜன்களை இன்றும் எம்.எஸ்ஸின் குரலில் கேட்கலாம். ஒரு வேளை இளங்கோவனின் வசங்களுக்காக புகழ் பெற்ற கண்ணகியும் இந்த லிஸ்டில் இருக்கலாம், ஆனால் நான் பார்த்ததில்லை, இன்று பார்க்கக்கூடிய பிரிண்ட் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. சதி லீலாவதி, தியாக பூமி, சேவா சதனம், திருநீலகண்டர், ஹரிதாஸ், கே.பி. சுந்தராம்பாள் நடித்த நந்தனார் இதை எல்லாம் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைதான், ஆனால் பார்க்கக்கூடிய பிரிண்ட்கள் இன்னும் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

1948இல் வெளி வந்த படம். ஹிந்தியிலும் தமிழிலும் ஒரே நேரத்தில் எடுக்கப்பட்டது. டி.ஆர். ராஜகுமாரி, எம்.கே. ராதா, ரஞ்சன், என்.எஸ். கிருஷ்ணன், டி.ஏ. மதுரம், சுந்தரிபாய், எம்ஜிஆரின் மனைவி வி.என். ஜானகி, ஜாவர் சீதாராமன் இவர்களை அடையாளம் தெரிகிறது. எஸ். எஸ். வாசன் இயக்கம். எஸ். ராஜேஸ்வர ராவ் இசை.

படத்தை எடுக்க 5 வருஷம் பிடித்ததாம். 30 லட்சம் ரூபாய் செலவாம். ஒரு கோடி ரூபாய் வசூலாம். 48இல் கோடீஸ்வரன்!

இந்த படத்திற்கு கதை எழுத வாசன் எல்லாரையும் சக்கையாக பிழிந்தாராம். இதை பற்றி ராண்டார்கை எழுதிய சுவையான குறிப்பு இங்கே.

கதை என்னவோ இந்த படத்தில் முக்கியம் இல்லை. (முக்கால்வாசி தமிழ் படங்களைப் போலத்தான்.) வாரிசுப் போட்டியில் வில்லனான தம்பி ரஞ்சன் நாட்டை கைப்பற்றுகிறார். அண்ணனான எம்.கே. ராதா காதலிக்கும் டி.ஆர். ராஜகுமாரியையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்கிறார். சரியான சமயம் பார்த்து ரஞ்சனை ராதா தோற்கடித்து நாட்டையும் காதலியையும் கை பிடிக்கிறார். இதுதான் கதை. இதில் முரசு டான்ஸ், சர்க்கஸ், யானைகள், அனல் பறக்கும் கத்தி சண்டைகள், வேகமாக ஓடும் குதிரைகள், தாவணி இல்லாத டி.ஆர். ராஜகுமாரி போன்ற மக்களை கவரும் பல விஷயங்கள்.

தாவணி இல்லாத டி.ஆர். ராஜகுமாரி வரும் காட்சி ஆபாசம் என்று பலத்த கண்டனம் செய்யப்பட்டதாம். கண்டித்தவர்கள் எல்லாரும் ஜொள்ளு விட்டுக்கொண்டே கண்டித்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். என் அம்மா சில சமயம் இந்த காலத்து சினிமாக்களை பார்த்து விட்டு “அந்த காலத்திலே சந்திரலேகாவிலே தாவணி இல்லாததற்கே…” என்று என்று துவங்கும் ஆபத்து எங்கள் குடும்பத்தில் இப்போதும் உண்டு. இதில் சர்க்கஸ் பெண்களுக்கும் ஜிப்சி பெண்களுக்கும் கூடத்தான் தாவணி இல்லை, ஆனால் அது ஏன் பேசப்படவில்லை?


எல்லாரும் சிலாகிக்கும் அந்த முரசு டான்ஸ் அபாரமானது. எத்தனை முரசுகள்? அருமையான காட்சி அமைப்பு. கொடுத்த காசு இந்த ஒரு காட்சிக்கே சரியாகிவிட்டது. விவரித்து மாளாது, மேலே உள்ள வீடியோவை பாருங்கள். அதற்கு ஈடான காட்சிகளை கொண்டு வரக்கூடியவர் இன்றைய இயக்குனர் ஜி. ஷங்கர் ஒருவர்தான். (டி.ஆர். ராஜேந்தருக்கும் ஆசை இருக்கிறது, ஆனால்…)

கிராமத்தில் நெருப்பு பிடிக்கும் காட்சி, எம்.கே. ராதாவின் கூடாரங்களை ரஞ்சன் தாக்கும் காட்சி, யானைகளை வைத்து எம்.கே. ராதா இருக்கும் குகையை மூடி இருக்கும் பாறையை நகர்த்தும் காட்சி என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். அருமையாக, நாடகம் போல இல்லாமல் படமாக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு சினிமா போல பல ஆங்கிள்களில் எடுக்கப்பட்டது அந்தக் காலத்தில் பெரிய விஷயம். சர்க்கஸ் கூட்டம் ஊரைவிட்டு ஊர் போகும் காட்சி, சர்க்கஸ் சாகசங்கள் எல்லாமே நன்றாக படமாக்கப் பட்டிருந்தன. அந்தக் காலத்தில் பெரும் அதிசயமாக இருந்திருக்கும்.

எல்லாரும் நன்றாகவே நடித்திருக்கிறார்கள். ரஞ்சனின் நடிப்பில் ஒரு உத்வேகம் இருக்கிறது. ஆனால் டி.ஆர். ராஜகுமாரி ஸ்லோ மோஷனில்தான் பேசுவார்.

என்.எஸ்.கேயின் காமெடி இன்று (எந்த படத்திலும்) பார்க்க முடிவதில்லை. இதில் அவர் கரடி வேஷம் போட்டுக்கொண்டு வரும்போது ஆளை விடுங்கப்பா என்றுதான் தோன்றுகிறது. கோட்டைக்குள் நுழைய அவர் எல்லா வார்த்தைகளையும் ரிவர்சில் பேசுவது கொஞ்சம் சிரிக்கலாம்.

எல்லா பாட்டுகளும் எனக்கு நினைவில் இல்லை. “நாட்டிய குதிரை நாட்டிய குதிரை”, “ஐநிலோ பக்கிரியாமா” கேட்கலாம்.

வி.என். ஜானகி நடனம் பார்க்க வேண்டுமா?

கட்டாயமாகப் பாருங்கள். 10க்கு 8 மார்க். A- grade.

P.S. நெட்டில் தேடியபோது தட்டுப்பட்ட எம்.கே. ராதாவின் பேரன், பால கமலாகரன் எழுதும் ப்ளாக். ப்ளாகிலிருந்து இவர் க்ளிட்னிர் என்ற வங்கியில் பணி புரிகிறார் என்றும், சில மாதங்களுக்கு முன்னால்தான் இந்தியாவுக்கு திரும்பி வந்திருக்கிறார் என்றும், பல மாரதான்களில் ஓடி இருக்கிறார் என்றும் தெரிகிறது. இவர் தன் தாத்தா எம்.கே. ராதாவைப் பற்றி எழுதிய குறிப்புகள் இங்கே.