ஏவிஎம் பேட்டி


ஏவிஎம்

ஏவிஎம்

ஏ.வி.எம் செட்டியாரை விகடனில் எப்போதோ எடுத்த பேட்டி. நன்றி, விகடன்!

“இந்தத் தொழிலில் நாங்கள் போடுகிற மூலதனத்துக்கும் உழைக்கிற உழைப்புக்கும், படுகிற பாட்டுக்கும் பதிலாக வேறொரு தொழிற்சாலையைத் தொடங்கியிருந்தால் நல்ல பலன் கிடைத்திருக்கும்.”- இப்படிச் சொல்கிறவர் யார்? ஏவி.எம். ஸ்டூடியோ அதிபர் திரு. மெய்யப்பன் அவர்கள்தான்.

“அப்படியானால் இந்தத் தொழிலை விட்டு விடுவதுதானே?” என்று கேட்டால், “எப்படி விட முடியும்? புலியின் வாலைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். வாலை விட்டால் திரும்பி நம் மீது பாய்ந்து விடுமோ என்று அஞ்சி, கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதில்லையா? அந்த மாதிரியேதான்” என்கிறார்.

திரு மெய்யப்பன் இத் தொழிலை விரும்பி மேற்கொண்டார் என்பதைக் காட்டிலும், சந்தர்ப்பம் இவரை இழுத்துக்கொண்டது என்று கூறுவதுதான் பொருந்தும்.

இவருடைய தந்தை ஆவிச்சி செட்டியார் காரைக்குடியில் ஒரு ஸ்டோர் வைத்திருந்தார். கிராமபோன் ரிக்கார்டுகள் விற்பனை செய்யும் டீலராகவும் இருந்தார். அவர் தொடங்கிய அந்த ஸ்டோர் ஏவி. அண்ட் ஸன்ஸ் என்ற பெயரில் இப்போதும் நடந்து வருகிறது. கிராமபோன் ரிக்கார்டு வியாபாரத்தை விரிவாகச் செய்யும் நோக்குடன் 1932-ல் சென்னைக்கு வந்த திரு. ஏவி.எம்., நாராயண அய்யங்கார், சிவன் செட்டியார் இவர்களைக் கூட்டுச் சேர்த்துக் கொண்டு, சரஸ்வதி ஸ்டோர்ஸைத் தொடங்கினார்.

முசிரி சுப்பிரமணிய அய்யர், கிட்டப்பா, கே.பி.சுந்தராம்பாள், சுப்பையா பாகவதர் இவர்களுடைய ரிக்கார்டுகளே அந்தக் காலத்தில் பிரசித்தமாயிருந்தன. ‘அதிகமாக விற்பனையான இசைத் தட்டு எது?’ என்று கேட்டதற்கு, “முசிரியின் கர்னாடக இசைத் தட்டுகள் மட்டும் 30,000-க்கு மேல் விற்பனை ஆயின. கர்னாடக இசைத்தட்டு விற்பனையில் அது ஒரு பெரிய ரெக்கார்ட்! ‘டிரியோ டிரியோடேயன்னா’, ‘எட்டுக்குடி வேலனடி’, ‘செந்தூர் வேலாண்டி’ பாட்டெல்லாம் அந்தக் காலத்தில் ரொம்பப் பாப்புலர்!” என்கிறார்.

ரேடியோவும் சினிமாவும் வந்த பிறகு கிராமபோன் ரிக்கார்டுகளுக்கு மவுசு குறைந்துவிட்டதால், மெய்யப்பனின் கவனம் படத் தயாரிப்புத் தொழிலில் திரும்பியது.

சரஸ்வதி டாக்கி புரொடியூஸிங் என்ற பெயரில் ஒரு படக் கம்பெனி யைத் துவக்கினார். அப்போதெல்லாம் சென்னையில் ஸ்டுடியோக்கள் கிடையாதாகையால், கல்கத்தா நியூ தியேட்டர்சுக்குச் சென்று அல்லி அர்ஜுனா என்ற பெயரில் ஒரு படத்தை எடுத்து முடித்தார். கே.எஸ்.அனந்தநாராயணய்யர் அந்தப் படத்தில் கிருஷ்ணனாகவும், குறத்தியாகவும் நடித்தார்.

‘படம் எப்படி இருந்தது?’ என்று கேட்டதற்கு, “அதை ஏன் கேட்கிறீர்கள்? படம் முழுவதும் எடுத்து விட் டோம். அப்போதெல்லாம் உடனுக்குடன் ரஷ் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் இல்லை. மொத்தமாகப் படத்தைப் போட்டுப் பார்த்தபோது 10,500 அடி கூடத் தேறவில்லை. படத்தில் எல்லோருடைய கண்களும் மூடிக் கிடந்தன. வெயிலில் படம் எடுத்த தால் கூச்சத்தில் கண்களை மூடிக் கொண்டுவிட்டார்கள். எடுக்கிறவர்களுக்கும் வெயில்தானே? நடிக்கிறவர்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கிறார்களா, திறந்து கொண்டிருக்கிறார்களா என்று பார்க்க முடியவில்லை. அப்புறம் கார்ட்டூன் படங்களைச் சேர்த்துக் காண்பித்து நேரத்தைச் சரிக்கட்டினோம்.” என்றார்.

அல்லி அர்ஜுனாவுக்குப் பிறகு இவர் எடுத்த படம் ரத்னாவளி. நடித்தவர்கள் ரத்னாபாய் – சரஸ்வதிபாய் சகோதரிகள். இந்தச் சகோதரிகளுக்கு 30 நாள் ஷூட்டிங்குக்கு 25,000 ரூபாய் கொடுக்கப்பட்டது. ‘வசூல் எப்படி?’ என்ற நமது கேள்விக்கு, ‘பிரயோஜனமில்லை’ என்பதுதான் அவர் பதில்.

‘இனி சொந்தத்தில் ஸ்டுடியோ இல்லாமல் படம் எடுக்கக் கூடாது. ஸ்டுடியோ ஆரம்பிப்பதாயிருந்தால் அது பங்களூரில்தான் இருக்க வேண்டும். ஸ்டூடியோவுக்கேற்ற சீதோஷ்ண நிலை அங்கேதான் இருக்கிறது’ என்ற முடிவுக்கு வந்தார். அதற்கேற்றாற்போல் ஜயந்திலால் என்பவர் (பூனா பிரபாத் ஸ்டுடியோவுடன் தொடர்பு கொண்டவர்) பங்களூரில் இருந்தார். அவருடைய கூட்டுறவோடும் தம் சகாக்களின் கூட்டுறவோடும் பங்களூரில் பிரகதி என்ற பெயரில் ஒரு ஸ்டுடியோவைத் தொடங்க முடிவு செய்தார் ஏவி.எம். வெளி நாட்டிலிருந்து சாதனங்கள் வந்து சேர ஆறு மாத காலம் ஆகும்போல் இருந்ததால், அதற்குள் பூனா சென்று இந்தி நந்தகுமாரைத் தமிழில் எடுக்க முயன்றார்கள். இந்திப் படம் திரையிடப்பட்ட இரண்டு நாளைக்கெல்லாம் வசூல் குறைந்துவிடவே, தமிழை அடியோடு மாற்றி எடுப்பதென முடிவு செய்தனர். இந்தி ஏன் ஓடவில்லை என்று கேட்டால், “கிருஷ்ணலீலா வித்அவுட் கம்சன் என்றால், படம் எப்படி ஓடும்?” என்று திருப்பிக் கேட்கிறார். தமிழ் நந்தகுமாரில் பணம் கிடைத்தது. ஆனால், பங்களூர் பார்ட்னர்கள் தங்கள் பங்கைப் பிரித்துவிட்டதால், ஏவி.எம். பிரகதி ஸ்டுடியோவை பங்களூரில் அமைப்பதற்குப் பதில் சென்னையில் நிறுவ வேண்டியதாயிற்று.

ஒஷியானிக் ஓட்டலுக்கு அருகே யுள்ள விஜயநகரம் பேலஸ்தான் பிரகதி ஸ்டுடியோ இருந்த இடம். வாடகை ரூ.350-தான். பூகைலாஸ், அரிச்சந்திரா, சபாபதி, ஸ்ரீவள்ளி ஆகிய படங்களே ஆரம்ப காலத்தில் எடுக்கப்பட்டவை.

“சபாபதி ரொம்பத் தமாஷான படம்” என்று நாம் சொன்னபோது, “பூகைலாஸ் எடுத்தது அதைவிட வேடிக்கை” என்றார். “தெலுங்கு பேசும் படம், தமிழ் புரொடியூஸர், இந்தி டைரக்டர், கன்னட ஆர்ட்டிஸ்ட்ஸ்! இதுதான் பூகைலாஸ்!”

1944-ல் ஏவி.எம். டைரக்ஷனில் உருவாக்கப்பட்ட ராஜ யோகி பாதியிலேயே நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. வசுந்தராவும் தியாகராஜ பாகவதரும் சேர்ந்து நடித்த முதல் – கடைசிப் படம் அதுதான். பாதியிலேயே நின்று போனதற்குக் காரணம், நட்சத்திரங்கள் ஒத்துழைப்பு இல்லாததுதான்!

ஏவி.எம் தம் சொந்த டைரக்ஷனில் எடுத்த வெற்றிப் படம் ஸ்ரீவள்ளி. டி.ஆர்.மகாலிங்கமும் ருக்மிணியும் இந்தப் படத்தில் நடித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒருவரை ஒருவர் நிஜ வாழ்க்கையிலும் காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். படத்தின் வெற்றிக்கு முதல் காரணம் அது. இரண்டாவது காரணம், இந்தப் படத்தில் வந்த யானை. மூன்றாவது காரணம், இயற்கை அழகு மிக்க அவுட்டோர் காட்சிகள்.

1947-ல் உலக யுத்தம் வந்துவிடவே, மின்சார வசதி இல்லாமல், ஸ்டுடியோவை காரைக்குடிக்குக் கொண்டு போக நேர்ந்தது. இடம் மாறிய போது ஸ்டுடியோவின் பெயரும் ஏவி.எம். என்று மாற்றப்பட்டது. தேவகோட்டை ரோடில் ஓர் இடத்தைப் பிடித்து ஐம்பது குடிசைகள் போட்டு, நட்சத்திரங்களை அங்கேயே குடியேற்றி, நாம் இருவர், வேதாள உலகம் போன்ற படங்களை உருவாக்கினார். ராமராஜ்யாவைத் தமிழில் டப் செய்து வெளியிட்டார். பாரதியார் பாடல்களுடன் வெளியான படம் நாம் இருவர். லலிதா-பத்மினி பாம்பாட்டி நடனத்துடன் வெளியானது வேதாள உலகம்.

ரூ.25,000 கொடுத்து பாரதியார் பாடல்களை விலைக்கு வாங்கி வைத்திருந்த உரிமையை, அப்போ தைய முதலமைச்சர் திரு. ஓ.பி. ராமசாமி ரெட்டியாரின் விருப்பத்துக்கிணங்க எவ்விதப் பிரதிப்பயனும் எதிர்பாராமல் பொதுச் சொத்தாக மாற்றிச் சர்க்காரிடம் ஒப்படைத்தார் ஏவி.எம்.

ஏவி.எம். ஸ்டுடியோ கோடம்பாக்கத்துக்குக் குடியேறியது 1948-ல். பராசக்தி, வாழ்க்கை, அந்த நாள் போன்ற படங்கள் உருவானது இங்கேதான்.

‘இந்திப் படம் எடுத்தது எப்போது?’ என்று கேட்டதற்கு, “திரு. வாசன் அவர்கள் இந்தியில் சந்திரலேகா எடுத்து, வட நாட்டில் வெற்றிகரமாக ஓட்டி வழிகாட்டிய பிறகுதான், இந்தி மார்க்கெட்டில் நாங்களும் தைரியமாகப் புகுந்தோம்” என்கிறார் திரு. ஏவி.எம்.

ஏவி.எம். முத்திரையில் எடுக்கப்பட்ட ஹம் பஞ்சி ஏக் டால் கே என்னும், குழந்தைகள் நடித்த இந்திப் படத்துக்குப் பிரதம மந்திரி அவார்ட் கிடைத்தது மட்டுமல்ல; அந்தப் படத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த நேருஜி ஏவி.எம். அவர்களையும், அந்தக் குழந்தைகளையும் தம் வீட்டுக்கு அழைத்து விருந்தோபசாரமும் செய்தார்.

ஐந்து முறை ஜப்பான் சென்று வந்துள்ள ஏவி.எம்., “அந்த நாட்டுக்கு இணையான இன்னொரு நாட்டைப் பார்த்ததில்லை. நேர்மையும், நாணயமும், உபகார குணமும் அந்த நாட்டின் தனிச் சிறப்பு” என்கிறார்.

ஆவிச்சி உயர்நிலைப் பள்ளி, ராஜேஸ்வரி கல்யாண மண்டபம் – இவ்விரண்டும் திரு. மெய்யப்பனின் தர்ம ஸ்தாபனங்கள். இவர் புதிதாகத் தொடங்கியுள்ளது, படங்கள் எடுப்பதற்குத் தேவையான பிலிம் வியாபாரம். பெயர்: ஆர்வோ.

பத்மினி திருமணம்



பத்மினியே தன் குடும்பம், திருமணம் பற்றி எழுதியது. விகடனில் 2-7-1961 அன்று வெளியிடப்பட்டது. நன்றி, விகடன்! ஓவர் டு பத்மினி!

கடந்த 15 வருஷமாக கலை உலகில் பல துறைகளில் நான் பணியாற்றி வந்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் அநேக பத்திரிகைகள் எனது திரை உலக அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதும்படி என்னைக் கேட்டிருக்கின்றன. ஆனந்த விகடனோ ஒருமுறைகூட என்னைக் கட்டுரை கேட்டதில்லை. ஆனால், நான் இல்லற வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டவுடன், குடும்பப் பத்திரிகையான ஆனந்தவிகடன் எங்கள் குடும்பம் என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதும்படி கேட்டது. நானும் மிக மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்புக்கொண்டேன்.

நாங்கள் கேரள நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்த விஷயம். எங்களுக்குச் சொந்த ஊரே திருவனந்தபுரம்தான். அங்கு கௌரவம் மிகுந்த ஒரு குடும்பத்தில்தான் நாங்கள் பிறந்து வளர்ந்தோம். எங்கள் தாயார் சரஸ்வதி அம்மாளும், தந்தையார் தங்கப்பன் பிள்ளை அவர்களும் எந்த விதமான குறையுமின்றி எங்களை வளர்த்தனர்.

நாங்கள் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இது எனக்குப் பெருமையை அளித்தது. அதே சமயம், அது ஒரு பெரிய தடையாகவும் இருந்தது. அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கலை, நாட்டியம் போன்றவற்றில் பங்கு பெறக்கூடாதாம். அது அவர்கள் கௌரவத்திற்கே இழுக்காம்! அதனால், அரண்மனை நாட்டியக்காரர் கோபிநாத் அவர்கள் ஆரம்பித்த நிருத்ய கலாசாலையில் சேர விரும்பிய எனக்கும் என் தமக்கைக்கும் பல எதிர்ப்புகள் கிளம்பின. இருந்தாலும், என் பெரியம்மா திருமதி பி.கே.பிள்ளை அவர்களின் முயற்சியால் எல்லா எதிர்ப்புகளையும் சமாளித்து, அந்தக் கலாசாலையில் சேர்ந்துவிட்டோம். அப்போது எனக்கு ஆறு வயது. லலிதா என்னை விட இரண்டு வயது மூத்தவள்.

தினசரி காலை வேளைகளில் டான்ஸ் கிளாஸ், பாட்டு கிளாஸ்; பகல் வேளைகளில் பள்ளிக்கூடம்; மாலையில் வீணை கிளாஸ். இரவிலாவது ஓய்வு உண்டா? கிடையாது. ஒவ்வொரு தினமும் நாங்கள் என்ன கற்றுக் கொண்டோம் என்பதை அன்று இரவு எங்கள் பெரியம்மா முன் ஆடிக் காட்ட வேண்டும். இது தினசரி அலுவல்.

கோபிநாத் அவர்களின் நிருத்ய கலா சாலையில் கதகளிதான் கற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. எங்களுக்கோ பரதம் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்று ஆசை. அதனால் திருவிடைமருதூரிலிருந்து மகாலிங்கம் பிள்ளை அவர்களை எங்கள் ஊருக்கு வரவழைத்து, அவரிடம் முறைப்படி பரதம் கற்றுக்கொண்டோம்.

எங்கள் மாமா ஒருவர் பம்பாயில், கடற் படையில் சேவை செய்து வந்தார். நானும் லலிதாவும் அவர் வீட்டுக்கு ஒருமுறை சென்றிருந்தோம். அப்போது பிரபல கலைஞர் உதயசங்கர் அவர்கள் எங்கள் மாமாவைக் காண வந்திருந்தார். நானும் லலிதாவும் அவர் முன்னிலையில் நாட்டியமாடினோம். உடனே அவர், ”இந்தக் குழந்தைகள் தகுந்த நபர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படவேண் டும். இவர்கள் திறமை மிக்கவர்கள். சிறந்த வருங்காலம் இருக்கிறது இவர்களுக்கு” என்று சொல்லி, அதைச் செயல்படுத்தியும் காட்டினார். நாங்கள் முதன்முதலில் திரையுலகில் அடியெடுத்து வைத்ததே அவருடைய கல்பனாவில்தான். ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் நடந்த அப்படப் பிடிப்பு இன்றும் என் நெஞ்சில் பசுமையாகத் திகழ்கிறது.

அதன் பின், எங்கள் திரை உலக வாழ்க்கை துரிதமாகவே முன்னேறியது.

அப்போதுதான் ஒரு நாள் என் தாயார் அக்காவைப் பார்த்து, ”லலிதா, உனக்குக் கலியாணம் செய்துவைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீ என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கேட்டார். மறுவார்த்தை பேசாமல், ”சரி அம்மா” என்று ஒப்புக்கொண்டுவிட்டாள் அக்கா. அது எங்களுக்கு ரொம்பவும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

”என்ன லலிதா! நான் கேட்டதும் அவ்வளவு சுலபமாக ஒப்புக்கொண்டு விட்டாயே! எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது” என்றார் அம்மா. அவர்கள் பேசிக் கொண்டதை நானும் ராகினியும் அவர்களுக்குத் தெரியாமல் அடுத்த அறையிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். அதற்கு லலிதா என்ன பதில் கூறினாள் தெரியுமா?

”பப்பிக்கும் ராகிக்கும் முன்னால் இந்தக் கேள்வியை நீ கேட்டுவிட்டாய். நான் உன்னை எதிர்த்து ஏதாவது பேசினால், அது அவர்களுக்கு வழிகாட்டுவதாக அல்லவா ஆகிவிடும்!” என்றாள்.

ஆமாம்! என் அக்கா லலிதா எங்களுக்கு ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாகத்தான் இருந்தாள்.

அம்மாவிடம் ஒரு வருஷ காலம் காத்திருக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டாள் லலிதா. பின்னர் மெள்ள மெள்ள படங்களில் நடிப்பதிலிருந்து விலகிக் கொண்டாள். வீட்டில் சமையல் வேலையைக் கற்றுக்கொண்டாள்.

பாவம், தினசரி சமையல் அறையில் அவள் பட்ட கஷ்டங்களைச் சொல்லி முடியாது! வடை என்று எதையோ செய்வாள். அது முறுக்கு போல் இருக்கும். இட்லி என்று செய்வாள். அது சிறிய கல் உருண்டைபோல் இருக்கும். என்ன செய்வது? அதையெல்லாம் ருசித்துப் பார்ப்பது எங்கள் கடமையாகிவிட்டது. இப்போது எங்கள் அத்திம்பேர் சிவசங்கரன் அந்தக் கஷ்டத்தை அனுபவிக்கிறார்!

”எவ்வளவுதான் பேரும் புகழும் அடைந்தாலும், இல்வாழ்க்கைதான் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் அவசியம்! அமைதியான குடும்பத்தில் அடையும் நிம்மதியை ஒரு பெண்ணால் வேறு எதிலும் அடைய முடியாது” என்று அடிக்கடி சொல்வாள் லலிதா.

லலிதாவின் கலியாணம் 1957-ம் ஆண்டு சென்னையில் நடைபெற்றது. லலிதா இப்போது ஆலப்புழையில் நிம்மதியான குடும்ப வாழ்க்கை நடத்துகிறாள். அவள் குழந்தைகள் லட்சுமியும், பார்வதியும்! துருதுருவென்றிருக்கும் அவர்களைக் கொஞ்சுவதில் கொள்ளை இன்பம் எனக்கு.

என் அக்கா லலிதாவுக்கு மாப்பிள்ளை தேடித் தந்த மாமா மாதவன் நாயர்தான் எனக்கும் கணவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

பெண் பார்க்கும் வைபவம் சம்பிரதாயப்படி நடந்தது. அதன் பின் நவம்பர் 9-ம் தேதி ஆலப் புழையில் லலிதா வீட்டில் பாக்கு வெற்றிலை மாற்றும் வைபவம், கேரளத்துப் பெரியவர் திருவாளர் மன்னத் பத்மநாபன் அவர்கள் முன்னிலையில் நடந்தது. அதே தினம், நானும் ராகினியும் டில்லியில் பாரதப் பிரதமர் நேருஜியின் முன்பு நாட்டியமாடிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

1961 ஏப்ரல் 27-ம் தேதி திருமணத் தேதியாகக் குறிக்கப்பட்டது. அத்தனை கால இடைவெளி கொடுத்ததற்குக் காரணம், கைவசம் இருக்கும் பட ஒப்பந்தங்களையெல்லாம் நான் பூர்த்தி செய்து விடவேண்டும் என்பதுதான். திருமணத்திற்குப் பின் திரை உலகை நான் விட்டுவிடவேண்டுமென்பதுதான் அவர் வீட்டாரின் அபிப்பிராயம்!

ஏறத்தாழ ஐந்து மாத கால இடைவெளி இருந்தும், எனது படப்பிடிப்பு வேலைகள் முடியவில்லை. எனவே, திருமணத் தேதி மே 25-ம் தேதிக்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டது. அப்படியும் என் வேலைகள் பூர்த்தியாகவில்லை. 23-ம் தேதி வரை நான் படப்பிடிப்பில் கலந்துகொண்டேன். திருமணத்திற்கு முந்தைய நாட்கள் ஓய்வு ஒழிவற்ற நாட்கள்தான்!

படப்பிடிப்பைத் தவிர, ராமாயண நாட்டிய நாடகத்திலும் நான் பங்கு பெற வேண்டியிருந்தது. 20,21,22 ஆகிய மூன்று நாட்களிலும் மாலையில் தொடர்ந்தாற்போல் நாட்டிய நிகழ்ச்சி. பகலெல்லாம் ஷூட்டிங்! 22-ம் தேதி கடைசி நாட்டியம். ராகினி ராமன்; நான் சீதை! வேஷப் பொருத்தம் வெகு ஜோர் என்று சொல்லாதவர்களே கிடையாது. நாட்டியம் முடிந்ததும் ராகினி என்னிடம், ”இனி இந்த ராமச்சந்திரன் உனக்கு வேண்டாம் அந்த ராமச்சந்திரன் போதும் அல்லவா?” என்றாள். வேடிக்கையாகத்தான் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். ஆனால் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவள் கண்கள் கலங்கிவிட்டன. நெஞ்சை அடைத்தது. பிரிவின் துயரம் என்னையும் வாட்டியது.

24-ம் தேதி விமானம் மூலம் கொச்சிக்குப் புறப்பட்டேன். அங்கிருந்து கார் மூலம் குருவாயூர் செல்வதாக ஏற்பாடு!

விமான நிலையத்தில் எனக்கு அளிக்கப்பட்ட வழியனுப்பு உபசாரம் என்னைத் திணறடித்து விட்டது. நாதசுர இசையும், கலைஞர்களின் ஆசிச் சொற்களும் ரசிகர்களின் வாழ்த்தொலியும் சேர்ந்து என்னை எங்கோ அழைத் துச் சென்றுவிட்டன. என் மன நிலை விவரிப்புக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. ஓர் உலகிலிருந்து இன்னொரு வாழ்க்கைக்கு மாறுகிறோம் என்ற எண்ணம் என்னை என்னவோ செய்தது.

கொச்சி விமான நிலையத்திற்கு ராகினி வந்திருந்தாள். நாங்கள் நேராக திருச்சூருக்குச் சென்றோம். இரவை திருச்சூரில் கழித்துவிட்டு பலபலவென்று விடியும்போது குருவாயூருக்குப் புறப்படுவதாகத் திட்டம். அன்றிரவெல்லாம் நானும் ராகினியும் திருச்சூர் ‘ராமவிலாஸ்’ மாளிகையில் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

குருவாயூரில் ஒரே மழை! ஒருவேளை சிறு வயதில் நான் நிறைய அரிசி தின்றிருப்பேனோ என்னவோ? கோயிலுக்குள் பல திருமணங்கள் நடந்துகொண்டு இருந்தன. விளக்குடன் கூடிய தட் டுக்களை ஏந்திய 9 கன்னிகைகள் என்னை அவரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். என் தம்பி சந்திரன் அவர் கால்களை அலம்பினான். பின்னர் எங்கள் சம்பிரதாயப்படி அவர் எனக்கு முண்டு கொடுத்தார். பிறகு மோதிரம் மாற்றிக் கொண்டோம். சரியாக 8-15-க்கு அவர் எனக்குத் தாலி கட்டினார். என் உடல் புல்லரித்தது. என் வாழ்வில் மறக்கமுடியாத நேரம் அல்லவா அது!

12 மணிக்கு குருவாயூரிலிருந்து புறப்பட்டு அவர் ஊரான தலைச் சேரி சென்றோம். அங்கு மஞ்சள் துணி விரித்த மணையில் என்னை அமர்த்தினார்கள். அந்தக் கணத்திலிருந்து நான் அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒருத்தியாகிவிட்டேன். எங்கள் குடும்பத்தில் அவரும் சேர்ந்துவிட்டார் என்றும் நான் சொல்லலாமே!

ஆர்வி: கொசுறு விவரங்கள் –
ஷோபனா, வினீத் இவர்களின் niece மற்றும் nephew என்பது தெரிந்ததே. ஆனால் நாடக மற்றும் திரைப்பட நடிகை சுகுமாரி லலிதா-பத்மினி-ராகினி ஆகியோரின் மாமா மகள் என்பது பரவலாக தெரியாத விஷயம். சுகுமாரி பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றவர். ஆனால் லலிதா, பத்மினி, ராகினி யாரும் எந்த அரசு விருதும் பெற்றதில்லை.

ஓரிரவு


oriravu

அண்ணா 1945-இல் எழுதிய நாடகம். திராவிட இயக்கத்தை எதிர்த்த கல்கி கூட இந்த நாடகத்தை பார்த்துவிட்டு இதோ ஒரு பெர்னார்ட் ஷா, இதோ ஒரு இப்சன் என்றெல்லாம் பாராட்டி இருக்கிறார். (இந்த நாடகம் ஷா, இப்சன் தரத்தில் இல்லை என்பது வேறு விஷயம்)

கே.ஆர். ராமசாமி, நாகேஸ்வர ராவ், லலிதா, பாலையா, டி.கே. ஷண்முகம், பி.எஸ். சரோஜா நடித்தது. பி. நீலகண்டன் இயக்கம். சுதர்சனம் இசை. ஏவிஎம் தயாரிப்பு.

பாரதிதாசனின் புகழ் பெற்ற “துன்பம் நேர்கையில் யாழெடுத்து நீ” என்ற பாட்டு இந்த படத்தில் இடம் பெற்றது. இது படத்துக்காக எழுதியதா இல்லை முன்னாலேயே எழுதப்பட்டதா என்று தெரியவில்லை. எப்படி இருந்தாலும் அருமையான பாட்டு. எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரியும் வி.ஜே. வர்மாவும் பாடி இருக்கிறார்கள். யார் இந்த வர்மா? தெலுங்கரா? தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள். பாட்டை இங்கே காணலாம். காதலர்கள் நெருங்குவதை காட்ட தமிழில் பூக்கள் ஒன்றை ஒன்று நெருங்குவதாக காட்டும் cliche அனேகமாக இந்த பாட்டில்தான் ஆரம்பம் ஆகி இருக்க வேண்டும். அந்த சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த cliche-வை பார்ப்பதற்காகவாவது இந்த வீடியோவை கட்டாயம் பாருங்கள்.

மற்றும் ஒரு புகழ் பெற்ற பாட்டு “அய்யா சாமி ஆவோஜி சாமி” அடுத்த வரி அந்த காலத்தில் தமாஷாக இருந்திருக்கும். – “அய்யா வாய்யா, ராய்யா, யூ கம் ஐயா”. என் மாமியார் அவ்வப்போது இந்த வரிகளை முனகி கொண்டே இருப்பார். பத்மினி குறத்தியாக வந்து நடனம் ஆடுவார் என்று நினைவு. இந்த பாட்டை நான் முதலில் ஹிந்தியில்தான் கேட்டேன் – “கோரே கோரே ஓ பாங்கே சோரே” என்ற பாட்டு. நல்ல மெட்டு. ஹிந்தியிலிருந்து தமிழுக்கு வந்ததா இல்லை இங்கிருந்து அங்கு போனதா என்று தெரியவில்லை.

ஏவிஎம் அண்ணாவிடம் கதையை மாற்றாமல் எடுப்பதாக சொன்னாராம். தேவைப்பட்டால் மாற்றிக் கொள்ளலாம் என்றார் அண்ணா. திரைப்படத்துக்கு ஏற்றபடி கதையை மாற்றி எழுத வந்த அண்ணா, தனக்கு வெற்றிலை, பாக்கு, ஒரு செம்பில் தண்ணீர், எழுதுவதற்கு மேஜை ஆகியவை மட்டும் போதும் என்றார். நாடகத்தின் பேருக்கேற்ப ஒரே இரவில் முழு திரைக்கதை வசனத்தை அண்ணா எழுதி முடித்துவிட்டார். அதற்கு அவருக்கு 20000 ரூபாய் கொடுக்கப்பட்டதாம்.

எனக்கு வசனங்கள் எல்லாம் பெரிதாக ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் நன்றாக இருந்தன.
மாளிகை வேண்டாம், மாட்டுக் கொட்டகை போதும்.
பட்டுப் பீதாம்பரம் வேண்டாம்; கட்டத் துணி இருந்தால் போதும்.
ஆபரணங்கள் வேண்டாம்; அன்பு காட்டினால் போதும்.
என்பதை இங்கே கண்டுபிடித்தேன். (இங்கே அண்ணாவுக்கு 10000 ரூபாய்தான் கொடுத்தார்கள் என்று எழுதி இருக்கிறார்கள். அண்ணாவின் வளர்ப்பு மகனான டாக்டர் பரிமளம் 20000 என்று எங்கோ எழுதி இருக்கிறார் என்று நினைவு)

கதை perfect-ஆக ஞாபகம் இல்லை. தவறுகளை கண்டுபிடிப்பவர்கள் திருத்துங்கள். டி.கே. ஷண்முகம் ஒரு ஜமீந்தார். அவர் தன் முதல் மனைவியை கொலை செய்து விடுகிறார். அவரது மகளான லலிதாவை மணந்துகொள்ள இந்த விஷயத்தை வைத்து அவரை பாலையா ப்ளாக்மெய்ல் செய்கிறார். லலிதாவுக்கு நாகேஸ்வர ராவுக்கும் காதல். ஒரு நாள் இரவு திருடன் கே.ஆர். ராமசாமி லலிதாவின் அறைக்குள் திருட நுழைகிறார். லலிதா பாலையாவை துரத்த அவரை தன் காதலன் மாதிரி நடிக்க சொல்கிறார். அதை நாகேஸ்வர ராவ் பார்த்து விட, சந்தேகம் எழும்ப, கடைசியில் கே.ஆர். ராமசாமி ஷண்முகத்தின் முதல் மனைவியின் மகன் என்று தெரியவருகிறது. காதலர்கள் ஒன்று சேர, சுபம்!

கே.ஆர். ராமசாமி நன்றாக நடித்திருந்தார். ஆனால் அண்ணாதான் படத்தின் ஹீரோ என்று சொல்ல வேண்டும்.

பார்க்கலாம். திராவிட இயக்கத்தின் இலக்கிய முயற்சிகளில் இது முக்கியமானது, நல்லது. (எனக்கு இதை விட வேலைக்காரி பிடித்திருந்தது.) அதனால் பாருங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன். Of course, எனக்கு துன்பம் நேர்கையில் பாட்டு ஒன்றே போதும்.

பத்துக்கு 7 மார்க். B grade.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்
தொடர்புடைய சுட்டிகள்: ஓரிரவு பற்றி கல்கி
ராண்டார்கை குறிப்பு