குரு பார்வை I – நெல்லைத் தமிழும் தையத்தக்கா ஆட்டமும்


ராஜன் இந்த தளத்துக்கு வருபவர்களுக்கு தெரிந்தவர். அவர் மணிரத்னம் இயக்கிய குரு திரைப்படத்துக்கு இந்த விமர்சனத்தை எழுதி இருக்கிறார். கொஞ்ச நாள் முன்னால் அனுப்பினார், போட லேட் ஆகிவிட்டது. இந்த விமர்சனத்தில் எனக்கு முழு இசைவு கிடையாது. ஆனால் அவர் நக்கலை ரசித்தேன். இன்னும் ஒரு பகுதி வரும். ஓவர் டு ராஜன்!

எனக்கு குரு பார்வை சரியில்லை என்று ஜோசியத்தில் இருந்தது போலும், வெள்ளிக்கிழமை இந்தியன் ஸ்டோர்ஸுக்குச் சென்ற பொழுது என்னை பார்த்து விதி சிரித்துக் கொண்டிருந்தது தெரியாமல் அங்கு ஓசிக்குக் கிடைக்கும் ஒரு தமிழ்ப் பட டிவிடியை தொட்டுவிட்டேன். வழக்கமாகத் தமிழ் பட டிவிடி ஓசியில் கொடுத்தால் கூட இடது கையால் கூட தொடுவதில்லை. அந்த விரதத்தைத் தொடர்ந்திருந்தால் ஒரு மஹா துர்ப்பாக்கிய நிலையில் இருந்து தப்பியிருப்பேன். என் கெட்ட நேரம், நான் குருவைப் பார்த்துத் தொலைக்க வேண்டியதாயிற்று. கிரக குருவை அல்ல குரு என்ற மணிரத்னத்தின் ஒரு பாடாவதியான படு திராபையான படு அபத்தமான திரைப் படத்தை. நான் சமீபத்தில் பார்க்க நேர்ந்த மிகக் கொடுமையான மோசமான திரைப்படம் குரு. இந்த இயக்குனனரையா போயும் போயும் இந்தியாவில் சிறந்த இயக்குனர் என்கிறார்கள்? பரிதாபம். இவர்தான் இந்தியாவின் சிறந்த இயக்குனர்களில் ஒருவர் என்றால் நிச்சயமாக இந்திய சினிமா தன் அந்திமக் காலத்தில் இருக்கிறது என்பேன் நான்.

நான் வழக்கமாக டப்பிங் படங்களைப் பார்ப்பது இல்லை. தெலுங்கு படங்களைத் தமிழில் “கொன்று விடுவேன் உன்னை நான் நேற்று’ என்ற ரீதியில் டப் செய்து கொல்லுவார்கள். அந்தக் காலத்தில் தமிழில் தனியாகத் தமிழினத் தலைவரின் வாரிசுகள் சன் டி வி ஆரம்பிக்கும் முன் , தூரதரிசனில் மத்தியான வேளைகளில் ஜூனூன் என்று தொடர் போடுவார்கள். தமிழை ஒழிக்க இந்திக் காரர்கள் திட்டமிட்ட போட்ட டப்பிங் சதி அந்தத் தொடர்கள். கேட்க்கக் கர்ண கடூரமாய் இருக்கும். அதையும் நம் தாய்க்குலங்கள் விடாது பார்ப்பார்கள். இவ்வளவு மோசமான தொடரையே இவ்வளவு மோசமான தமிழில் சலிக்காமல் பார்க்கும் நம் தாய்க்குலங்களைக் கண்ட தைரியத்தில்தான் அதை விட மோசமான சீரியல்களை அதை விட மோசமான தமிழில் கொடுத்து இன்று வரை காண்பித்து அழ வைத்து காசு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சன், ஜெயா எல்லோரும். குரு டிவிடியைப் பார்க்க எடுத்தது ஒரு கெட்ட நேரம் என்றால் அதிலும் தமிழில் டப் செய்யப்பட்ட வெர்ஷனைப் பார்க்க எடுத்தது என் கெட்ட நேரத்தின் உச்சம். எனக்குக் கிடைத்த double whammy.

படம் ஆரம்பத்தில் திருநெல்வேலி மாவட்டம் இலஞ்சிக் கிராமம் என்று போட்டுவிட்டு ஏதோ குஜராத்திக் கிராமத்தைக் காண்பிக்கிறார்கள். அதில் ஒருவர் குல்லா போட்டுக் கொண்டு, பஞ்சகச்ச வேஷ்டி கட்டிக் கொண்டு ஒரு ப்ளாக் போர்டைப் பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு திறந்த வெளியில் உட்கார்ந்திருக்கிறார். பக்கத்தில் ஒரு கரும் பலகையும் அதில் ஒரு கட்டம் முக்கோணம் வரையப் பட்டிருப்பதால் அவர் கணக்கு வாத்தியார் என்றும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் கொடுமை, இப்படி ஒரு சிந்தனைப் பஞ்சம் அந்த இயக்குனருக்கு. அந்த வடநாட்டு பனியா நெல்லைத் தமிழில் பேசுவது அடுத்த தமாஷ். அவரைச் சுற்றி ஒரு பெஹன்ஜி வட நாட்டு மார்வாரி சேலையில், இரண்டு இளைஞர்கள் பைஜாமா குர்தாவில் இருந்து கொண்டு எல்லோரும் நெல்லைத் தமிழ் (அதுவும் சினிமாத்தனமான நெல்லை accent) பேசுகிறார்கள். இலஞ்சி என்பது குற்றாலத்துக்கு அருகில் இருக்கும் அழகிய கிராமம். அங்கிருக்கும் சுப்பிரமணிய சுவமி கோவில் பிரபலம்,. அங்கிருந்து பார்த்தால் குற்றால அருவி தெரியும். எங்கேயோ இருக்கும் குஜராத்/ராஜஸ்தான் கிராமத்ததக் காட்டி அதை ஏன் இலஞ்சி என்று அழைக்க வேண்டும்? அந்த ஊரின் பெயரிலேயே சொல்லி அவர்கள் பேசுவதை மட்டும் டப் பண்ணியிருக்கலாமே? இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த இயக்குனருக்கு இந்த அளவுக்கா புத்தி வறட்சி? அந்தக் கிராமத்தில் இருக்கும் கழுதை கூட வட இந்தியக் கழுதை என்பது பார்த்தவுடன் தெரியும் பொழுது எதற்குத் தேவையில்லாமல் இந்த இலஞ்சி பெயரும் திருநெல்வேலித் தமிழும்? ஏன் இந்த ஹம்பக் காட்சி மற்றும் உச்சரிப்புப் படுகொலை? மணி ரத்தினம் கொஞ்சமாவது யோசித்திருப்பாரா இந்த அபத்தம் குறித்து? முதல் காட்சியில் தொடங்கி இறுதிக் காட்சி வரை படம் முழுக்க சுத்த அபத்தக் களஞ்சியம்.


மையா மையா பாட்டு

பையன் ஃபெயிலாகி விட்டதால் துருக்கிக்குப் போகிறான். துருக்கியிலும் பாருங்கள் எல்லோருமே நெல்லைத் தமிழில் பேசுகிறார்கள் 🙂 இப்படி இஸ்தான்புல் தென்காசிக்குப் பக்கத்து ஊர் என்பது இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் வரை எனக்குத் தெரியாது அப்படி ஒரு நெல்லைத் தமிழ் கொஞ்சுகிறது. எல்லோரும் ஏலே எலே போட்டுப் பேசிக் கொள்கிறார்கள். அங்கு சென்றதும் இந்தப் பையன் என்ன செய்கிறான் என்பது எல்லாம் காட்டப்படுவதில்லை. ஒரு பெல்லி டான்சரின் ஆட்டதுக்குப் போய் விடுகிறான். அங்கு ஒரு பெண்மணி கடுமையான துணிப் பஞ்சத்தில் தன் நீண்ட இடுப்பையும் அதை விட நீண்ட கால்களையும், செழுமையான மேல்புறங்களையும் காண்பித்து காக்காய் வலிப்பு வந்தவர் போல் என்னவோ சொல்லிக் கொண்டு ஜிங் ஜிங் என்று குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார். நடனமாம் அது. ஆனால் பாருங்கள் அவர் துருக்கியில் ஆடையில்லாமல் ஆடினாலும் கூட அவர் தன் தாய்த் தமிழை மட்டும் மறப்பதேயில்லை. அவர் பாடியதை உற்றுக் கேட்டதில் காதல், தேன், உயிர், என்று வையிற முத்துவின் வழக்கமான தமிழ் பாடல் வார்த்தை மாட்ரிக்ஸில் காணப்படும் வார்த்தைகள் கேட்க்க முடிந்தது. ஆக அவர் தமிழில்தான் பாடினார் அதுவும் துருக்கியில். அப்புறம் துருக்கிக்கு வேலைக்கு வந்த இந்த இலஞ்சிக்காரப் பையன் பெரிய பையனாகி ஏதோ பிசினஸ் பண்ணுகிறேன் என்கிறான் அது என்ன பிசினஸ் என்பதை இயக்குனரும் சொல்வதில்லை, நாமும் கேட்பதில்லை. அப்புறம் திடீரென்று ஒரு பெட்ரோல் ரிஃபைனரியைக் காட்டி அதன் ஆங்கில மேனேஜர் இந்தப் பையனைப் பாராட்டி ப்ரோமோஷன் கொடுத்து விடுகிறார். அவர் சொல்லுவதை ஒரு அதிகாரி பையனிடம் சொல்லுகிறார். வேறு எதிலே? திருநெல்வேலித் தமிழிலில்தான் 🙂 ஆக துருக்கியில் பாதி பேர் திருநெல்வேலித் தமிழ்தான் பேசுகிறார்கள் என்பது மட்டும் எனக்கு குன்ஸாகப் புரிந்தது. இவர்கள் எல்லோரும் கோட்டு சூட்டுப் போட்டுக் கொண்டு திரியும் பொழுது அந்தப் பெண்மணி மட்டும் பாவம் மேலே ஒரு சின்னத் துண்டு கீழே ஒரு சின்னக் கைக்குட்டையைக் கட்டிக் கொண்டு ஆடுகிறார். எதற்காக ஆடுகிறார் அவருக்கும் இந்தப் பையனுக்கும் என்ன சம்பந்தம், இவன் என்ன வேலை பார்க்கிறான் எப்படிச் சம்பாதிக்கிறான் என்றெல்லாம் யாரும் கேட்டு விடக் கூடாது மூச். அப்புறம் இந்தப் பையனும் மீண்டும் குஜராத்தில் உள்ள திருநெல்வேலி மாவட்டத்து இலஞ்சிக் கிராமத்துக்கே திரும்ப வந்து விடுகிறான்.

அப்புறம் ஊரில் அதுதான் குஜராத் இலஞ்சியில் எல்லோரு நெல்லைத் தமிழ் பேசி வரவேற்கிறார்கள். அந்த ஊரில் ஒரு பெண் அருவி, குளம், ஆறு என்று ஓடிப் போய் ஓடிப் போய் ஒரு பாடலைப் பாடிக் கொண்டே பல்வேறு தினுசாக ஆடுகிறார். அவர் முதுகுப் பக்கத்தை மட்டும் அந்தப் பாழாய்ப் போன இலஞ்சிக் கிராமத்தில் மறைக்க துணியில்லாத கொடுமை பாருங்கள். முதுகு முழுக்க எப்பொழுதும் திறந்தே கிடக்கிறது 🙂 குளிராதோ பாவம்? கிராமங்களில் ஆண்கள் திறந்த மார்புடன் திரிவது போல் அந்த இலஞ்சிக் கிராமத்தில் அந்தப் பெண் மட்டும் திறந்த முதுகுடன் குளம் குட்டை மரம் காடு என்று துள்ளிக் குதித்து ஆடிப் பாடுகிறார். ஏன் அப்படி ஆட வேண்டும்? மணிரத்தினத்துக்கே வெளிச்சம். அப்புறம் ஒரு ரயிலில் ஓடிப் போய் அழுது கொண்டு எங்கோ போகிறார். ஆனால் அதே டிரெயினில் துருக்கிப் பையனும் திரும்பி வர அதே டிரெயின் மீண்டும் அதே ஊருக்கே வருகிறது அந்தப் பெண் அதே ஊரில் ஏறி அதே ஊரில் இறங்குகிறார் 🙂 இதெல்லாம் படத்தில் காமெடிக் காட்சிகளில் சேர்க்க வேண்டும். அப்புறம் அந்தப் பெண்ணையே கலியாணம் செய்து கொண்டு அவரையும் அவரது தம்பியையும் கூட்டிக் கொண்டு பாம்பேக்குக் குடியேறிவிடுகிறார் குரு. அப்படிக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டவுடன் ஒருமுறை இரண்டு பேரும் சேர்ந்து அப்புறம் இன்னும் ஒரு நூறு தடியன்களும் சேர்ந்து கொண்டு தும் தும் என்று குதிக்கிறார்கள் நடனமாம். எதற்கு அப்படி காக்கா வலிப்பு வந்தது போல் எல்லோரும் ஆட வேண்டும் என்பது எனக்குப் புரிவதில்லை. படத்தில் பத்து நிமிடத்துக்கொரு முறை இது போல காரண காரியம் இல்லாமல் ஒரு 100 பேர் சேர்ந்து கொண்டு இந்த குருவுடனும் அவன் மனைவியுடனும் என்று குதியோ குதி என்று குதித்துக் கொண்டே ஆடுகிறார்கள். இப்படி யாரேனும் நிஜ வாழ்வில் செய்தால் இடுப்பு சுளுக்கி கொண்டு விடும் அல்லது பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து விடுவார்கள். இப்படியாக கால்வாசிக் கதை நெல்லைத் தமிழும், துருக்கியும், அரைகுறை காக்கா வலிப்பு நடனமுமாகச் செல்கிறது. எனக்கு இதற்கு மேல் தாங்கவில்லை. மகா போர். கொட்டாவி கொட்டாவியாக வந்தது. இந்தக் கண்றாவியைத் தொடர்ந்து பார்ப்பதற்குப் பதிலாக ஏதாவது படிக்கலாம் என்று புத்தக அலமாரியில் கைக்குக் கிடைத்த இரும்பு குதிரைகள் எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

அப்புறம் இன்று காலை எழுந்து மிகுந்த தயக்கத்துடன் மணிரத்தினம் படம் என்றால் ஏதாவது ஒரு சில காட்சிகளாவது நன்றாக இருக்கும் மனம் தளர வேண்டாம் என்று மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு மீண்டும் டிவிடி ப்ளேயரை முடுக்கினேன். பம்பாய்க்குச் சென்ற ஹீரோ ஏதோ சந்தையில் எல்லோரும் கூச்சலாய் கத்திக் கொண்டிருக்கும் இடத்தில் போய் தான் பிசினஸ் பண்ண வந்திருக்கிறேன் என்கிறார். அதென்ன பிசினஸோ? அங்கும் பாருங்கள் ஏலம் கொடுக்கும் ஒருவர் இவரிடம் தமிழில் பேசுகிறார். ஆக உலகம் முழுக்க எல்லோரும் தமிழில்தான் பேசுகிறார்கள். அவரோ இங்கு பிசினஸ் பண்ண லைசென்ஸ் வேண்டும் நீ போய் காண்டிராக்டரிடம் லைசென்ஸ் லெட்டர் வாங்கினால்தான் இங்கு பிசினஸ் பண்ண முடியும் என்கிறார். இவரும் அந்தக் காண்டிராக்டரைப் பார்த்து ரெக்கமண்டேஷன் லெட்டர் கேட்கிறார், தமிழில்தான். வீட்டுக்கு வந்து பொண்டாட்டியைக் கொஞ்சுகிறார்.லெட்டர் கிடைக்க வில்லை. அப்புறம் ஒரு பத்திரிகை அதிபரை சந்திக்கிறார். அவரும் தமிழிலேயே பேசுகிறார் என்பதை நான் சொல்லவும் வேண்டுமோ? அவர் மூலம் அந்தக் காண்டிராக்டரை எதிர்த்து ஏதோ நீயூஸ் போடுகிறார். ஒரு மண்ணும் புரியவில்லை. அப்புறம் அந்த காண்டிராக்டர் விலகி விட இவர் பிசினஸ் தொடங்குகிறார். ஏதோ சீமா சில்க் என்று ஏதோ சில்க் வாங்கி விற்கிறாராம் அதையெல்லாம் விபரமாகக் காட்டவில்லை. 100 பேரோடு சேர்ந்து குத்துப்பாட்டு டான்ஸ் ஆடுவதைக் காண்பிக்கவே டைரக்டருக்கு நேரம் பற்றவில்லை அதற்கு மேலே என்ன பிசினஸ் என்ற விபரம் எல்லாமா காட்டப் போகிறார்?

அப்புறம் அவர் ஒரு பாக்டரி கட்டப் போவதாகச் சொல்லுகிறார். பொண்டாட்டியும் மச்சானும் கோபித்துக் கொண்டு ஊருக்குப் போய் அங்கு அந்தப் பெண்டாட்டி மீண்டும் பரதம், கதக், கதகளி, வலிப்பு, ராப், ஒடிசி போன்று எல்லாவகை நடனங்களையும் திறந்த முதுகுடன் காடு ஏரி குளம் குட்டை எல்லாவற்றிலும் போய் போய் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது பம்பாயில் இவர் பெரிய பணக்காரராகி பென்ஸ் கார் வாங்கி விடுகிறார். மீண்டும் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்துவிட அதற்கு ஒரு டான்ஸ் ஆடுகிறார்கள். இவரை ஆரம்பத்தில் ஆதரித்த பத்திரிகை அதிபர் இவரது பிஸினஸ்ஸில் நேர்மையில்லை என்று சொல்லி பத்திரிகையில் இவரது நிறுவனத்தைக் கிழி கிழியெனக் கிழிக்கிறார். குருபாய் ஏதோ பெட்ரோல் கம்பெனி ஆரம்பித்து நடத்துகிறார் என்பது மட்டும் குன்ஸாகப் புரிகிறது அதையும் போகிற போக்கில் சொல்லுகிறார்கள். கம்பெனியின் போர்ட் மீட்டிங் திறந்த வெளியில் நடக்கிறது. அவரும் அரசியல்வாதி மாதிரி பேசுகிறார். மக்கள் கை தட்டுகிறார்கள் எனக்குத் தலை சுற்றியது. அப்புறம் இவருக்கும் அந்தப் பத்திரிகைக்கும் பெரிய லடாய். அந்தப் பத்திரிகைக்காரருக்கு ஒரு பெண் இருக்கிறாள் அவருக்கு ஏதோ நோய் அவளை ஒரு நிருபர் காதலிக்கிறார். மழையில் நின்று கொண்டு இருவரும் பேசிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். கஷ்டம்., அந்தப் பத்திரிகக நிருபர் ஏதோ துப்பறிந்து குருபாய் கம்பெனியைப் பற்றி எழுதி விட கம்பெனி மூடி விடுகிறார்கள் ஜெனரல் பாடி மீட்டிங் கொட்டும் மழையில் திறந்த வெளியில் நடக்கிறது. ஸ்டாக் ஹோல்டர்ஸ் எல்லோரும் குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு குருபாயைத் திட்டுகிறார்கள். குருபாய்க்கு ஸ்டிரோக் வந்து பக்க வாதம் வருகிறது. அரசாங்கம் கமிட்டி போட்டு விசாரிக்கிறது. அப்புறம் அவர் வீராவேசமாக ஒரு நீண்ட வசனம் பேசியவுடன் விட்டு விடுகிறது. சுபம்.

கடைசி வரை அது என்ன பிசினஸ் அதில் என்ன ஊழல் செய்கிறார் எப்படி அரசாங்கத்தை விலைக்கு வாங்குகிறார் போன்ற எவ்வித விபரங்களும் தரப்படுவதில்லை. நாயகிகளுக்கு ஏற்பட்ட துணி பஞ்சம் போலவே இயக்குனருக்கு லாஜிக் பஞ்சம், கதைப் பஞ்சம் எல்லாம் வந்துவிட டான்ஸ் பாட்டு என்று கர்ண கடூரமான கொடுமையான பாடல்களுக்கு வலிப்பு நடனம் ஆடுவதுதான் படம் முழுக்க நடக்கிறது. இந்தப் படம் ஏதோ திருபாய் அம்பானியைப் பற்றியது என்று யாரோ சொன்னார்கள் என்று இதை எடுத்துப் பார்த்த என்னைப் பிஞ்ச செருப்பால் அடிக்க வேண்டும். எந்த கம்பெனி CEO வேலை வெட்டி இல்லாமல் எப்ப பார்த்தாலும் குலுக்கி குலுக்கி ஆடிக் கொண்டிருக்கிறான்? கம்பெனியின் டைரக்டர்களைக் கோமாளி ரேஞ்சுக்குக் காண்பிக்கிறார்கள். திருபாய் அம்பானி மீது மணிரத்தினத்துக்கு என்ன கோபமோ? படத்தில் நாயகிக்கு முதுகுப் பக்க ஆடை மிஸ்ஸிங் போலவே கதையும் லாஜிக்கும் நேர்த்தியும் கோர்வையும், ரசனையும் மிஸ்ஸீங். இதற்கு மேலே கேவலமாக ஒரு சினிமாவை டி.ராஜேந்திரன் கூட எடுத்து விட முடியாது. இதே இந்தியில் கார்ப்பரேட் என்று ஒரு படம் வந்தது,. அதில் கதையும் லாஜிக்கும் திருப்பங்களும் சுவாரஸ்யமாக வைக்கப் பட்டிருக்கும். அந்தப் படம் நிஜமாலுமே ஒரு கார்ப்பரேட் பனிப்போர் அதில் நிலவும் சண்டைகளைப் பற்றிய ஏறக்குறைய நிஜப் படம். மதுர் பண்டார்கரின் படம். மணிரத்தினம் போன்ற பிரபல இயக்குனர்கள் இப்படி எத்தனை நாளுக்குத்தான் போலியான செயற்கையான சினிமாக்களைக் எடுத்துக் கொண்டிருக்கப் போகிறார்கள். கார்பரேட் படம் என்றால் கார்ப்பரேட் படம் எடுங்க சாமிகளா? ஒரு மட்டமான பாப் ஆல்பத்தை எடுத்து விட்டு திருபாய் அம்பானியைப் பற்றி எடுத்திருக்கிறேன் என்று சொல்வது மகா அயோக்கியத்தனம். ஏ ஆர் ரஹ்மான் இசை, ஐஸ்வர்யா மற்றும் ஷரவாத்தின் சதை, குலுக்கல் டான்ஸ்களை மட்டுமே நம்பி ஒரு திராபை படத்தை எடுத்துள்ளார்கள். மணிரத்தினமும் ரஹ்மானும் பேசாமல் ரிட்டையர் ஆகி விடுவது நமக்கு நல்லது. கொஞ்சமும் ரசனையற்ற மூளளயற்ற ஒரு சினிமா. பிலிமுக்குப் பிடித்த கேடு.

உங்களுக்கு கடும் எதிரிகள் யாராவது இருந்தால் இந்தப் படத்தைப் பார்க்கச் சொல்லி சிபாரிசு செய்யுங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: படங்களின் பட்டியல், ராஜன் பக்கங்கள்

தசாவதாரம் (Dasavatharam)


Hello Partnerஇலிருந்து எல்லாம் இன்ப மயத்திற்கு போய் அங்கிருந்து தசாவதாரத்துக்கு வந்துவிட்டேன். Hello Partner ஜுரம் முடிவதற்குள் நவராத்திரி படத்துக்கும் விமரிசனம் எழுதினாலும் எழுதுவேன், you have been warned.

நாங்கள் வசிக்கும் சான் ஃப்ரான்சிஸ்கோ பகுதியில் இந்தியப் படங்களை திரையிடுவதற்கென்றே சில தியேட்டர்கள் உண்டு. தியேட்டர்கள் – naz, காமெரா3 – கொஞ்சம் மட்டமாகத்தான் இருக்கும். நடுவில் இன்டர்நெட் boom ஆனபோது ஒரு நல்ல தியேட்டர் complex இருந்தது, boom முடிந்ததும் அவர்களால் சமாளிக்க முடியாமல் இந்த மட்டரக தியேட்டருக்கு போய்விட்டார்கள். ஆனால் சமீப காலமாக நல்ல தியேட்டர்களில் ஏஎம்சி, செஞ்சுரி போன்ற தியேட்டர்களில் பல பெரிய படங்கள் – சிவாஜி, தாரே ஜமீன் பர் போன்றவை – திரையிடப்படுகின்றன. எனக்கு தெரிந்து முதல் முறையாக ஃப்ரீமாண்ட் சினிடோமில் திரைஇடப்பட்டது தசாவதாரம்தான் என்று நினைக்கிறேன். நாங்கள் முதல் நாள் நைட் ஷோ போனோம். டிக்கெட் விலை சாதாரணமாக 10 டாலர். இதற்கோ 16 டாலர். தியேட்டர் houseful. இங்கே எல்லாம் சீட் நம்பர் கிடையாது. எங்கள் குடும்பம் கொஞ்சம் பெரியது – 8 டிக்கெட். ஒரே வரிசையில் சீட் கிடைக்க கொஞ்சம் ததிங்கிணத்தோம் போட்டோம். முதல் வரிசையில் கூட மக்கள் உட்கார்ந்து படம் பார்த்தார்கள். இவ்வளவு பேர் சாதாரணமாக வரமாட்டர்கள். ஏசி சரியாக ஓடாமல் ஒரே புழுக்கம் வேறு. ஆனால் எல்லாரும் இடைவேளை வரை பொறுத்திருந்து பிறகுதான் போய் தியேட்டர்காரர்களிடம் சண்டை போட்டோம். யாருக்கும் ஒரு நிமிஷம் கூட படததை மிஸ் பண்ண மனசில்லை.

ஒரு படத்தின் நோக்கம் என்ன? எம்ஜிஆர், விஜய், ரஜினி படங்களின் நோக்கம் ரசிகர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கவேண்டும், நன்றாக ஓடவேண்டும் என்பதுதான். சிவாஜிக்கு தன் நடிப்புத் திறனை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்புக்கள் நிறைய இருக்கவேண்டும். கமலுக்கோ படட்தின் ரிசல்டை விட தான் பெருமுயற்சி எடுத்திருக்கவேண்டும் என்பதுதான் முக்கியமாக இருக்கிறது. அந்த முயற்சியால் ஏதாவது உபயோகம் உண்டா இல்லையா என்ற கேள்வி அவருக்கு இரண்டாம் பட்சமாக இருக்கிறது.

தசாவதாரத்தில் நல்ல பொழுதுபோக்கு படத்திற்கான கூறுகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. விறுவிறுப்பான கதை, பிரமிக்க வைக்கும் காட்சிகள், படத்தோடு ஒட்டி இழைந்து வரும் பல்ராம் நாயுடு நகைச்சுவை, கவர்ச்சிகரமான மல்லிகா ஷெராவத், மெயின் கதையோடு அவ்வளவு சம்பந்தம் இல்லாவிட்டாலும் அசத்தும் ரங்கராஜ நம்பி காட்சிகள், நடிப்புத் திறனை வெளிப்படுத்தும் பூவராகன் காட்சிகள், வியக்க வைக்கும் கிருஷ்ணவேணி பாட்டி, பூவராகன் மேக்கப், சிரிக்க வைக்கும் ஜார்ஜ் புஷ், “கல்லை மட்டும் கண்டால்” பாட்டும் அது படமாக்கப்பட்டிருக்கும் விதமும், தாளம் போட வைக்கும் “ஓகோ சனம்” பாட்டு இவற்றை எல்லாம் 2.7 படங்களுக்கு பயன்படுத்தலாம்.

படத்தின் பலவீனம் கமலின் ஈகோதான். எம்.ஆர். ராதா ஒரு முறை சிவாஜியிடம் சொன்னாராம் – “படத்தோட முதலிலே நீ வரணும். நடுவே அப்பப்ப வரணும். கடைசியில் ஸ்ட்ராங்கா வரணும். படம் பூராவும் நீயே வரயே?” என்று. கமலின் ப்ராப்ளமும் அதுதான். விட்டால் நானே அசின் ரோலும் பண்ணுகிறேன் என்று கிளம்பிவிடுவார். (மல்லிகா ஷெராவத் ரோல் என்றால் அவருக்கு லட்டு சாப்பிடுவது போல இருக்கும் – 70களின் ஆடைக் குறைப்பு மன்னர்)

எதற்காக 10 ரோல்கள்? கதாநாயகனாக வந்தார், சரி. (அதை கூட வேறு யாராவது ஒரு இளம் கதாநாயகருக்காவது கொடுத்திருக்கலாம்). பல்ராம் நாயுடு ரோல் எடுத்துக்கொண்டார், பர்ஃபெக்ட். 10 நிமிஷம் வந்தாலும் நம்பி ரோல் படத்தின் உச்சக்கட்டம், அதையும் செய்தார், சரி. மிச்ச எல்லாம் எதற்கு? இவர் மேக்கப்புக்கு செய்த செலவுக்கு யாராவது நல்ல நடிகர்களைப் போட்டிருக்கலாம்.

சரி, தான் கறுப்பாகவும் வரமுடியும் என்று நிரூபிக்க பூவராகன் ரோலும், பாட்டி வேஷம் போட ஆசைப்பட்டதால் கிருஷ்ணவேணிப் பாட்டி ரோலும், சும்மா ஒரு ஜாலிக்காக ஜார்ஜ் புஷ் ரோலும், “ஓகோ சனம்” பாட்டு பாட அவ்தார் சிங் ரோலும் செய்தார் என்று ஒத்துக்கொள்ளலாம். அந்த வெள்ளைக்கார வில்லன் ரோலையாவது விட்டுக்கொடுத்திருக்ககூடாதா? கதைக்கு அந்த ஜப்பானிய ஷிங்கென் பாத்திரம் தேவையே இல்லையே! அந்த கலிஃபுல்லா ரோல் எதற்கு? ஏன் இப்படி சோதிக்கிறார்?

உண்மையில் தசாவதாரத்துக்கு உண்மையான முன்னோடி அஜித்தின் சிடிசன் தான். அதிலும் அஜித்துக்கு வெவ்வேறு கெட்டப்புகளில் வருவதுதான் முக்கியமாக இருந்தது. அது பொருந்துகிறதா இல்லையா என்பது இரண்டாம் பட்சம். பெரிய முகமூடிகளை அணிந்து வருவது போல் இருக்கும். இதிலும் அப்படித்தான். பல்ராம் நாயுடு, ஃப்ளெட்சர், ஷிங்கென், பாட்டி, பூவராகன், கலிஃபுல்லா, ஜார்ஜ் புஷ் எல்லாரும் ஒரு மாஸ்க் அனிந்து வருவது போல்தான் இருக்கிறது. அந்த மாஸ்க்கையும் மீறி, தனது டயலாக் டெலிவரி, பாடி லாங்வேஜ் போன்றவற்றால் அவர் நாயுடு, பாட்டி ரோல்களை நன்றாக செய்திருக்கிறார். பூவராகன் ரோலில் டயலாகாலும், உடலாலுமே அற்புதமாக நடித்து பூவராகனின் பாத்திரத்தை நாம் சந்தேகம் இல்லாமல் உணர்ந்துகொள்ள செய்திருக்கிறார். ஆனால் படத்தை விட கமல்தான் தெரிகிறார். கலைஞன் என்ற முறையில் இது அவருக்கு தோல்விதான்.

கவனியுங்கள், இது கமலின் தோல்வி. கே.எஸ். ரவிகுமாரின் தோல்வி அல்ல. ஏனென்றால் இது கமல் படம், வேறு யாரின் படமும் அல்ல.

சுருக்கமான கதை – விஞ்ஞானி கமல் ஒரு ஆபத்தான வைரஸை வில்லன்களிடமிருந்து காப்பாற்றி இந்தியாவுக்கு அனுப்பிவிடுகிறார். வில்லன்கள் அவருக்கு தீவிரவாதி பட்டம் கட்டி அவரை துரத்துகிறார்கள். சிஐஏ ஏஜன்ட் ஃப்ளெட்சரும் கவர்ச்சிக் கன்னி மல்லிகா ஷெராவத்தும் வில்லன்களுக்காக அவரை துரத்திக்கொண்டு இந்தியா வருகிறார்கள். தீவிரவாதி என்று நினைத்து லோகல் அதிகாரி பல்ராம் நாயுடுவும் அவரை துரத்துகிறார். வைரஸ் ஒரு பெருமாள் விக்ரகத்தில் மாட்டிக்கொள்கிறது. அதை தூக்கிக்கொண்டு கமலும், அவர் பின்னால் அசினும், அவர்கள் பின்னால் நாயுடுவும், ஃப்ளெட்சரும் ஓடுகிறார்கள். வழியில் தலித் தலைவர் பூவராகன், கிருஷ்ணவேணிப் பாட்டி, 7 அடி உயர கலிஃபுல்லா, பழி வாங்க வரும் ஜப்பானிய ஷிங்கென், பாடகர் அவ்தார் சிங்,  குறுக்கிடுகிறார்கள். கடைசியில் சுனாமி வந்து தமிழகத்தில் பலர் இறந்தாலும், அந்த வைரஸையும் அழித்துவிடுகிறது. கடைசியில் ஜார்ஜ் புஷ் ஷும் க்ராஃபிக்ஸில் முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதியும் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும் பாராட்ட, ஒரு விதமான சுபம்! படத்தின் முதலிலும் கடைசியிலும் நம்பியும், நம்பி காப்பாற்ற நினைத்த கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சிலையும் காட்டப்படுகிறது. கடலில் போடப்பட்ட சிலை பூமித்தட்டுகளை கொஞ்சம் நகர்த்தி 2004இல் சுனாமி வந்தது இந்த வைரஸை அழித்து மனித குலத்தை காப்பாற்றத்தானோ என்ற கேள்வியுடன் படம் முடிகிறது.

கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சிலையை கடலில் மூழ்கடித்த சோழ அரசன் கதை வைஷ்ணவ குரு பரம்பரை கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. இது இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் என்று நம்பப்படுகிறது. இந்த அரசன் ராமானுஜரையும் அவரது சிஷ்யர்களையும் கொடுமைப்படுத்தினான் என்று இந்த குரு பரம்பரை கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. (கூரத்தாழ்வாரை குருடாக்கி, ராமானுஜரை நாட்டை விட்டே துரத்தினான்). சிதம்பரத்தில் இன்றும் இருக்கும் கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சன்னதியில் இருந்த ஒரிஜினல் சிலை இவ்வாறு கடலில் வீசப்பட்டது என்று இந்த கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. வைஷ்ணவ குரு பரம்பரை கதைகளைத் தவிர வேறு ஆதாரங்கள் இல்லை என்று சொல்வார்கள்.

நம்பி பகுதிக்கு 100க்கு 100 மார்க் கொடுக்கலாம். அருமையாக படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. நம்பியின் உடம்பை துளைக்கும் காட்சிகள் நடுங்க வைத்தன. உலகத் தரம் வாய்ந்த க்ராஃபிக்ஸ் காட்சிகள்.

படத்தின் முக்கிய கதை சுவாரசியமாக இருந்தது. ராமசாமி (நாயக்கர்) ரோலுக்கு 100க்கு 75 மார்க் கொடுக்கலாம். “கடவுள் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்” வசனம் நன்றாக இருந்தது. அசின்தான் கொஞ்சம் கொடுமை.

ஃப்ளெட்சர் மேக்கப் பொருந்தவே இல்லை. படத்தின் இறுதியில்தான் மேக்கப்பை மீறி அவரது ரோலை பார்க்க முடிந்தது. யாராவது ஒரு அமெரிக்க நடிகரையே போட்டிருக்கலாம். 100க்கு 35 மார்க்.

ஜார்ஜ் புஷ் சும்மா தமாஷுக்கு சேர்க்கப்பட்ட ரோல். அவரை கொஞ்சம் முட்டாளாக சித்தரித்தது நல்ல ஐடியா. அதனால் பொருந்தாத மேக்கப் உறுத்தவில்லை. ஆனால் இந்த படத்தை வெள்ளை மாளிகைக்கு அனுப்பி பார்க்க சொன்னார்களாம். கொஞ்சம் ஓவராக இல்லை? 100க்கு 45 மார்க்.

ஜப்பானிய மேக்கப் பொருந்தவே இல்லை. utter waste. 100க்கு 0 மார்க்.

பாடகர் ரோல் எதற்காக? தேவையே இல்லை. அதுவும் குண்டு பாய்ந்ததால் அவருக்கு கான்சர் குணமாவது ரொம்ப ஓவர். “ஓகோ சனம்” பாட்டுக்காக 50 மார்க். அப்புறம் எனக்கு 25 வருஷங்களுக்கு முன் ஜெயப்ரதாவை ரொம்ப பிடிக்கும். கமலுக்கும் அப்படியே இருக்க்லாம். அதற்காக இன்னும் அவரையே போடவேண்டுமா? சிம்ரன், நயனதாரா யாரும் கிடைக்கவில்லையா?

பல்ராம் நாயுடு கலக்கிவிட்டார். கொஞ்சம் நிறுத்தி நிதானமாக பேசியதும், அவரது பாடி லாங்வேஜும் நன்றாக இருந்தன. 100க்கு 120 மார்க்.

பாட்டியை க்ளோஸப்பில் பார்த்தால் சின்ன குழந்தைகள் பயந்துவிடலாம். ஆனால் நன்றாக நடித்திருந்தார். 100க்கு 65 மார்க்.

பூவராகன் நடிப்பு அபாரம். 100க்கு 90 மார்க்.

கலிஃபுல்லா ரோல் ஒரு வேஸ்ட். 100க்கு மைனஸ் 20 மார்க்.

Himesh ரேஷமைய்யா இசை. இரண்டு பாட்டுக்கள் நினைவிருக்கின்றன. “கல்லை மட்டும் கண்டால்” சூப்பர் மெட்டு என்று சொல்லமாட்டேன். ஆனால் வரிகள் நன்றாக இருந்தன. காட்சிகள் அபாரம். “ஓகோ சனம்” நல்ல பாட்டு.

2008இல் வந்த படம். கமல், அசின், நெப்போலியன், மல்லிகா ஷெராவத், எம்.எஸ். பாஸ்கர், கே.ஆர். விஜயா, நாகேஷ், சந்தான பாரதி, பி. வாசு, சிட்டிபாபு, கவிஞர் கபிலன் நடித்திருக்கிறார்கள். கே.எஸ். ரவிகுமார் இயக்கம். Himesh ரேஷமைய்யா இசை.

இந்த படம் கலை ரீதியாக ஒரு தோல்விதான். சில சமயங்களில் தோல்விகளும் பார்க்கக்கூடியவையே. குறைகள் இருந்தாலும், கமலின் 10 வேஷ obsession உறுத்தினாலும், பாருங்கள்! This is a grand failure! I give it a B.