டாப் டென் தமிழ் படங்கள்


தமிழ் பட லிஸ்டை வைத்து ஒரு பதிவு ஓட்டுகிறேன் என்று போன பதிவில் சொல்லி இருந்தேன். லிஸ்ட் போட்டுவிட்டேன்.

தமிழில் நல்ல படங்கள் மிகக் குறைவு. நல்ல பொழுதுபோக்கு படங்கள் கூட மிக குறைவு. பொழுதுபோக்கு படம் மட்டுமே எடுத்த எம்ஜிஆரின் படங்களில் ஒரு ஆறேழுதான் நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். ஜெய்ஷங்கருக்கு ஒன்றிரண்டு தேறினால் அதிகம். ரஜினிகாந்தின் எந்த படத்தை வேற்று மொழி நண்பர்களுக்கு பார்க்க சொல்லி சிபாரிசு செய்வீர்கள்? ஒரு அமெரிக்க, ஐரோப்பிய, ஆப்பிரிக்க, சீன, ஜப்பானிய, பஞ்சாபி, மராத்தி, குஜராத்தி, தெலுகு, கன்னட, பிஹாரி, வங்காள, மலையாள நண்பருக்கு என்ன தமிழ் படம் பார்க்க வேண்டியது என்று சொல்வீர்கள்?

உண்மையில் மொழி தெரியாதவர்களுக்கு என்ன படம் சிபாரிசு செய்யலாம் என்பதுதான் நல்ல படத்துக்கு இலக்கணம். அப்படி எனக்கு தேறுவது மிக குறைவே. (பொழுதுபோக்கு படங்களை சேர்த்தாலும்).

  1. எஸ்.எஸ். வாசனின் சந்திரலேகா – பிரமாண்டத்துக்காக.
  2. எஸ். பாலச்சந்தரின் அந்த நாள் – அற்புதமான திரைக்கதை, ஒளிப்பதிவு, நடிப்பு, இயக்கம்.
  3. சிவாஜி நடித்த கப்பலோட்டிய தமிழன் – சிறந்த நடிப்பு, இசை.
  4. சிவாஜி நடித்த நவராத்திரி – சிறந்த நடிப்பு.
  5. கே. பாலச்சந்தரின் மேஜர் சந்திரகாந்த் – நல்ல கதை
  6. கே. பாலச்சந்தர், ரஜினிகாந்தின் தில்லுமுல்லு – அருமையான நகைச்சுவைப் படம். தேங்காய் கிழி கிழி என்று கிழித்துவிட்டார்.
  7. கே. பாலச்சந்தரின் தண்ணீர் தண்ணீர் – ஒரு உண்மையான கதை, நல்ல நடிப்பு.
  8. மணிரத்னம், கமலின் நாயகன் – நல்ல திரைக்கதை, நடிப்பு, இசை.
  9. கமலின் மைக்கேல் மதன காமராஜன் – அருமையான நகைச்சுவைப் படம். கிரேசி மோகனுக்கு ஒரு ஜே!
  10. கமலின் தேவர் மகன் – நல்ல திரைக்கதை, நடிப்பு.

Honourable Mention என்று கொஞ்சம் தேறும்.

  1. எஸ்.எஸ். வாசனின் அபூர்வ சகோதரர்கள் – நல்ல மசாலா.
  2. கலைஞர், சிவாஜியின் பராசக்தி, மனோகரா – தமிழ் புரியாவிட்டால் இவற்றை பார்ப்பது கஷ்டம். நல்ல வசனங்கள், நடிப்பு.
  3. எம்ஜிஆரின் நாடோடி மன்னன் – நல்ல மசாலா
  4. சிவாஜியின் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் – மிகை நடிப்பின் சிறந்த பிரதிநிதி
  5. பானுமதியின் அன்னை – நல்ல நடிப்பு
  6. கே. பாலச்சந்தரின் பாமா விஜயம் – சிரிக்கலாம்.
  7. சோவின் முகமது பின் துக்ளக்- தமிழின் ஒரே சடையர்
  8. சிவாஜி நடித்த கெளரவம் – நல்ல நடிப்பு.
  9. மகேந்திரன், ரஜினிகாந்தின் முள்ளும் மலரும் – நல்ல கதை, நடிப்பு
  10. மணிரத்னம், ரஜினிகாந்தின் தளபதி – எனக்கு மகாபாரதப் பித்து அதிகம்.
  11. கமலின் பஞ்சதந்திரம் – சிரிக்கலாம்.

எனக்கு இப்போது நினைவு வராத படங்களையும் சேர்த்தால் என்ன ஒரு 25-30 நல்ல படம் தேறுமா? கிட்டத்தட்ட எண்பது வருஷமாக தமிழ் படங்கள் எடுக்கப்படுகின்றன. ஆயிரம் படமாவது வந்திருக்கும். வருஷத்துக்கு ஒரு படமாவது தேறினால் கூட ஒரு என்பது படம் வந்திருக்க வேண்டாமா? நல்ல தமிழ் படங்கள் வருவது ஏன் இவ்வளவு அபூர்வமாக இருக்கிறது?

தொகுப்பு இடம் பெறும் பக்கம்: லிஸ்ட்கள்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
டாப் டென் உலக சினிமா
கமலுக்கு பிடித்த தமிழ் திரைக்கதைகள்
நடிகர் சூர்யாவுக்கு பிடித்த படங்கள்
பிரகாஷ் ராஜுக்கு பிடித்த பத்து படங்களைப் பற்றி நான், அவற்றைப் பற்றி கிருஷ்ணமூர்த்தி
பாரதிராஜாவுக்கு பிடித்த பத்து படங்கள்
அஞ்சும் ராஜாபலியின் பிடித்த படங்கள் லிஸ்ட்
NCERT பாடப் புத்தகத்தில் இடம் பெறும் படங்கள்

விமர்சனங்கள்:
அந்த நாள், அந்த நாள் – சாரதாவின் அறிமுகம், அந்த நாள் ரிலீஸ் ஆனபோது
அன்னை
சந்திரலேகா
கப்பலோட்டிய தமிழன்
மேஜர் சந்திரகாந்த்
மனோகரா, விகடன் விமர்சனம்
முகமது பின் துக்ளக், விகடன் விமர்சனம்
நாடோடி மன்னன், விகடன் விமர்சனம்
பராசக்தி, பராசக்தி – நீதிமன்ற வசனம்

நவராத்திரி II


பார்த்தி என்ற நண்பர் (மனிதர் யாரென்று தெரியாவிட்டாலும் இந்த மாதிரி படங்களை பார்க்க வழி செய்பவர் நண்பர்தான்) நவராத்திரி படத்தை இண்டர்நெட்டில் பார்க்க வழி செய்திருக்கிறார். ஏதாவது காப்பிரைட் ப்ராப்ளம் வந்து அவர் எடுப்பதற்குள் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்!

நவராத்திரி (Navaraatthiri)


முன்னால் இந்த ப்ரோக்ராமில் வந்த படம். இந்த முறை விகடனில் வந்த விமர்சனம் கீழே. நானும் எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்…

தன்னைப் பெண் பார்க்க மறுநாள் வரப் போகிறவன் தன் காதலன்தான் என்ற உண்மையை அறியாத பெண் ஒருத்தி, நவராத்திரி அன்று முதல் நாள் இரவு, வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுகிறாள். அதன் பின்னர், ஒன்பது இரவுகளில் ஒன்பது மனிதர்களைச் சந்திக்கிறாள். ஒவ்வொரு மனித ரும் ஒவ்வொரு ரகம், ஒவ்வொரு விதம்! நவரசங்களின் பிரதிநிதிகளாக ஒன்பது பேரைச் சந்தித்துப் புதுப்புது அனுபவங்களைப் பெறும் அந்தப் பெண், இறுதியில் தன் காதலனை அடைகிறாள்.

சேகர்: கதையே புதுமையானது, இல்லையா சந்தர்?

சந்தர்: தமிழ்ப் படங்களில் இது வரை கையாளப்படாத பிளாட். சிவாஜி கணேசனின் நடிப்புத் திறமையை வெளிக்காட்ட சிறந்த பாத்திரங்கள்.

சேகர்: ஆமாம் சந்தர், அவருடைய நூறாவது படமாம் இது! நடிப்பின் சிகரத்தையே தொட்டு விட்டார் இந்தப் படத்தில். ஒவ்வொரு ரஸத்தின் பிரதிநிதியாகத் தோன்றும்போதும், அந்த நபராகவே மாறி, தனித் தனியாக நிற்கிறார். இப்படி ஓர் உயர்ந்த நடிப்பைப் பார்ப்பதே அபூர்வம்தான்.

சந்தர்: யூ ஆர் ரைட் சேகர்! நடிப்பில் அவருக்கு ஈடு கொடுத்திருக்கிறார் சாவித்திரி.

சேகர்: நோ! நான் ஒப்புக்கொள்ளமாட்டேன்.

சந்தர்: என்னது?

சேகர்: ஆமாம், ஏதாவது குறைந்தால்தானே ஈடு கொடுப்பதற்கு? சிவாஜிக்கு இணையாகவே நடித்திருக்கிறார் சாவித்திரி. இந்த இருவரிடமும் நடிப்பின் இலக்கணத்தையே இந்தப் படத்தில் காண முடிகிறது.

சந்தர்: அதிலும், அந்தக் கடைசி காட்சியில் இருவரும் பேசாமல் நடித்திருப்பது…

சேகர்: ‘பிரிந்தவர் கூடினால் பேசவும் வேண்டுமோ’ என்ற தத்துவத்திற்கு நடிப்பின் மூலம் விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

சந்தர்: ஒன்பது பாத்திரங்களில் உனக்கு எந்தப் பாத்திரம் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது சேகர்?

சேகர்: அப்படியெல்லாம் தனித்துச் சொல்லமுடியாது. அப்புறம் வரிசைப்படுத்திச் சொல்லு என்று கேட்பாய் போலிருக்கிறதே… எல்லாமே சிறப்புதான்! ஆனால், ஒன்றிரண்டு பாத்திரங்களில் அந்தந்த தன்மை தெளிவாக்கப்படவில்லை என்று தோன்றுகிறது.

சந்தர்: எதைக் குறிப்பிடுகிறாய்?

சேகர்: ‘பயம்’ பாத்திரம் வந்தபோது, அவன் பயந்தாங்கொள்ளியாக இல்லை. அவனைக் கண்டு கதாநாயகிதான் பயப்படுகிறாள். அதேபோல், அருவருப்பின்போது, அந்தப் பாத்திரம் அருவருப்பு உணர்ச்சியை அடையவில்லை; அதைப் பார்க்கும் நாம்தான் அந்த உணர்ச்சியை அடைகிறோம். கூடவே, கொஞ்சம் பாட்டு களிலும் கவனம் செலுத்தியிருக்க வேண்டும்.

சந்தர்: ஏன், பயித்தியக்கார ஆசுபத்திரி கதம்பப் பாட்டு பிடிக்கவில்லையா உனக்கு?

சேகர்: அது தனி! அந்தக் காட்சியில் வயிறு குலுங்கச் சிரிக்கலாம்.

சந்தர்: தெருக் கூத்தை ரசித் தாயா?

சேகர்: நல்ல கேள்வி, போ! அசல் தெருக்கூத்தையே கண் முன் காட்டிவிட்டார்கள். படத்தின் சிறப்பு அம்சங்களில் ஒன்றாயிற்றே அது!

சுந்தர்: யெஸ்! இப்படிப் பல சிறப்பு அம்சங்கள் இதில் உண்டு. எல்லாவற்றுக்கும் சிகரம், கடைசியில் வரும் பேசாத காட்சி!

சேகர்: கரெக்ட்! பேசாதவர்கள் பேசிச் சிரித்த பிறகு வரும் காட்சிகளில் நடந்துகொள்ளும் நடிப்பை, சிலர் விரசம் என்று கூடக் கூறலாம். ஆனால், அப்படிக் கூறுகிறவர்கள் கூட, அதுவரை உள்ள சிறப்புக்காக இந்தப் படத்தை இன்னொரு முறை பார்க்கலாம்.

மோட்டார் சுந்தரம் பிள்ளை (Motor Sundaram Pillai)


சில நாட்களுக்கு முன்னால் இந்த ப்ரோகிராமில் பார்த்த படம். சாரதா/ப்ளம் ஆகியோரின் சில கடிதங்களால் நினைவு வந்தது.

1966இல் வந்த படம். ஜெமினி தயாரிப்பு. இயக்குனர் ஆனந்தவிகடன் ஆசிரியரான பாலசுப்ரமணியம் என்று நினைக்கிறேன். டைட்டில்களில் “பாலு” என்று போட்டிருந்தார்கள். அவர் இயக்கிய முதல் படமாம். சிவாஜியைத் தவிர, சௌகார் ஜானகி, மணிமாலா, முத்தையா(விவரத்துக்கு நன்றி, சாரதா), ஜெயலலிதா, காஞ்சனா, சிவகுமார், ரவிச்சந்திரன், நாகேஷ், எஸ். ராமாராவ், மேஜர் சுந்தரராஜன், நாகையா, சச்சு என்று ஒரு நட்சத்திரப் பட்டாளமே நடித்திருக்கிறது. இசை எம்எஸ்வி. நன்றாக ஓடியிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நிச்சயமாக தெரியவில்லை.

நவராத்திரியில் சிவாஜிக்கு ஒரு டாக்டர் வேஷம் உண்டு. அந்த நடிப்பை இங்கே மீண்டும் உபயோகப்படுத்தி இருக்கிறார். ஒரு சாந்தமான, அன்பான (பெரிய) குடும்பத் தலைவன். 9 குழந்தைகள். கதையின் ஆரம்பத்தில் சௌகார் மீண்டும் கர்ப்பம் வேறு. பெரிய பணக்காரர். பட்டணத்தில் ஃபாக்டரி. ஒரு சிறு நகரத்தில் (காலேஜ் எல்லாம் இருக்கிறது) குடும்பம். வார இறுதியில் மட்டும் வீட்டுக்கு வருவார். அவரது வரவை எதிர்பார்த்திருக்கும் பிள்ளைகள். கொஞ்சம் அசடான அக்கா பையன் தான் வீட்டின் ஆண் பிள்ளை. திருமணமாகி இன்னும் கணவன் வீட்டுக்கு போகாத முதல் பெண் காஞ்சனா. காலேஜில் படிக்கும் இரண்டு பெண்கள், அதில் ஒன்று ஜெ. (ஜெ வேறு எந்தப் படத்திலாவது சிவாஜிக்கு மகளாக நடித்திருக்கிறாரா?) அவர்கள் இருவருக்கும் காதல். ஜெ காதலிப்பது லோகல் காலேஜ் ப்ரின்சிபல் மகன் ரவிச்சந்திரனை. இரண்டாவது பெண் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் பையனான காலேஜ் ப்ரொஃபஸரை காதலிக்கிறாள். காதலுக்கு பச்சை கொடி காட்டும் குடும்பங்கள். நிச்சயதார்த்தத்தின்போது சிவாஜிக்கு இன்னொரு மனைவியும் குடும்பமும் இருப்பது தெரியவருகிறது. ஊர் பெரிய மனிதனுக்கு இருக்கும் ஒழுக்க குறைவால் ஷாக்காகும் எல்லாரும் நிச்சயதார்த்தத்தை நிறுத்திவிட, சௌகார் கிடைத்தது சான்ஸ் என்று அழ ஆரம்பிக்க, கடைசியில் சிவாஜி சௌகாரின் தங்கை மணிமாலாவைத்தான் சௌகார் இறந்துவிட்டார் என்று நினத்து கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டது தெரிகிறது. இரண்டு குடும்பங்களும் ஒன்று சேர்ந்து, நின்று போன கல்யாணங்கள் நடக்க, சுபம்!

பாட்டுக்கள் சூப்பர். எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாட்டு “மனமே முருகனின் மயில்வாகனம்”தான். பாடியது ராதா ஜெயலக்ஷ்மி. எழுதியது பத்மஸ்ரீ கொத்தமங்கலம் சுப்பு. கொத்தமங்கலம் சுப்பு ஜெமினி பிக்சர்ஸை தூக்கிப் பிடித்த ஒரு தூண். அவர் பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றவர் என்பதை இப்போதுதான் தெரிந்துகொண்டேன். 4 வரிகள்தான், எல்லா வரிகளையும் தருகிறேன்.
மனமே முருகனின் மயில் வாகனம் – என்
மாந்தளிர் மேனி குகனாலயம்
குரலே செந்தூரின் கோவில் மணி – அதில்
குகனே ஷண்முகனே என்றொலி கூவு நீ

சில சினிமா பாட்டுக்கள் பொதுவாக புழங்கும் பக்தி பாடல்களை விட என் மனதை தொடுகின்றன. ‘மனம் கனிந்தருள் வேல்முருகா”, “சுந்தரி சௌந்தரி நிரந்தரியே”, “ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம்”, “முருகா முருகா முருகா வருவாய் மயில் மீதினிலே”, “மாசறு பொன்னே வருக”, இந்த பாட்டுகளுக்கும் “கற்பனை என்றாலும் கற்சிலை என்றாலும்”, “கற்பகவல்லி நின் பொற்பதங்கள் துதித்தேன்”, “ஓம் சக்தி ஓம் சக்தி ஓம்” போன்ற பாட்டுகளுக்கும் என் மனதில் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. உண்மையை சொல்லப் போனால் “டகுடகு டிகுடிகு டங்கு டிங்குகு” போன்ற வரிகள் வரும் கந்த சஷ்டி கவசத்தை விட இவற்றையே நான் விரும்புகிறேன். (இப்படி எழுதியதற்காக என் அம்மா என்னை மன்னிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் அம்மா, காலையில் கந்த சஷ்டி கவசம் சொன்ன பிறகுதான் காப்பி என்று நீ சொன்ன நாட்களையும் நான் மறக்கவில்லை. :-))

“குபுகுபு நான் எஞ்சின்” ஒரு துள்ளலான பாட்டு. ஏ.எல். ராகவனின் கலக்கலான குரல் நாகேஷுக்கு (ஜெமினிக்கும்) நன்றாக பொருந்துகிறது. எல்.ஆர். ஈஸ்வரி இணைந்து பாடியது. “எதிரில் வந்தது பொண்ணு” என்றும் ஒரு ஏ.எல். ராகவன் பாட்டு உண்டு.

“காத்திருந்த கண்களே” பி.பி. ஸ்ரீனிவாசும், சுசீலாவும் பாடிய இனிமையான பாட்டு. எழுதியது கண்ணதாசன். ரவிசந்திரனும், ஜெயும் சாத்தனூர் அணைக்கட்டில் பாடுவார்கள். இந்த அணைக்கட்டு இன்னும் அழகாகத்தான் இருக்கிறதா? தெரிந்தவர்கள் எழுதுங்களேன்!

“துள்ளி துள்ளி விளையாட துடிக்குது மனசு” சுசீலா, எல்.ஆர். ஈஸ்வரி, சூலமங்கலம் ராஜலக்ஷ்மி இணைந்து பாடும் ஒரு நல்ல பாட்டு.

இதைத் தவிர “காதல் என்றால் என்ன” என்றும் ஒரு பாட்டு உண்டு.

பல பாடல்களை இங்கே கேட்கலாம்.

சிவகுமார் இப்போதும் இளமையானவர்தான். ஆனால் இதிலே உண்மையிலேயே காலேஜில் படிக்கும் பையன் போல இருந்தார். பார்த்ததும் நானும் என் மனைவியும் சிரித்துவிட்டோம்!

சிவாஜி இதிலே மிகவும் அடக்கி வாசித்திருப்பார். கடைசி காட்சியில் தான் மணிமாலாவை கல்யாணம் செய்து கொண்ட காட்சியிலேதான் கொஞ்சம் நடித்துப் பார்ப்பார். தான் 25 வருஷங்களாக பட்ட நரக வேதனையை விவரிக்கும் வசனத்தில்தான் நான் சிரித்துவிட்டேன். அந்த 25 வருஷங்களில் சௌகாருக்கு ஒன்பதோ பத்தோ குழந்தைகள், மணிமாலாவுக்கு நாலோ ஐந்தோ. ஆனால் இவருக்கு நரக வேதனையாம். இவரது சொர்க்கம் எப்படி இருந்திருக்குமோ?

நாகேஷின் நகைச்சுவை பகுதி துப்பறியும் சாம்புவிலிருந்து inspire ஆனது. சாம்புவைப் போலவே இவரும் ஏதாவது செய்யப் போய் திருடர்கள் அகப்பட்டுக்கொள்வார்கள். சிரிக்கும்படி இருந்தது.

நல்ல குடுமப்ப் படம். அருமையான பாட்டுக்கள். நல்ல நகைச்சுவை. சிவாஜியின் மிருதுவான நடிப்பு. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

தசாவதாரம் (Dasavatharam)


Hello Partnerஇலிருந்து எல்லாம் இன்ப மயத்திற்கு போய் அங்கிருந்து தசாவதாரத்துக்கு வந்துவிட்டேன். Hello Partner ஜுரம் முடிவதற்குள் நவராத்திரி படத்துக்கும் விமரிசனம் எழுதினாலும் எழுதுவேன், you have been warned.

நாங்கள் வசிக்கும் சான் ஃப்ரான்சிஸ்கோ பகுதியில் இந்தியப் படங்களை திரையிடுவதற்கென்றே சில தியேட்டர்கள் உண்டு. தியேட்டர்கள் – naz, காமெரா3 – கொஞ்சம் மட்டமாகத்தான் இருக்கும். நடுவில் இன்டர்நெட் boom ஆனபோது ஒரு நல்ல தியேட்டர் complex இருந்தது, boom முடிந்ததும் அவர்களால் சமாளிக்க முடியாமல் இந்த மட்டரக தியேட்டருக்கு போய்விட்டார்கள். ஆனால் சமீப காலமாக நல்ல தியேட்டர்களில் ஏஎம்சி, செஞ்சுரி போன்ற தியேட்டர்களில் பல பெரிய படங்கள் – சிவாஜி, தாரே ஜமீன் பர் போன்றவை – திரையிடப்படுகின்றன. எனக்கு தெரிந்து முதல் முறையாக ஃப்ரீமாண்ட் சினிடோமில் திரைஇடப்பட்டது தசாவதாரம்தான் என்று நினைக்கிறேன். நாங்கள் முதல் நாள் நைட் ஷோ போனோம். டிக்கெட் விலை சாதாரணமாக 10 டாலர். இதற்கோ 16 டாலர். தியேட்டர் houseful. இங்கே எல்லாம் சீட் நம்பர் கிடையாது. எங்கள் குடும்பம் கொஞ்சம் பெரியது – 8 டிக்கெட். ஒரே வரிசையில் சீட் கிடைக்க கொஞ்சம் ததிங்கிணத்தோம் போட்டோம். முதல் வரிசையில் கூட மக்கள் உட்கார்ந்து படம் பார்த்தார்கள். இவ்வளவு பேர் சாதாரணமாக வரமாட்டர்கள். ஏசி சரியாக ஓடாமல் ஒரே புழுக்கம் வேறு. ஆனால் எல்லாரும் இடைவேளை வரை பொறுத்திருந்து பிறகுதான் போய் தியேட்டர்காரர்களிடம் சண்டை போட்டோம். யாருக்கும் ஒரு நிமிஷம் கூட படததை மிஸ் பண்ண மனசில்லை.

ஒரு படத்தின் நோக்கம் என்ன? எம்ஜிஆர், விஜய், ரஜினி படங்களின் நோக்கம் ரசிகர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கவேண்டும், நன்றாக ஓடவேண்டும் என்பதுதான். சிவாஜிக்கு தன் நடிப்புத் திறனை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்புக்கள் நிறைய இருக்கவேண்டும். கமலுக்கோ படட்தின் ரிசல்டை விட தான் பெருமுயற்சி எடுத்திருக்கவேண்டும் என்பதுதான் முக்கியமாக இருக்கிறது. அந்த முயற்சியால் ஏதாவது உபயோகம் உண்டா இல்லையா என்ற கேள்வி அவருக்கு இரண்டாம் பட்சமாக இருக்கிறது.

தசாவதாரத்தில் நல்ல பொழுதுபோக்கு படத்திற்கான கூறுகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. விறுவிறுப்பான கதை, பிரமிக்க வைக்கும் காட்சிகள், படத்தோடு ஒட்டி இழைந்து வரும் பல்ராம் நாயுடு நகைச்சுவை, கவர்ச்சிகரமான மல்லிகா ஷெராவத், மெயின் கதையோடு அவ்வளவு சம்பந்தம் இல்லாவிட்டாலும் அசத்தும் ரங்கராஜ நம்பி காட்சிகள், நடிப்புத் திறனை வெளிப்படுத்தும் பூவராகன் காட்சிகள், வியக்க வைக்கும் கிருஷ்ணவேணி பாட்டி, பூவராகன் மேக்கப், சிரிக்க வைக்கும் ஜார்ஜ் புஷ், “கல்லை மட்டும் கண்டால்” பாட்டும் அது படமாக்கப்பட்டிருக்கும் விதமும், தாளம் போட வைக்கும் “ஓகோ சனம்” பாட்டு இவற்றை எல்லாம் 2.7 படங்களுக்கு பயன்படுத்தலாம்.

படத்தின் பலவீனம் கமலின் ஈகோதான். எம்.ஆர். ராதா ஒரு முறை சிவாஜியிடம் சொன்னாராம் – “படத்தோட முதலிலே நீ வரணும். நடுவே அப்பப்ப வரணும். கடைசியில் ஸ்ட்ராங்கா வரணும். படம் பூராவும் நீயே வரயே?” என்று. கமலின் ப்ராப்ளமும் அதுதான். விட்டால் நானே அசின் ரோலும் பண்ணுகிறேன் என்று கிளம்பிவிடுவார். (மல்லிகா ஷெராவத் ரோல் என்றால் அவருக்கு லட்டு சாப்பிடுவது போல இருக்கும் – 70களின் ஆடைக் குறைப்பு மன்னர்)

எதற்காக 10 ரோல்கள்? கதாநாயகனாக வந்தார், சரி. (அதை கூட வேறு யாராவது ஒரு இளம் கதாநாயகருக்காவது கொடுத்திருக்கலாம்). பல்ராம் நாயுடு ரோல் எடுத்துக்கொண்டார், பர்ஃபெக்ட். 10 நிமிஷம் வந்தாலும் நம்பி ரோல் படத்தின் உச்சக்கட்டம், அதையும் செய்தார், சரி. மிச்ச எல்லாம் எதற்கு? இவர் மேக்கப்புக்கு செய்த செலவுக்கு யாராவது நல்ல நடிகர்களைப் போட்டிருக்கலாம்.

சரி, தான் கறுப்பாகவும் வரமுடியும் என்று நிரூபிக்க பூவராகன் ரோலும், பாட்டி வேஷம் போட ஆசைப்பட்டதால் கிருஷ்ணவேணிப் பாட்டி ரோலும், சும்மா ஒரு ஜாலிக்காக ஜார்ஜ் புஷ் ரோலும், “ஓகோ சனம்” பாட்டு பாட அவ்தார் சிங் ரோலும் செய்தார் என்று ஒத்துக்கொள்ளலாம். அந்த வெள்ளைக்கார வில்லன் ரோலையாவது விட்டுக்கொடுத்திருக்ககூடாதா? கதைக்கு அந்த ஜப்பானிய ஷிங்கென் பாத்திரம் தேவையே இல்லையே! அந்த கலிஃபுல்லா ரோல் எதற்கு? ஏன் இப்படி சோதிக்கிறார்?

உண்மையில் தசாவதாரத்துக்கு உண்மையான முன்னோடி அஜித்தின் சிடிசன் தான். அதிலும் அஜித்துக்கு வெவ்வேறு கெட்டப்புகளில் வருவதுதான் முக்கியமாக இருந்தது. அது பொருந்துகிறதா இல்லையா என்பது இரண்டாம் பட்சம். பெரிய முகமூடிகளை அணிந்து வருவது போல் இருக்கும். இதிலும் அப்படித்தான். பல்ராம் நாயுடு, ஃப்ளெட்சர், ஷிங்கென், பாட்டி, பூவராகன், கலிஃபுல்லா, ஜார்ஜ் புஷ் எல்லாரும் ஒரு மாஸ்க் அனிந்து வருவது போல்தான் இருக்கிறது. அந்த மாஸ்க்கையும் மீறி, தனது டயலாக் டெலிவரி, பாடி லாங்வேஜ் போன்றவற்றால் அவர் நாயுடு, பாட்டி ரோல்களை நன்றாக செய்திருக்கிறார். பூவராகன் ரோலில் டயலாகாலும், உடலாலுமே அற்புதமாக நடித்து பூவராகனின் பாத்திரத்தை நாம் சந்தேகம் இல்லாமல் உணர்ந்துகொள்ள செய்திருக்கிறார். ஆனால் படத்தை விட கமல்தான் தெரிகிறார். கலைஞன் என்ற முறையில் இது அவருக்கு தோல்விதான்.

கவனியுங்கள், இது கமலின் தோல்வி. கே.எஸ். ரவிகுமாரின் தோல்வி அல்ல. ஏனென்றால் இது கமல் படம், வேறு யாரின் படமும் அல்ல.

சுருக்கமான கதை – விஞ்ஞானி கமல் ஒரு ஆபத்தான வைரஸை வில்லன்களிடமிருந்து காப்பாற்றி இந்தியாவுக்கு அனுப்பிவிடுகிறார். வில்லன்கள் அவருக்கு தீவிரவாதி பட்டம் கட்டி அவரை துரத்துகிறார்கள். சிஐஏ ஏஜன்ட் ஃப்ளெட்சரும் கவர்ச்சிக் கன்னி மல்லிகா ஷெராவத்தும் வில்லன்களுக்காக அவரை துரத்திக்கொண்டு இந்தியா வருகிறார்கள். தீவிரவாதி என்று நினைத்து லோகல் அதிகாரி பல்ராம் நாயுடுவும் அவரை துரத்துகிறார். வைரஸ் ஒரு பெருமாள் விக்ரகத்தில் மாட்டிக்கொள்கிறது. அதை தூக்கிக்கொண்டு கமலும், அவர் பின்னால் அசினும், அவர்கள் பின்னால் நாயுடுவும், ஃப்ளெட்சரும் ஓடுகிறார்கள். வழியில் தலித் தலைவர் பூவராகன், கிருஷ்ணவேணிப் பாட்டி, 7 அடி உயர கலிஃபுல்லா, பழி வாங்க வரும் ஜப்பானிய ஷிங்கென், பாடகர் அவ்தார் சிங்,  குறுக்கிடுகிறார்கள். கடைசியில் சுனாமி வந்து தமிழகத்தில் பலர் இறந்தாலும், அந்த வைரஸையும் அழித்துவிடுகிறது. கடைசியில் ஜார்ஜ் புஷ் ஷும் க்ராஃபிக்ஸில் முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதியும் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும் பாராட்ட, ஒரு விதமான சுபம்! படத்தின் முதலிலும் கடைசியிலும் நம்பியும், நம்பி காப்பாற்ற நினைத்த கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சிலையும் காட்டப்படுகிறது. கடலில் போடப்பட்ட சிலை பூமித்தட்டுகளை கொஞ்சம் நகர்த்தி 2004இல் சுனாமி வந்தது இந்த வைரஸை அழித்து மனித குலத்தை காப்பாற்றத்தானோ என்ற கேள்வியுடன் படம் முடிகிறது.

கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சிலையை கடலில் மூழ்கடித்த சோழ அரசன் கதை வைஷ்ணவ குரு பரம்பரை கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. இது இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் என்று நம்பப்படுகிறது. இந்த அரசன் ராமானுஜரையும் அவரது சிஷ்யர்களையும் கொடுமைப்படுத்தினான் என்று இந்த குரு பரம்பரை கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. (கூரத்தாழ்வாரை குருடாக்கி, ராமானுஜரை நாட்டை விட்டே துரத்தினான்). சிதம்பரத்தில் இன்றும் இருக்கும் கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சன்னதியில் இருந்த ஒரிஜினல் சிலை இவ்வாறு கடலில் வீசப்பட்டது என்று இந்த கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. வைஷ்ணவ குரு பரம்பரை கதைகளைத் தவிர வேறு ஆதாரங்கள் இல்லை என்று சொல்வார்கள்.

நம்பி பகுதிக்கு 100க்கு 100 மார்க் கொடுக்கலாம். அருமையாக படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. நம்பியின் உடம்பை துளைக்கும் காட்சிகள் நடுங்க வைத்தன. உலகத் தரம் வாய்ந்த க்ராஃபிக்ஸ் காட்சிகள்.

படத்தின் முக்கிய கதை சுவாரசியமாக இருந்தது. ராமசாமி (நாயக்கர்) ரோலுக்கு 100க்கு 75 மார்க் கொடுக்கலாம். “கடவுள் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்” வசனம் நன்றாக இருந்தது. அசின்தான் கொஞ்சம் கொடுமை.

ஃப்ளெட்சர் மேக்கப் பொருந்தவே இல்லை. படத்தின் இறுதியில்தான் மேக்கப்பை மீறி அவரது ரோலை பார்க்க முடிந்தது. யாராவது ஒரு அமெரிக்க நடிகரையே போட்டிருக்கலாம். 100க்கு 35 மார்க்.

ஜார்ஜ் புஷ் சும்மா தமாஷுக்கு சேர்க்கப்பட்ட ரோல். அவரை கொஞ்சம் முட்டாளாக சித்தரித்தது நல்ல ஐடியா. அதனால் பொருந்தாத மேக்கப் உறுத்தவில்லை. ஆனால் இந்த படத்தை வெள்ளை மாளிகைக்கு அனுப்பி பார்க்க சொன்னார்களாம். கொஞ்சம் ஓவராக இல்லை? 100க்கு 45 மார்க்.

ஜப்பானிய மேக்கப் பொருந்தவே இல்லை. utter waste. 100க்கு 0 மார்க்.

பாடகர் ரோல் எதற்காக? தேவையே இல்லை. அதுவும் குண்டு பாய்ந்ததால் அவருக்கு கான்சர் குணமாவது ரொம்ப ஓவர். “ஓகோ சனம்” பாட்டுக்காக 50 மார்க். அப்புறம் எனக்கு 25 வருஷங்களுக்கு முன் ஜெயப்ரதாவை ரொம்ப பிடிக்கும். கமலுக்கும் அப்படியே இருக்க்லாம். அதற்காக இன்னும் அவரையே போடவேண்டுமா? சிம்ரன், நயனதாரா யாரும் கிடைக்கவில்லையா?

பல்ராம் நாயுடு கலக்கிவிட்டார். கொஞ்சம் நிறுத்தி நிதானமாக பேசியதும், அவரது பாடி லாங்வேஜும் நன்றாக இருந்தன. 100க்கு 120 மார்க்.

பாட்டியை க்ளோஸப்பில் பார்த்தால் சின்ன குழந்தைகள் பயந்துவிடலாம். ஆனால் நன்றாக நடித்திருந்தார். 100க்கு 65 மார்க்.

பூவராகன் நடிப்பு அபாரம். 100க்கு 90 மார்க்.

கலிஃபுல்லா ரோல் ஒரு வேஸ்ட். 100க்கு மைனஸ் 20 மார்க்.

Himesh ரேஷமைய்யா இசை. இரண்டு பாட்டுக்கள் நினைவிருக்கின்றன. “கல்லை மட்டும் கண்டால்” சூப்பர் மெட்டு என்று சொல்லமாட்டேன். ஆனால் வரிகள் நன்றாக இருந்தன. காட்சிகள் அபாரம். “ஓகோ சனம்” நல்ல பாட்டு.

2008இல் வந்த படம். கமல், அசின், நெப்போலியன், மல்லிகா ஷெராவத், எம்.எஸ். பாஸ்கர், கே.ஆர். விஜயா, நாகேஷ், சந்தான பாரதி, பி. வாசு, சிட்டிபாபு, கவிஞர் கபிலன் நடித்திருக்கிறார்கள். கே.எஸ். ரவிகுமார் இயக்கம். Himesh ரேஷமைய்யா இசை.

இந்த படம் கலை ரீதியாக ஒரு தோல்விதான். சில சமயங்களில் தோல்விகளும் பார்க்கக்கூடியவையே. குறைகள் இருந்தாலும், கமலின் 10 வேஷ obsession உறுத்தினாலும், பாருங்கள்! This is a grand failure! I give it a B.

அவார்டா கொடுக்கறாங்க?


 

தமிழில் ப்ளாக் எழுதுவது இவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. பல தமிழ் ப்ளாக்-களை படித்திருக்கிறேன். ஜெயமோகனின் ப்ளாகை தவறாமல் படிக்கிறேன். அதனால்தானோ என்னவோ, தமிழில் ப்ளாக் எழுதுவது சுலபமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். எப்படி தமிழ் எழுத்துக்களை ப்ளாக்-இல் கொண்டு வருவது என்று தெரியாமல் கஷ்டப்பட்டேன். ஜெயமோகன் சுரதா.காம் என்ற ஒரு தளத்தில் உள்ள தமிழ் எழுதும் கருவிகளைப் பற்றி சொன்னார். இன்னும் சரியாகப் பழகவில்லை. (இப்போது ஓரளவு பழகிவிட்டேன். கூகிள் தளத்தை பயன்படுத்துகிறேன்.) கொஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கிறது.

“அவார்டா கொடுக்கறாங்க?” என்ற வசனம் தமிழ் சினிமாக்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. வசூல் ராஜா MBBS படத்தில் கமல் நாகேஷிடம் டாக்டராக நடிப்பார். அவருடைய “ஆஸ்பத்திரியில்” கையில் கட்டுடன் ஒருவர் நாகேஷிடம் ஆ ஊ என்று துடிப்பார். நாகேஷ் அந்தப் பக்கம் போனதும் கமல் “என்னாடா கையில கட்டோட ஹார்ட் அட்டாக் வந்தது போல் நடிக்கிறியா? என்னா, அவார்டா கொடுக்கறாங்க?” என்று பாய்வார். தமிழ் படங்களின் நடிப்பவர்கள் முக்கால்வாசி பேர் என்னவோ அவார்ட் கிடைப்பது போல் மிகைப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பையே நல்ல நடிப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். அந்தக் காலத்து சிவாஜியிலிருந்து இன்றைய வடிவேலு முதல் இதைக் காணலாம்.

ஆனால் எனக்கு பழைய தமிழ் படங்கள் மிகவும் பிடிக்கும். சிறு வயதில் சினிமாக்களைத் தவிர வேறு பெரிய பொழுதுபோக்கு இல்லாமல் டென்ட்டுக் கொட்டாயில் படம் எப்போது மாறும், அப்பாவும் அம்மாவும் இந்த படத்தைப் பார்க்க காசு தருவார்களா என்று தவித்த காலங்கள் இன்றும் மறக்காததால் இருக்கலாம். என்னுடைய 15, 16, 17 வயதில், தனியாக மொட்டை மாடியில் சென்னை-1 ரேடியோ ஸ்டேஷனில் இரவு பத்திலிருந்து பதினொன்று மணி வரைக்கும் பழைய தமிழ் பாடல்களைக் கேட்டு மயங்கிய போது இந்த பாட்டு வந்த படத்தை எப்போதாவது பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றிய காலங்கள் இன்றும் நெஞ்சில் பசுமையாக இருப்பதால் இருக்கலாம். கல்யாணம் ஆவதற்கு முன் தனியாக அமெரிக்காவில் இருந்த நாட்களில் பழைய தமிழ் பட காசெட்டுகள் பக்கத்தில் “மெயில் பாக்” என்ற கடையில் சுலபமாக கிடைத்ததும், அதைப் பார்க்க நேரமும் இருந்து, தமிழுடன் சினிமாவைத் தவிர வேறு எந்த தொடர்பும் இல்லாமல் இருந்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

எனக்கு சன் டிவியின் 75 ஆண்டு தமிழ் சினிமாக் கொண்டாட்டம் ஒரு சிறிய சந்தோஷத்தைத் தருகிறது! முக்கால்வாசி நாட்களில் நான் அதைப் பார்க்கிறேன். நல்ல வேலையாக வீட்டில் இரண்டு டிவி இருப்பதால் என் மனைவி குழந்தைகள் என்னை என் வழியில் விட்டு விடுகிறார்கள்! ஆனால் என் பத்து வயது பெண் அவ்வப்போது இந்த ப்ரோக்ராம் எப்போதுதான் முடியும் என்று கேட்பாள்.

நான் இந்த படங்கள் நன்றாய் இருப்பதாக சொல்லவில்லை. முக்கால்வாசி சுத்த அடாசுதான். எல்லா கதாபாத்திரங்களும் ஒரு அச்சில் செய்யப்பட்டவர்கள். குறிப்பாக நம்பியாருக்கு எல்லா படங்களிலும் ஒரே கதாபாத்திரம்தான். சும்மா கையை பிசைந்து கொன்டு வந்து போக வேண்டியதுதான். சிவாஜியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். அவருக்கு உலகத்தில் உள்ள எல்லா கஷ்டங்களும் வந்து சேரும். படத்துக்கு படம் அவருடைய கஷ்டங்கள் மாறலாம், ஆனால் அவர் கஷ்டப்படுவது மாறாது – உதாரணமாக மோட்டார் சுந்தரம் பிள்ளையில் அவருக்கு இரண்டு மனைவிகள் – முதல் மனைவிக்கு ஒன்பதோ, பத்தோ குழந்தைகள், இரண்டாவது மனைவிக்கு நான்கு குழந்தைகள். அவரே ஒரு காட்சியில் சொல்வது போல் பாவம், நரக வேதனையை அனுபவிக்கிறார். தவப் புதல்வனில் அவருக்கு ராத்திரியில் கண் தெரியாது என்று சொன்னால் அவர் அம்மாவின் உயிருக்கு ஆபத்து வந்து விடும். விட்டால் காலில் முள் குத்தி விட்டது, அய்யோ சோதனை மேல் சோதனை என்பார்.

எல்லாரையும் விட நான் மிகவும் விரும்பிப் பார்க்கும் பழம் பெரும் நடிகர் அசோகன்தான். அசோகன் வந்துவிட்டால் எனக்கு மிகவும் கொண்டாட்டமாக இருக்கும். அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் நடிப்பார்; தன் முக பாவங்களை மாற்றுவார். அவர் புருவம் மேலே போகும், கீழே வரும். முகம் அஷ்ட கோணல் ஆகும். பறக்கும் பாவை படத்தில்  மனோகர் தொலைபேசியில் பேசும் ஒரு காட்சி வரும். மனோகர் என்னவோ சாதாரணமாகத்தான் பேசுவார். பக்கத்தில் அசோகன் மனோகர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு ரியாக் ஷன் காட்டுவார் பாருங்கள், அவார்ட் கொடுக்காமல் வேறு என்ன செய்வது?

ஆனால் இந்த மிகை நடிப்பு நடிகர்களுடைய தவறு அல்ல என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். மிகை நடிப்புதான் நடிப்பு என்று அந்தக் காலத்தில் கருதப்பட்டது. சிவாஜி அடக்கி வாசித்த படங்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கப்பலோட்டிய தமிழன் போல, நவராத்திரியில் சில ரோல்கள் போல. அவரது ரசிகர்கள் அன்று எதை விரும்பினார்களோ அதை அவர் கொடுக்க முயற்சி செய்தார், அவ்வளவுதான்.

இந்தப் பக்கங்களில் நான் இந்த படங்களுக்கு விமரிசனம் எழுதலாம் என்று நினைத்திருக்கிறேன். பல படங்கள் திரையிடப்பட்டு விட்டன. அரச கட்டளை என்ற படத்தை கடைசியாக பார்த்தேன். அதிலிருந்தே தொடங்குகிறேன்.