ஜெயகாந்தனின் ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’


சாரதாவின் மறுமொழியிலிருந்து:

ஜெயகாந்தனின் ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’ வண்ணத் திரைப்படம், அழகான ஒரு படைப்பு. மிக மிக யதார்த்தமான ஒரு படம். எந்த ஒரு கட்டத்திலும் செயற்கைக் கோணம் தட்டாது. நான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்ததாலும், ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே பார்த்திருந்ததாலும் கதையமைப்பு கோர்வையாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் மிக நல்ல படம் என்பது மட்டும் மனதில் மிக அழுத்தமாகப் பதிந்துள்ளது.

சாருஹாசன், வடிவுக்கரசி, ஸ்ரீபிரியா, சுரேஷ், நளினி, தியாகராஜன், வி.கோபாலகிருஷ்ணன், தேங்காய் சீனிவாசன், ஒரு விரல் கிருஷ்ணாராவ் என நிறைய பழைய முகங்களே நடித்திருந்தபோதிலும், உருவாக்கத்தில் புதுமையிருந்தது. தி.க.தலைவர் வீரமணி போல கருப்புச்சட்டையில் வரும் பத்திரிகை ஆசிரியர் வி.கோபாலகிருஷ்ணன் மட்டும் படம் முழுக்க செந்தமிழில் பேசுவது மிக நன்றாக இருக்கும். மனைவியை விட்டுப் பிரிந்து, இசைக்காக தன்னை அர்ப்பணித்து தன் தோழர்களுடன் தனியாக வாழும் சாருஹாசன்தான் படத்தின் முதுகெலும்பு. மது அருந்துவதை ஒரு தவ்றாக எண்ணாமல் அன்றாட சடங்காக கருதும் கூட்டம் அது.

தியாகராஜனுக்கும், ஸ்ரீபிரியாவுக்கம் நடக்கும் சுயமரியாதை திருமணம் எல்லாம் ரொம்ப இயற்கையாக, தெரு முனையில் பந்தல் போட்டு நடத்தப்படுவது போன்ற பல காட்சிகள் மனதுக்கு இதமாக அமைந்தவை. பாடல்களும் ஜெயகாந்தன் எழுதியதாக நினைவு. எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை என்ற பாடல் படமாக்கப்பட்ட விதமும் அருமை. ஆனால் அப்பாடலின் நடுவே, துறைமுகத்தில் பெரிய பெரிய இரும்பு பிளேட்கள் இறக்கப்படுவதை ஏன் காண்பித்தனர் என்பது தெரியவில்லை. இது போக தேங்காயும், கிருஷ்ணாராவும் பாடும் என்ன வித்தியாசம் என்ற பாடலும், சாருஹாசன் பாடும் ‘அலை பாயுதே கண்ணா’ பாடலும் உண்டு.

அதிர்ஷ்டவசமாக இப்படம் பார்க்க நேர்ந்தது ஒரு கதை. எங்கள் குடும்ப நண்பரொருவர் சிங்கப்பூரிலிருந்து வந்திருந்தபோது அவரைப் பார்க்க நானும் என் கணவர் பிரகாஷும் சென்ற இடத்தில், ‘ஏதாவது திரைப்பட வீடியோ கேஸட் இருந்தால் கொடுங்கள் (அப்போது சி.டி. வரவில்லை) பார்த்துவிட்டு தருகிறோம்’ என்று கேட்டபோது, மூன்று பட கேஸட்டுகளைக் கொடுத்தார். அவற்றில் இந்த ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’ படமும் ஒன்று. கேள்விப்படாத படமாக இருக்கிறதே என்று நினைத்து வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று படத்தைப்பார்த்தபோது படம் அருமையாக இருந்தது.

ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, டிசம்பர் 31 தினத்தந்தி செய்தித்தாளில், அந்த ஆண்டு வெளியான படங்களைப்பற்றிய விவரமான கட்டுரை வெளியாகியிருந்தது. (வருடா வருடம் தினத்தந்தியில் வருடக்கடைசியில் இப்படி ஒரு கட்டுரை போடுவார்கள்). அதில் ‘சென்ஸார் ஆகியும் இன்னும் வெளி வராத திரைப்படங்கள்’ என்ற தலைப்பில் மூன்று படங்களின் பெயர்கள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்றாக ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’ பெயரும் இருந்தது.

My GOD… இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நாம் பார்த்துவிட்ட படம் இன்னும் தமிழ்நாட்டில் ரிலீஸ் ஆகவே இல்லையா? என்ன கொடுமை? இவ்வளவு நல்ல படத்தை வாங்க விநியோகஸ்தர்கள் தயாராக இல்லையா? தயாரிப்பாளரே வெளியிடத் தயக்கமா? இப்படியிருந்தால் நல்ல் படங்கள் எப்படி நம் பார்வைக்கு வரும்?. இன்றுவரை அப்படம் வெளியானதா இல்லையா என்பது தெரியவில்லை. வெளியாகியிருந்தால் எப்படி ஓடியது? தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள், சாரதா பக்கம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்: ஜெயகாந்தனும் சினிமாவும்

அன்னையும் பிதாவும் (Annaiyum Pithavum)


1969ல் வந்த படம். AVM ப்ரொடெக்‌ஷன்ஸில் வெளிவந்தது.

நடிகர்கள் AVM ராஜன், நாகையா, கோபாலக்கிருஷ்ணன், சிவக்குமார், சோ, T.R. ராமச்சந்திரன், V.K. ராமசாமி, ஒர் விரல் கிருஷ்ணாராவ்
நடிகைகள் வாணிஸ்ரீ, லக்‌ஷ்மி, SN லக்ஷ்மி, S.சகுந்தலா, மனோரமா, பானுமதி
வசனம் நிர்மலா
ஒளிப்பதிவு தம்பு
பாடல்கள் கண்ணதாசன்
இசை M.S. விஸ்வனாதன்
பின்னணி L.R.ஈஸ்வரி. T.M.S, P.சுசீலா
தயாரிப்பு M.முருகன், M.சரவணன், M.குமரன்
டைரக்‌ஷன் கிருஷ்ணன்-பஞ்சு

நாகையா, மனைவி S.N.லக்‌ஷ்மி இருவருக்கும் கோபாலகிருஷ்ணன், AVM ராஜன், ஊனமுற்ற தங்கை லக்‌ஷ்மி ஆகியோர் வாரிசுகள்.  நாகையாவுக்கு ஃபாக்டரியில் வேலை செய்யும் போது கண் போய்விடுகிறது. அதன் பின் மருமகள் சகுந்தலா கொடுமை படுத்துகிறாள். AVM ராஜன் பொறுப்பு வந்து பாண்ட், ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டு கட்டட வேலை செய்யப் போன இடத்தில் வேலையை இன்னொருவருக்கு தியாகம் செய்துவிட்டு தத்துவப் பாடல் ஒன்றை அவிழ்த்துவிடுகிறார். அந்தப் பாடல் ”சத்தியமா நான் சொல்லுவதெல்லாம் தத்துவம்”.

பின்னர் ராமச்சந்திரன் வாலட்டை கண்டுபிடித்துக்கொடுத்து அவர் மூலமாக டிரைவர் வேலை கண்டுபிடித்துக்கொள்கிறார். எந்த வேலையிலும் நிலைக்காமல் கடைசியில் வாணிஸ்ரீயின் தந்தை வி.கே.ராமசாமி கம்பெனியில் அண்ணன் மேனேஜர், தம்பி குமாஸ்தா.

சோ  VKராமிசாமியை நல்ல மிளகாய் அரைக்கிறார். ராமச்ச்ந்திரனின் மகன் சிவக்குமார் லக்‌ஷ்மியுடன் ஜோடி சேருகிறார்.

அண்ணன் கோபாலகிருஷ்ணன் மனைவி பேச்சைக் கேட்டு குடும்பத்தை கைவிட்ட பிறகு AVM ராஜன் குடும்பத்தை பல கஷ்டங்களுக்கு இடையில் காப்பாற்றுவதுதான் கதை. திரைகதையை நன்றாக சிரத்தை எடுத்து பண்ணியிருக்கிறார்கள் கிருஷ்ணன் பஞ்சு.

“முத்தான ஊர்கோலமோ”, “மோதிரம் போட்டது”, “மலரும் மங்கையும் ஒரு ஜாதி”, “இறைவா உனக்கொரு கேள்வி” என்ற பாடல்கள் சுசீலா பாடுகிறார். ”பொன்னாலே” என்ற பாட்டை வெ.நிர்மலாவிற்க்காக LR ஈஸ்வரி பாடுகிறார். பாடல்கள் ஒன்றும் மனதில் நிற்க்கவில்லை. வார்த்தைகள் பரவாயில்லை

வசனம் நன்றாக இருக்கிறது. நார் பெருமையானதா? பூ பெருமையானதா என்று சோ விளக்குவது இது: “பூ இவ்வளவு தானா?” என்று பூவை அலட்சியம் பண்ணுவார்கள். ஆனால் நாரையோ பெருமையாக மாம”நாரு” என்று பெருமையாக சொல்வார்கள்.

வாணிஸ்ரீ அழகாக இருக்கிறார்.

நல்ல பாசம் நிறைந்த குடும்பக் கதை. ஆனாலும் 19 ரீல் பாசம் கொஞசம் ஓவர் தான்.

கடைசி சீன் ஜோக் – சோ மனம் திருந்துகிறார். அவர் கைவிட்ட பானுமதியிடம் “நான் திருந்திட்டேன்”  என்கிறார். அவர் “அப்படிச் சொல்லாதிர்கள்” என்று சொல்ல,  “இல்லை, அப்படித்தான் சொல்லனும்” என்கிறார் சோ, கடைசி சீன் என்பதை குறிப்பிட்டு.

6/10 மார்க்.

சிரஞ்சீவி (Chiranjeevi)


1984இல் வந்த படம். 1964இல் வந்திருந்தால் நன்றாக ஓடியிருக்கும். இருபது வருஷம் லேட்டான கதை சிவாஜியின் மைனஸ் பாயிண்டுகளை அழுத்தமாக காட்டுகிறது. உதாரணமாக சிவாஜி தான் ரிடையர் ஆகப் போகிறோம் என்று தெரிந்ததும் “நடிக்கும்” காட்சியை 1964இல் எல்லாரும் அற்புதம் அற்புதம் என்று கொண்டாடி இருப்பார்கள். அஃப் கோர்ஸ், 1964இல் வந்திருந்தாலும் என்னை மாதிரி ஆட்கள் யாராவது 2008இல் பார்த்துவிட்டு என்னா ஓவர் ஆக்டிங் என்று கமென்ட் அடித்திருப்போம்.

சிவாஜி, ஜெய்கணேஷ், ஸௌகார், ஸ்ரீப்ரியா, விஜயகுமார், கோபி, மனோரமா, தேங்காய், ஒரு விரல் கிருஷ்ணாராவ் நடித்திருக்கிறார்கள். சத்யராஜ் எஸ் பாஸ் அடியாள் ரேஞ்சில் வில்லனாக வருகிறார். எம்எஸ்வி இசை. கே. சங்கர் இயக்கம்.

இந்த கொடுமைக்கு கதை சுருக்கம் எல்லாம் தேவை இல்லை. ஆனால் பாட்டுகளும் சுகம் இல்லை, என்னதான் எழுதுவது?

கப்பலில் நிகழும் கதை. வடிவேலு பாணியில் சொன்னால் சிவாஜி ரொம்ப நல்லவஅஅஅர். ஃப்ளாஷ்பாக்கில் ஸௌகார் தன் குழந்தையை குப்பை தொட்டியில் போட்டுவிடுகிறார். பிற்காலத்தில் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க வசதியாக அதற்கு ஒரு மச்சம் இருக்கிறது. ரவிக்கையை கிழித்து காட்டுவதற்காக மச்சம் முதுகில் ப்ரா ஸ்ட்ராப்புக்கு கொஞ்சம் மேலே இருக்கிறது. ப்ரயாச்சித்தமாக ஸௌகார் சொத்தை எல்லாம் அநாதை ஆசிரமத்துக்கு எழுதி வைக்க விரும்புகிறார். அவருக்கு பேங்க் ட்ராஃப்ட், வைர் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பற்றி எல்லாம் தெரியாததால் எல்லா பணத்தையும் வைரமாக மாற்றிக்கொண்டு கப்பலில் வருகிறார். அதை திருட விஜயகுமார், சத்யராஜ், இரண்டு மூன்று சைடிக்களோடு வருகிறார்கள். அதிக பிரசங்கித்தனமாக பேச ஒரு சின்னப் பையன். சென்னைக்கு போய் தூக்கில் தொங்கப்போகும் சரத்பாபு. அவரைக் காப்பாற்ற பைத்தியமாக நடிக்கும் ஸ்ரீப்ரியா. ஸ்ரீப்ரியா, ப்ரா ஸ்ட்ராப், மச்சம் என்றதும் அவர்தான் சௌகாரின் மகள் என்று கண்டுபிடித்திருந்தால் உங்களுக்கு ஒரு நாற்பது வயது என்று நான் கண்டுபிடித்துக்கொள்வேன். சிவாஜியை பற்றி உருக கப்பலின் காப்டன் ஜெய்கணேஷ், கப்பலின் டாக்டர் கோபி. சிவாஜி படம் பூராவும் நம்ம உயிரை வாங்கிவிட்டு கடைசியில் அவரும் உயிரை விட்டுவிடுகிறார்.

திரைக் கதை, நடிப்பு எல்லாமே sloppy. உதாரணமாக ஜெய்கனேஷிடம் ஒரு சைடி வந்து தான் ஸௌகாரின் மகள் இல்லை, ஸ்ரீப்ரியாதான் அது என்று சொல்வாள். அவள் உண்மையை சொல்வதற்கு முன்னாலேயே ஜெய்கணேஷ் ஒரு அதிர்ச்சி ரியாக்ஷன் காட்டிவிடுவார். நம்ம வேலையை நம்ம முடிச்சுடுவோம் என்று நினைத்துவிட்டார். உண்மையை சொல்லப் போனால் இந்தப் படத்திலும் திறமையாக நடிப்பவர் சிவாஜி மட்டும்தான்.

சிவாஜிக்கு ஓவரால் போட்டால் ஒரு பீப்பாய் தோற்றம் வருகிறது. நல்ல வேளையாக இந்தப் படத்தில் அவர் வயதானவராக வருகிறார், கோரமாக தெரியவில்லை.

பாட்டுக்கள் ஒன்றும் சுகம் இல்லை.

காலேஜ் படிக்கும்போது பார்க்காமல் தவிர்த்துவிட்டேன். வயதாக ஆக புத்தி குறைந்துகொண்டே போகிறது, அதனால் இப்போது பார்த்து தொலைத்துவிட்டேன். இதெல்லாம் முத்தான படம் என்றால், சண் டிவிக்கு எதுதான் மோசமான படம்?

10க்கு 3 மார்க். இதுவும் சிவாஜிக்காகத்தான். சிவாஜி இல்லை என்றால் இவ்வளவு மார்க் கூட கிடைத்திருக்காது. D grade.