இரும்புக்கோட்டை முரட்டு சிங்கம்



(சாரதா விமர்சனம் எழுதுவதில் சிறிது முன்னேற்றம். ‘திரைக்கு வந்து பல வருடங்கள் ஆன’ படங்களைப் பற்றி எழுதியது போக ‘திரைக்கு வந்து சில மாதங்களே ஆன’ படங்களைப் பற்றி எழுதினாலும், பெரும்பாலும் திரையரங்குகளில் இருந்து படங்கள் எடுக்கப்பட்ட பின்னரே பதியப்படுவதால், டிவிடியில் பார்ப்போருக்கு மட்டுமே அவளது பதிவு பயன்படுகிறது. அதாவது நிஜமாகவே அப்படி பயன்பட்டால்)

தமிழில் கௌபாய் படங்கள் வந்து நீண்ட இடைவெளிக்குப்பிறகு வருவதால், இப்படம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு (அப்படங்களை விரும்புவோர் மத்தியில்) இருந்தது உண்மை. அதே சமயம் சிம்புதேவனின் ஆக்கம் என்பதால் ’23-ம் புலிகேசி’ போல நகைச்சுவை அள்ளித் தெளிக்கப் பட்டிருக்கும் என்பதும் எதிர்பார்த்ததுதான். அவ்வகையில் சிம்பு தேவன் ஏமாற்றவில்லை. ஆனால் கௌபாய் படங்களுக்குரிய சாகசங்கள் குறைவு. குறைவு என்ன அறவே இல்லையென்றுகூடச் சொல்லலாம்.

ஆரம்பத்தில் ‘ஷோலேபுர’த்தில் அமிதாப்ஜி படம் மாட்டப்பட்டிருக்கும் கோர்ட்டில், வாதாடிக்கொண்டிருக்கும் மோகன்ராம், முள்ளங்கி வைரத்தைத் திருடியதற்காக குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கும் சிங்காரத்துக்கு மரண தண்டனை (????) விதிக்கும்படி கேட்கும்போதே படம் களை கட்டுகிறது. தொடர்ந்து, அந்த முள்ளங்கி வைரம் தங்களிடம் இருப்பதாகவும், அதைத் தர வேண்டுமானால் ‘கோழை சிங்காரம்’ தங்களிடம் இருந்து மறைந்துபோன ‘மாவீரன் சிங்கமாக’ (இருவருக்குமான உருவ ஒற்றுமையைப் பயன்படுத்தி) நடித்து எதிரிகளுக்கு கிலியை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று (பில்லா கதை போல இல்லே?) ‘ஜெய்சங்கர்புரத்’தைச்சேர்ந்த மௌலியும், வையாபுரியும் அழைத்துப் போக, கதை நகரத் துவங்குகிறது.

கௌபாய் படங்களுக்கேயுரிய செட்டுக்களுக்காக வெளிப்புறத்தில் ஒரு நகரத்தையே மர வீடுகளால் உருவாக்கியுள்ளனர். ஒண்ணுமில்லே ஜஸ்ட் ஒரு தெருதான். இருந்தாலும் செட்கள் மனதைக் கவர்கின்றன. போக்குவரத்துக்காக முழுக்க முழுக்க குதிரைகள்தான். ஆனால் குதிரைகளை வைத்து முன்பு இயக்குனர் கர்ணன் கௌபாய் படங்களில் செய்துகாட்டிய சாகசங்கள் அனைத்தும் மிஸ்ஸிங். அந்த சாகசங்கள் ‘அவரது பாட்டன் சொத்து’ என்பதால் இருக்கலாம்.

செட் அமைத்தவரையும், காஸ்ட்யூம் டிசைனரையும் கண்டிப்பாகப் பாராட்ட வேண்டும். முன்பெல்லாம் கௌபாய் படங்களில் கதாநாயகன், நாயகி, வில்லன், அவனது அடியாட்கள் என்று ஒரு சிலர் மட்டுமே கௌபாய் ட்ரெஸ் அணிந்திருக்க மற்றவர்கள் சாதாரண உடைகளில்தான் அலைவார்கள். இப்படத்தில் அப்படியல்ல. படத்தில் தோன்றும் அனைவருமே (அவர் பிரேமுக்கு அப்பால் சும்மா நிற்பவராக இருந்தாலும்) கௌபாய் உடையிலேயே வருகிறார்கள். அது போல லொக்கேஷன்களும் நல்ல வறட்சியான இடங்களாகப் பார்த்து ஷூட் பண்ணியுள்ளனர்.

மர வீடு செட்கள் அனைத்தும் மனதை அள்ளுகின்றன. அதுபோல புதையல் இருப்பதாகச் சொல்லப்படும் இடத்தின் உட்புற செட் அமைக்க ரொம்பவே மெனக்கெட்டிருக்கும் ஆர்ட் டைரக்ஷன் டிபார்ட்மெண்ட்டுக்கு ஸ்பெஷல் பாராட்டுக்கள். இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு தடைகளைத்தாண்டி உள்ளே போய் புதையல் எடுக்கப்போனால், அங்கிருக்கும் துண்டுச் சீட்டில் இருக்கும் சஸ்பென்ஸ் சரியான தமாஷ்.

கதாநாயகன் ராகவா லாரன்ஸைப் பொறுத்தவரை ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு கோமாளி போன்ற தோற்றத்தையும் நடிப்பையுமே வெளிப்படுத்துகிறார். இறுதிக் கட்டத்தில் கொஞ்சம் வீரம் கொப்பளிக்கிறது. இருப்பினும் வில்லன் நாஸரிடம் இருக்கும் முறைப்புக்குத் தகுந்த பதிலடி இவரிடம் இல்லை. கௌபாய் படங்களுக்கே உரிய சவாலான சண்டைக்காட்சிகளும் இல்லை. முழுக்க முழுக்க நகைச்சுவைக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்து எடுத்திருப்பதால் இருக்கலாம்.

மூன்று கதாநாயகிகள் பத்மப்ரியா, லக்ஷ்மி ராய் மற்றும் சந்தியா. ஆனால் யாருக்கும் போதுமான பங்களிப்பு இல்லை. மூவரும் சிங்கம் லாரன்ஸைப் பார்த்து உருகுகிறார்கள். ஆளுக்கொரு பாடலும் பாடுகிறார்கள். சந்தியா செவ்விந்தியர் பாஸ்கரின் மகள். செவ்விந்தியர்களிடமிருந்து தப்பிக்க, சந்தியாவை மணந்துகொள்வதாக வாக்களிக்கிறார். அதோடு சரி, அப்புறம் படம் முடியும் வரை அதைப் பற்றிய பேச்சே இல்லை. பத்மப்ரியாவை மட்டுமே லாரன்ஸ் விரும்புகிறார்.

லக்ஷ்மி ராய் வீணடிக்கப்பட்டிருக்கிறார். வில்லன் நாஸர் பக்கத்தில் கௌபாய் உடையில் கால்களை அகல விரித்து நின்று கொண்டு ‘எஸ் பாஸ், எஸ் பாஸ்’ என்று சொல்வதோடு இவர் பணி முடிந்துவிடுகிறது. புதையலைத் தேடி போகும்போது, அருவியில் குளிக்கும் சீன் ஒன்று இருந்திருக்கும் போலும். சென்ஸாரில் கட் ஆகியிருக்கலாம். காரணம் ஸ்டில்களில் இடம் பெற்ற காட்சிகள் படத்தில் இல்லை.

படத்தில் புதையலைத் தேடிப் போகும் பயணம் சுவாரஸ்யமான ஒன்று. இந்த பயணத்தில் லாரன்ஸ், இளவரசு, சாய்குமார், பாஸ்கர், சாம், வையாபுரி என எல்லோரும் கலக்குகிறார்கள். கலக்காதவர் லக்ஷ்மி ராய் மட்டுமே. ‘மேப்’பில் குறிப்பிட்டிருக்கும் இடங்கள் ஒவ்வொன்றும் அதனதன் வடிவத்தில் நிஜமாக இருப்பதாகக் காட்டியிருப்பது அருமை. குறிப்பாக மலையின் பக்கத்தில் நிற்கும் அந்த பிரம்மாண்ட சிலை சூப்பர்.

இவர்கள் தவிர மௌலி, டெல்லி கணேஷ், மனோரமா, வி.எஸ்.ராகவன் ஆகியோரும் தங்கள் பங்கை நன்றாகச் செய்துள்ளனர். (இப்படத்தில் இருந்திருக்க வேண்டிய ஒருவர் மிஸ்ஸிங் என்றால் அது வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தி).

படம் சுவாரஸ்யமாகப் போவதால், எந்த இடத்தில் வெளியில் சென்று வருவது என நினைப்பவர்களுக்கு பாடல் காட்சிகள் துணை புரிகின்றன. மனதில் ஒட்டாத பாடல்கள். (கௌபாய் படங்களில் வரும் பாடல்கள் எப்போதுமே மனதில் ஒட்டுவதில்லையென்பது வேறு விஷயம்).

அரங்க அமைப்பாளர்களும், உடையலங்கார நிபுணர்களும், ஒளிப்பதிவாளருமே 80 சதவீதம் மனதில் இடம் பிடிக்கிறார்கள். மிச்சமுள்ள 20 சதமே மற்ற எல்லோருக்கும். ஷோலேபுரம், ஜெய்சங்கர்புரம் இவற்றோடு ஜெய்சங்கர், அசோகன் ஆகியோரின் பிரம்மாண்ட சிலைகள் என்று அமைத்து சிறப்பு சேர்த்துள்ளனர். (கூடவே எம்.கர்ணன் வளாகம், ராஜ்கோகிலா காலனி என்று காண்பித்திருக்கலாம்). இடங்களுக்கும் தெருக்களுக்கும் சூட்டப்பட்டிருக்கும் பெயர்களில் கூட நகைச்சுவை கலந்த சுவாரஸ்யம்.

மொத்தத்தில் மனதளவில் சிறுவர்களாக மாறி, கவலைகளை மறந்து சிரித்து ரசிக்க ஒரு படம் ‘இரும்புக்கோட்டை முரட்டு சிங்கம்’.

ஆர்வி: எனக்கு படம் பிடிக்கவில்லை. சிம்புதேவனிடம் நான் நிறைய எதிர்பார்த்துவிட்டேனோ என்னவோ. ஆனால் செட், ஆர்ட் டைரக்ஷன், உடைகள் எல்லாமே மிக நன்றாக இருந்தன.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சாரதா பக்கம், திரைப்படங்கள்

மகேஷ், சரண்யா, மற்றும் பலர்


உங்களுக்கு ஓ. ஹென்றியின் கதைகள் பிடிக்குமா? கடைசியில் ஒரு ட்விஸ்ட் இருக்கும். இந்த படம் பார்க்கும் போது எனக்கு ஓ. ஹென்றி ஞாபகம் வந்தது. இந்த ஸ்டைலில் படங்கள் வருவது மிக அபூர்வம். அந்த ஒரு காரணத்துக்காக மட்டும் இந்த படத்தை சிபாரிசு செய்கிறேன்.

எனக்கு ஓ. ஹென்றி ஸ்டைலில் கதை உள்ள படமாக இப்போது ஞாபகம் வருவது சோ திரைக்கதை எழுதி, சிவாஜி, வாணிஸ்ரீ, முத்துராமன் நடித்து முக்தா ஸ்ரீனிவாசன் இயக்கிய நிறைகுடம் என்ற ஒரே படம்தான். (விளக்கே நீ தந்த ஒளி நானே என்ற நல்ல பாட்டு உண்டு)

இயக்குனர் பி. வாசுவின் மகனான ஷக்தி, சந்தியா, சரண்யா மோகன், சந்தானம், ஸ்ரீநாத், கல்யாண மாலை மோகன், கீர்த்தி சாவ்லா ஆகியோர் நடித்திருக்கிறார்கள். இசை வித்யாசாகர். இயக்கம் பி.வி. ரவி.

மூன்று பாட்டுகள் எனக்கு பிடித்திருந்தன. தஜம் தஜ்ஜம் இனிமையான பாட்டு. விழியில் விழியில் ஒரு நேர்காணல் சண் டிவியில் சில முறை பார்த்திருக்கிறேன். வரிகளின் இடையில் வரும் இசை அருமையாக இருந்தது. காட்சியும் நன்றாக இருக்கும். என்ன, தமிழ் சினிமா இலக்கணப்படி பனி இருந்தாலும் ஹீரோயினுக்கு ஸ்லீவ்லெஸ் டிரஸ்தான். என் பாடல் காலம் உள்ள காலம் வரை என்ற பாட்டு ஒரு peppy song.

கதைதான் படத்தின் ப்ளஸ் பாயின்ட். சென்னையிலிருந்து திரும்பும் ஷக்தியின் காதல் கதையை கூட்டுக் குடும்பத்தில் உள்ள எல்லாரும் ஒவ்வொருவராக வந்து கேட்டுக் கொள்கிறார்கள். தங்கை சரண்யாவுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட மாப்பிள்ளையின் குடும்பமும் அன்பாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் திருமணம் தள்ளிக்கொண்டே போகிறது. கடைசியில் ஷக்தி மாப்பிள்ளையின் தங்கைக்கு தாலி கட்டினால்தான் சரண்யாவுக்கு கல்யாணம் ஆகும் நிலைமை. குடும்பத்தில் எல்லாரும் எடுத்து சொல்லியும் ஷக்தி மறுக்கிறார். கல்யாணம் நின்று விடுகிறது. ஏன் என்பதுதான் ட்விஸ்ட்.

பாசமான, வசதியான குடும்பங்கள். ஒவ்வொருவராக வந்து எனக்கு மட்டும் ஏன் உன் காதல் கதையை சொல்லவில்லை என்று கேட்பது நன்றாக இருந்தது. காமெடி என்று பெரிதாக இல்லை. இந்த மாதிரி படத்துக்கு காமெடி மிக அவசியம். குடும்பத்தோடு தைரியமாக பார்க்கலாம். ஆபாசம், அரிவாள் எதுவும் இல்லை. என்ன ட்விஸ்ட் வரும் வரை பெரிய சுவாரசியமும் இல்லை. ட்விஸ்டுக்கு பிறக்கும் கதையை யானை பொம்மை வரை இழுத்ததும், போலிசை இவ்வளவு கேனையனாக காண்பித்ததும் திரைக்கதையில் ஓட்டைதான்.

சரண்யா பார்க்க அழகாக இருக்கிறார். சந்தியா ஓவர் கொஞ்சல். இந்த படத்துக்கு ஒரு பெரிய ஹீரோ இருந்தால் படம் இன்னும் நன்றாக ஓடி இருக்கலாம்.

10க்கு 6.5 மார்க். C+ grade. டைம் பாஸ், பார்க்கலாம்.