மனோகரா



மனோகராதான் வசனங்களின் உச்சக் கட்டம் என்று நினைக்கிறேன். தீ பறக்கும் வசனங்கள், அதை உணர்ச்சி பொங்க பேசும் சிவாஜி இது இரண்டே போதும். ஆனால் அதற்கும் மேலாக சிவாஜிக்கே சவால் விட்ட கண்ணாம்பா, பிய்த்து உதறிய டி.ஆர். ராஜகுமாரி, மெலோட்ராமாவை அருமையாக வெளிப்படுத்தும் காட்சிகள் – பொறுத்தது போதும், பொங்கி எழு என்ற கண்ணாம்பாவின் கட்டளை ஒன்றே போதும் – , அருமையாக நடித்த சதாசிவ ராவ் (மன்னர்), பழி வாங்கும் முஸ்தஃபா (வசந்த சேனையின் முதல் கணவன்), ஓவர் த டாப் வில்லன் எஸ்.ஏ. நடராஜன் என்று நல்ல பாத்திரங்கள், அருவம் கிருவம் என்று தந்திரக் காட்சிகள் என்று பல அருமையான விஷயங்களை கலந்து ஒரு சூப்பர் டூப்பர் படத்தை உருவாக்கிவிட்டார்கள்.

மனோகராவை நான் முதலில் பார்த்தது டெண்டு கொட்டாயில்தான். பத்து வயதிருக்கலாம். அது வரை நான் எம்ஜிஆரின் தீவிர ரசிகன். எம்ஜிஆர் சண்டை போடுவார், சிவாஜி அழுவார் என்ற ஒரு சிம்பிள் பிம்பம் இருந்த காலம் அது. முதல் காட்சியில் அருவம் என்ற போதே ஆ என்று பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அதற்கு பிறகு வசந்த சேனையின் முதல் கணவன் போடும் நாடகம், வ. சேனை கண்ணாம்பாவுக்கு பழி ஏற்படுத்த செய்யும் சதி எல்லாமே த்ரில்லிங் ஆக இருந்தது. ஆனால் மனோகரன் அரச சபைக்கு வரும் காட்சிதான் என்னை சிவாஜி ரசிகனாக மாற்றியது. அடுத்த நாலைந்து வருஷம் சிவாஜி தும்மினாலும் என்ன நடிப்பு என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். உண்மையில் ஓரிரு நிமிஷங்களுக்கு அப்புறம் சிவாஜி என்ன சொல்கிறார் என்று கூட தெரியவில்லை. அந்த காட்சியில் அவர் பேசும் வசனங்கள் கலைஞரின் மாஸ்டர்பீஸ், சிவாஜி என்ன அற்புதமாக வசனம் பேசுகிறார் என்பதெல்லாம் உண்மைதான். ஆனால் அவர் ஒன்றுமே பேசி இருக்காவிட்டாலும் அவரது வேகம், உணர்ச்சிகளை காட்டும் விதம் இவை மட்டுமே போதும் அந்த காட்சிக்கு. வசனங்கள் சூப்பர்தான், ஆனால் சிவாஜியின் பெருமை அவர் நடிப்பினால்தான், அந்த வசனங்களால் அல்ல.

பம்மல் சம்பந்த முதலியார் எழுதிய நாடகம். ஹாம்லெட் நாடகத்திலிருந்து நாடகத்துக்குள் நாடகம் என்ற ஒரு ஐடியாவை எடுத்திருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. மிச்சம் எல்லாம் அவரது சுய கற்பனையாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். இது ஏன் நல்ல நாடகம் என்று குறிப்பிட்டு பேசப்படவில்லை என்று தெரியவில்லை. சாரங்கதாரா, பாணபுரத்து வீரன், ஜெனோவா, ஞான சவுந்தரி, தூக்குத் தூக்கி போன்ற நாடகங்களை விட நல்ல கதை இருக்கிறது. ஒரு வேளை முதலியார் எழுதிய நாடகம் கொஞ்சம் போர், அதனால் அப்படியே திரைப்படம் ஆக்கப்படவில்லையோ என்னவோ? முதல் கணவன் ஆவியாக சித்தரிக்கப்பட்டதாகவும், பகுத்தறிவு தாக்கத்தால் கலைஞர் அதை அருவம் ஆக ஆகியதாகவும் எங்கோ படித்த ஞாபகம் இருக்கிறது.

முதலியார் இந்த நாடகத்தை 1936-இல் படமாக இயக்கி இருக்கிறாராம். அது படு தோல்வியாம்.

கலைஞரின் மாஸ்டர்பீஸ் இதுதான். இதை விட சிறப்பான வசனங்களை அவர் எழுதியதில்லை, இனி மேல் யாரும் எழுதப் போவதுமில்லை. மொழியை ஒரு bludgeon ஆக பயன்படுத்தி இருக்கிறார்.

1954-இல் வந்த படம். ஜூபிடர் தயாரிப்பு என்று நினைக்கிறேன். எல்.வி. பிரசாத் இயக்கம். சிவாஜியை தவிர, கண்ணாம்பா, டி.ஆர். ராஜகுமாரி, எஸ்எஸ்ஆர் (மனோகரனின் நண்பன் ராஜப்ரியன்), சதாசிவ ராவ்(மனோகரனின் அப்பா), முஸ்தஃபா (வசந்த சேனையின் முதல் கணவன்), காகா ராதாகிருஷ்ணன் (வசந்த சேனையின் மகன்), கிரிஜா (மனோகரனின் மனைவி), ஜாவர் சீதாராமன் (அமைச்சர்), எஸ்.ஏ. நடராஜன் (சேர மன்னன்) ஆகியோரும் நடித்திருக்கிறார்கள். இசை எஸ்.வி. வெங்கட்ராமன். ஜி. ராமநாதன் என்று நினைவு.

வசந்த சேனை தன் கணவனுக்கு விஷம் வைத்துவிட்டு மன்னரை மயக்கி தன் பிடிக்குள் வைத்திருக்கிறாள். இதனால் மனம் நொந்த மனோகரனும் அவர் அம்மாவும் விலகி வாழ்கிறார்கள். முதல் கணவன் இறக்கவில்லை, ஏதோ ஆராய்ச்சி செய்து தான் யார் கண்ணிலும் தெரியாமல் இருக்க ஒரு மருந்தை கண்டுபிடிக்கிறான். மனோகரன் நடுவில் பாண்டிய நாட்டை வென்று, பாண்டிய இளவரசியை மணக்கிறார். அவர் ஒரு கட்டத்தில் வ. சேனையை அவமதிக்க, வ. சேனை மன்னரை மனோகரனின் தாய் தவறான உறவு வைத்திருப்பதாக நம்ப வைக்கிறாள். அப்போதுதான் அந்த ராஜ சபை சீன். மனோகரனுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. மனோகரனின் தாயும் மனைவியும் சிறையில். ஆனாலும் வ. சேனையின் மகனான வசந்தனுக்கு இளவரசு பட்டம் கட்ட மன்னர் மறுக்கிறார். சேர மன்னனுடன் வ. சேனை சதி செய்து மன்னரை சிறையில் அடைக்கிறாள். மனோகரன் தப்பி மாறு வேஷத்தில் அரண்மனைக்கு வருகிறான், மாட்டிக் கொள்கிறான். அவனை கட்டிப் போட்டுவிட்டு, அவன் சின்னக் குழந்தையை கொலை செய்வதற்கு முன் வழக்கம் போல கெக்கே பிக்கே என்று வில்லன் எஸ்.ஏ. நடராஜன் சிரிக்க, கண்ணாம்பா பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு என்று ஆணை இடுகிறாள். மனோகரன் கட்டி இருக்கும் சங்கிலிகளை உடைத்து விட்டு சண்டை போடுகிறார். அவருக்கு அருவமான முதல் கணவனும் உதவுகிறான். வெற்றி! பிறகு அருவமான கணவன் வ. சேனையை தன் குகைக்கு அழைத்துப் போய் துடிக்க துடிக்க கொல்கிறான். பிறகு எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்து, சுபம்!

ஒரு சாகசக் கதை என்ற அளவில் இந்த கதை வெற்றி. இதில் எவ்வளவு தூரம் முதலியாரின் ஒரிஜினல் கற்பனை, எவ்வளவு தூரம் கலைஞர் சேர்த்த மசாலா என்று தெரியவில்லை.

வசனங்களை பற்றி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். வீடியோ கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும், தேடிப் பார்த்தேன், தென்படவில்லை. கிடைத்த ஒரு excerpt இங்கே.

புருஷோத்தமரே! புரட்டுக்காரியின் உருட்டு விழியில் உலகத்தைக் காண்பவரே! மானமொன்றே நல்வாழ்வெனக் கொண்டு வாழ்ந்த மறவேந்தர் பரம்பரையில் மாசாக வந்தவரே! மயிலுக்கும் மந்திக்கும் வித்தியாசம் தெரியாத மதிவாணரே! குளிர் நிலவைக் கொள்ளிக்கட்டையெனக் கூறிய குருடரே! என் தாய் அன்பின் பிறப்பிடம், அற நெறியின் இருப்பிடம், கருணை வடிவம், கற்பின் திருவுருவம், மாசற்ற மாணிக்கம், மாற்றுக் குறையாத தங்கம். அவர்களை அவதூறு கூறிய அங்கங்களை பிளந்தெறிவேன். இந்த துரோகப் பேச்சுக்கும் உம்மைத் தூண்டிவிட்ட துரோகியின் உடலை துண்டாடுவேன். துணிவிருந்தால், தோளில் வலுவிருந்தால், எடுத்துக் கொள்ளும் உமது வாளை. தடுத்துக் கொள்ளும் உமது சாவை. தைரியமில்லாவிட்டால், தளுக்குக்காரியின் குலுக்குச் சிரிப்பிலே நீர் கோழையாகிவிட்டிருந்தால், ஓடி விடும். புறநானூற்றின் பெருமையை மூட வந்த புழுதிக் காற்றே! புறமுதுகு காட்டி ஓடும்! கலிங்கத்துப் பரணியை மறைக்க வந்த காரிருளே! கால் பிடரியில் இடிபட ஓடும்! ஓடும்! ஓலமிட்டு ஓடும்! ஓலமிட்டு ஓடும்! ஓங்காரக் கூச்சலிட்டு ஓடும்! ஏன், அவமானமாக இருக்கிறதா? என் அன்னையை தூஷித்த சின்னஞ்சிறு புழுவே, ஏன் சிலையாக மாறிவிட்டீர்? ஏ ராஜ விக்ரகமே! பழி வாங்கும் பக்தன் பூஜை செய்ய வந்திருக்கிறான். அப்படியே நில்லும்! அசையாமல் நில்லும்! இந்த சித்து வேலைக்காரியின் ரத்தத்தைக் கொண்டு உமக்கு அபிஷேகம் செய்கிறேன். இந்த நாசக்காரியின் நரம்புகளால் உமக்கு மாலை சூட்டுகிறேன். முல்லைச் சிரிப்பென புகழ்வீரே, மோக போதையில்! அந்தப் பல்லை எடுத்து உமக்கு அர்ச்சனை செய்கிறேன்.

கலைஞரின் வசனங்களை பலர் திறமையாக பேசக் கூடியவர்கள்தான். எஸ்.எஸ்.ஆர், கே.ஆர். ராமசாமி, ஏன் எம்ஜிஆர் கூட அப்போது பேசி இருக்கலாம். ஆனால் சிவாஜி மாதிரி யாரும் பேசி இருக்க முடியாது.

சிவாஜிக்கே சவால் விட்ட நடிகை கண்ணாம்பா. சிவாஜியே கண்ணாம்பா என்னை பொறுத்தது போதும் என்ற ஒரே வசனத்தை வைத்துக் கொண்டு என்னை தூக்கி சாப்பிட்டுவிட்டார் என்று சொல்வாராம். மனோகரா நாடகத்தில் சிவாஜி கண்ணாம்பா ரோலில் நடித்திருக்கிறாராம்.

கண்ணாம்பா இதற்கு பிறகு typecast ஆனது ஒரு துரதிருஷ்டம். மக்களை பெற்ற மகராசி, உத்தம புத்திரன் ஆகிய படங்களில் இதே ஸ்டைலில் நடிப்பார். கண்ணாம்பாவுக்கே இந்த நிலை என்றால் சிவாஜியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். ஐம்பதுகளின் பிற்பாதியில் அவர் பல படங்களில் அடுக்கு மொழி வசனம் பேசி நடித்தால் போதும், அங்கங்கே பொங்கி எழுந்தால் போதும் என்று ஒரு தவறான கணக்கு போட ஆரம்பித்தார். படங்கள் அந்த பொங்கி எழும் சீன்களை சுற்றி அமைக்கப் பட்டன. (குறவஞ்சி, வணங்காமுடி ஆகியவை நினைவுக்கு வருகின்றன)

டி.ஆர். ராஜகுமாரி கலக்கி விட்டார். அலட்டிக் கொள்ளாமல் அற்புதமாக நடித்திருப்பார். அவர் இன்னும் நிறைய நடித்திருக்கலாம்.

எஸ்.எஸ்.ஆரின் நடிப்பு பலரால் சிலாகிக்கப்பட்டது. நன்றாக நடித்திருந்தார், ஆனால் குறிப்பிட்டு சொல்லும்படி ஒன்றும் இல்லை என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. மன்னராக நடித்த சதாசிவ ராவ், வ. சேனையின் கணவனாக வந்த முஸ்தஃபா, ஆகியோரின் நடிப்பு எனக்கு பிடித்திருந்தது.

இசை ஒன்றும் சுகம் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வசந்த விழா, வசந்த திருவிழா என்ற ஒரே பாட்டுதான் கொஞ்சம் மங்கலாக ஞாபகம் இருக்கிறது. வடிவேல் முருகன் “சிங்காரப் பைங்கிளியே பேசு” என்ற பாட்டையும், “சந்தேகம் இல்லே” என்ற பாட்டையும் நினைவூட்டுகிறார்.

கட்டாயம் பாருங்கள். பத்துக்கு எட்டு மார்க். A- grade.

அண்ணாவின் ஓரிரவு பற்றி கல்கி சொன்னது


ஓரிரவு பற்றி இப்போதுதான் எழுதினேன். தற்செயலாக சாண்டில்யனின் memoirs-ஐ – போராட்டங்கள் என்ற புத்தகம் – புரட்டியபோது கல்கி எழுதியது கண்ணில் தென்பட்டது. இதை கல்கியின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய சுந்தா எடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறார். ஓவர் டு கல்கி!

தற்கால நாடகக் கலையை பற்றி பேசும்போதெல்லாம் ஆங்கிலம் படித்த மேதாவிகள் பெர்னார்ட் ஷாவுடன் இப்சனையும் நினைத்து ஒரு குரல் அழுவது வழக்கம். நாடகம் கீடகம் என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் ஒரு பெர்னார்ட் ஷாவுக்கு ஒரு இப்சனுக்கு எங்கே போவது? திருடப் போக வேண்டியதுதான்! என்று சொல்லுவார்கள். அப்படியெல்லாம் திருடவும் கிருடவும் போக வேண்டாம், தமிழ் நாடு நாடகாசிரியர் இல்லாமல் பாழ்த்துப் போகவில்லை என்று சமீபத்தில் தெரிந்து கொண்டேன்.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு திருச்சிராப்பள்ளியில் ‘ஓரிரவு’ என்னும் நாடகத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. பார்த்ததன் பயனாக “இதோ ஒரு பெர்னார்ட் ஷா தமிழ் நாட்டில் இருக்கிறார்! இப்சனும் இருக்கிறார்! இன்னும் கால்ஸ்வொர்த்தி கூட இருக்கிறார்!” என்று தோன்றியது.

ஓரிரவு என்னும் நாடகத்தின் ஆசிரியர் திரு சி.என். அண்ணாததுரை.

(கல்கி இதழ் 07-12-47)

My two cents: என்னுடைய கருத்துப்படி ஓரிரவை விட வேலைக்காரி நல்ல நாடகம். Duex ex machina என்று சொல்லப்படும் தற்செயல் நிகழ்ச்சிகள் அண்ணாவின் நாடகங்களில் அதிகமாக காணப்படுகின்றன. உண்மையில் நாடகங்கள் அவரது இயக்கத்தின் கருத்துகளை முன் வைக்கும் வசனங்களை கதாபாத்திரங்கள் பேசுவதற்கு ஒரு சாதனம் என்று தோன்றுகிறது. அப்படி இருப்பதில் தவறில்லை. ஷாவும் இப்சனும் ப்ரெக்டும் கூட அப்படிப்பட்ட நாடகங்களை எழுதி இருக்கிறார்கள். ஆனால் அண்ணாவின் நாடகங்களில் செயற்கைத்தன்மை அதிகமாக காணப்படுகிறது.

கல்கி எழுதுவதிலிருந்து ஒன்று விளங்குகிறது. அந்த கால நாடகங்களை விட இவை நல்ல கதை அம்சம் கொண்டவை ஆக இருக்க வேண்டும். சங்கரதாஸ் ஸ்வாமிகள் எழுதிய சாரங்கதாரா, இரணியன் நாடகங்களை படிக்க முடிவதில்லை. சாமிநாத சர்மா எழுதிய அந்த காலத்தில் பிரபலமான பாணபுரத்து வீரன், அபிமன்யு போன்ற நாடகங்களும் அப்படி சிறந்த நாடகங்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. அவற்றுடன் ஒப்பிட்டால் வேலைக்காரி, ஓரிரவு இரண்டுமே நல்ல கதை அம்சம் உள்ளவைதான். நல்ல வசனங்களும் இருப்பதால் கல்கி பூரித்துப்போய் இருக்கவேண்டும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்
தொடர்புடைய சுட்டிகள்: ஓரிரவு திரைப்பட விமர்சனம்

மஹாதேவி (Mahadevi)


1958இல் வந்த படம். எம்ஜிஆரைத் தவிர பி.எஸ். வீரப்பா, சாவித்ரி, எம்.என். ராஜம், சந்திரபாபு, ஓ.ஏ.கே. தேவர், ஏ. கருணாநிதி, கே.ஆர். ராம்சிங், டி.பி. முத்துலக்ஷ்மி நடித்திருக்கிறார்கள். கண்ணதாசனின் கதை-வசனம். விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி இசை. சுந்தர் ராவ் நட்கர்னி என்ற மராத்தியர் இயக்கம்.

எம்ஜிஆருக்கு ஒரு வெற்றிப் படம். நல்ல பாட்டுக்களும், கண்ணதாசனின் சூடு பறக்கும் வசனங்களும், பி.எஸ். வீரப்பாவின் ரசிக்கத்தக்க வில்லன் நடிப்பும், அழகான எம்ஜிஆரும், கத்தி சண்டைக் காட்சிகளும் வெற்றிக்கு பின் பலமாக அமைந்தன.

கண்ணதாசனின் வசனங்கள் சிறப்பாக இருந்தன. எல்லாருக்கும் சுருக்கமான வசனங்கள்தான். ஆனால் பொருத்தமாக இருந்தன. கலைஞரின் மனோகரா வசனங்களின் வேகம் இதிலும் தெரிகிறது. மனோகரா வசனங்களில் அனல் பறக்கும், ஆனால் கொஞ்ச நேரத்துக்கு பிறகு திகட்டிவிடுகிறது. உண்மையில் சிவாஜி மனோகராவில் ராஜ சபையில் பேசும் நீள வசனத்தின் கடைசி பகுதிகள் வரும்போது எனது மூளை ஆஃப் ஆகிவிடுகிறது. என்றாவது ஒரு நாள் கான்சென்ட்ரேட் செய்து கேட்க வேண்டும், இல்லாவிட்டால் ஏதாவது வசனப் புஸ்தகம் படிக்க வேண்டும். இதில் எல்லாரும் ஒரு சமயத்தில் ஒன்று இரண்டு வாக்கியங்கள்தான் பேசுகிறார்கள். அது ஒரு பெரிய நிம்மதி!

டைட்டில்களில் மூலக்கதை ராம் கணேஷ் கட்கரி எழுதிய புண்யப்ரபாவ் என்ற நாடகமாம். இது எங்கே இருந்து வந்தது என்று நெட்டில் தேடினேன். இவர் 1885இல் பிறந்த ஒரு மராத்தியர். 34 வயதிலேயே இறந்துவிட்டார். இவர் எழுதிய நான்கே நாடகங்களும் அங்கே வெற்றி அடைந்தன. அதிலும் 1916இல் எழுதப்பட்ட புண்யப்ரபாவ் நம்மூர் மனோகரா போல புகழ் பெற்ற ஒன்றாம். டைட்டில்கள் பார்க்கும் வரை இது எனக்கு தெரியாது. பார்த்த பிறகு நெட்டில் சும்மா ராம் பிரகாஷ் கட்கரி, புண்யப்ரபாவ் என்று தேடினேன். 1916இல் எழுதிய நாடகம் என்று தெரிந்ததும் அசந்துவிட்டேன். ஒரு மராத்தி நாடகம் – அதுவும் 40 வருஷங்களுக்கு முன் வந்தது. அதை எம்ஜிஆரும் கண்ணதாசனும் எங்கே கேள்விப்பட்டார்கள்? எப்படி தேர்ந்தெடுத்தார்கள்? இந்த படத்தில் என்னை fascinate செய்யும் விஷயம் இதுதான்.

கிட்டத்தட்ட நூறு வருஷங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்ட கதை. கட்கரி இதை அனேகமாக தன் நண்பரும் அப்போது ஸ்திரீ பார்ட் புகழ், நாடகங்களின் ராஜா, (ஸ்திரீ பார்ட் நடிகரை ராணி என்று சொல்ல வேண்டுமோ?) பால் கந்தர்வாவுக்காக இதை எழுதி இருக்கிறார். கதையில் நாயகிக்குத்தான் முக்கியத்துவம். அவளுடைய கஷ்டங்கள்தான் கதையின் ஃபோகஸ். கதை இன்று போரடிக்கிறது. நமது சூழ்நிலையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் சாரங்கதாரா சங்கரதாஸ் ஸ்வாமிகள் எழுதியபோது மிகவும் சுவாரசியமான நாடகமாக இருந்திருக்கும். இன்று பார்க்கும்போது கதை போரடிப்பது இல்லையா? (BTW, சாரங்கதாரா நாடகம் இப்போது சாகித்ய அகாடெமியில் “இரு நாடகங்கள்” என்று கிடைக்கிறது.)

இயக்குனர் சுந்தர் ராவ் நட்கர்னிதான் ஹரிதாஸ் படத்தையும் இயக்கி இருக்கிறார். மங்களூர்காரரான இவரை ஏ.வி. மெய்யப்ப செட்டியார்தான் தமிழ் சினிமா உலகுக்கு அழைத்துவந்தாராம். இவர்தான் இந்த மராத்தி நாடகத்தைப் தேடிப் பிடித்திருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

இது பி.எஸ். வீரப்பாவின் படம். சாவித்ரி, ஏன் எம்ஜிஆருக்கு கூட இரண்டாவது இடம்தான். அவரது வில்லத்தனம்தான் படத்தை முன்னால் நகர்த்தி செல்கிறது. வீரப்பா சிவாஜி ரேஞ்சுக்கு நல்ல நடிகர் அல்லர். ஆனால் அவருக்கு ஒரு presence இருக்கிறது. அவரது கனத்த குரலும் உடல்வாகும் வில்லன் ரோல்களுக்கு நன்றாக பொருந்துகின்றன. இந்த படத்தில் எப்போதும் அவர் கண்களில் தெரியும் புன்சிரிப்பு அவரது வில்லத்தனத்தை இன்னும் எடுத்துக் காட்டுகிறது.

எம்ஜிஆரும் வீரப்பாவும் நண்பர்கள். வீரப்பா சாவித்ரி எம்ஜிஆரை மணந்த பின்னும் சாவித்ரியை விரும்புகிறார். அதற்காக பல சூழ்ச்சிகள் செய்து சாவித்ரியை ஜெயிலில் அடிக்கிறார், எம்ஜிஆரை குருடாகுகிறார், பன்ச் டயலாக் அடிக்கிறார், சாவித்ரியின் குழந்தையை கொள்கிறார். கடைசி காட்சியில் எம்ஜிஆர் குருடாக நடித்தார் என்றும், இறந்தது வீரப்பாவின் குழந்தை என்றும் தெரிகிறது. மனம் திருந்தி வீரப்பா தற்கொலை செய்துகொள்ள சுபம்! (தற்கொலை செய்துகொள்வதை சுபம் என்று வர்ணிப்பது நான் மட்டும்தான்)

பாட்டுகளை பொருத்த வரையில் “கண் மூடும் வேளையிலும்” சிறந்த பாட்டு. ஏ.எம். ராஜா, சுசீலா பாடியது. கண்ணதாசன். கண்ணதாசன் இந்த சிச்சுவேஷனுக்கு முதலில் “நானன்றி யார் வருவார்” என்ற பாட்டை எழுதினாராம். எம்ஜிஆர் அது ரொம்ப ஸ்லோ என்று சொல்லிவிட்டதால் “கண் மூடும்” என்று எழுதினாராம். ஆனால் “நானன்றி யார் வருவார்” பாட்டை மாலையிட்ட மங்கை படத்தில் உபயோகப்படுத்திக்கொண்டார்.

என்னுடைய ரசனைப்படி மிச்ச எல்லா பாட்டும் பி க்ளாஸ்தான். “சிங்காரப் புன்னகை கண்ணாரக் கண்டாலே சங்கீத வீணையும் ஏதுக்கம்மா” எனக்கு வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் படத்தில் வரும் “சிங்காரக் கண்ணே உன் தேனூறும் செவ்வாயால்” பாட்டை நினைவுபடுத்துகிறது. இந்த பாட்டில் சொற்குற்றம் இல்லாவிட்டாலும் பொருள்குற்றம் இருக்கிறது. சிங்காரப் புன்னகையை பார்க்கிறோம், சங்கீத வீணையை கேட்கிறோம். இவை இரண்டையும் எப்படி ஒப்பிட முடியும்? வள்ளுவர் “குழலினிது யாழினிது என்பார் தம் மக்கள் அழகு முகம் பார்க்காதவர்” என்றா எழுதி இருக்கிறார்? “சிங்கார மழலையை காதார கேட்டாலே” என்றல்லவா எழுதி இருக்கவேண்டும்?

சந்திரபாபுவுக்கு இரண்டு பாட்டு. “தந்தனா பாட்டு பாடனும், துந்தனா தாளம் போடணும்”, “உன் திருமுகத்தை ஒரு முகமா திருப்பு”. இரண்டுமே feet tapping numbers. இந்த காலத்து குத்துப் பாட்டு எதுவும் கிடைத்திருந்தால் சந்திரபாபு கிழி கிழி என்று கிழித்திருப்பார். கூட ஆடும் நடிகை யார்? கூட பாடுவது ஜமுனா ராணியா இல்லை ரத்னமாலாவா என்று என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

“குறுக்கு வழியில் வாழ்வு தேடிடும்” பட்டுக்கோட்டை எழுதி டி எம் எஸ் பாடிய ஒரு பாட்டு. எனக்கு ரொம்ப பிடித்தமானது. யூட்யூபில் இருந்தது, தூக்கிவிட்டார்கள்.

மேலே உள்ள எல்லா பாட்டுகளையும் இங்கே கேட்கலாம்.

“காக்கா காக்கா மை கொண்டா” எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரி பாடியது. இங்கே கேட்கலாம்.

“சேவை செய்வதே ஆனந்தம்” டிஎம்எஸ், எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரி பாடியது. “தாயத்து ஐயா தாயத்து” டிஎம்எஸ் பாடியது. இவற்றை இங்கே கேட்கலாம்.

இதை தவிர “ஏரு பூட்டுவோமே நாளை சோறு ஊட்டுவோமே”, “காமுகர் நெஞ்சில்”, “மானம் ஒன்றே பெரிதெனக் கொண்டு” ஆகிய பாட்டுக்களும் இருக்கின்றன.

சாவித்ரிக்கு எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரியின் குரலும் எம்ஜிஆருக்கும் ஏ.எம். ராஜாவின் குரலும் பொருந்தவில்லை. ஆனால் பாட்டாக கேட்பதற்கு நன்றாக இருக்கிறது.

10 பாட்டில் ஒன்று டாப், 5 தேறும்.

பி.எஸ். வீரப்பாவுக்காகவும், கண்ணதாசனின் வசனங்களுக்காகவும், பாட்டுக்களுக்காகவும் பார்க்கலாம். 10க்கு 6 மார்க். C Grade.

ராண்டார்கையின் குறிப்பு