தேசிய விருது பெற்ற பசங்க இயக்குனர் பாண்டியராஜ்


விமல் அனுப்பிய மறுமொழிகளை பதிவாகத் தொகுத்திருக்கிறேன். ஓவர் டு விமல்!

தூக்கி ஓரங்கட்டிய கதைக்கு தேசிய விருது

இயக்குனர் பாண்டிராஜ் பேசியது :

சினிமாவில் 14 வருட போராட்டத்துக்கு பிறகுதான் இந்த இடத்துக்கு வந்துள்ளேன். எனது சொந்த ஊர் புதுக்கோட்டையில் உள்ள விராச்சிலை. சிறு வயதிலேயே சினிமா ஆர்வம் இருந்தது. எனது பெற்றோர் விவசாயம் செய்து வந்தனர். அவர்களுக்கு நான் சினிமாவுக்கு போவதில் இஷ்டம் இல்லை. ஏதாவது ஒரு வேலையில் நான் சேர வேண்டும் என்று பிரியப்பட்டனர். அவர்களுக்காக சேலத்தில் ஒரு மெடிக்கல் ஷாப்பில் சேர்ந்து வேலை பார்த்தேன். அந்த வேலையில் என்னால் இருக்க பிடிக்கவில்லை. பெற்றோரிடம் இது பற்றி சொன்னேன். என் விருப்பப்படி என்னை விட்டுவிடுங்கள் என்று அவர்களிடம் கூறிவிட்டு சென்னை வந்தேன்.

ஏ.வி.எம். நிறுவனத்தில் வாட்ச்மேன் ஆக 1 1/2 வருடம் வேலை பார்த்தேன். பிறகு பாக்யராஜ் நடத்திய பத்திரிகையில் சில காலம் பணியாற்றினேன். அதன் பிறகு இயக்குனர்கள் சேரன், தங்கர்பச்சான் போன்றோரிடம் உதவி இயக்குனராக பணியாற்றினேன்.

பசங்க கதையை ஏற்கனவே உருவாக்கி வைத்திருந்தேன். அதை படமாக்க நிறைய தயாரிப்பாளர்களை அணுகி கேட்டேன். அவர்கள் இதெல்லாம் ஒரு கதையா என ஏளனம் செய்து விரட்டினர். சோர்ந்து போகவில்லை. நண்பர்கள் சிலர் இயக்குனர் சசிகுமாரை போய் பார் என்றனர். அவரிடம் போய் பசங்க கதையை சொன்னேன். சசிகுமாருக்கு பிடித்து போனது. உடனே தயாரிக்க முன் வந்தார். எனக்கு களம் தந்த சசிகுமாருக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். என்னை ஊக்குவித்த அனைவருக்கும் இந்த நேரத்தில் நன்றி சொல்கிறேன்.

பசங்க படத்தின் கதையினை முதலில் யாருமே படமாக எடுக்க முன்வரவில்லை. அதனால், ஒரு பெரிய இயக்குனராக சாதித்து அதன் பிறகு இதை எடுக்கலாம் என்று இந்தக் கதையை தூக்கி ஓரங்கட்டி வைத்துவிட்டேன்.

அப்போதுதான் நண்பர்களின் மூலமாக சசிக்குமார் சாரின் நட்பு கிடைத்தது. அவரிடம் இந்தக் கதையை சொன்னேன். உடனே படத்தை தயாரிக்க சம்மதித்தார்.

‘இந்தப் படம் வெற்றிப் பெறாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு வித்தியாசமான படமாக இது இருக்கும். அதற்காகவே இதை எடுக்கலாம்’ என்றார். அவர் தந்த ஊக்கத்துக்கு பின்புதான் இந்தப் படத்தை எடுத்தோம்.அவர்தான் இந்த விருதுகளுக்கெல்லாம் மூலகாரணம். அவருக்கு எனது முதல் நன்றி.

படம் வெளிவந்தபின் இந்தப் படம் அருமையான படம் என்று அனைவரும் பாராட்டினார்கள். அனைத்து பத்திரிகைகளும் இந்த படத்தின் சிறப்பினை மக்களிடம் கொண்டு சென்றன. பத்திரிகை மற்றும் பொது மக்களின் ஆதரவுடன் படமும் பெரிய வெற்றி பெற்றது. இப்போது பசங்க படத்திற்கு 3 தேசிய விருதுகளும் கிடைத்துள்ளன. எனது முதல் படத்திலேயே, சிறப்பாக வசனம் எழுதியதற்காக எனக்கு விருது கிடைத்தது, உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது.

பசங்க படத்துக்கு வசனம் எழுதுவதற்கு ரொம்ப நேரம் செலவிட்டேன். பசங்களுக்கான வசனம் எழுதும் போது நானே பசங்களாக மாறிவிட்டேன். பசங்களின் மனசு ஒரு விஷயத்தை எப்படி பார்க்குமோ அதே மனநிலையில் இருந்து அந்த விஷயங்களை பார்த்தேன்.

பசங்க படத்துக்கு நிச்சயமாக தேசிய விருது கிடைக்கும் என்று முன்பே எதிர்பார்த்தேன். என் எதிர்பார்ப்பு வீண் போகவில்லை. அந்த படத்துக்கு சிறப்பாக வசனம் எழுதியதற்காக விருது கிடைத்து இருப்பது, உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.

பசங்க படத்துக்கு வசனம் எழுதுவதற்கு ரொம்ப நேரம் செலவிட்டேன். குறிப்பாக, ஜெயப்பிரகாஷ் குளத்தங்கரையில் உட்கார்ந்து வசனம் பேசுகிற காட்சிக்கு வசனம் எழுத அதிக நேரமானது. யோசித்து யோசித்து எழுதினேன். அந்த உழைப்புக்கு பலன் கிடைத்திருப்பது, சந்தோஷமாக இருக்கிறது

அன்புக்கரசுக்கும், ஜீவாவுக்கும் சிறந்த குழந்தை நட்சத்திரங்களுக்கான தேசியவிருது கிடைத்துள்ளது. இதில் அவர்களை விட எனக்குதான் அதிக சந்தோஷம்.‘பசங்க’ படத்தில் இவர்கள் இருவரும்தான் ஹீரோக்கள். இந்தப் படத்தில் இருவரும் கடுமையாக உழைத்தார்கள். அவர்களின் ஆர்வத்திற்கும், திறமைக்கும் கிடைத்ததுதான் இந்த விருது.

இவர்கள் மட்டுமில்லாமல் அனைத்து குழந்தைகளுமே சிறப்பாக நடித்திருந்தார்கள். அனைவருக்குமே இந்த விருதில் பங்குண்டு. அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பசங்க திரைப்படத்தில், கைத்தட்டி பாராட்டுவதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருப்பார் பாண்டிராஜ்.

தேசிய விருது பெற்ற அனைவரையும் கைத்தட்டி பாராட்டுவோம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்+கவுரவங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்: பசங்க படத்துக்கு தேசிய விருதுகள்

ராஜபார்ட் ரங்கதுரை (Rajapart Rangadurai)


முன்னால் எப்போதோ இந்த ப்ரோக்ராமில் டெலிகாஸ்ட் ஆனது. 1973இல் வந்த படம். சிவாஜி, உஷாநந்தினி, ஸ்ரீகாந்த், வி.கே. ராமசாமி, டி.கே.பகவதி, மனோரமா, ஜெயா, குமாரி பத்மினி நடித்து, எம்.எஸ். விஸ்வநாதன் இசையில் பி. மாதவனின் இயக்கத்தில் வெளியானது. நூறு நாட்கள் ஓடி இருக்கிறது.

வந்த புதிதில் இந்த படத்தை காஞ்சிபுரத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். ஒன்றும் சரியாக நினைவில்லை. சிவாஜி பல தேச பக்தர்கள் வேஷத்தில் வருவார் என்பது மட்டும் மங்கலாக ஞாபகம் இருக்கிறது. திருப்பூர் குமரனாக நடிக்கும்போது அவரும் இறந்துவிடுவாரோ?

“மதன மாளிகையில்” நல்ல பாட்டு. டி.எம்.எஸ்ஸும் சுசீலாவும் நன்றாக பாடி இருப்பார்கள். கண்ணதாசனோ?

“அம்மம்மா தம்பி என்று நம்பி”, “ஜிஞ்சினுக்கான் சின்னக் கிளி” என்று இன்னும் இரண்டு பாட்டுகள். முதல் பாட்டுக்கு இரண்டு version. இரண்டும் எனக்கு அவ்வளவாக பிடிக்காது.

பாட்டுக்களை இங்கே கேட்கலாம்

நான் இப்போது இந்த படத்தை பார்க்கவில்லை. கீழே இருப்பது விகடனிலிருந்து சுட்டது. காப்பிரைட், டீரைட் ப்ராப்ளம் எதுவும் இருக்காது என்று நினைக்கிறேன். அப்படி இருந்தால் எடுத்துவிடுவேன்.

அர்ஜுனனாக வந்தாலென்ன, அரிச்சந்திரனாக வந்தாலென்ன; வேலன், நந்தன், பகத்சிங், திருப்பூர் குமரன் – எந்த வேடமானாலும் சரி, சிவாஜியின் நடிப்பு சுடர் விட்டுத் தெறிப்பதற்குச் சொல்லவா வேண்டும்? நேரத்திற்கொரு தோற்றம் காட்டுகிறார்; நிமிடத்திற்கு ஓர் உணர்ச்சியைப் படைக்கிறார். ‘ராஜபார்ட் ரங்கதுரை’ ஆயிற்றே!

பிரசவிக்கப்போகும் தங்கையைப் பார்க்க வரும்படி, பணக்காரரின் மருமகனாகிவிட்ட தன் தம்பியை (ஸ்ரீகாந்த்) அழைக்கப்போன இடத்தில் சிவாஜி நாடகமாடுவதும், பாடுவதும் நெஞ்சைப் பிழிந்தெடுக்கின்றன. தம்பியை அழைத்து வரமுடியாத நிலையில் தங்கை ஜெயாவிடம் சமாதானம் சொல்கிறாரே, அது மட்டும் சளைத்ததா என்ன? தன்னுடைய மாமனாருக்கு முன்னால் வந்து, ‘ராஜபார்ட் ரங்கதுரை தன் அண்ணன் அல்ல’ என்று நாடகமாடும்படி ஸ்ரீகாந்த் கேட்டுக் கொண்டபடி நடக்கிறாரே, அது சிகரமான காட்சி!

கல்யாண வீட்டில் வெறும் பார்வையினால் மௌனப் புரட்சி நடத்துவதும், தங்கைக்குக் கொள்ளி வைத்துவிட்டுத் திரும்பும்போது சசிகுமாரிடம், ”நீங்கள்ளாம் ஒரு மனுஷனாடா, சீ போடா!” என்று சொல்லிவிட்டு வருவதும் சிவாஜிக்கே உரிய முத்திரை!

ராஜபார்ட்டின் வாழ்க் கையில் ஸ்திரீ பார்ட்டை ஏற்கும் உஷாநந்தினி சிறிதும் சோபிக்கவில்லை. தமிழ்த் திரை உலகில் அவர் ஏனோ எடுபடவே இல்லை! ஆனால், நாடக ஸ்திரீ பார்ட்டான மனோரமா சற்று அழுத்த மாகவே சிரிக்க வைக்கிறார். ரங்கதுரையின் தம்பியான ஸ்ரீகாந்தும் குமாரி பத்மினியும் வரும் காட்சிகளில் வார்த்தைப் பஞ்சம் இருந்தாலும், கலகலப்பு இருக்கிறது.

கதைப் போக்கில் வரும் காட்சி களை விட நாடக மேடைக் காட்சிகளே திரும்பத் திரும்பத் வருகின்றன. நவரசக்காட்சிகளாக அவை அமைந்திருக்கின் றன என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், துண்டுத் துண்டாகத் தனித்து நிற்பது போல் உணரத் தோன்றுகிறது. டைரக்டர் இன் னும் கொஞ்சம் முயன்றிருக்கலாம். கடைசி நாடகக் காட்சியான ‘கொடி காத்த குமரன்’ நாடகப் பின்னணிகள் சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கதையைப் பொறுத்தவரை ராஜபார்ட் ரங்கதுரை இறந்து போவது சரியான முடிவாக இருக்கலாம். ஆனால், ‘ஒரு நாடக நடிகனின் கதி இப்படித் தான் ஆகும்’ என்று சொல்லிக் காட்டுவது போல் இருக்கிறது. வேறு வழியில்லைதான்!

‘அம்மம்மா… தம்பி என்று நம்பி’ பாடல் மனத்தை உருக்கு கிறது.

‘ராஜபார்ட் ரங்கதுரை’ நடிப்பில் அசல் ‘ராஜபார்ட்!’

சாரதா இதற்கு ஒரு நீண்ட மறுமொழி அளித்திருந்தார். அதில் வெளியிடப்பட்டபோது காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு ஏற்பட்ட உணர்வுகளைப் பற்றி ஒரு நல்ல அறிமுகம் அளித்திருந்தார். அதையும் இத்துடன் இணைக்கிறேன். அவர் ஆட்சேபிக்கமாட்டார் என்று நினைக்கிறேன். அவரது அனுமதியை கேட்டதற்கு அவர் பதில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. எனக்கு “மௌனம் சம்மதத்துக்கு அறிகுறி” என்ற பழமொழி இப்போது பயனுள்ளதாக இருக்கிறது.
சாரதா சொல்வதென்னவென்றால்:
செப்டம்பர் 18, 2008 at 11:51 மு.பகல்
(முன்பு சன் டிவியின் முத்தான திரைப்படங்கள் வரிசையில் இப்படத்தைப்பார்த்த மறுநாள், நான் எழுதிய குறிப்பு. இங்கே தருவதில் தவறில்லை என்பதால் பதிக்கிறேன்)

நேற்றிரவு நானும் “ராஜபார்ட் ரங்கதுரை” திரைக்காவியத்தை, கண்கொட்டாமல் கண்டு ரசித்தேன். (எத்தனையாவது முறை என்று தெரியவில்லை…). இன்னொரு விசேஷம், இப்படத்தை என்னோடு அம்ர்ந்துபார்க்க என் தந்தையை அழைத்திருந்தேன். அவரும் மயிலையில் இருந்து அண்ணா நகர் வந்திருதார். காரணம் இத்திரைப்படம் வெளியானபோது நடந்த சுவாரஸ்யமான நிகழ்ச்சிகளுக்கு சாட்சியாக இருந்தவர் அவர். அதை அவர் விளக்க நானும் என் கணவரும் வாய்பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம். நடிகர்திலகத்தின் மற்ற படங்களைப்போல் அல்ல இது. பெருந்தலைவரின் தீவிர தொண்டனாக இருந்த நேரம், பல்வேறு அரசியல் சுவாரஸ்யங்களைப்போர்த்தி வந்த படம் ‘ராஜபார்ட் ரங்கதுரை’.

‘இங்குலாப் ஜிந்தாபாத்’ பாடல் காட்சியிலும், கொடிகாத்த குமரன் காட்சியில் இடம் பெற்ற வசனங்களிலும் அன்றைய அரசியல் சூழ்நிலைக்குத் தக்கவாறு பாடல் வரிகளும், வசனங்களும் கையாளப்பட்டிருந்தன. ஸ்தாபன காங்கிரஸின் சார்புப் பத்திரிகைகளாக விளங்கிய ‘நவசக்தி’, ‘அலை ஓசை’ பத்திரிக்கைகளும் பாடலில் நுழைக்கப்பட்டிருந்தன. இதற்கு முன் வந்திருந்த ‘எங்கள்தங்கராஜா’ வும் ‘கௌரவமும்’ நடிகர்திலகத்தின் நடிப்பை பொதுப்படையாக விரும்புவோர்க்கு விருந்தாக அமைந்திருந்தன என்றால், ‘ராஜபார்ட் ரங்கதுரை’ சிவாஜி மன்றத்தோடும், காங்கிரஸ் பேரியக்கத்தோடும் ஒன்றியிருந்த ரசிகர்களுக்கு மாபெரும் கொண்டாட்டமாக அமைந்தது.

வழக்கமாக திரைத்துறையினருக்கு மட்டுமே ஸ்பெஷல் காட்சிகள் காண்பிக்கப்படும் என்ற நிலையில் இருந்து மாறுபட்டு, ஸ்தாபன காங்கிரஸ் தலைவர்களுக்காக ஒரு பிரத்தியேக காட்சி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு அதில் பெருந்தலைவர் காமராஜ், குமரி அனந்தன், எஸ்.ஜி.விநாயகமூர்த்தி, மணிவர்மா, எம்.பி.சுப்பிரமணியம், இளையபெருமாள், சிவாஜி மன்ற தலைவர் சின்ன அண்ணாமலை, எழுத்தாளர் சாவி, ஜெயகாந்தன், தமிழ்வாணன், சோ, கண்ணதாசன், ஜி.உமாபதி போன்றவர்கள் கலந்துகொண்டு படத்தைப்பார்த்து பாராட்டினராம். அதிலும் குறிப்பாக, காங்கிரஸ் கொடியை கையில் ஏந்தியவாறு நடிகர்திலகம் இறக்கும் காட்சியைப்பார்த்து பெருந்தலைவர் கண்கலங்கினாராம்.

இந்த விவரங்கள் படம் வெளியாகும் முன்பே ரசிகர்களுக்கு எட்டப்போக, அவர்கள் உற்சாகத்துடன் படத்தை வரவேற்க சென்னை ‘பைலட்’ தியேட்டரில் கூடினராம். ‘ஹேம்லெட்’ நாடகத்தில் நடிகர்திலகம் கையில் வாள் பிடித்து நிற்கும் காட்சி பெரிய கட்-அவுட்டாக வைக்கப்பட்டிருந்ததாம்.

இன்குலாப் ஜிந்தாபாத் பாடல் முடிவில், நடிகர்திலகம் தூக்கில் தொங்கும் காட்சியைக்கண்டு அவரது மனைவி உஷா நந்தினி அலற… அதைத்தொடர்ந்து நாடகம் பார்க்கும் ரசிகர்களும் ‘இன்குலாப்’ கோஷம் போட அதோடு நாடகத்தில் திரை விழும். உடனே பைலட் தியேட்டரில் இருந்த ரசிகர்களும் எழுந்து நின்று ‘இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்.. இந்துஸ்தான் ஜிந்தாபாத்’ என்று கோஷமிட, திரையரங்கமே அதிர்ந்ததாம். இப்படி பல்வேறு உணர்ச்சிமயமான நிகழ்ச்சிகளை அப்பா சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்.

கடைசியில் இயற்கை எய்தும் காட்சியில் நடிகர்திலகம் பேசும் வசனம் “யாரும் அழக்கூடாது. இந்த மேடையில் இந்த கொடியோடு சாகும் வாய்ப்பு கிடைத்தது எனக்கு கிடைத்த பெரிய பாக்கியம்”. (மேடை என்று குறிப்பிட்டது அவரது உயிர்மூச்சான நடிப்புக்கலையும், கொடி என்று குறிப்பிட்டது அவர் கண்ணாக மதித்த காங்கிரஸ் பேரியக்கமும் தான்).

படம் முழுக்க பின்னணியில் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு சோகம் இழையோடிக்கொண்டிருக்கும். அதனால் இடையிடையே நமது பரிதாபத்தை கிளறிவிடும் காட்சிகளும் வந்துபோகும். அதில் ஒன்று, தன் நாடகத்துக்கு எதிராக தன் மாமனாரே திரைப்படக் கொட்டகைபோட்டு தன் தொழிலை நலிவடைய செய்ய, நாடகம் பார்க்க வந்திருக்கும் மிக சொற்பமானவர்களுக்காக, தன்னுடைய ‘அரிச்சந்திரா’ வசனத்தை பேச ஆரம்பிக்க, கூட்டத்தின்ர் சினிமா பாடல் பாடும்படி வற்புறுத்த, “ஐயா எனக்கு அந்தப்பாட்டெல்லாம் தெரியாது” என்று அவர் பரிதாபமாக கூறிநிற்கும் இடமும், அதைத்தொடர்ந்து, ரசிகர்கள் நாற்காலிகளை உடைத்துப்போட்டு விட்டுப்போக, அவர் மௌனமாக அவற்றின் நடுவே நடந்து வரும் இடமும் கண்க்களில் நீரை வரவழைக்கும் பல கட்டங்களில் ஒன்று.

இன்னொரு விசேஷம், ‘மிகை நடிப்பு’ என்று யாரும் சொல்ல இடம் கொடுக்காத படம் இது.

சுப்ரமணியபுரம் (Subramaniapuram)


ஏதாவது ஒரு படத்துக்கு விமரிசனம் எழுதலாம் என்று தோன்றியதால் எழுதுகிறேன். ஒரு மாறுதலுக்காக புதுப் படம். சமீபத்தில் பார்த்தது. எவ்வளவு நாட்கள்தான் பழைய படங்களுக்கே விமரிசனம் எழுதுவது? இதற்கும் எழுதிப் பார்ப்போமே!

2008-இல் வந்த படம். பெரும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. வர்த்தக ரீதியாக மட்டும் இல்லாமல், கலை ரீதியாகவும் எல்லாரும் நல்ல படம் என்று சொல்கிறார்கள்.

சரி என்றும் நானும் எடுத்துப் பார்த்தேன். tangentially ஒரு சந்தேகம். இங்கே கிடைப்பதெல்லாம் திருட்டு டிவிடிதானா? எப்படி கண்டுபிடிப்பது? தரத்தைப் பார்த்தால் ரகசியமாக தியேட்டரில் வீடியோ எடுத்தது போல் இல்லை. For the record, நான் வசிப்பது நூவார்க், கலிஃபோர்னியாவில். டிவிடி எடுத்துப் பார்த்தது இங்கே பிரபலாமக உள்ள coconut hill என்ற மளிகை கடையில்.

“கண்கள் இரண்டால்” என்ற பாட்டு அருமையாக இருக்கிறது. ஜேம்ஸ் வசந்தனுக்கு இதுதான் முதல் படமாம். யார் பாடியது என்று தெரியவில்லை. எனக்கு புதிய பாடகர்களின் குரல்களை அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடிவதில்லை.

வெங்கட்ரமணன் உதவி – பாடலைப் பாடியது, பெள்ளிராஜ், தீபா மரியம்! றேடியோஸ்பதி கானாபிரபா பதிவில் ஜேம்ஸின் நேர்முகம் (ஒலிப்பேட்டியாக) வெளியாகியிருந்தது.

எனக்கு அடையாளம் தெரிந்த நடிகர்கள் சென்னை 28 ஜெய்யும் கஞ்சா கருப்பும்தான். படத்தின் இயக்குனரான சசிகுமார் இன்னொரு கதாநாயகராம். துணை இயக்குனர் சமுத்திரக்கனி வில்லனாம். புதுமுகம் ஸ்வாதி கதாநாயகியாம்.

ஆகா ஓகோ என்றார்கள். அந்த அளவுக்கு படம் இல்லை. மோசம் என்றும் சொல்லமாட்டேன். சுமாரான படம், அவ்வளவுதான். தமிழின் தரம் ரொம்பவே மோசமாக இருக்கிறது, அதனால்தான் கொஞ்சம் பரவாயில்லாமல் ஒரு படம் வந்தால் கூட அதை ஆகாயத்துக்கு உயர்த்தி வைத்து பேசுகிறோம்.

படத்தின் பலம் நம்பக்கூடிய பாத்திரங்களும், 70களின் முடிவை தத்ரூபமாக கொண்டு வந்திருப்பதும்தான். பெல்பாட்டங்களும், கூடையை கவிழ்த்தது போல் தலைமுடியும் (அரை வழுக்கையனான எனக்கு பொறாமையாக இருந்தது.), தாவணி போட்ட பெண்களும், 70களில் பார்த்த வீடுகளும், எங்கேயாவது முடங்கிகொண்டு பீடி பிடிக்கும் இலைஞர்களும் என்னைப் போன்ற அரைக் கிழவர்கள் நிச்சயமாக பார்த்திருக்கிறோம். வன்முறை என்ற சுழலில் மெதுமெதுவாக சிக்கிக்கொள்ளும் அந்த இளைஞர்கள் நன்றாக வடிவமைக்கப் பட்டிருந்தார்கள். குடும்பத்துக்கும் காதலுக்கும் நடுவில் மாட்டிக்கொண்டு காதலனுக்கு துரோகம் செய்யும் அந்த இளைஞியும், காசுக்காக நண்பனுக்கு துரோகம் செய்யும் கஞ்சா கறுப்பும் உயிரும் சதையும் உள்ள மனிதர்கள். ஜெய் “ஒரு பொட்டச்சியிடம் உயிர் பிச்சை கேக்கரபடி ஆயிடுச்சே” என்று புலம்புவது ரியலிஸ்டிக்காக 70களின் மதிப்பீடுகளை பிரதிபலித்தது.

மிக மெதுவாக நகரும் திரைக்கதை எனது பொறுமையை சோதித்தது. நகைச்சுவை என்ற பெயரில் முதல் பாதியில் கஞ்சா கறுப்பு கொலை செய்கிறார். இரண்டாவது பகுதி வரும் வரைக்கும் கதை ஆமை வேகத்தில் நகருவது பெரிய பலவீனம். கதையில் சுவாரசியம் போதவில்லை.

என்னைப் போன்ற மேல் நாட்டு மனிதர்களுக்கு வீடியோவில் பார்ப்பது உத்தமம். இந்தியாவில் நிறைய நேரம் இருப்பவர்கள் தியேட்டருக்கு சென்று பார்க்கலாம்.

புன்னகை (Punnagai)


நான் இந்த ரெவ்யூக்களை தாமதமாகத்தான் எழுத ஆரம்பித்தேன். நான் எழுத ஆரம்பித்ததற்கு முன்னால் பார்த்த படங்கள் சிலவற்றுக்கும் விமரிசனம் எழுதலாமா வேன்டாமா என்று கொஞ்சம் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது. கடைசியில் படிப்பவர்கள் தலைவிதியை யாரால் மாற்றமுடியும் என்று மனதை தேற்றிக்கொண்டு எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன்!

ஞாபகத்திலிருந்து எழுதப்படும் இந்த கருத்துக்களுக்கு மிகவும் டிடைலான விவரங்களை என்னால் கொடுக்கமுடியாது. (இப்போது மட்டும் கொடுக்க முடிகிறதா என்ன? பல சமயம் டைட்டில்களை மிஸ் செய்துவிடுகிறேன்). எல்லா பாட்டுக்களும் ஞாபகம் இருக்கப் போவதில்லை. படிப்பவர்கள் தங்களுக்கு நினைவிருக்கும் விவரங்களை எழுதி உதவினால் உதவியாக இருக்கும்.

“புன்னகை” படத்திலிருந்து தொடங்குகிறேன். இங்கே தொடங்க காரணம் பாலசந்தர் இதைப் பற்றி ஒரு பேட்டியில் சொன்னது – Q) Of all the films you made what is your favorite film?
A) This is the most common question put to me. This was and is a very difficult question to answer. But I personally feel that “Punnagai”, a Tamil film with Gemini Ganeshan and Nagesh in it, is one of the best films I ever made. In that film, I was really able to voice out my opinion and I was able to say something through that film. Sadly, that film did not farewell at the box office and I was not surprised…

பாலசந்தர் தமிழின் தலை சிறந்த இயக்குனர்களில் ஒருவர். ஆனால் எனக்கு தமிழின் தரத்தை பற்றி அவ்வளவு உயர்ந்த எண்ணம் இல்லை. ஒரு அகிரா குரொசவா, சத்யஜித் ரே, ஷ்யாம் பெனகல் தரத்தில் உள்ள இயக்குனர்கள் தமிழில் இல்லை. ஆனால் பாலசந்தர் தமிழின் தலை சிறந்த இயக்குனர்களில் ஒருவர் என்பதை நானும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். அவரை விட மணிரத்னம் ஒருவர்தான் தமிழில் நல்ல இயக்குனர் என்பது என் கருத்து. அவர் உயர்வாக கருதும் படத்திலிருந்தே ஆரம்பிப்போமே! (எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாலசந்தர் படங்கள் வேறு இரண்டு – தில்லுமுல்லு, தண்ணீர் தண்ணீர்.)

1971இல் வெளி வந்தது. பாலசந்தரின் ஃபேவரிட் நடிகர்களான ஜெமினி, நாகேஷ், முத்துராமன், வி. கோபாலகிருஷ்ணன், ஜெயந்தி மற்றும் எஸ்.வி. சகஸ்ரநாமம், எம்.ஆர்.ஆர். வாசு, வி.எஸ். ராகவன், எஸ்.வி. ராம்தாஸ், சசிகுமார் நடித்திருக்கிறார்கள். பலருக்கும் ஒரு மேடை நாடக பாரம்பரியம் இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இது ரிஷிகேஷ் முகர்ஜி எடுத்த “சத்யகாம்” என்ற படத்தின் தழுவல். Hindiயில் ஜெமினிக்கு பதிலாக தர்மேந்திரா, முத்துராமனுக்கு பதிலாக சஞ்சீவ் குமார், ஜெயந்திக்கு பதிலாக ஷர்மிலா தாகூர், எஸ்.வி. சகஸ்ரநாமத்துக்கு பதிலாக அஷோக் குமார், வி.எஸ். ராகவனுக்கு பதிலாக டேவிட் நடித்திருக்கிறார்கள். சத்யகாம் 1969இல் வெளி வந்தது.

காந்தியின் வழியில் நாடும், குறிப்பாக இளைஞர்களும் நம்பிக்கை இழந்துகொண்டிருந்த காலம். எப்போதும் உண்மையே பேசுவது நடக்காத விஷயம் என்று எல்லாருக்கும் தோன்ற ஆரம்பித்த காலம். இந்த கால கட்டத்தில் எந்த வித காம்ப்ரமைஸும் செய்து கொள்ளாத ஒரு மனிதனின் போராட்டம்தான் இந்த படத்தின் கதை.

கதையின் denouement நமது இதிகாச காலத்திலிருந்து வருவது. சத்யகாமன் என்ற சிறுவன், வேதம் படிக்க விரும்பி ஒரு குருகுலத்துக்கு சென்றான். அங்கே அவனுடைய குலம் கோத்திரம் பற்றி விசாரித்தார்கள். அவனுடைய அம்மாவோ பல மனிதர்களிடம் பழகியவர். அதனால் தன் அப்பா யார் என்று தெரியாது. கேள்வி கேட்கும் குருவிடம் தான் ஜபலா என்ற பெண்ணின் மகன், தந்தை பெயர் தெரியாது என்று கூச வைக்கும் உண்மையை வெளிப்படையாக சொல்கிறார். குருவும் நான் உனக்கு வேதம் படிப்பிக்க முடியும், ஆனால் நேர்மையைப் படிப்பிக்க முடியாது என்று சொல்லி அவரை தனது குருகுலத்தில் சேர்த்துக்கொள்கிறார். இந்தக் காட்சி இந்த கதையில் அற்புதமாக கையாளப்பட்டிருக்கிறது.

இவர் சத்யகாம ஜாபாலி என்றே அதற்கு பின் அறியப்பட்டார். எனக்கு தெரிந்து நம் இதிகாசங்களில் தாயின் பெயரால் அறியப்படுபவர் இவர் ஒருவரே. இந்த கதை சாந்தோக்ய உபநிஷதத்தில் சொல்லப்படுகிறது. ஜபல்பூர் இவரது நினைவாக எழுப்பப்பட்ட ஊர் என்று படித்திருக்கிறேன். ஜாபாலி ராமாயணத்திலும் வருகிறார் – அங்கே அவர் சொர்க்கம் நரகம் என்றெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை என்றும், ராமன் பரதன் சொல்வது போல மீண்டும் அயோத்திக்கு சென்று ஆட்சியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் உபதேசிக்கிறார். ஜாபாலி, ராமாயணம் பற்றிய இன்னொரு வியூபாயின்டை நார்லா வெங்கடேஸ்வர ராவ் எழுதிய “சீதா ஜோஸ்யம்” என்ற தெலுங்கு நாடகத்தில் பார்க்கலாம். சாகித்ய அகாடெமி ஒரு தமிழ் மொழிபெயர்ப்பை வெளியிட்டிருக்கிறது.

மூலக்கதை வங்காள மொழியில் நாராயண் சன்யால் என்பவரால் எழுதப்பட்டது.

ஜெமினி, முத்துராமன், எம்.ஆர்.ஆர். வாசு, நாகேஷ், வி. கோபாலகிருஷ்ணன் சக மாணவர்கள். கோபி மாணவனாகவே இறந்துவிடுகிறார். இது எல்லாரையும் அழுத்தமாக பாதிக்கிறது. ஒரு முறைப்பான ஆஃபீசராக வேலைக்கு சேரும் ஜெமினி, ஒரு கட்டத்தில் ஜெயந்திக்கு அடைக்கலம் தருகிறார். ஆனால் ஜெயந்தியை அவரால் ராம்தாஸிடமிருந்து காப்பாற்ற முடியவில்லை. ராம்தாஸினால் தயாகும் ஜெயந்தியை ஜெமினி மணக்கிறார். அவராலும் ஜெயந்தி கன்னி அல்ல என்பதை மறக்க முடியவில்லை, அதனால் அவர்கள் இருவருக்கும் தாம்பத்திய உறவு இல்லை. (ஜெமினி காரக்டரின் ஒரே பலவீனம், makes him human) ஆனால் ஜெயந்தியின் மகனுக்கு ஜெமினி பூரணமான அப்பாவாக இருக்கிறார். இந்த திருமணத்தை ஆன்மிக வழியில் ஆசிரமம் நடத்தும் ஜெமினியின் தாத்தா எஸ்.வி. சகஸ்ரநாமம் ஏற்றுக் கொள்ளாமல் தனது உறவை முழுமையாக துண்டித்துக்கொள்கிறார். நேர்மையான அதிகாரி என்பதால் பல இடஙகளுக்கு பந்தாடப்படும் ஜெமினி கடைசியில் நோய் வந்து இறக்கும் தறுவாயில் இருக்கிறார். எம்.ஆர்.ஆர். வாசு லஞ்சம் கொடுத்து பணக்காரரான ஒரு காண்ட்ராக்டர். முத்துராமன் ஜெமினிக்கு அவ்வப்போது உதவி செய்யும் ஒரு அதிகாரி. ஜெமினியோடு contrast செய்ய இந்த இருவரும். ஜெமினி இறந்துவிட்டால் ஜெயந்தியும் பையனும் நடுத்தெருவில்தான் நிற்கவேண்டும். எம்.ஆர்.ஆர். வாசு ஜெமினி ஒரு ஃபைலில் கையெழுத்து போட்டால் அவரது குடும்பம் வாழ தேவையான பணம் தருவதாக சொல்கிறார். வறுமைக்கு பயப்படும் ஜெயந்தி ஜெமினியிடம் இதைப் பற்றி பிரஸ்தாபிக்கிறார். ஜெமினியும் ஜெயந்தி சொன்னால் கையெழுத்து போடுவதாக சொல்கிறார். ஜெயந்தியால் கேட்க முடியவில்லை. ஜெமினி இறக்கும்போது வரும் சகஸ்ரநாமத்திடம் சின்னப் பையனான ஜெயந்தியின் மகன் ஜெமினி தனது அப்பா இல்லை என்று வெளிப்படையாக சொல்கிறார். சிறு பையனிடமும் சத்தியத்தின் வேகத்தை ஜெமினி ஊட்டி விட்டதைப் பார்க்கும் சகஸ்ரநாமம், ஜெயந்தியை தன் மருமகளாக ஏற்றுக்கொள்கிறார். சுபம் என்று சொல்லமுடியாது, ஆனால் ஒரு நிறைவான முடிவு.

Hindiயில் படம் இன்னும் நன்றாக இருந்தது. பாலசந்தர் தேவையற்ற பல காரக்டர்களை உள்ளே நுழைத்து கதையின் ஓட்டத்தை தளர்த்திவிடுகிறார். உதாரணமாக சோரம் போகும் முத்துராமனின் மனைவி தேவையே இல்லை. நாகேஷ், மேஜர் காரக்டர்கள் தேவை இல்லை – ஆனால் ரொம்ப மோசம் என்றும் சொல்லமுடியாது. கமல் ஒரு முறை சொன்னது போல தன்னை ஒருவன் கற்பழிக்க வரும்போது “ஆணையிட்டேன் நெருங்காதே’ என்று பாட்டு பாடுவது மடத்தனமாக இருக்கிறது. ஜெயந்தி கொஞ்சம் ஓவர்ஆக்ட் செய்கிறார்.

ஜெமினி, எம்.ஆர்.ஆர். வாசு, சகஸ்ரநாமம், தன் பெண்ணையே விலை பேசுபவராக வரும் வி.எஸ். ராகவன் நன்றாக நடித்திருக்கிறார்கள். அதுவும் ஜெமினி மெலோட்ராமா பண்ணக்கூடிய வாய்ப்பு நிறைய இருந்தும், அவர் மிகவும் அருமையாக, நம்பும்படியாக நடித்திருக்கிறார்.

இசை அமைப்பாளர் யார் என்று நினைவில்லை. அனேகமாக வி. குமார் இல்லை எம்எஸ்வி. “ஆணையிட்டேன் நெருங்காதே” பாட்டு ஒன்றுதான். உடனே நினைவு வருகிறது. சாரதா நினைவுபடுத்திய மற்ற இரண்டு பாட்டுக்களும் எனக்கு அவ்வளவாக பிடிக்காது. பாட்டுக்களை எங்காவது கேட்க முடிந்தால் சொல்லுங்கள், ஒரு லிங்க் செய்துவிடுகிறேன்.

ஆகஸ்ட் 30, 2008 அன்று சேர்த்தது:

சாரதாவுக்கு நன்றி! அவரது மறுமொழியிலிருந்து – மற்ற பாடல்கள், ‘நாளை நாம் ஒரு ராஜாங்கம் அமைப்போம், ஆண்டு பாருங்கள் தோழர்களே’ (இறந்து போன வி.கோபாலகிருஷணன் தவிர மற்ற நால்வரும் மீண்டும் சந்திக்கும்போதெல்லாம் இப்பாடல் பின்னணியில் ஒலிப்பது சிறப்பு). இது போக, ஓடும் ரயிலில் நாகேஷ் பிச்சையெடுக்கும் பாடல் ‘நானும் கூட ராஜாதானே நாட்டு மக்களிலே’.

நல்ல படம் மக்களுக்கு பிடிக்காது என்ற தத்துவப்படி ரிலீஸானபோது இப்படம் சரியாகப்போகவில்லை. ஆனால் இப்போது படம் பார்ப்பவர்கள் கேட்கும் கேள்வி ‘இந்த நல்ல படம் ஏன் ஓடவில்லை?’.

குறைகள் இருந்தாலும் பார்க்கக்கூடிய படம்.