வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்


சிவாஜியைப் பற்றி பொதுவாக சொல்லப்படும் குறை அவர் ஓவர்ஆக்ட் செய்கிறார், மெலோட்ராமா என்பதுதான். உண்மையில் குறை அதுவல்ல. மெலோட்ராமா என்பது ஒரு விதமான ஸ்டைல். பாய்ஸ் நாடகங்கள், தெருக்கூத்து, ஜப்பானிய கபூகி நாடகங்கள், ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்கள், musicals எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு ஸ்டைல், இலக்கணம் இருக்கிறது. சிவாஜியின் படங்களையும் அப்படித்தான் பார்க்க வேண்டும். குறை அவர் படங்கள் – அதுவும் பிற்காலப் படங்கள் – அவருக்கு “நடிக்க” ஸ்கோப் உள்ள காட்சிகளின் தொகுப்பாக இருப்பதுதான். சினிமா என்பது வெறும் சீன்களின் தொகுப்பல்ல. இதை அவரும் உணரவில்லை, அவர் காலத்து இயக்குனர்களும் உணரவில்லை. அந்த காலத்து ரசிகர்கள் உணர்ந்தார்களா என்பதும் சந்தேகமே.

இதனால்தான் அவரது significant number of படங்கள் உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தை வெளிப்படுத்தும் சீன்களின் தொகுப்பாக, அவர் மட்டுமே வியாபித்திருக்கும் கதைகளாக, மிக சுலபமாக கிண்டல் அடிக்கப்படுபவையாக இருக்கின்றன. கமல் சமீபத்தில் ஒரு பேட்டியில் சொன்னார் – சிவாஜி சிங்கம், ஆனால் அவருக்கு தயிர் சாதம் மட்டுமே போடப்பட்டது என்று. அதில் உண்மை இருக்கிறது.

வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் இந்த குறைகளை சுலபமாக தாண்டுகின்றது. கட்டபொம்மன் உணர்ச்சிப் பிழம்புதான். ஓவர் ஆக்டிங், மெலோட்ராமா, over the top performance போன்ற வழக்கமான “குற்றச்சாட்டுகளை” அள்ளி வீசலாம்தான். ஆனால் யாராக நடிக்கிறார்? ஒரு larger than life icon, நாட்டுப்புற பாட்டுகளில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு தொன்மம், சரித்திரத்தை தாண்டி ஐதீகமாக மாறிவிட்ட ஒரு மனிதனை இப்படி நடித்துக் காட்டுவது மிக பொருத்தமாக இருக்கிறது.

கட்டபொம்மன் ஜாக்சன் துரையை பார்த்து எங்கள் மங்கலப் பெண்டிருக்கு மஞ்சள் அரைத்து கொடுத்தாயா என்று கேட்டாரா என்பது சந்தேகம்தான். அப்படி கட்டபொம்மன் கர்ஜித்திருந்தால் அது ஜாக்சன் துரைக்கு புரிந்திருக்குமா என்பது அதை விட பெரிய சந்தேகம். ஆனால் சிவாஜி கொண்டு வருவது சரித்திரத்தை தாண்டிப்போய்விட்ட கட்டபொம்மன் என்ற இதிகாச மனிதரை. கட்டபொம்மனை ஒரு இதிகாசமாக, தொன்மமாக, icon ஆக மாற்றியதில் நாட்டுப்புற பாடல்களுக்கு எவ்வளவு பங்குண்டோ அதே அளவு பங்கு இந்த நடிப்புக்கும் உண்டு. இந்த performanceஇன் தாக்கம் இல்லாத தமிழ் நடிகர் யாருமில்லை. பராசக்தி, மனோகரா, கட்டபொம்மன் மூன்று படங்களும் மெலோட்ராமா என்பது கெட்ட வார்த்தை இல்லை என்பதை இன்றும் உணர்த்தும் படங்கள்.

பந்துலு சிறந்த தயாரிப்பாளர். பணம் முக்கியம்தான், ஆனால் படம் நன்றாக வருவது அதை விட முக்கியம் என்று நம்பியவர். கட்டபொம்மன், கர்ணன், ஆயிரத்தில் ஒருவன் மாதிரி படங்களில் பணத்தை வாரி இறைத்தார். வெள்ளைக்காரனை எதிர்த்து போராடியவர்களை திரைப்படத்தில் கொண்டு வந்ததற்காக எப்போதும் நினைவிளிருப்பார். (கன்னடத்தில் கிட்டூர் ராணி சென்னம்மா எடுத்தார். சென்னம்மா கன்னட கட்டபொம்மி.)

1959-இல் வந்த படம். சிவாஜி, எஸ். வரலக்ஷ்மி, ஜெமினி, பத்மினி, ஓ.ஏ.கே. தேவர், ராகினி, ஜாவர் சீதாராமன், வி.கே. ராமசாமி, குலதெய்வம் ராஜகோபால், ஏ. கருணாநிதி, டி.பி. முத்துலட்சுமி நடித்தது. ஜி. ராமநாதனின் அற்புதமான இசை. பந்துலுவே இயக்கினார் என்று நினைக்கிறேன்.

சக்தி கிருஷ்ணசாமியின் வசனங்களில் அனல் பறக்கிறது. அவற்றை ஏற்ற இறக்கத்துடன் உச்சரிக்க சிம்மக் குரல். பத்திக்கிச்சு!

இதற்கும் கதை எழுத வேண்டுமா என்ன?

சிவாஜி ஜாக்சன் துரையிடம் பேசுவது தமிழ் சினிமாவில் ஒரு seminal moment. Enough said.

ஜெமினி-பத்மினி காதல் கதை படத்தின் வீக்னஸ். படத்தின் தீவிரத்தை குறைக்கிறது. அதுதான் இயக்குனரின் எண்ணம், என்றாலும் சுலபமாக தம் அடிக்க வெளியே போய்விடலாம். படத்தின் தீவிரத்தை அதிகரிக்க ஊமைத்துரையின் காரக்டரை டெவலப் செய்திருக்கலாம். ஓ.ஏ.கே. தேவருக்கு ஏதாவது வசனம் உண்டா என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன், அவர் வாயை திறந்த மாதிரியே தெரியவில்லை. அதே போல எட்டப்பனும் ஒரு கார்ட்போர்ட் கட்அவுட்தான். ஜாவர் ஒருவர்தான் படத்தில் கொஞ்சம் நிற்கிறார்.

பாட்டுகள் அபாரம். ஜி. ராமநாதன் கொன்றுவிட்டார்.

இன்பம் பொங்கும் வெண்ணிலாதான் என் ஃபேவரிட். அதுவும் பிபிஎஸ் “உன்னைக் கண்டு” என்று கேட்கும் தருணம்!

எஸ். வரலக்ஷ்மி கலக்கிய படம். அவருடைய கனமான குரல் என்ன சுகமாக “சிங்காரக் கண்ணே உன் தேனூறும் செவ்வாயால்” என்று பாடுகிறது? அதுவும் “உன் வாய் முத்தம் ஒன்றாலே” என்ற வார்த்தைகளை கொஞ்சம் வேகமாக பாடுவது மிக நன்றாக இருக்கும். “மனம் கனிந்தருள் வேல்முருகா” குழந்தைகளுக்கு சாமி பாட்டாக சொல்லித் தரலாம். அப்புறம் “டக்கு டக்கு” என்று ஒரு பாட்டு. கேட்கக் கூடிய பாட்டுதான், ஆனால் இதை எல்லாம் கருணை காட்டாமல் எடிட்டிங் டேபிளில் கட் பண்ணி இருக்க வேண்டும். படத்தின் ஓட்டத்தில் ஒரு ஸ்பீட்பிரேக்கர் மாதிரி வரும்.

ஜி. ராமநாதனின் பாட்டுகள் எப்போதும் இரண்டு வகை. ஒன்று கர்நாடக சங்கீதத்தை அஸ்திவாரமாக வைத்து எழுப்பப்பட்ட highbrow பாட்டுகள். இரண்டு நாட்டுப்புற பாட்டு, டப்பாங்குத்தை அஸ்திவாரமாக வைத்து எழுப்பப்பட்ட lowbrow பாட்டுகள். “மாட்டு வண்டியை பூட்டிக்கிட்டு” இரண்டாவது வகை. நல்ல, ஆனால் கவனிக்கப்படாத பாட்டு. “ஆத்துக்குள்ளே ஊத்து வெட்டி” என்ற இன்னொரு நல்ல பாட்டும் “அஞ்சாத சிங்கம் உன் காளை” என்று ஒரு சுமாரான பாட்டும் உண்டு. ஆத்துக்குள்ளே பாட்டு (ஏ.கருணாநிதி நகைச்சுவை பகுதி எல்லாமே) ஸ்பீட்ப்ரேக்கர்தான்.

Highbrow வகையில், நாடக பாரம்பரியம் உள்ள பாட்டு போகாதே போகாதே என் கணவா. எனக்கு கொஞ்சமும் பிடிப்பதில்லை. அதுவும் படமாக்கப்பட்ட விதம்! சின்னப்பிள்ளைக்கு சொல்கிற மாதிரி வாழை மரம் விழக் கண்டேன் என்றால் ஒரு வாழை மரத்தை வெட்டி காண்பிப்பார்கள். அதுவும் பத்மினியின் ஓவர்ஆக்டிங் வேறு கொடுமையாக இருக்கும்.

சிவாஜிக்கு பாட்டு கிடையாதோ? வெற்றி வடிவேலனே என்று ஒரு தொகையறா வரும் அது யார் பாடுவதாக வரும் என்று நினைவில்லை. சிவாஜிதானோ?

வேறு பாட்டுகள் எனக்கு நினைவில்லை. சாரதா எழுதுவார் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்.

சிவாஜியின் seminal நடிப்பு, பந்துலுவின் நல்ல தயாரிப்பு, ஜி. ராமநாதனின் அற்புதமான இசை, எஸ். வரலக்ஷ்மியின் குரல், எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட subject matter ஆகியவற்றுக்காக பாருங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன். பத்துக்கு 7.5 மார்க். A- grade.

தொடர்புடைய பதிவுகள்
வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் விகடன் விமர்சனம்
ம.பொ.சி – ஒரு மதிப்பீடு
கப்பலோட்டிய தமிழன்
மனோகரா, விகடன் விமர்சனம்
பராசக்தி, பராசக்தி – நீதிமன்ற வசனம்
ஆயிரத்தில் ஒருவன்
எஸ். வரலக்ஷ்மி அஞ்சலி

மஹாதேவி (Mahadevi)


1958இல் வந்த படம். எம்ஜிஆரைத் தவிர பி.எஸ். வீரப்பா, சாவித்ரி, எம்.என். ராஜம், சந்திரபாபு, ஓ.ஏ.கே. தேவர், ஏ. கருணாநிதி, கே.ஆர். ராம்சிங், டி.பி. முத்துலக்ஷ்மி நடித்திருக்கிறார்கள். கண்ணதாசனின் கதை-வசனம். விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி இசை. சுந்தர் ராவ் நட்கர்னி என்ற மராத்தியர் இயக்கம்.

எம்ஜிஆருக்கு ஒரு வெற்றிப் படம். நல்ல பாட்டுக்களும், கண்ணதாசனின் சூடு பறக்கும் வசனங்களும், பி.எஸ். வீரப்பாவின் ரசிக்கத்தக்க வில்லன் நடிப்பும், அழகான எம்ஜிஆரும், கத்தி சண்டைக் காட்சிகளும் வெற்றிக்கு பின் பலமாக அமைந்தன.

கண்ணதாசனின் வசனங்கள் சிறப்பாக இருந்தன. எல்லாருக்கும் சுருக்கமான வசனங்கள்தான். ஆனால் பொருத்தமாக இருந்தன. கலைஞரின் மனோகரா வசனங்களின் வேகம் இதிலும் தெரிகிறது. மனோகரா வசனங்களில் அனல் பறக்கும், ஆனால் கொஞ்ச நேரத்துக்கு பிறகு திகட்டிவிடுகிறது. உண்மையில் சிவாஜி மனோகராவில் ராஜ சபையில் பேசும் நீள வசனத்தின் கடைசி பகுதிகள் வரும்போது எனது மூளை ஆஃப் ஆகிவிடுகிறது. என்றாவது ஒரு நாள் கான்சென்ட்ரேட் செய்து கேட்க வேண்டும், இல்லாவிட்டால் ஏதாவது வசனப் புஸ்தகம் படிக்க வேண்டும். இதில் எல்லாரும் ஒரு சமயத்தில் ஒன்று இரண்டு வாக்கியங்கள்தான் பேசுகிறார்கள். அது ஒரு பெரிய நிம்மதி!

டைட்டில்களில் மூலக்கதை ராம் கணேஷ் கட்கரி எழுதிய புண்யப்ரபாவ் என்ற நாடகமாம். இது எங்கே இருந்து வந்தது என்று நெட்டில் தேடினேன். இவர் 1885இல் பிறந்த ஒரு மராத்தியர். 34 வயதிலேயே இறந்துவிட்டார். இவர் எழுதிய நான்கே நாடகங்களும் அங்கே வெற்றி அடைந்தன. அதிலும் 1916இல் எழுதப்பட்ட புண்யப்ரபாவ் நம்மூர் மனோகரா போல புகழ் பெற்ற ஒன்றாம். டைட்டில்கள் பார்க்கும் வரை இது எனக்கு தெரியாது. பார்த்த பிறகு நெட்டில் சும்மா ராம் பிரகாஷ் கட்கரி, புண்யப்ரபாவ் என்று தேடினேன். 1916இல் எழுதிய நாடகம் என்று தெரிந்ததும் அசந்துவிட்டேன். ஒரு மராத்தி நாடகம் – அதுவும் 40 வருஷங்களுக்கு முன் வந்தது. அதை எம்ஜிஆரும் கண்ணதாசனும் எங்கே கேள்விப்பட்டார்கள்? எப்படி தேர்ந்தெடுத்தார்கள்? இந்த படத்தில் என்னை fascinate செய்யும் விஷயம் இதுதான்.

கிட்டத்தட்ட நூறு வருஷங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்ட கதை. கட்கரி இதை அனேகமாக தன் நண்பரும் அப்போது ஸ்திரீ பார்ட் புகழ், நாடகங்களின் ராஜா, (ஸ்திரீ பார்ட் நடிகரை ராணி என்று சொல்ல வேண்டுமோ?) பால் கந்தர்வாவுக்காக இதை எழுதி இருக்கிறார். கதையில் நாயகிக்குத்தான் முக்கியத்துவம். அவளுடைய கஷ்டங்கள்தான் கதையின் ஃபோகஸ். கதை இன்று போரடிக்கிறது. நமது சூழ்நிலையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் சாரங்கதாரா சங்கரதாஸ் ஸ்வாமிகள் எழுதியபோது மிகவும் சுவாரசியமான நாடகமாக இருந்திருக்கும். இன்று பார்க்கும்போது கதை போரடிப்பது இல்லையா? (BTW, சாரங்கதாரா நாடகம் இப்போது சாகித்ய அகாடெமியில் “இரு நாடகங்கள்” என்று கிடைக்கிறது.)

இயக்குனர் சுந்தர் ராவ் நட்கர்னிதான் ஹரிதாஸ் படத்தையும் இயக்கி இருக்கிறார். மங்களூர்காரரான இவரை ஏ.வி. மெய்யப்ப செட்டியார்தான் தமிழ் சினிமா உலகுக்கு அழைத்துவந்தாராம். இவர்தான் இந்த மராத்தி நாடகத்தைப் தேடிப் பிடித்திருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

இது பி.எஸ். வீரப்பாவின் படம். சாவித்ரி, ஏன் எம்ஜிஆருக்கு கூட இரண்டாவது இடம்தான். அவரது வில்லத்தனம்தான் படத்தை முன்னால் நகர்த்தி செல்கிறது. வீரப்பா சிவாஜி ரேஞ்சுக்கு நல்ல நடிகர் அல்லர். ஆனால் அவருக்கு ஒரு presence இருக்கிறது. அவரது கனத்த குரலும் உடல்வாகும் வில்லன் ரோல்களுக்கு நன்றாக பொருந்துகின்றன. இந்த படத்தில் எப்போதும் அவர் கண்களில் தெரியும் புன்சிரிப்பு அவரது வில்லத்தனத்தை இன்னும் எடுத்துக் காட்டுகிறது.

எம்ஜிஆரும் வீரப்பாவும் நண்பர்கள். வீரப்பா சாவித்ரி எம்ஜிஆரை மணந்த பின்னும் சாவித்ரியை விரும்புகிறார். அதற்காக பல சூழ்ச்சிகள் செய்து சாவித்ரியை ஜெயிலில் அடிக்கிறார், எம்ஜிஆரை குருடாகுகிறார், பன்ச் டயலாக் அடிக்கிறார், சாவித்ரியின் குழந்தையை கொள்கிறார். கடைசி காட்சியில் எம்ஜிஆர் குருடாக நடித்தார் என்றும், இறந்தது வீரப்பாவின் குழந்தை என்றும் தெரிகிறது. மனம் திருந்தி வீரப்பா தற்கொலை செய்துகொள்ள சுபம்! (தற்கொலை செய்துகொள்வதை சுபம் என்று வர்ணிப்பது நான் மட்டும்தான்)

பாட்டுகளை பொருத்த வரையில் “கண் மூடும் வேளையிலும்” சிறந்த பாட்டு. ஏ.எம். ராஜா, சுசீலா பாடியது. கண்ணதாசன். கண்ணதாசன் இந்த சிச்சுவேஷனுக்கு முதலில் “நானன்றி யார் வருவார்” என்ற பாட்டை எழுதினாராம். எம்ஜிஆர் அது ரொம்ப ஸ்லோ என்று சொல்லிவிட்டதால் “கண் மூடும்” என்று எழுதினாராம். ஆனால் “நானன்றி யார் வருவார்” பாட்டை மாலையிட்ட மங்கை படத்தில் உபயோகப்படுத்திக்கொண்டார்.

என்னுடைய ரசனைப்படி மிச்ச எல்லா பாட்டும் பி க்ளாஸ்தான். “சிங்காரப் புன்னகை கண்ணாரக் கண்டாலே சங்கீத வீணையும் ஏதுக்கம்மா” எனக்கு வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் படத்தில் வரும் “சிங்காரக் கண்ணே உன் தேனூறும் செவ்வாயால்” பாட்டை நினைவுபடுத்துகிறது. இந்த பாட்டில் சொற்குற்றம் இல்லாவிட்டாலும் பொருள்குற்றம் இருக்கிறது. சிங்காரப் புன்னகையை பார்க்கிறோம், சங்கீத வீணையை கேட்கிறோம். இவை இரண்டையும் எப்படி ஒப்பிட முடியும்? வள்ளுவர் “குழலினிது யாழினிது என்பார் தம் மக்கள் அழகு முகம் பார்க்காதவர்” என்றா எழுதி இருக்கிறார்? “சிங்கார மழலையை காதார கேட்டாலே” என்றல்லவா எழுதி இருக்கவேண்டும்?

சந்திரபாபுவுக்கு இரண்டு பாட்டு. “தந்தனா பாட்டு பாடனும், துந்தனா தாளம் போடணும்”, “உன் திருமுகத்தை ஒரு முகமா திருப்பு”. இரண்டுமே feet tapping numbers. இந்த காலத்து குத்துப் பாட்டு எதுவும் கிடைத்திருந்தால் சந்திரபாபு கிழி கிழி என்று கிழித்திருப்பார். கூட ஆடும் நடிகை யார்? கூட பாடுவது ஜமுனா ராணியா இல்லை ரத்னமாலாவா என்று என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

“குறுக்கு வழியில் வாழ்வு தேடிடும்” பட்டுக்கோட்டை எழுதி டி எம் எஸ் பாடிய ஒரு பாட்டு. எனக்கு ரொம்ப பிடித்தமானது. யூட்யூபில் இருந்தது, தூக்கிவிட்டார்கள்.

மேலே உள்ள எல்லா பாட்டுகளையும் இங்கே கேட்கலாம்.

“காக்கா காக்கா மை கொண்டா” எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரி பாடியது. இங்கே கேட்கலாம்.

“சேவை செய்வதே ஆனந்தம்” டிஎம்எஸ், எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரி பாடியது. “தாயத்து ஐயா தாயத்து” டிஎம்எஸ் பாடியது. இவற்றை இங்கே கேட்கலாம்.

இதை தவிர “ஏரு பூட்டுவோமே நாளை சோறு ஊட்டுவோமே”, “காமுகர் நெஞ்சில்”, “மானம் ஒன்றே பெரிதெனக் கொண்டு” ஆகிய பாட்டுக்களும் இருக்கின்றன.

சாவித்ரிக்கு எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரியின் குரலும் எம்ஜிஆருக்கும் ஏ.எம். ராஜாவின் குரலும் பொருந்தவில்லை. ஆனால் பாட்டாக கேட்பதற்கு நன்றாக இருக்கிறது.

10 பாட்டில் ஒன்று டாப், 5 தேறும்.

பி.எஸ். வீரப்பாவுக்காகவும், கண்ணதாசனின் வசனங்களுக்காகவும், பாட்டுக்களுக்காகவும் பார்க்கலாம். 10க்கு 6 மார்க். C Grade.

ராண்டார்கையின் குறிப்பு