டி.கே. பட்டம்மாள் பாட்டு லிஸ்ட்


D.K. Pattammal

டி.கே. பட்டம்மாள்

டி.கே. பட்டம்மாளின் அஞ்சலி பதிவில் அவர் பாடிய சினிமா பாட்டுகளை ஒரு லிஸ்ட் போட வேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தேன். இப்போது அவர் பாடிய சினிமா பாட்டுகள் பற்றிய ராண்டார்கை எழுதிய ஒரு கட்டுரை கண்ணில் பட்டது. நல்ல கட்டுரை.

பட்டம்மாள் சினிமாவில் குறைவாகத்தான் பாடி இருக்கிறார். தியாக பூமி (1939), நாம் இருவர் (1947) , மகாத்மா உதங்கர் (1947), பிழைக்கும் வழி (1948), வேதாள உலகம் (1948), ராம ராஜ்ஜியம் – டப்பிங் படம் (1948), வாழ்க்கை (1949), லாவண்யா (1951). அவ்வளவுதான். மொத்தமே ஒரு இருபது இருபத்தைந்து பாட்டுதான் இருக்கும் போலத் தெரிகிறது. இதில் நாம் இருவர், வேதாள உலகம், வாழ்க்கை பிரின்ட் இருக்கிறது என்று தெரியும். அதனாலா பாட்டுகள் நினைவு வருகின்றன. மிச்சம் எல்லாம் என்ன ஆச்சோ? நான் மிச்ச படங்களில் எந்த பாட்டையும் கேட்டதில்லை. இளைஞர்கள், இளைஞிகள், யாராவது கேட்டிருந்தால் சொல்லுங்கள்! ஆடியோ/வீடியோ இருந்தால் இன்னும் விசேஷம்!

இப்போதைய லிஸ்ட்:

தியாக பூமி (1939) – இசை பாபநாசம் சிவன்
தேச சேவை செய்ய வாரீர் – பாடல் கல்கி (கேட்டதில்லை)
நாம் இருவர் (1947) – இசை ஆர். சுதர்சனம்
ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே – பாடல் பாரதியார்
வெற்றி எட்டுத் திக்குமெட்ட கொட்ட முரசே – பாடல் பாரதியார்
மகாத்மா உதங்கர் (1947) – இசை எஸ்.வி. வெங்கட்ராமன், டி.ஆர். ராமநாதன்
காண ஆவல் கொண்டெங்குமென் இரு விழிகள் – பாடல் பாபநாசம் சிவன், பாபநாசம் ராஜகோபால் ஐயர் (கேட்டதில்லை)
குஞ்சிதபாதம் நினைந்து உருகும் – பாடல் பாபநாசம் சிவன், பாபநாசம் ராஜகோபால் ஐயர் (கேட்டதில்லை)
பிழைக்கும் வழி (1948) – இசை ஜி. அஸ்வத்தாமா
எங்கள் நாட்டுக்கு எந்த நாடு ஈடு – பாடல் மதுரை ஜி. சுந்தர வாத்தியார் (கேட்டதில்லை)
வேதாள உலகம் (1948) – இசை ஆர். சுதர்சனம்? தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன்!
தூண்டிற்புழுவைப் போல – பாடல் பாரதியார்
தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை – பாடல் பாரதியார்
வாழ்க்கை (1949) – இசை ஆர். சுதர்சனம்? தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன்!
பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே – பாடல் பாரதியார்
லாவண்யா (1951) – இசை எஸ்.வி. வெங்கட்ராமன்
பழம் பாரத நன்னாடு – பாடல் பாபநாசம் சிவன் (கேட்டதில்லை)
தங்க ஒரு நிழல் இல்லையே – பாடல் பாபநாசம் சிவன் (கேட்டதில்லை)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஆளுமைகள், லிஸ்ட்கள்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
ரண்டார்கையின் கட்டுரை
டி.கே. பட்டம்மாள்
“இளம்” பாடகி டி.கே. பட்டம்மாள் பற்றி கல்கி
பட்டம்மாள் பற்றி ஜடாயு

Advertisements

தன்மாத்ர(2005) – மலையாளத் திரைப் படம் ஒரு பார்வை


Thanmathraநண்பர் திருமலைராஜன் நல்ல ரசனை உள்ளவர். திரைப்படங்களை கூர்ந்து கவனிப்பவர். குறிப்பாக மலையாளத் திரைப்படங்களைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்தவர். அவரை ரொம்ப நாளாக அவருக்கு பிடித்த மலையாளத் திரைப்படங்களை அறிமுகம் செய்து வைக்கும்படி நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தேன். பாருங்கள், அவரும் ஒன்று அனுப்பினார், அதை அவர் அனுப்பி பத்து நாள் கழித்துதான் பிரசுரிக்க முடிகிறது. உப்பிலி ஸ்ரீனிவாஸ் இடைவெளி விடாமல் போட்டுத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்!

இந்த முறை தன்மாத்ர என்ற படத்தைப் பற்றி திருமலைராஜன் எழுதி இருக்கிறார். நான் இது வரை பார்த்ததில்லை, அவரிடமே ஓசி டிவிடி கிடைக்குமா என்று பார்க்கிறேன். 🙂 ஓவர் டு திருமலைராஜன்!

சரெலென்று நான் உணரரத ஒரு தருணத்தில் நாலாம் கிளாஸ் டீச்சர் பெயர் மறந்து போய் விடுகிறது, எவ்வளவு மூளையைக் கசக்கினாலும் சட்டென்று நினைவுக்கு வருவதில்லை, பழைய மகாபலிபுரச் சாலையில் உள்ள சோழிங்கநல்லூர் என்ற ஊரின் பெயர் ஏனோ தேவைப்படும் பொழுது நினைவுக்கு வரச் சண்டித்தனம் செய்கிறது, வாட்டர் வோர்ல்டு என்ற படம் பெயர் நினைவில் இருக்கிறது அதை எடுத்த கெவின் காஸ்ட்னர் பெயர் மறந்து விடுகிறது. ஐயப்பன் என்ற இணைய நண்பரை இங்கு பார்த்து பேசிப் பழகியிருக்கிறேன், சென்ற முறை சென்னையில் அவரைப் பார்த்த பொழுது நீங்கள் யார் என்று கேட்டு விட்டேன். வேலையில் சட்டென்று முன்பு கண்டுபிடித்த தீர்வுகள் நினைவுக்கு வந்து தொலைக்காமல் நேரத்தை விழுங்குகிறது. மிகவும் ரசித்துப் பார்த்த சினிமாக்களின் பெயர்களும், பாடல்களும், நடிகர் பெயர்களும், ஒரு காலத்தில் நெருங்கிப் பழகிய நண்பர்களின் பெயர்களும், அண்டை வீட்டுக்காரர் பெயர்களும் இன்னும் கால ஓட்டத்தில் நான் மறக்கவே மாட்டேன் என்று நினைத்த எத்தனையோ விஷயங்களும், காற்றில் கலந்து மறைந்த நறுமணமாய் காணாமல் போய் விடுகின்றன. மூளையில் நினைவுச் செல்கள் கரைந்து போய் விடுகின்றன என்று நினைக்கும் பொழுது வேறு ஒரு தருணங்களில் வேறு ஒரு பெயரையோ, சம்பவத்தையோ, நினைவுத் துணுக்குகளில் தேடுகையில், கேட்காமலேயே நமக்கு மறந்து போய் விட்டதாய் நினைத்த, அழிந்து போன நினைவுத் துணுக்குகள் என்று நினைத்தவை எல்லாம் மீண்டும் உதிக்கின்றன, ஒரு serendipity போல எதையோ தேடும் பொழுது வேறு எதுவோ கிடைக்கின்றன. இந்தப் senility பிரச்சினை வயதாக வயதாக இன்னும் அதிகரிக்கலாம். அது போன்ற தகவல் மறதிகள் குறித்து ஒருவித தற்காலிக கவலை வந்து ஏன் இப்படி நடக்கிறது என்று மனதில் கவலை வண்டாகக் குடைந்து சற்று நேரத்திலே நாம் அப்படிக் கவலைப்பட்ட விஷயமும் கூட மறந்து போய் விடுவதுண்டு. நிரந்தர கவலையாய் அது போன்ற மறதிகள் அரித்துக் கொண்டு தங்கி விடுவதில்லைதான். நம் மூளைக்குள் நடக்கும் ரசாயன மாற்றங்களிலும், மின்னணுத் தேடல்களிலும் ஒரு வித ஒழுங்கான ஒழுங்கின்மை இருக்கிறது போலும். அவ்வப்பொழுது நாம் மறக்கும் விஷயங்கள் மீண்டும் எப்படியோ நினைவுக்கு வரும் பொழுது நமது மூளைச் செல்கள் நிரந்தரமாக அழிந்து விடவில்லை என்ற நினைப்பு வந்து பெருத்த ஆசுவாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அடுத்த மறதி வரும் வரையில். அப்படி நிரந்தரமாகவே நம் நினைவுச் செதில்கள் அழிய ஆரம்பித்தால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் இதுவரை அனுபவித்த சந்தோஷங்கள், துக்கங்கள், ரசனைகள், மெல்லுணர்வுகள் எல்லாம் 100, 99, 98, 97…. ஒன்று ஒவ்வொன்றாக உதிரும் ஒரு பூவின் இதழ்கள் போல், இலலயுதிர் காலத்து மரங்களின் உதிரும் இலைகள் போல், நம் நினனவுகள் அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக ஆரம்பித்து, முதலில் லேசாகவும், பின்னர் வேகமாகவும் கரைய ஆரம்பித்து 2,1,0 என்று நம் பிறப்பின் ஆரம்ப நிலைக்குச் சென்று பிறந்த பொழுது இருந்த நினைவுகள் மட்டுமே மீதம் இருக்க ஆரம்பித்து அதுவும் கரைந்து போனால் என்ன ஆகும் ? இந்த அனுமாஷ்ய நினைப்பே மிகுந்த அச்சமூட்டுவதாகவும் நடுக்கமூட்டுவதாகவும் உள்ளது அல்லவா ? அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலை வருமானால் அதுதானே நடைப்பிணம்?

மருத்துவ ரீதியாக அப்படியொரு சாத்தியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது என்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். அதற்குப் பெயரும் அளித்துள்ளனர் அல்சைமர் வியாதி என்ற குணப்படுத்த முடியாத வியாதி என்று. அல்சைமர் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடனேயே, ரொனால்டு ரீகன் என்ற முன்னாள் நடிகர், முன்னால் கலிஃபோர்னியா கவர்னர், முன்னாள் அமெரிக்க அதிபரின் பெயரும் அல்லது ரோனால்டு ரீகன் என்ற பெயரைக் கேட்டவுடனேயே அவரது பெருமைகள் பதவிகள் எல்லாம் நினைவுகள் எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, நமக்கு அல்சைமர் என்ற வியாதியின் பெயர் முந்திரிக் கொட்டையாய் நினைவில் துருத்திக் கொண்டு வருவது உண்டு. யாருக்கோ ஒரு வயதான அமெரிக்க அதிபருக்கு எங்கேயோ வந்த வியாதி என்ற அளவில் நாம் ஒதுக்கி தள்ளி விட்டு அதைப் பற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாமல்தான் சென்று கொண்டிருந்தேன், முந்தா நாள் இரவு தன்மாத்ர என்ற மலையாளப் படத்தைப் பார்க்கும் வரை. இந்தப் படம் பார்த்த பாதிப்பு இன்னும் நிறைய நாட்களுக்கு என்னிடம் உறைந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது, இந்தப் படம் என்னில் எழுப்பிய பாதிப்பின் விளைவு இந்தப் பதிவு, இந்தப் படம் கேரளாவில் நடுவயதினரிடையே பெருத்த சஞ்சலத்தையும் அதிர்ச்சி அலைகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

80-90 வரை இருந்த மலையாளத் திரையுலகப் பொற்காலம் 90களில் காணாமல் போய், தமிழ் பட, தெலுங்குப் பட மசாலா நோய் தொற்றி கொண்டு குற்றுயிரும் கொலையுயிருமாய் போன வேளையிலே, ஒரு புத்துணர்ச்சியை, மலையாளப் படங்களின் இழந்த ரசனையை தன் இடைநிலைப் படங்கள் மூலமாக மீட்டுக் கொணர்ந்திருக்கிறார் இயக்குனர் ப்ளெஸ்ஸி. இவரது முதல் படமான காழ்ச்ச (தோற்றம்) மீண்டும் ஒரு புதிய அலையை அளித்தது என்றால் தனது இரண்டாவது படமான இந்த தன்மாத்ரவில் மற்றொரு மைல் கல்லை அடைந்துள்ளார். தான் ஒரு நல்ல சினிமாவை எடுக்கிறோம், அதில் வியாபார சமரசங்களுக்கு இடமில்லை என்பதில் உறுதியுடனும் துணிவுடனும், அதே வேளையில் அனைத்து மக்களும் ரசித்து ஒன்றக் கூடிய ஒரு வெற்றிகரமான சினிமாவாவகவும் எடுத்துள்ளார்.

வழக்கமா நம்ம மசாலாப் பட மாஸ்டர்கள் அம்னீஷியா என்ற வியாதியை வைத்து அனைத்துப் பெர்முடேஷன் காம்பினேஷன்களிலும் படம் எடுத்து நமது சிந்திக்கும் திறனை கேள்விக்குள்ளாக்குவார்கள். மூன்றாம் பிறையில் இருந்து கஜினி வரை நாலு பாட்டு நாலு பைட்டுன்னு ஒரு வித ஃபார்முலாக்குள் உழன்ற படங்கள் எல்லா மொழிகளிலும் அநேகம். ஆனால் முற்றிலும் நினைவு அழிந்து போன பின் கதையில் என்ன சுவாரசியம் இருக்கக் கூடும் என்பதனால் இந்த அல்சைமர் நோயையை மட்டும் இது வரை விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். ஹிந்தியில் ப்ளாக் என்று அமிதாப் நடித்த ஒரு படம் இந்த நோயை வைத்து வந்திருக்கிறது போல. ஆனால் அல்சைமர் நோயினால் பாதிக்கப்படும் ஒரு கருவை வைத்துக் கொண்டு, பட்டாபட்டி ட்ரவுசர் தெரிய டான்ஸ், ஹீரோயின்களின் இடுப்பு நடனம், குத்தாட்டம், வானத்தில் பறக்கும் சண்டைகள், எளவு சீன் எந்த வித கமர்சியல் சமரசங்களும் இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க கதையின் பலத்தையும் தன் திறமையையும் மட்டுமே நம்பி துணிந்து ஒரு படத்தை எடுத்துள்ளார். அதற்கும் கேரள மக்கள் நல்ல வரவேற்பை அளித்துள்ளனர்.

ப்ளெஸ்ஸியின் முந்தைய படமான காழ்ச்சவைப் போலவே இந்தப் படமும், ஒரு அழகிய நடுத்தர வர்க்க மலையாளக் குடும்பத்தில், அமைதியான ஓடம் போன்ற வாழ்வில் எதிர்பாரரமல் வீசும் ஒரு சூறாவளி அவர்கள் வாழ்க்கையை எவ்வாறு சிதறி சின்னாபின்னமாக்கி விடுகிறது என்பதைக் காட்டும் சினிமா. திருவனந்தபுரத்தில் செக்ரட்டேரியட்டில் ஒரு சாதாரண ஊழியர், அசாத்திய நினைவுத் திறனும் ஒரு ஐ ஏ எஸ் அதிகாரியாக ஆகியிருக்க வேண்டிய ஆளுமையும், பணிவும் திறமையும், நேர்மையும் கொண்ட ராமேசன் நாயரின் (மோகன்லால்) அழகான குடும்ப வாழ்வில் எதிர்பாராமல் வீசும் சூறாவளி அல்சைமர் நோய். இரண்டு தலைமுறைக் கனவான ஐ ஏ எஸ் பதவி, தாத்தாவான நெடுமுடி வேணுவுக்கும், மகனான மோகன்லாலுக்கும் கிட்டாமல் எட்டாக்கனவாகிப் போன வேளையில், +2 படிக்கும் தன் மகன் மூலமாகத் தன் குடும்பத்தின் நிராசையாகிப் போன ஐ ஏ எஸ் கனவை அடைந்து விடத் துடிக்கிறார்கள், மோகன்லாலும் அவரது தந்தையும். லட்சம் லட்சமாகக் கொட்டித் தரும் ஐ டி வேலையோ, மருத்துவப் பணியோ அவர்களுக்கு முக்கியமாகப் படாமல், இந்தியாவில் பெருமையும் , அந்தஸ்தும் உள்ள ஒரு படிப்பும், பதவியிம் அதன் மூலமாக மக்களுக்குச் செய்யும் சேவையும் பிரதானமாகத் தோன்றுகிறது, ஐ ஏ எஸ் தான் தவறவிட்ட பந்தயத்தின் இலக்கை தன் மகனுக்கு நிர்ணயித்து விடும் துடிப்பான தந்தை. மகனை ஐ ஏ எஸ்ஸுக்குத் தயார் செய்ய ஹிந்துப் பேப்பர்களை சேகரித்துப் பைண்டு செய்து வைத்திருக்கும் தந்தை என்று அமைதியான நதி போல அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் குடும்பத்தில் , குடும்பத் தலைவனான ராமேசன் நாயரை எங்கிருந்தோ வந்து கொடூரமாகத் தாக்குகிறது அல்சைமர் நோய். தன் நினைவுத் திறனுக்காக பாராட்டப்படும் ஒரு நடுத்தர வயது சாதாரணரை, அவர் சேமித்துப் பாதுகாத்த நினைவுகள் அழிந்து, மூளை கரைந்து போன ராமேசன் நாயரை, குடும்பத்தின் தூணை எவ்வாறு எதிர் கொள்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது தன்மாத்ர.

படத்தின் தூண்களாகத் தாங்கி கொண்டு செல்பவர்கள் தாத்தாவாக வரும் நெடுமுடி வேணுவும், மகனான மோகன்லாலும் அவரது மகனாக வரும் புதுமுக நடிகருமாவர். தேசிய விருதுகளைப் பெற்ற நெடுமுடி வேணுவுக்கு இது மற்றுமொரு மைல்கல் திரைப்படம். மலையாளத் திரைப்பட உலகின் மிகப் பெரிய பலமே அதன் திறமையான இயக்குனர்களும், அதற்கு வலு சேர்க்கும் மிகப் பெரிய குணச்சித்திர நடிகர் பட்டாளமுமேயாகும். திலகன், நெடுமுடி வேணு, முரளி, சோமன், சுகுமாரன் என்று திறமையான நடிகர்கள் நிறைந்த படவுலகம் அது. நெடுமுடி வேணுவின் பலமே நம்மில் ஒருவராக நம் எதிர்த்த வீட்டில், பக்கத்து வீட்டில் பார்க்கும் பாசமும், கனவுகளும் நிரம்பிய ஒரு தாத்தாவாகவே மாறி விடுவதுதான். இயல்பான நடிப்பும், பாத்திரத்துடன் நம்மை ஒன்றிவிடச் செய்யும் சிறப்பும் நெடுமுடி வேணுவுக்குரியது. மோகன்லால் பாசமுடன் எண்ணெய் தேய்த்து விட்டு மசாஜ் செய்யும் பொழுதும் சரி, மோகன்லாலுடன் பொய்யான சண்டை போடும் பொழுதும் சரி, பேரன் பேத்தியுடன் அறிவார்ந்த சம்பாஷணயில் ஈடுபடும் பொழுதும் சரி, பின்னர் தன் நினைவுகளளத் தொலைத்த மகனை மீண்டும் சிறு குழந்தையாகக் கருதி வளர்க்க நேர்கையில் பிழியும் சோகத்திலும் சரி, மனிதர் நெகிழ்த்தி விடுகிறார். பாசாங்கில்லாத, மிகைப்படுத்தல் இல்லாத, அருமையான நடிப்பு நெடுமுடி வேணுவினுடையது. படத்தின் மிகப் பெரும் பலம் இவரது பாத்திரப் படைப்பும் இயல்பான நடிப்பும்.

குடும்பத்தலைவர் ராமேசனாக வரும் மோகன்லாலிடம், நாம் பழைய கிரீடம், வானப் பிரஸ்தம், சித்திரம், தசரதம், பரதம் மோகன்லாலை மீண்டும் காண்கிறோம். முதல் பாதியில் நேர்மையான செக்ரட்டேரியட் ஊழியர், புத்திசாலியான ஒரு தந்தை, அன்பான ஒரு மகன், பாசமுள்ள கணவன் என்று அத்தனை ரோல்களையும் மிக இயல்பாக அநாயசமாகக் கொண்டும் செல்லும் மோகன்லால் வேறு, படத்தின் பின் பாதியில் தன் சிறு வயது நினைவுகள் மட்டுமே மிஞ்ச ஒரு குழந்தையாகி போகும் பாத்திரமாக நம்மை எல்லாம் நெகிழ வைத்து விடும் மோகன்லால் வேறு. அவர் திரையுலக சாதனைகளின் மற்றுமொரு உச்சத்தை இந்தப் படத்தில் சாதித்திருக்கிறார். அடிப்படை ஆங்கிலத்தையே மறந்து விட்டு அசட்டுச் சிரிப்புடன் ராஜினாமா கடிதத்தை எழுத முயலாமல் தவிக்கும் இடத்திலாகட்டும், பிரிவுபசாரக் கூட்டத்தில் தட்டுத் தடுமாறி பாட முயன்று நினைவுகள் தப்பி உடைந்து அழும் இடத்திலும், பிள்ளைகளிடம் கொஞ்சும் பாசத்திலாகட்டும், பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தில் பேசும் உரையில் காண்பிக்கும் மிடுக்கில் ஆகட்டும், மந்திரியிடம் காண்பிக்கும் கண்டிப்பில் ஆகட்டும், அவர் ஒரு நடிகர் திரைப்படத்தில் நடிக்கிறார் என்ற உணர்வே நமக்கு வருவதில்லை. நம்மில் ஒருவராக அவரை நெருக்கத்துடன் உணர்கிறோம். நினைவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிந்து, அழிந்து, கரைந்து, கரைந்து ஒரு சிறு பிள்ளையாக ஒடுங்கிச் சுருங்கிப் போகும் நடிப்பை மோகன்லாலால் அன்றி வேறு எவரால் இவ்வளவுச் சிறப்பாகச் செய்திருக்க முடியும்?

இயக்குனர் ப்ளெஸிக்கு தமிழின் மீது காதல் இருப்பது போல் தெரிகிறது. தன் முந்தைய படத்தில் மம்முட்டியை வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வசனத்தைத் தமிழில் பேச வைத்த ப்ளஸி, இந்தப் படத்தில் மோகன்லாலின் நினைவுத் திறனையும், அறிவுத் திறனையும் காட்டும் விதமாக திருக்குறளையும், பாரதியார் பாடல்களையும் பயன் படுத்தியுள்ளார். மலையாளிகளுக்கு திருவள்ளுவரும், பாரதியாரும் வலுவாக அறிமுகம் செய்யப்படுகின்றனர்.

படத்தின் பிரதானக் குற்றச்சாட்டாகச் சொல்லப்படுவது, அல்சைமைர் என்னும் நோய் 45-50 வயது நடுவயதினரைத் தாக்காது, அப்படித் தாக்குவது போல படம் எடுத்து நடுத்தர வயது மலையாளிகளை கடும் அச்சத்திலும், டென்ஷனிலும் தள்ளிவிட்டார் இயக்குனர் என்பது. படத்தைப் பார்த்து விட்டு பாதி மறதியில் உழலும் ஏராளமான மக்கள் மனநோய் மருத்துவர்களிடம் படையெடுத்துள்ளனர். இயக்குனர் தான் இது குறித்து உரிய ஆய்வு செய்ததாகவும் 45 வயதில் ஒருவருக்கு pre-senal நோயாக தாக்கப்படும் சாத்தியம் உள்ளதாகவும் கூறுகிறார். இந்தப் படத்தில் அல்சைமர் நோய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மோகன்லாலிடம் தோன்றினாலும் கூட ஒரே நாளில் முற்றிப் போய், அலுவலகத்தை வீடாக நினைத்து சட்டையைக் கழட்டுவதும் குளிப்பதும் போல் காட்டுவது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது. ஆனால் திரைப்படம் என்ற விஷுவல் மீடியாவில் இது போன்ற சமரசங்களை இயக்குனர் செய்துதான் ஆக வேண்டியுள்ளது. இந்த நோய் மோகன்லாலின் நினைவுத் துகள்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரிப்பதை பல காட்சிகள் மூலமாக மிக சப்டிலாக இயக்குனர் காண்பிக்கவே செய்கிறார், இருந்தாலும் ஒரே நாளில் முற்றிய நிலை அடைவது என்னமோ பார்க்கும் நமக்கே அடி வயிற்றைக் கலக்கி பகீரென்று உணர வைக்கிறது. நிச்சயம் பார்வையாளர்களிடம் அந்தக் காட்சி கடும் விளைவுகளையும், மனக் கவலைகளையும் ஏற்படுத்தி இருக்கக் கூடும்தான். யு சர்ட்டிஃபிகேட் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு படத்தில் அப்பட்டமான உடலுறவு முயற்சியும், இருட்டில் நிர்வாணமாக நடந்து வரும் மோகன்லாலும் எதிர்பார்க்காத இடங்கள். மனிதனின் ஆதார உணர்வைக் கூட திடீரென்று மறந்து விடுகிறார் மோகன்லால் என்பதை அதிர்ச்சியுடன் சொல்லும் காட்சி அது. மன ரீதியாக நம்மை அதிர வைக்கும் மற்றொரு இடம் அது. க்ளைமாக்ஸில் வைக்கப் பட்டிருந்த ஒரு உடலுறவுக் காட்சி கலாச்சாரக் காவலர்களுக்காக பயந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. ராமேசன் நாயருக்கு முழு நினைவை (தன்மாத்ர – அந்த நொடி என்கிற அர்த்தத்தில்) அந்த உறவு அளிப்பதாகவும் தன் முழு நினைவைப் பெற்ற தருணத்திலேயே அவரது மறைவும் நிகழ்வதாகவும் வரும் காட்சி அது. ராமேசன் நாயரின் மனைவியாக வரும் மீரா வாசுதேவனும் பிரமாதமான ஒரு நடிப்பை அளித்துள்ளார். இந்தப் படத்தின் இறுதிக் காட்சி சென்சாரால் வெட்டப்பட்டிருப்பதால் இயக்குனர் சொல்ல வந்த முக்கியமான செய்தி ஒன்று காணாமல் போயிருக்கிறது.

படத்தில் பாரதியாரின் காற்று வெளியிடை வித்தியாசமானதொரு மெட்டில் அருமையான காட்சியாக வருகிறது. படத்தில் பாடல்கள் அனைத்தும் அருமை. மோகன்லாலும் ஒரு பாடல் பாடியிருக்கிறார்.ஆனால் பின்னணி இசை பெரும் பலவீனம்.

செக்ரட்டேரியட்டுகளில் மந்திரிமார்கள் நேரடியாக செகரட்டரி, ஜாயிண்ட் செகரட்டரி, அசிஸ்டெண்டு செகரட்டரி என்ற பரிவாரங்களையெல்லாம் விட்டு விட்டு ஒரு செக்சன் ஆபீசர் லெவலில் இருப்பவரை அழைத்து ரிப்போர்ட் அனுப்பக் கோருவார்களா என்பது தெரியவில்லை, ஒரு வேளை ரோட்டோரக் கடைகளில் சாயா குடிக்கும் முக்ய மந்திரிமார் நிறைந்த மாநிலத்தில் அதுவும் சாத்தியப்படும்தான். ஒரு ப்யூனான ஜகதி மிகுந்த சுதந்திரத்துடன் மந்திரியுடன் பேசுகிறார்.

இயக்குனர் மேல் ஒரு சில விமர்சகர்கள் வைக்கும் மற்றொரு குற்றச்சாட்டு, அவர் சென்டிமெண்ட்டைத் தூண்டி விட்டு, மக்களின் பரிதாப உணர்ச்சியையும், மெல்லிய உணர்வுகளையும் தூண்டி தன் படங்களை வெற்றிகரமான படங்களாக ஆக்குகிறார், உணர்ச்சி வயப்பட்ட காட்சிகளே படங்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் என்பது.

இந்தப் படம் நெடுக இயக்குனர் பல நுட்பமான காட்சிகளை அமைத்து அதை மிகத் திறமையாக ஒன்றுடன் ஒன்று இணணத்துள்ளார். சிறுவன் மோகன்லால் தன் அத்தை வீட்டிலிருந்து உன்னியப்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஓடுவதையும், அத்தை பெண்ணை அழைக்கும் செல்லப் பெயரையும், மிக உன்னிப்பாக பின்னால் வரும் காட்சிகளில் நோய் தாக்கப்பட்ட நிலையில் மிக அருமையாக இணணத்துள்ளது ப்ளெஸ்ஸியின் டைரக்டோரியல் டச். மோகன்லாலின் நோய் முற்றிய தருணத்தில் வீட்டுக்கு வந்து குறி சொல்லும் கிராமத்துக் கோவில் வெளிச்சப்பாட்டின் அரிவாள், உடைகளில் இருந்து விழும் சிறு கிண்கிணி மணியை இயக்குனர் பயன் படுத்தியிருக்கும் விதம் அபாரம். பிறந்த கைக்குழந்தை கிண்கிணி சப்தம் எழுப்பும் மணிகளிடம் காண்பிக்கும் ஆர்வத்தினை மோகன்லால் அந்த மணியிடம் வெளியிட்டு அதைக் கிலுக்கிக் கொண்டே சந்தோஷப்படும் தருணத்தில் மோகன்லால் பிறந்த சிறு குழந்தையின் பருவத்தை அடைந்து விட்டதையும் அடுத்து அவர் சொர்க்கத்துக்கு செல்லத் தயாராகி விட்டதையும் ஒரு சிறு கிண்கிணி மணியின் துணை கொண்டும், பூசாரியின் வரவு கொண்டும் மிக அழகாக குறியீடுகள் மூலமாகவே இயக்குனர் உணர்த்தும் இடம் படத்தின் முத்தாய்ப்பு. மிக அழகானதொரு காட்சி அது. மோகன்லாலின் நலம் விரும்பியும் அலுவலக உதவியாளரும், நண்பருமான ஜகதி இறக்கும் காட்சியிலும் இயக்குனர் ஒரு முக்கியமான செய்தியை பூடகமாகச் சொல்கிறார். ஜோசஃப் இறந்து போன ஒரு பிணம் ஆனால் அவரைப் பார்க்க வந்து அவர் யார் , அவருக்கு என்ன நடந்தது என்பது கூடப் புரியாமல், சிரித்துக் கோண்டே தூங்குகிறார் என்று ஒரு 2 வயது சிறுவனுக்குரிய அறிவுடனும், நினைவுடனும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் ராமேசன் ஒரு நடமாடும் பிணம் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்ல வருகிறார். உயிருடன் முன்னே காட்சியளித்தாலும் இறந்து போன ஜோசஃபுக்கும், நடமாடும் ராமேசனுக்கும் எவ்வித வித்தியாசமும் இல்லை என்பதை ராமேசனின் தந்தையுடன் நாமும் உணரும் பொழுது, நம் கண்களில் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த இயல்வதில்லை.

படம் அல்சைமர் நோயைத் தவிர நகரங்களுக்கு இடம் பெயர்தலினால் ஏற்படும் கலாச்சார இடைவெளி, உறவுகளின் பிரிவு, பெற்றோர்களுடன் நெருக்கமில்லாமல் போதல், ஐ டி போன்ற துறைகளுக்கு மட்டுமே பேராசையுடன் பிள்ளைகளைத் தயார் செய்யும் பெற்றோர்கள் என்று பல விஷயங்களையும் உன்னிப்பாகத் தொட்டுச் செல்கிறது.

இந்தக் கதையைக் கேட்டவுடன் மோகன்லால் இந்தப் படம் ஓடாவிட்டாலும் பரவாயில்லை நான் நடிக்கிறேன், நீங்கள் எடுக்கிறீர்கள், செலவு என்னுடையது என்று சொல்லியிருக்கிறார். தனது இமேஜ் போகும் என்று கூட பார்க்காமல் படத்தில் ஒரு காட்சியில் இருட்டில் நிர்வாணமாகத் தோன்றுகிறார், பின்னர் அந்தக் காட்சி தியேட்டர்களில் எடுக்கப்பட்டதற்காக மிகவும் வருத்தப் பட்டிருக்கிறார். தனது இமேஜ் என்பதை விட நடிப்பும், கதைக்கு அந்தக் காட்சியின் அவசியமுமே அவருக்கு முக்கியமாகப் பட்டுள்ளது.

ப்ளெஸ்ஸி இது வரை மூன்று ஆறு படங்கள் எடுத்துள்ளார். அவரது முதல் படம் காழ்ச்சவும் அவசியம் பார்க்கப் பட வேண்டிய ஒரு நல்ல படம். பல படங்களில் பத்மராஜனின் அசிஸ்டெண்டாக இருந்துள்ளார். தனது ஒவ்வொரு படத்திலும் கொஞ்சமாக வணிக விஷயங்களைக் குறைத்துக் கொண்டும் அதே நேரத்தில் வெகு ஜனப் பார்வையாளர்களின் ரசனையை உயர்த்திக் கொண்டும் வருகிறார்.

மோகன்லாலின் அற்புதமான நடிப்பிற்காக அவசியம் காண வேண்டிய திரைப்படங்களில் ஒன்று தன்மாத்ர.

ஏவிஎம் பேட்டி


ஏவிஎம்

ஏவிஎம்

ஏ.வி.எம் செட்டியாரை விகடனில் எப்போதோ எடுத்த பேட்டி. நன்றி, விகடன்!

“இந்தத் தொழிலில் நாங்கள் போடுகிற மூலதனத்துக்கும் உழைக்கிற உழைப்புக்கும், படுகிற பாட்டுக்கும் பதிலாக வேறொரு தொழிற்சாலையைத் தொடங்கியிருந்தால் நல்ல பலன் கிடைத்திருக்கும்.”- இப்படிச் சொல்கிறவர் யார்? ஏவி.எம். ஸ்டூடியோ அதிபர் திரு. மெய்யப்பன் அவர்கள்தான்.

“அப்படியானால் இந்தத் தொழிலை விட்டு விடுவதுதானே?” என்று கேட்டால், “எப்படி விட முடியும்? புலியின் வாலைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். வாலை விட்டால் திரும்பி நம் மீது பாய்ந்து விடுமோ என்று அஞ்சி, கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதில்லையா? அந்த மாதிரியேதான்” என்கிறார்.

திரு மெய்யப்பன் இத் தொழிலை விரும்பி மேற்கொண்டார் என்பதைக் காட்டிலும், சந்தர்ப்பம் இவரை இழுத்துக்கொண்டது என்று கூறுவதுதான் பொருந்தும்.

இவருடைய தந்தை ஆவிச்சி செட்டியார் காரைக்குடியில் ஒரு ஸ்டோர் வைத்திருந்தார். கிராமபோன் ரிக்கார்டுகள் விற்பனை செய்யும் டீலராகவும் இருந்தார். அவர் தொடங்கிய அந்த ஸ்டோர் ஏவி. அண்ட் ஸன்ஸ் என்ற பெயரில் இப்போதும் நடந்து வருகிறது. கிராமபோன் ரிக்கார்டு வியாபாரத்தை விரிவாகச் செய்யும் நோக்குடன் 1932-ல் சென்னைக்கு வந்த திரு. ஏவி.எம்., நாராயண அய்யங்கார், சிவன் செட்டியார் இவர்களைக் கூட்டுச் சேர்த்துக் கொண்டு, சரஸ்வதி ஸ்டோர்ஸைத் தொடங்கினார்.

முசிரி சுப்பிரமணிய அய்யர், கிட்டப்பா, கே.பி.சுந்தராம்பாள், சுப்பையா பாகவதர் இவர்களுடைய ரிக்கார்டுகளே அந்தக் காலத்தில் பிரசித்தமாயிருந்தன. ‘அதிகமாக விற்பனையான இசைத் தட்டு எது?’ என்று கேட்டதற்கு, “முசிரியின் கர்னாடக இசைத் தட்டுகள் மட்டும் 30,000-க்கு மேல் விற்பனை ஆயின. கர்னாடக இசைத்தட்டு விற்பனையில் அது ஒரு பெரிய ரெக்கார்ட்! ‘டிரியோ டிரியோடேயன்னா’, ‘எட்டுக்குடி வேலனடி’, ‘செந்தூர் வேலாண்டி’ பாட்டெல்லாம் அந்தக் காலத்தில் ரொம்பப் பாப்புலர்!” என்கிறார்.

ரேடியோவும் சினிமாவும் வந்த பிறகு கிராமபோன் ரிக்கார்டுகளுக்கு மவுசு குறைந்துவிட்டதால், மெய்யப்பனின் கவனம் படத் தயாரிப்புத் தொழிலில் திரும்பியது.

சரஸ்வதி டாக்கி புரொடியூஸிங் என்ற பெயரில் ஒரு படக் கம்பெனி யைத் துவக்கினார். அப்போதெல்லாம் சென்னையில் ஸ்டுடியோக்கள் கிடையாதாகையால், கல்கத்தா நியூ தியேட்டர்சுக்குச் சென்று அல்லி அர்ஜுனா என்ற பெயரில் ஒரு படத்தை எடுத்து முடித்தார். கே.எஸ்.அனந்தநாராயணய்யர் அந்தப் படத்தில் கிருஷ்ணனாகவும், குறத்தியாகவும் நடித்தார்.

‘படம் எப்படி இருந்தது?’ என்று கேட்டதற்கு, “அதை ஏன் கேட்கிறீர்கள்? படம் முழுவதும் எடுத்து விட் டோம். அப்போதெல்லாம் உடனுக்குடன் ரஷ் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் இல்லை. மொத்தமாகப் படத்தைப் போட்டுப் பார்த்தபோது 10,500 அடி கூடத் தேறவில்லை. படத்தில் எல்லோருடைய கண்களும் மூடிக் கிடந்தன. வெயிலில் படம் எடுத்த தால் கூச்சத்தில் கண்களை மூடிக் கொண்டுவிட்டார்கள். எடுக்கிறவர்களுக்கும் வெயில்தானே? நடிக்கிறவர்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கிறார்களா, திறந்து கொண்டிருக்கிறார்களா என்று பார்க்க முடியவில்லை. அப்புறம் கார்ட்டூன் படங்களைச் சேர்த்துக் காண்பித்து நேரத்தைச் சரிக்கட்டினோம்.” என்றார்.

அல்லி அர்ஜுனாவுக்குப் பிறகு இவர் எடுத்த படம் ரத்னாவளி. நடித்தவர்கள் ரத்னாபாய் – சரஸ்வதிபாய் சகோதரிகள். இந்தச் சகோதரிகளுக்கு 30 நாள் ஷூட்டிங்குக்கு 25,000 ரூபாய் கொடுக்கப்பட்டது. ‘வசூல் எப்படி?’ என்ற நமது கேள்விக்கு, ‘பிரயோஜனமில்லை’ என்பதுதான் அவர் பதில்.

‘இனி சொந்தத்தில் ஸ்டுடியோ இல்லாமல் படம் எடுக்கக் கூடாது. ஸ்டுடியோ ஆரம்பிப்பதாயிருந்தால் அது பங்களூரில்தான் இருக்க வேண்டும். ஸ்டூடியோவுக்கேற்ற சீதோஷ்ண நிலை அங்கேதான் இருக்கிறது’ என்ற முடிவுக்கு வந்தார். அதற்கேற்றாற்போல் ஜயந்திலால் என்பவர் (பூனா பிரபாத் ஸ்டுடியோவுடன் தொடர்பு கொண்டவர்) பங்களூரில் இருந்தார். அவருடைய கூட்டுறவோடும் தம் சகாக்களின் கூட்டுறவோடும் பங்களூரில் பிரகதி என்ற பெயரில் ஒரு ஸ்டுடியோவைத் தொடங்க முடிவு செய்தார் ஏவி.எம். வெளி நாட்டிலிருந்து சாதனங்கள் வந்து சேர ஆறு மாத காலம் ஆகும்போல் இருந்ததால், அதற்குள் பூனா சென்று இந்தி நந்தகுமாரைத் தமிழில் எடுக்க முயன்றார்கள். இந்திப் படம் திரையிடப்பட்ட இரண்டு நாளைக்கெல்லாம் வசூல் குறைந்துவிடவே, தமிழை அடியோடு மாற்றி எடுப்பதென முடிவு செய்தனர். இந்தி ஏன் ஓடவில்லை என்று கேட்டால், “கிருஷ்ணலீலா வித்அவுட் கம்சன் என்றால், படம் எப்படி ஓடும்?” என்று திருப்பிக் கேட்கிறார். தமிழ் நந்தகுமாரில் பணம் கிடைத்தது. ஆனால், பங்களூர் பார்ட்னர்கள் தங்கள் பங்கைப் பிரித்துவிட்டதால், ஏவி.எம். பிரகதி ஸ்டுடியோவை பங்களூரில் அமைப்பதற்குப் பதில் சென்னையில் நிறுவ வேண்டியதாயிற்று.

ஒஷியானிக் ஓட்டலுக்கு அருகே யுள்ள விஜயநகரம் பேலஸ்தான் பிரகதி ஸ்டுடியோ இருந்த இடம். வாடகை ரூ.350-தான். பூகைலாஸ், அரிச்சந்திரா, சபாபதி, ஸ்ரீவள்ளி ஆகிய படங்களே ஆரம்ப காலத்தில் எடுக்கப்பட்டவை.

“சபாபதி ரொம்பத் தமாஷான படம்” என்று நாம் சொன்னபோது, “பூகைலாஸ் எடுத்தது அதைவிட வேடிக்கை” என்றார். “தெலுங்கு பேசும் படம், தமிழ் புரொடியூஸர், இந்தி டைரக்டர், கன்னட ஆர்ட்டிஸ்ட்ஸ்! இதுதான் பூகைலாஸ்!”

1944-ல் ஏவி.எம். டைரக்ஷனில் உருவாக்கப்பட்ட ராஜ யோகி பாதியிலேயே நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. வசுந்தராவும் தியாகராஜ பாகவதரும் சேர்ந்து நடித்த முதல் – கடைசிப் படம் அதுதான். பாதியிலேயே நின்று போனதற்குக் காரணம், நட்சத்திரங்கள் ஒத்துழைப்பு இல்லாததுதான்!

ஏவி.எம் தம் சொந்த டைரக்ஷனில் எடுத்த வெற்றிப் படம் ஸ்ரீவள்ளி. டி.ஆர்.மகாலிங்கமும் ருக்மிணியும் இந்தப் படத்தில் நடித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒருவரை ஒருவர் நிஜ வாழ்க்கையிலும் காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். படத்தின் வெற்றிக்கு முதல் காரணம் அது. இரண்டாவது காரணம், இந்தப் படத்தில் வந்த யானை. மூன்றாவது காரணம், இயற்கை அழகு மிக்க அவுட்டோர் காட்சிகள்.

1947-ல் உலக யுத்தம் வந்துவிடவே, மின்சார வசதி இல்லாமல், ஸ்டுடியோவை காரைக்குடிக்குக் கொண்டு போக நேர்ந்தது. இடம் மாறிய போது ஸ்டுடியோவின் பெயரும் ஏவி.எம். என்று மாற்றப்பட்டது. தேவகோட்டை ரோடில் ஓர் இடத்தைப் பிடித்து ஐம்பது குடிசைகள் போட்டு, நட்சத்திரங்களை அங்கேயே குடியேற்றி, நாம் இருவர், வேதாள உலகம் போன்ற படங்களை உருவாக்கினார். ராமராஜ்யாவைத் தமிழில் டப் செய்து வெளியிட்டார். பாரதியார் பாடல்களுடன் வெளியான படம் நாம் இருவர். லலிதா-பத்மினி பாம்பாட்டி நடனத்துடன் வெளியானது வேதாள உலகம்.

ரூ.25,000 கொடுத்து பாரதியார் பாடல்களை விலைக்கு வாங்கி வைத்திருந்த உரிமையை, அப்போ தைய முதலமைச்சர் திரு. ஓ.பி. ராமசாமி ரெட்டியாரின் விருப்பத்துக்கிணங்க எவ்விதப் பிரதிப்பயனும் எதிர்பாராமல் பொதுச் சொத்தாக மாற்றிச் சர்க்காரிடம் ஒப்படைத்தார் ஏவி.எம்.

ஏவி.எம். ஸ்டுடியோ கோடம்பாக்கத்துக்குக் குடியேறியது 1948-ல். பராசக்தி, வாழ்க்கை, அந்த நாள் போன்ற படங்கள் உருவானது இங்கேதான்.

‘இந்திப் படம் எடுத்தது எப்போது?’ என்று கேட்டதற்கு, “திரு. வாசன் அவர்கள் இந்தியில் சந்திரலேகா எடுத்து, வட நாட்டில் வெற்றிகரமாக ஓட்டி வழிகாட்டிய பிறகுதான், இந்தி மார்க்கெட்டில் நாங்களும் தைரியமாகப் புகுந்தோம்” என்கிறார் திரு. ஏவி.எம்.

ஏவி.எம். முத்திரையில் எடுக்கப்பட்ட ஹம் பஞ்சி ஏக் டால் கே என்னும், குழந்தைகள் நடித்த இந்திப் படத்துக்குப் பிரதம மந்திரி அவார்ட் கிடைத்தது மட்டுமல்ல; அந்தப் படத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த நேருஜி ஏவி.எம். அவர்களையும், அந்தக் குழந்தைகளையும் தம் வீட்டுக்கு அழைத்து விருந்தோபசாரமும் செய்தார்.

ஐந்து முறை ஜப்பான் சென்று வந்துள்ள ஏவி.எம்., “அந்த நாட்டுக்கு இணையான இன்னொரு நாட்டைப் பார்த்ததில்லை. நேர்மையும், நாணயமும், உபகார குணமும் அந்த நாட்டின் தனிச் சிறப்பு” என்கிறார்.

ஆவிச்சி உயர்நிலைப் பள்ளி, ராஜேஸ்வரி கல்யாண மண்டபம் – இவ்விரண்டும் திரு. மெய்யப்பனின் தர்ம ஸ்தாபனங்கள். இவர் புதிதாகத் தொடங்கியுள்ளது, படங்கள் எடுப்பதற்குத் தேவையான பிலிம் வியாபாரம். பெயர்: ஆர்வோ.

பராசக்தி


km_parashakthi
கலைஞர் சூப்பர்ஸ்டார் ஆகிவிட்டிருந்த நேரம். சிறந்த தயாரிப்பாளரான ஏ.வி.எம். செட்டியார் கலைஞரின் வசனங்களைத்தான் இந்த படத்தின் துருப்பு சீட்டாக நினைத்திருப்பார். அவரே எதிர்பார்க்காத திருப்பம் சிவாஜி. சூப்பர்ஸ்டார் கலைஞரை விட இந்த படத்தில் தெரிபவர் சிவாஜிதான். இத்தனைக்கும் அவருக்கு கடுமையான போட்டி – எஸ்.எஸ்.ஆர், ஸஹஸ்ரனாமம் ஆகியவர்கள் நடிப்பில் இளைத்தவர்கள் இல்லை. சிவாஜி காட்டிய வேகம், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு, குரல் மாடுலேஷன், சிம்மக் குரல், நடனம் (ஆரியக் கூத்தாடினாலும் தாண்டவக் கோனே பாட்டை பாருங்கள்) முதல் படத்திலேயே சென்சுரி!

இந்த நீதிமன்றம் பல விசித்திரமான வழக்குகளை சந்தித்திருக்கிறது என்று வசனம் பேசி பார்க்காத தமிழ் நடிகர் இல்லை. ஓடப்பராய் இருக்கும் ஏழையப்பர் உதையப்பர் ஆகிவிட்டால் என்றும் ஓடினாள் ஓடினாள் வாழ்க்கையின் ஓரத்துக்கே ஓடினாள் என்றும் பேசுவதை மறக்க முடியாது. அனல் பறக்கும் வசனங்கள், அந்த வசனங்களையும் விஞ்சிய நடிப்பு.

செட்டியாரின் தயக்கத்தை மீறி சிவாஜிதான் நடிக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்திய பெருமாளுக்கு தமிழ் சினிமா உலகம் கடமைப்பட்டிருக்கிறது.

நினைவில் நிற்கும் சில வசனங்கள்.
கல்யாணி: இட்லிக் கடையா?
பக்கத்து வீட்டு அக்கா: தமிழ்நாட்டில் தாலி அறுத்தவர்களுக்கு அதுதானே தாசில் உத்யோகம்!

குணசேகரன்: மெட்ராஸ்ல மனுஷன் மிருகமாகத்தானிருக்கான்
போலீஸ்காரன்: ஏய்
குணசேகரன்: உங்களை சொல்லலைங்க. முதுகெலும்பு உடைய மூட்டை வண்டியை இழுக்கிறானே, குதிரைக்கு பதிலாக நரம்பு தெறிக்க தெறிக்க ரிக்ஷா இழுத்து கூனிப்போயிருக்கிறானே, நாயை போல சுருண்டு நடைப்பாதையில் தூங்குகிறானே அந்த நல்லவனை, நாதியற்றவனை, நாலு கால் பிராணியாய் ஆக்கப்பட்ட மனிதனை சொன்னேன். சென்னை புனிதமான நகரம். இங்கே மனித மிருகம்
போலீஸ்காரன்: சரிதான் போடா. மெட்ராஸுக்கு நீ மேயராகற காலத்துல மிருகத்தை எல்லாம் மனுஷனாக்கலாம்.

பார்க்கில் தூங்கும் குணசேகரனை எழுப்பும் ஆள்: என்னடா? முழிக்கிறே?
குணசேகரன்: பின்ன, தூங்கினவன எழுப்பினா, முழிக்காம என்ன செய்வான்?

பாரதிதாசனின் வசனம் என்று நினைக்கிறேன் – ஓடப்பர் இருக்கும் ஏழையப்பர் உதையப்பர் ஆகிவிட்டால் ஓடப்பர் உதையப்பர் எல்லாம் மாறி ஒப்பொப்பர் ஆகிடுவார் உணரப்பா நீ!

1952-இல் வந்த படம். ஏ.வி.எம். தயாரிப்பு. பெருமாள் ஒரு பாகஸ்தர். சிவாஜி, எஸ்.எஸ்.ஆர்., பண்டரிபாய் ஆகியோருக்கு முதல் படம். எஸ்.வி. ஸஹஸ்ரனாமம் ஒரு முக்கிய ரோலில். இதில் அவருக்கு தங்கையாக வருபவர் பேர் மறந்துவிட்டது.ஸ்ரீரஞ்சனி (நன்றி கிருஷ்ணமூர்த்தி!) பின்னாளில் இல்லற ஜோதி படத்தில் சிவாஜிக்கு ஜோடியாகவும் நடித்தார். பிறகு ரத்தக் கண்ணீரில் எம்.ஆர். ராதாவுக்கு ஜோடியாகவும், அறுபதுகளில் நான் படத்தில் முத்துராமனின் வளர்ப்புத் தாயாகவும், மனோகரின் நிஜத் தாயாகவும் நடித்தாராம். (நன்றி, நல்லதந்தி!) வி.கே. ராமசாமி உண்டோ? இசை சுதர்சனம். இயக்கம் கிருஷ்ணன் பஞ்சு. அவர்கள் ஏ.வி.எம்முக்குள் நுழைந்தது இந்த படம் மூலமாகத்தான் போலிருக்கிறது. செட்டியார் சொல்வதை இங்கே பாருங்கள்.

கதை தெரிந்ததுதான். ரங்கூனில் மூன்று அண்ணன்கள். கல்யாணி தமிழ் நாட்டில். கல்யாணியின் கல்யாணத்தை பார்க்க ஒரு அண்ணன்தான் வர முடியும் நிலை. சென்னையில் வந்து இறங்கும் சிவாஜி பணத்தை ஒரு நாட்டியக்காரியிடம் இழக்கிறார். கல்யாணியோ கணவனை இழந்து இட்லிக் கடை வைத்து பிழைக்கிறாள். கல்யாணியை கண்டுபிடிக்கும்போது அவள் உன் மாமன் உன்னை சீராட்ட பெரும் பணத்தோடு வருவான் என்று பாட்டு பாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். பணம் எல்லாம் போய் ஏழை ஆகிவிட்டேன் என்று சொல்ல விரும்பாத சிவாஜி தான்தான் அண்ணன் என்று சொல்லாமல் கிறுக்காக நடித்து அதே நேரத்தில் கல்யாணிக்கு பாதுகாப்பாகவும் இருக்கிறார். கல்யாணியை ஒரு பூசாரி படுக்கைக்கு கூப்பிட, கல்யாணி வெறுத்து போய் தன் குழந்தையை காப்பாற்ற முடியாததால் அதை அற்றில் வீசி விட்டு தானும் தற்கொலை செய்து கொள்ள முயல, போலீசில் பிடிபடுகிறார். பூசாரியை தாக்கும் சிவாஜியும் போலீசில் பிடிபடுகிறார். பிறகு புகழ் பெற்ற நீதி மன்ற வசனங்கள். நடுவில் அவருக்கு பண்டரிபாயிடம் இட்லி திருட்டு, மற்றும் காதல். பண்டரிபாய்க்கு தன்னிடமிருந்து இட்லி திருடிக் கொண்டு போன அழுக்கான வாலிபன்தான் காதலிக்க கிடைத்தானா என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. ரங்கூனிலிருந்து தப்பி வரும் சின்ன அண்ணன் எஸ்.எஸ்.ஆர். காலை இழந்து பிச்சைக்காரனாகி பிச்சைக்காரர்களை ஒன்று சேர்த்து அவர்கள் நல்வாழ்வுக்கு போராடுகிறார். பெரிய அண்ணன் சஹஸ்ரனாமம்தான் கேசை விசாரிக்கும் ஜட்ஜ். பிறகு ஆற்றில் வீசப்பட்ட குழந்தை காப்பாற்றப்பட்டு, எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்து சுபம்!

சிவாஜி ஒரு புயல்தான். அந்த மாதிரி வேகம் உள்ள நடிகரை தமிழ் சினிமா உலகம் அது வரை பார்த்ததில்லை. இதற்கு முன் எனக்கு தெரிந்து ஓரளவாவது வேகம் உள்ள பாத்திரங்கள் அபூர்வம்தான் – சந்திரலேகா ரஞ்சன், வேலைக்காரி கே.ஆர். ராமசாமி, மந்திரி குமாரி எஸ்.ஏ. நடராஜன் மாதிரி. ஹீரோக்கள் எல்லாம் வேறு மாதிரி – ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் நடுவில் இரண்டு நிமிஷம் gap விடும் பாகவதர், மென்மையாக பேசும் டி.ஆர். மகாலிங்கம், எம்.கே. ராதா, எம்ஜிஆர் மாதிரி கத்தி சண்டை வீரர்கள், இவர்கள் நடுவில் ஸ்டைலாக கலைந்த தலையோடும், கவர்ச்சியான புன்னகையோடும், சிம்மக் குரலோடும் அவர் நுழைந்து நேராக டாப்புக்கு போய்விட்டார். அத்துடன் திராவிட இயக்கப் படங்களுக்கு, உணர்ச்சிகரமான வசனம் பேசுவதற்கு, intense நடிப்புக்கு அவர்தான் சரி என்றாகிவிட்டது. டி.ஆர். மகாலிங்கம், கே.ஆர். ராமசாமியின் குறுகிய திரை உலக வாழ்க்கை சடாலென்று இறங்கி விட்டது. என், நன்றாக நடித்த எஸ்.எஸ்.ஆர். சஹஸ்ரனாமம் ஆகியோரையே இந்த படத்தில் நமக்கு ஞாபகம் இருப்பதில்லை.

பண்டரிபாய் சின்ன பெண்ணாய், சொப்பு மாதிரி இருப்பார்.

இன்று இந்த படம் முதல் முறையாக பார்ப்பவர்களுக்கு அதே தாக்கம் ஏற்படுமா எனபது எனக்கு சந்தேகம்தான். ஐம்பதுகளில் அது யதார்த்தமான படம் என்றே கருதப்பட்டிருக்கும். இப்போது நாடகத்தன்மை உள்ளது, melodrama என்று சொல்லலாம். melodrama-வின் ஒரு உச்சம் என்று நான் இந்த படத்தை கருதுகிறேன்.

மிகவும் charming, quaint பாட்டுக்கள். சுதர்சனம் கலக்கிவிட்டார்.


அந்த “போறவரே” என்ற வார்த்தையில் இருக்கும் கொஞ்சல் அபாரம். எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரியின் குரல் பாப்பா மாதிரி இருக்கும் பண்டரிபாய்க்கு நன்றாக பொருந்துகிறது.

ஓ ரசிக்கும் சீமானே வா ஒரு பிரமாதமான பாட்டு. பாடியது, எழுதியது யார்? எழுதியது கலைஞர்தானாம். விவரம் சொன்ன தாசுக்கு நன்றி!

சி.எஸ். ஜெயராமன் பாடும் “தேசம் ஞானம் கல்வி” எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாட்டுகளில் ஒன்று. உடுமலை நாராயண கவி அருமையாக எழுதி இருப்பார்.
ஆரியக் கூத்தாடினாலும் தாண்டவக் கோனே
காரியத்தில் கண் வையடா தாண்டவக் கோனே
கட்டி அழும்போதும் தாண்டவக் கோனே – பணப்
பெட்டியிலே கண் வையடா தாண்டவக் கோனே
நல்ல வரிகள்!

அப்புறம் “கா கா கா” – அதற்கு காக்காய் கத்துவதை போலவே பின்னணியில் வயலின் சூப்பர். கலைஞர் எழுதிய பாட்டோ? சி.எஸ். ஜெயராமன் பாடியது.

“நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே” பாரதியார் பாட்டு. சி.எஸ். ஜெயராமன். சுமார்தான்.

இதை தவிர “என் வாழ்விலே ஒளி ஏற்றும்”, “பூ மாலையை புழுதியிலே”, “பொருளே இல்லார்க்கு”, “திராவிட நாடு வாழ்கவே”, “கொஞ்சும் மொழி சொல்லும்”, “பேசியது நானில்லை” என்ற பாட்டுகளும் இருக்கின்றனவாம். நினைவில்லை.

பாட்டுகளை இங்கே, இங்கே மற்றும் இங்கே கேட்கலாம்.

பிற்காலத்தில் விவேக் அந்த நீதி மன்ற வசனங்களை மாற்றி பேசும் காட்சியும் புகழ் பெற்றது. கீழே அது.

திராவிட இயக்கத்தின் தலை சிறந்த பங்களிப்பு, கலைஞரின் வசனங்கள், சிவாஜி, quaint பாட்டுக்கள் ஆகியவற்றுக்காக இந்த படத்தை சிபாரிசு செய்கிறேன். பத்துக்கு ஏழு மார்க். B grade.

பெண் (Penn)


1953இல் வெளிவந்தது. ஒரே நேரத்தில் “லட்கி” என்று ஹிந்தியிலும் வெளிவந்திருக்கிறது. தமிழில் நடித்தவர்கள் ஜெமினி, வீணை எஸ். பாலச்சந்தர், வைஜயந்திமாலா, அஞ்சலி தேவி, எஸ்.வி. சஹஸ்ரனாமம், நாகையா, சாரங்கபாணி, வி.கே. ராமசாமி, பி.டி.சம்பந்தம், ஆர். பாலசுப்ரமணியம் நடித்திருக்கிறார்கள். இசை ஏவிஎம்மின் ஆஸ்தான இசை அமைப்பாளர் சுதர்சனம். இயக்குனர் எம்.வி.ராமனா? ஹிந்தி படத்துக்கு அவர்தான். சுமாராகத்தான் ஓடியதாம்.

ஹிந்தியிலும் வைஜயந்திமாலாவும் அஞ்சலி தேவியும்தான். ஜெமினிக்கு பதிலாக பரத் பூஷன். பாலச்சந்தருக்கு பதிலாக கிஷோர் குமார். சாரங்கபாணிக்கு பதிலாக ஓம் பிரகாஷ்.

பாட்டுக்கள் பிரமாதம்! எனக்கு மிகவும் பிடித்தது “சொன்ன சொல்லை மறந்திடலாமா” பாட்டுதான். எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரியும் எனக்கு ஞாபகம் இல்லாத இன்னொருவரும் டி.எஸ். பகவதியும் பாடியது. மீண்டும் கேட்டால் ஞாபகம் வந்துவிடும் என்று ஆவலோடு காத்திருந்தேன், சன் டிவிக்காரர்கள் என் ஆசையில் மண்ணை வாரி போட்டுவிட்டார்கள். முன்னால் எழுதிய போஸ்ட்1, போஸ்ட்2 இங்கே. இங்கே கேட்கலாம்.

“பொல்லாத்தனத்தை என்ன சொல்வேன் கண்ணா” அபாரம். ஏதாவது தமிழ் கீர்த்தனையா? அதில் “பத்து ஜனங்கள் முன்னால்” என்று ஆரம்பித்து விஸ்தாரமாக ஸ்வர ஆலாபனை செய்வதும், அதை வீணையில் திருப்பி வாசிப்பதும் அருமை! பாடியது டி.எஸ். பகவதியாம். எம்எல்வி என்றும் எங்கேயோ படித்தேன். என்னால் இப்போது குரலை அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒரே ஒரு முறைதானே கேட்டிருக்கிறேன்… எனக்கு கர்நாடக சங்கீதம் எல்லாம் தெரியாது – ஆனால் ராகம் தாளம் எல்லாம் தெரிந்தால்தான் பாட்டை ரசிக்க வேண்டுமா என்ன? ராகம் என்னவென்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்! இந்த பாட்டுக்கு யாரிடமாவது MP3 இருக்கிறதா?

“உல்லாசமாகவே உலகத்தில் வாழவே” – சந்திரபாபு அபூர்வமாக வேறு ஒருவருக்கு குரல் கொடுத்திருக்கிறார். அது ஒரு . “வனஜா கிரிஜா ஜலஜா [ஏதோ ஒரு ஜா] ராகினி ரோஷினி சரசா கிரிஜா ஜலஜா வனஜா மாலினி லோசனி மஞ்சுளபாஷிணி யாரோ ஒரு பெண்மணி அவளே என் கண்மணி” என்று பாடும்போது பிய்த்து உதறுகிறார். (வனஜா கிரிஜா என்று தவறாக எழுதி இருந்ததை திருத்திய ராஜ்ராஜுக்கு நன்றி!) ஸ்விங் இசையை அருமையாக தமிழுக்கு கொண்டுவந்திருக்கிறார். அந்த காலத்து இளைஞர்கள் குஷி மூடில் இருக்கும்போது கண்டிப்பாக பாடியிருப்பார்கள்!

“பாரத நாட்டுக்கிணை பாரத நாடே” நல்ல அழகான செட். பாட்டு கொஞ்சம் ஸ்லோவாக இருந்தாலும், நன்றாக இருக்கிறது.

சாரங்கபாணி செய்யும் கதாகாலட்சேபம் அருமை. “பெண்ணை நம்பாதே” என்று சாரங்கபாணி காலட்சேபம் செய்ய, அவரது மனைவியிலிருந்து ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு பெண்ணாக வாக் அவுட் செய்கிறார்கள். ஆனால் சாரங்கபாணியும், பி.டி. சம்பந்தமும் விடாமல் வேகத்துடன் பாடிக்கொண்டே போகிறார்கள். பி.டி. சம்பந்தம் கொஞ்சம் குள்ளம். அவர் ஒரு சேரில் ஏறிக்கொண்டு சாரங்கபாணிக்கு இணையாக பாடுவது அருமை.

“எட்டாத கிளையில் கிட்டாத கனி போல்” ஒரு ஜாலியான feet tapping number. நல்ல சந்தம்.

“மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும் மடமையை கொளுத்துவோம்” என்ற பாரதியார் பாட்டு. பாடுவது அபூர்வமாக பாடும் டி.ஏ. மோதி.

“அகில பாரத பெண்கள் திலகமாய்” கேட்கலாம்.

படத்தில் எங்கெல்லாம் டான்ஸ் ஆடமுடியுமோ அங்கெல்லாம் வை. மாலா ஆடிவிடுகிறார். மேடம் ஃப்யூரியுடன் “பாரத நாட்டுக்கிணை” என்று பாடிக்கொண்டே போட்டி டான்ஸ், கிராமீய நடனம் என்று சொல்லி “எட்டாத கிளை மேல்” என்று ஒரு பாட்டு. இதை தவிர குதிரை சவாரி செய்துகொண்டே “அகில பாரத பெண்கள் திலகமாய்”, தோழிகள் இருவரும் சேர்ந்து “சொன்ன சொல்லை மறந்திடலாமா”.

பாட்டும் டான்சும்தான் முக்கியம். கதை எல்லாம் இரண்டாம் பட்சம்தான். கலப்பு மணத்தில் பிறந்த அ. தேவியை ஜெமினி காதலித்து கல்யாணம் செய்துகொள்கிறார். அவரது ஆச்சாரமான அப்பா சாரங்கபாணியின் வற்புறுத்தலாலும், தன் மனைவி மீது ஏற்படும் சந்தேகத்தாலும் ஜெமினி வை. மாலாவை மணந்துகொள்ள சம்மதிக்கிறார். கல்யாண மேடையில் உண்மைகள் வெளிவர, ஜெமினியும் அ. தேவியும் ஒன்று சேர, ஜெமினியின் கஸின் பாலச்சந்தர் வை. மாலாவை மணக்க, சுபம்!

அஞ்சலி தேவியின் குரலில் கொஞ்சம் தெலுங்கு வாடை அடிக்கிறது. அதுவும் சார்மிங்காகத்தான் இருக்கிறது.

சாரங்கபாணி எப்போதுமே அழுத்தி அழுத்தித்தான் பேசுவார். Like rolling the “R”s in English. அது இந்த ரோலுக்கு ரொம்ப பொருத்தமாக இருக்கிறது.

ஆர். பாலசுப்ரமணியம் அந்த காலத்து மேஜர் சுந்தரராஜன். எல்லா படத்திலும் அப்பா.

ஜெமினி வை. மாலாவை கல்யாணம் செய்து கொள்ள ஊர்வலமாக வரும்போது வாண வேடிக்கை, யானைகள், குதிரைகள், பூப்பல்லக்கு எல்லாம் அமர்க்களப்படுகிறது! இப்படித்தான் அந்தக் காலத்தில் இருக்குமா என்ன?

ஜெமினி டைட்டிலில் ஆர். கணேஷ்தான். இன்னும் ஜெமினி கணேசன் ஆகவில்லை. டைட்டிலில் வரும் முதல் பேர் சாரங்கபாணி!

பாட்டுக்களுக்காவே பார்க்கலாம். படம் quaint ஆகவும் இருப்பது ஒரு போனஸ். வை. மாலா இன்னொரு போனஸ்! 10க்கு 6.5 மார்க். C+ grade.

பாலச்சந்தருக்கு அப்போதே receding hairline. எனக்கு அதில் ஒரு அல்ப சந்தோஷம்!

கப்பலோட்டிய தமிழன், மாடசாமி, பாரதி


கப்பலோட்டிய தமிழன் விமரிசனம் இங்கே

தமிழோவியா என்ற ப்ளாகில் பாரதியார் பற்றி ஒரு அருமையான ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதப்பட்டிருக்கிறது. சாரம் – வ.உ.சி. சிறையில் பட்ட கஷ்டங்களைக் கண்டு பாரதி சிறைக்கு செல்ல பயப்பட்டார். அதனால்தான் புதுவைக்கு தப்பி ஓடினார். அரசியலில் ஈடுபடமாட்டேன் என்று எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுதான் மீண்டும் பிரிட்டிஷ் தமிழ் நாட்டுக்குள் நுழைந்தார். அதற்கு பிறகு அரசியலில் தீவிரமாக ஈடுபடவில்லை.

என்னால் இது முழுவதும் உண்மையா என்று சொல்ல முடியாது. உண்மையாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. வ.உ.சி. அனுபவித்த கஷ்டங்களை பார்த்த பிறகு சிறைக்கு செல்ல தயக்கம் இருக்கத்தான் இருக்கும். காந்தி வந்த பிறகுதான் ஜெயில் வாசத்தை சகித்துக்கொள்ளும் மன உறுதி எல்லாருக்கும் வந்தது. அரவிந்தர் சிறையிலிருந்து வந்த பிறகு அரசியலில் இருந்து விலகிவிடவில்லையா?

அப்படி அவர் தயங்கி இருந்தால் அதில் ஒரு தவறும் இல்லை! அவரது போராட்டங்கள் பெருமை உடையவையே!

இதை படிக்கும்போது மாடசாமி பற்றி ஒரு குறிப்பை கண்டேன். தொ.மு.சி. ரகுநாதன் தன் “பாரதி வாழ்வும் கருத்தும்” என்ற நூலில் இதை குறிப்பிட்டுள்ளாராம் – புதுச்சேரி கிருஷ்ணப்பிள்ளை தோட்டம். நாற்பது பாரத மாதா சங்க வீரர்கள் ஒரு மரத்தடியிலே கூடியிருக்கின்றனர். 14.6.1911 அன்று காளி பூஜை நடக்கிறது. பாரதியின் காளிப்பாட்டு முழங்குகிறது. உள்ளே ஒற்றர் புகாமல் மாடசாமி தோட்டத்தைக் காத்து நிற்கிறான். பாரதியார் ஆவேசத்துடன் பாடுகிறார்…” என்று சுத்தானந்த பாரதி கூறியுள்ளதை பாரதி ஆய்வாளர் தொ.மு.சி.ரகுநாதன் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார்

சாரதா ஒரு மறுமொழியில் க. தமிழன் திரைப்படத்தில் வரும் மாடசாமி நிஜப் பாத்திரமா என்று ஒரு கேள்வி எழுப்பி இருந்தார். நிஜம்தான் போலிருக்கிறது!

வாழ்க்கை (Vazhkkai)


1949இல் வந்த படம். வைஜயந்திமாலாவுக்கு பதினாறு பதினேழு வயதுதான் இருக்கும் போலிருக்கிறது. ரொம்ப சின்ன பெண்ணாக இருக்கிறார். அவரது முதல் படம். டி.ஆர். ராமச்சந்திரன் ஹீரோ. அவரைத் தவிர எனக்கு தெரிந்தவர்கள் சாரங்கபாணி, எஸ்.வி. சஹஸ்ரநாமம், அவ்வளவுதான் வேலைக்காரர்களாக வருபவர்களை பார்த்து இருக்கிறேன் ஆனால் யாரென்று தெரியவில்லை. ஏவிஎம்மின் ஆஸ்தான இசை அமைப்பாளரான சுதர்சனம் இசை. எல்லா பாட்டுகளையும் கே.பி. காமாட்சி எழுதி இருக்கிறார். தயாரித்து இயக்கியவர் ஏவிஎம் செட்டியார்.

அப்போதைய யூத் படம். வெற்றிப் படம். தெலுங்கில் ஜீவிதம் என்றும், ஹிந்தியில் பஹார் என்றும் வந்தது. ஹிந்தியில் இரண்டாவது ஹீரோயின் பத்மினி. சஹஸ்ரனாமத்துக்கு பதில் பிரான். ஹீரோ யார் என்று நினைவில்லை.

படம் அந்த காலத்து டிராமா போல இருக்கிறது. படத்தை காப்பாற்றுவது வைஜயந்திமாலாவின் joie de vivre. பூவே பூச்சூடவாவில் நதியா போல அவரை பார்க்கவே சந்தோஷமாக இருக்கிறது. பாட்டுக்களும் நாடகப் பாட்டுக்கள் போலத்தான் இருக்கின்றன. ஹார்மோனியம் அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் சில பாட்டுக்கள் மாணிக்கங்கள். எனக்கு தெரிந்து எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரி கதாநாயகிக்கு குரல் கொடுத்தது இந்த படத்திலும் மகாதேவியிலும்தான்.

டி.ஆர். ராமச்சந்திரனுக்கும் வை. மாலாவுக்கும் வழக்கம் போல முதல் காட்சியில் மோதலும் பிறகு காதலும் ஏற்படுகிறது. அதுவும் மோதல் நேரடியாக அவர்கள் கார்களில். இருவருக்கும் எதிர் எதிர் வீடு, சரியாக எதிர்நோக்கும் பால்கனிகள். அவரவர் வீட்டுக்குள்ளிருந்தே இருவரும் பேசிக் கொள்ளலாம். இவ்வளவு சவுகரியம் நமக்கு எதுவும் கிடைக்க மாட்டேன் என்கிறது.

இரவு பத்து மணிக்கு மிருதங்கம் ப்ராக்டிஸ் செய்யும் டி.ஆரைப் பார்த்து வைஜயந்தி கத்துகிறார். டி.ஆருக்கும் கத்த ஒரு சான்ஸ் கொடுப்பதற்காக அடுத்த நாளே இரவு 12 மணிக்கு டான்ஸ் ப்ராக்டிஸ் செய்கிறார். வை. மாலாவுக்கு பிடித்த ஆசிரியர் அசோகன் தான்தான் என்று சொல்லாமல் டி.ஆர். ஏமாற்றிவிட்டு “உன் கண் உன்னை ஏமாற்றினால்” என்று பாடுகிறார். அடுத்த சீனில் ஆண் வேஷம் போட்டுக்கொண்டு வந்து வைஜயந்தி டி.ஆரிடம் வளைந்து நெளிந்து பாட்டை “ரிபீட்டு!” என்கிறார். எஸ்.வி. சஹஸ்ரனாமம் ஏமாற்றிய பெண்ணின் குழந்தையை டி.ஆரின் குழந்தை என்று சந்தேகப்பட்டு கல்யாணம் தடைப்படுகிறது. சஹஸ்ரனாமம் வைஜயந்தியை கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகிறது. இப்படியே 3 மணி நேரம் ஓடி விடுகிறது. இதற்கு மேல் ஓட்டினால் மக்கள் தாங்கமாட்டார்கள் என்று செட்டியாருக்கு தெரிந்து, சஹஸ்ரனாமம் மனம் திருந்தி எல்லா உண்மைகளையும் ஒத்துக்கொண்டு, காதலர்கள் ஒன்று சேர்ந்து சுபம்!

நான் ரசித்த ஜோக்: குழத்தைக்கு டி.ஆர். தாலாட்டு பாட, வேலைக்காரன் கொட்டாவி விடுகிறான்!

படத்தின் ஸ்டார் வை. மாலாதான். அவர் ஆடுவதும் பாடுவதும் டி.ஆரை சாடுவதும் நான் தண்ணி போடுவதும் செம ஜாலியான விஷயங்கள்! டி.ஆர். ராமசந்திரனும் அவருக்கு ஈடு கொடுத்து நடித்திருக்கிறார்.

சாரங்கபாணி “அந்தக் காலத்திலே நான் காலேஜ்ல படிக்கும்போது” என்று போரடிப்பது அந்தக் காலத்தில் ரசிக்கப்பட்டிருக்கும்.

“நந்தகோபாலனோடு நான் ஆடுவேனே”, “உன் கண் உன்னை ஏமாற்றினால்” (2 versions), “எண்ணி எண்ணி பார்த்து மனம் இன்பம் கொண்டாடுதே” (ஹிந்தியில் “சுப் சுப் கடி ஹோ ஜரூர் கோயி பாத் ஹை”) எல்லாம் பெரிய ஹிட் பாட்டுக்கள். “பாரத சமுதாயம் வாழ்கவே” என்ற ஒரு பாரதியார் பாட்டும் இருக்கிறது. நான் முன்னாள் கேட்டிராத “செந்தமிழும் சுவையும் போல நாம்” பாட்டு நன்றாக இருக்கிறது. டி.ஆர். ராமச்சந்திரனே “உன் கண் உன்னை” பாட்டின் ஆண் versionஐ பாடி இருக்கிறார். மிச்ச பாட்டுகள் எதுவும் நிற்கவில்லை.

பழைய நினைப்புடா பேராண்டி டைப் தீவிர வைஜயந்திமாலா ரசிகர்கள் பார்க்கலாம். 10க்கு 5 மார்க். C- grade.