அந்நியன் (Anniyan)


Anniyan

Anniyan

2005ல் வந்த திரைப்படம். Sydney Sheldonனின் Tell me your Dreams என்ற நாவல், மற்றும் ”மர்மதேசம்” என்ற டெலி சீரியல் இவற்றை தழுவிய திரைப்படம். தெலுங்கில் ”அபரிச்சித்துடு” என்ற பெயரில் சம காலத்தில் வெளிவந்தது. ”அபரசித் – தி ஸ்ட்ரேஞ்சர்” என்று ஹிந்தியில் வந்தது. ஃப்ரெஞ்சு மொழியிலும் கொலம்பியா டிரைஸ்டார் நிறுவனம் வெளியிட்டது. 8 ஃபில்ம்ஃபேர் அவார்டுகள் மற்றும் ஒரு தேசிய விருதும் பெற்றது.

நடிகர்கள் – விக்ரம், நெடுமுடி வேணு, பிரகாஷ் ராஜ், விவேக், நாசர், ராஜூ சுந்தரம், கலாபவன் மணி, சுரப் ஷுக்லா, யானா குப்தா.

நடிகைகள் – சதா

வசனம் – சுஜாதா மற்றும் சங்கர்

இசை – ஹாரிஸ் ஜெயராஜ்

ஒளிப்பதிவு –  வி. மணிகண்டன் மற்றும் ரவி வர்மன்

எடிட்டிங் – வி.டி. விஜயன்

தயாரிப்பு – வி. ரவிச்சந்திரன்

டைரக்‌ஷன் – சங்கர்

”ஆஸ்கர்” ரவிச்சந்திரன் தமிழ் திரையுலக வர்த்தகத்தில் பல புரட்சிகளை பண்ணிய படம். Necessity is the mother of invention. இவருடைய அப்போதைய தேவை 26 கோடியே 38 லட்சத்திற்கு மேல் பணம் பண்ணுவது. இவ்வளவு பணத்தை செலவழித்தால் அதை சம்பாதிப்பதற்கு எதாவது ஒரு வழியை கண்டு பிடித்தாக வேண்டுமே. அதை அட்டகாசமாக கண்டு பிடித்தார். இடைத்தரகர்களான வினியோகஸ்தர்கள் தலையில் கை வைப்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக ஆகிவிட்டது. முதன் முதலில் தமிழ் திரையுலகில் டிஸ்ட்ரிபியூட்டர்கள் தயவை நாடாமல் 400 பிரிண்ட்டையும் தியேட்டர் உரிமையாளர்களுக்கே விற்றுவிட்டார். முன்பணம் மற்றும் ”குறைந்தபட்ச உத்திரவாதம்” (Minimum Guarantee) முறைகளில் கிட்டதட்ட 12 கோடி தேற்றிவிட்டார். முதன் முதலில் தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு நிதி நிறுவனம் ஃபைனான்ஸ் பண்ணியது. IDBI பணம் ஒரு ஒன்பதரை கோடி வந்தது. முதன் முதலில் இன்ஷ்யூர் பண்ணப்பட்ட தமிழ் படமும் இதுவே. இன்ஷ்யூரன்ஸ் தொகை 29 கோடி. முற்காலத்தில் இடைத்தரகர்களிடம் ஜாக்கி சேன் படங்களை வாங்கி கொண்டிருந்த இவர் அவர்களை கட் பண்ணிவிட்டு ஹாங்க்காங்க் தயாரிப்பாளர்களிடமே நேரடியாக வர்த்தகம் வைத்துக்கொண்ட ஒரு பிஸினஸ் இன்னொவேட்டர் இவர். காசை எங்கே தாரளமாக செலவு செய்யவேண்டும் எங்கே பிடிக்கவேண்டும் என்பது இவருக்கு நேச்சுரலாக வரும் கலை போலும்.

சங்கர் பிரச்சனைகளை சுகர் கோட் பண்ணி சொல்வார். சமுதாய பிரச்சனைகளை பொழுதுபோக்கு அம்சமாக்கி சொன்னால் பொதுமக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படும் என் நினைப்பவர். பலன் உண்டாக்குமா என்பது சந்தேகமே. ஆனால் அவர் சொல்ல தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் வழிமுறை உற்சாகமான ஒன்றே. சங்கர் ஃபார்முலா இதுதான்: அருமையான விஷுவல்ஸ் + அருமையான் இசை + பிரச்சனையை மையமாகக் கொண்ட கதை + தாரளமான பணச்செலவு + விஜிலாண்டிஸம் – ”பாய்ஸ்”ஸில் இந்த விதி சிறிது தளர்த்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இதை செவ்வனே செய்து பாக்ஸ் ஆபிஸ் ஹிட் கொடுப்பார்.

இதற்கு முன் வந்த சங்கர் திரைப்படங்களில் யாராவது ஒரு வில்லாதி வில்லன் ஒருவர் ஹீரோவிடம் உதை வாங்க வருவார். இதில் ஒரு மாற்றம். வில்லன் எதோ ஒரு மர்ம மாளிகையில் இருந்து உலகை ஆட்டிப் படைப்பவனில்லை. நானும், நீங்களும் தான். அதாவது நம்மில் உள்ள சாலை விதிகளை மதிக்காத ஒரு ரிக்‌ஷா ஒட்டுனர், காந்தி ஜெயந்தி அன்று ஒயின் வியாபாரத்திற்கு உத்வி செய்யும் பூக்கடை பெண், ஒய்ன் ஷாப் ஊழியர், போலிஸ் கான்ஸ்டபிள், மின்சார வாரிய ஊழியர், ரயில்வே காண்டின் ஊழியர் மற்றும் காண்டிராக்டர், ரயிலில் மது அருந்தும் பயணி, கையூட்டு கொடுக்கும் காதலி, சோம்பேறி பொதுமக்கள் – இப்படி பட்டவர்களே.

கடமை தவரும் பொது மக்களால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு ”பிராமணன்” எதிர்பார்த்த நீதி கிடைக்காதலால் சட்டத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டு பொது மக்களுக்கு கருடபுராணம் முறைப்படி தண்டனை (கிருமிபோஜனம், கும்பிபாகம், அந்தகூபம்…) அளிப்பது தான் கதை. இந்த தண்டனை முறை ஆங்கிலத்தில் (ஹாலிவுட்டில்) கெவின் ஸ்பேஸி, மார்கன் ஃப்ரீமன் நடித்து வெளிவந்த ”செவன்” என்ற படத்தின் வழிமுறைகளை நினைவுக்கு கொண்டு வருகிறது. நாயகன் விக்ரம் (”அம்பி”) MPD எனறு மெடிக்கல் லிங்கோவில் அழைக்கப்படும் Multiple Personality Disorderஆல் பாதிக்கப்பட்டு அம்மாஞ்சி அம்பி, காதல் ரோமியோ ரெமோ, கொலைகார அந்நியன் என அவதரிக்கிறார்.

டைம் ஸ்லைஸ் (Time Slice) முறையை நன்றாக கையாண்டிடுருக்கிறார்கள். இது ”மாட்ரிக்ஸ்” என்ற ஹாலிவுட் படத்தில் கையாளப்பட்ட ஒரு யுக்தி. ஒரே காட்சியை ஒரு பெரிய வட்டத்தில் 120 காமிரக்க்களை கொண்டு படம் பிடிக்கிறார்கள். ஒரு காமிரா மூன்று டிகிரியை கவர் செய்கிறது. பின்னர் போஸ்ட் ப்ரொடக்‌ஷன் கட் அண்ட் பேஸ்ட் மற்றும் சில யுக்திகள் மூலமாக அனைத்து பிம்பங்களையும் ஒருமுறை பயணிப்பதே இந்த “டைம் ஸ்லைஸ்” டெக்னிக். டிகிரிக்கு ஒரு காமிரா ஏன் வைக்கவில்லை? 24 ஃப்ரேம் ஒரு நொடிக்கு என வைத்துப் பார்த்தால் கிட்டதட்ட ஒரு முழு வட்டம் அடிப்பதற்க்கு 15 நொடிகள் தேவைப்படுகின்றன. இரண்டு மணி நேரத் திரைப்படத்தில் 15 நொடிகள் என்பது மிகவும் காஸ்ட்லியான சமாச்சாரம். அதனால் 120 காமிராவை கொண்டு இதை 4 அல்லது 5 நொடிகளே காட்சியாக்குவார்கள் என நம்புகிறேன். அதனால் ஒரு கால்வட்டம் அளவுள்ள கோணங்களை கவர் செய்யும் பிம்பங்களை மட்டும் வைத்து நம்மை விஸிலடிக்கச் செய்கிறார்கள். மேலும் 15 நொடிகள் நாம் காட்சியை பிரகாரம் சுற்றி வந்தால் வெறுத்துவிடுவோம்.

ரண்டக்க ரண்டக்க, கண்ணும் கண்ணும் நோக்கியா போன்ற பாடல்கள் ஹிட். செங்கோட்டை(குற்றாலம் அருகில்), ஆம்ஸ்டெர்டாம், கோலாலம்பூர் ஆகிய இடங்களில் பாடல் காட்சிகள் ஆக்கப்பட்டுள்ளன. பாடல் காட்சிகளில் விஷுவல்ஸ் அபாரம். சபு சிறில் பிரம்மாண்ட செட்கள், ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இசை, மணிகண்டன் மற்றும் ரவிவர்மன் விஷுவல்ஸ் எல்லாமே சேர்ந்து நம்மை மெய்மறக்க செய்கிறது. லிரிக்ஸ்க்கு அவார்ட் கொடுத்துள்ளார்கள். ”நோக்கியா”, “ரண்டக்க” போன்ற வார்த்தைகளுக்கெல்லாம் என்ன அவார்டா கொடுக்கிறாங்க (இந்த ப்ளாக்கின் தலைப்புபோல்)? வைரமுத்துவிற்கு ஒரு ஓஸி அவார்ட்.

திரைப்படத்தில் ஓட்டைகள் அதிகம்.  MPD  என்றால் ஒரு பெர்ஸனாலிட்டியில் இருந்து இன்னொன்றுக்கு போகும் பொழுது தூக்கி எறியப்படவேண்டுமா? கருடபுராணம் பற்றி ”பிராமணர்” புத்தகம் வைக்கலாம். ஆனால் எண்ணெய் கொப்பறை மற்றும் பாம்புகள் எல்லாம் “பிராமணர்” ஸ்டாக் வைத்திருப்பாரா? நேரு ஸ்டேடியம் காட்சிகள் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இப்படி பல. கண்டுக்காதீஙக.

பத்துக்கு 5 மதிப்பெண்.

கேப்டன் மார்கன் II


I think I got a little too subtle with the Captain Morgan post.

புரட்சி ரசிகன் என்ற நண்பர் எழுதிய சுஜாதாவின் கமெண்ட்கள் பற்றிய விவாதத்தின்(1, 2) மீது அடித்த கமெண்ட் கீழே.
Funny thing is neither of you picked up Sujatha’s comment about Sivaji as controversial.
That shows,
clearly shows,
very clearly shows ,
Ullangai nelli kani pol,
Muzhu poosanikai in Soru pol,
that both of you are Sivaji haters and MGR fans.
Plum , you are dead right.

சிவாஜி பற்றியாவது சரி, பாவம் எம்ஜிஆர் எங்கிருந்து வந்தார் என்று தெரியவில்லை. இதில் ஏதோ புதுக்கவிதை மாதிரி ஒரு ஃபார்மட் வேறு. சில தீவிர சிவாஜி ரசிகர்களுக்கு எதை எழுதினாலும் நடுவில் சிவாஜி தலை சிறந்த நடிகர் என்று சொன்னால்தான் திருப்தி.

எனக்கு சிவாஜி பற்றி எழுதி எழுதி அலுத்துவிட்டது. சரி இவருக்காகவும் ஒரு போஸ்ட் போடுவோமே என்று நினைத்து சும்மா சும்மாஆஆஆஆ எதையோ எழுதி நடுவில் திடீரென்று சம்பந்தம் இல்லாமல் சிவாஜி பற்றி ஒரு லைன் எழுதினேன். நான் அடித்த ஜோக் யாருக்குமே புரியவில்லை போலிருக்கிறது. இதுக்குத்தான் தண்ணி அடிச்சுட்டு எழுதக்கூடாதுன்றது. நம்ம அடிக்கற ஜோக் ஒரே தமாஷ், ஆனால் யாருக்கும் நம்ம ஜோக் அடிக்கறோன்றதே புரியாது.

ஒரிஜினல் போஸ்ட் கீழே

வாங்க, ”காப்பி” சாப்பிடலாம் II


சண்டை போட யாரும் வராததால் சரி நானும் பக்சுமே கொஞ்சம் அடித்துக் கொள்கிறோம்.

பக்ஸ் ஒரு அடாவடி ஸ்டேட்மென்ட் விட்டிருக்கிறார். அதை முதலில் பார்ப்போம்.
விக்ரமை விட நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் நன்றாகவே இருக்கிறது. அதனால் சுஜாதா நெஞ்சில் ஓர் ஆலயத்தை குறை சொல்லக் கூடாது..
இருந்து விட்டு போகட்டுமே? அதனால் என்ன? சுஜாதா எப்போதாவது விக்ரம் நெஞ்சில் ஓர் ஆலயத்தை விட சூப்பர் என்று எழுதி இருக்கிறாரா என்ன? பக்ஸ் இங்கே சொல்லாமல் சொல்வது என்ன – விக்ரம் மாதிரி ஒரு மசாலா படத்தில் பங்கேற்ற சுஜாதாவுக்கு நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் பற்றி பேச என்ன அருகதை இருக்கிறது என்பதுதான். அப்படி பார்த்தால் படமே எடுக்காத எங்களுக்கு தேன் கிண்ணம் சொத்தை, நாலும் தெரிந்தவன் சொதப்பல் என்று எழுத என்ன அருகதை இருக்கிறது? மனைவியிடம் மட்டுமே நடிக்கும் எங்களுக்கு சிவாஜி ஓவர் ஆக்டிங் செய்கிறார் என்று சொல்லும் யோக்யதை எங்கிருந்து வரும்? விட்டால் எல்லா விமர்சகர்களும் படம் எடுக்க வேண்டி வரும் போலிருக்கிறதே!

பக்ஸ் 3 அடாவடி ஸ்டேட்மெண்ட்களை குறிப்பிடுகிறார்.
1. இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை.
இதை இப்படி பார்க்க வேண்டும். நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் உலகத் தரம் வாய்ந்த படம் இல்லை. அதை தமிழின் தலை சிறந்த படம் என்று சொன்னால், we are setting the bar too low. இதுதான் அவர் சொல்வதற்கு அர்த்தம் என்று நினைக்கிறேன்.

2. ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.
நாம் சாதாரணமாக ஸ்ரீதரை ராம நாராயணன், ஜம்பு புகழ் கர்ணன் ஆகியோரோடு ஒப்பிட்டு ஆஹா பெரிய ஜீனியஸ் என்கிறோம். அவர் அந்த கட்டுரையில் சத்யஜித் ரே எப்படி படம் எடுப்பார் என்று பேசுகிறார். (நான் அந்த பத்திகளை என் ஒரிஜினல் போஸ்டில் கொடுக்கவில்லை). கே.எஸ்.ஜிக்கும் கர்ணனுக்கும் உள்ள இடைவெளி ரேக்கும் கே.எஸ்.ஜிக்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

3. கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார்.
சினிமா பாட்டுகளில் என்ன ராமாயணமா எழுத முடியும்? சுஜாதா ஆங்கில இசை படங்களிலோ, ஆபெராக்களிலோ என்ன காவிய நயம் ததும்பும் வரிகளை பார்த்திருக்கிறாரா? கண்ணதாசனும் வாலியும் கிடைத்த ஃபார்மட்டில் அருமையாக எழுதி இருக்கிறார்கள். சுஜாதாவுக்கு சினிமா பாட்டுகளின் constraints புரியவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

வாங்க, ”காப்பி” சாப்பிடலாம்!


இந்த போஸ்டை முதலில் ஒரு மறுமொழியாகத்தான் அளிக்க முயன்றேன். பின்னர் இதுவே ஒரு தர்க்கத்தை ஏற்படுத்தலாம் என்பதால் போஸ்டாக அப்-க்ரேட் செய்துவிட்டேன்.

RV சுஜாதாவின் ப்ளாக் – கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் போஸ்டில், சுஜாதா “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” மற்றும் ஸ்ரீதர், கே.எஸ்.ஜி, கண்ணதாசன் பற்றி கூறியிருப்பதாக மேற்கோள் காட்டியது இது:
”இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறார்.”
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர் 1.

ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர்2.

கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார்.
இது அவ்வளவு அடாவடி இல்லாத ஸ்டேட்மண்ட்.

”பிடிக்க்கவில்ல” என்பதுடன் நிறுத்தியிருந்தால் இந்த வம்பில் மாட்டியிருக்க மாட்டார். நானும் கொஞம் வம்பு இழுத்து தான் பார்க்கலாமே எனற என் எண்ணத்தை கைவிட்டிருப்பேன். ஆனால் அவருக்கோ, வம்பில் மாட்டுவது என்பது அல்வா சாப்பிடுவது போன்றது. “கறுப்பு, சிவப்பு, வெளுப்பு” வெளி வந்த காலத்தில் எவ்வளவு வம்பில் மாட்டினார் என்பது சுஜாதா வாசகர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
சுஜாதா என்பதால் நாம் அவர் சொல்லும் எல்லாவற்றையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. ஒரு காலத்தில் சோவையும்(சோவையும் தான் வம்பிற்க்கு இழுப்போமே!), சுஜாதாவையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரித்துக்கொண்டிருந்தேன். ”கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ” திரைப்படம் சரியாக ஓடாத பொழுது இப்படி ஒரு ஜீனியஸின் கதையை தமிழர்கள் ஆதரிககவில்லையே என்று மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். இதைவிட யார் பிரமாதமாக கதை சொல்லிவிடமுடியும் என ஒரு இறுமாப்பு கூட என்னிடம் வளர்ந்தது. ஆனால் பின்னர் பகுத்தறிவு வளர, வளர இவர்களுடைய சில கருத்துகள் ஓட்டை நிறைந்ததாக பட்டது.

உதாரணத்திற்க்கு, சோ அவர்கள் மைக்கேல் ஜாக்‌ஷன் நடனங்களை “கீ கொடுத்த பொம்மை போல் இருக்கிறது” என்றும், “இதையெல்லாம் நடனம் என்று எப்படி சொல்வது?” என்றும் கூறினார். இது இந்திய கலாச்சாரத்திற்கு வேண்டுமானால் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். இன்னும் சரியாக சொல்லப்போனால் சோவிற்கு மட்டும் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். ஆனால் அமேரிக்காவிற்க்கும், நாகரீகம் அடைந்த நாடுகளுக்கும், இன்னும் பிற நாடுகளுக்கும், ஏன் இளைய பாரதத்திற்க்கும் கூட MJயின் நடனம் தானே முதன்மையாகத் தெரிகிறது. இன்று நமது கலாச்சாரத்தில் முக்கால்வாசி (முக்கால்வாசி என்பது ஒரு அப்ராக்‌ஷிமேஷனே) நடன ஆசிரியர்களுக்கு MJ மானசீக குருவாக, ஏன், தெய்வமாகவே இருக்கிறார். சோ இவ்வாறு கூறி பத்து பதினைந்து ஆண்டுகள் இருக்கும். ஆனால் இன்றும் அவர் கூறியது எனக்கு எந்த வகையிலும் அர்த்த்ம் ஏற்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. குருடன் யானையை பார்த்த மாதிரி தோன்றுகிறது.

இதற்கு மாறாக, மேற்கத்திய நாடுகளில் பரதம், கதக் போன்ற நடனங்கள் மக்களை (குடியேறிய இந்தியர்கள் தவிர்த்து) அதிகம் கவராத ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் பரதம், கதக் போன்ற கிழக்கத்திய நடனங்கள் பிரபலம் அடையாத போதிலும் மற்றும் எந்த பெரிய ரசனையையும் ஏற்படுத்தாத போதிலும், மேல் நாடுகளில் இவைகளை வெளிப்படையாக விமர்சிக்காமல் கண்ணியம் காத்திருக்கிறார்கள்.

அவருடைய கண்மூடித்தனமான பா.ஜ.க ஆதரிப்பும் மனதிற்க்கு ஒரு நடுநிலமை உடைய தலைவரை இழந்தது போன்ற சுமையை கொடுக்கிறது.

சரி. சுஜாதா நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம் தமிழ் திரையுலகத்திற்க்கு கதியற்ற நிலைமையை கொடுத்துள்ளது என்பது எதைப் பார்த்து? ஸ்ரீதர் போன்ற ஒரு படைப்பாளியை அவரால் எப்படி அலட்சியப்படுத்த முடிகிறது? ஒருவேளை பப்ளிசிடி ஸ்டண்டா? தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் “விக்ரம்” திரைபடத்தை விட “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” நன்றாகவே இருக்கிறது. கண்ணதாசனை காப்பி அடித்தார் என்று குறை சொல்கிறார். “விக்ரம்” திரைபடத்தின் ஒவ்வொரு ஹை-டெக் யுக்தியும் அயன் ஃப்லெமிங்கின் (Ian Lancaster Fleming) அப்பட்ட காப்பி தானே?

திரையுலகத்தில் AR Rahman முதற்கொண்டு எல்லோரும் காப்பி தான் அடிக்கிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் திரைபடத்தின் தலைப்பை கூட, ஏதோ தமிழில் வார்த்தைகளுக்கு பஞ்சம் வந்துவிட்டது போல் காப்பி அடிக்கிறார்கள். லேட்டஸ்ட் உதாரணம்: ராமன் தேடிய சீதை. தலைப்பென்ன? கதையையே ”ரீ-மிக்ஸ்” என்ற பெயரில் காப்பி போட்டு குடிக்கிறார்கள். தமிழ் திரைபட உலகில் ”காப்பி” என்பதன் ”எவல்யூஷன்” இது.  ஹாலிவுட்டை கோலிவுட்டுக்கு காப்பி அடித்த காலம் போக கோலிவுட்டையே கோலிவுட்டுக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

சலாமியா நாட்டு பழக்க வழக்கங்கள் Octopussy காப்பி தானே? கண்ணதாசனையும், வாலியையும் குறை ஏன் கூறவேண்டும்? அப்பட்ட காப்பி ”நாக்க மூக்க”வையே யாரும் குறை சொல்வது போல் தெரியவில்லை. இவ்வளவு ஏன்? சுஜாதா மற்றும் நாமெல்லாம் போற்றும் “அந்த நாள்” யுக்திகளே காப்பி தான்.

மக்களுக்கு ஒரு வித போதையை கொடுக்கும் எந்த ”காப்பிக்கும்” தமிழ் திரையுலகத்தில் இடம் உண்டு.

சுஜாதாவின் ப்ளாக் – கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள்


கணையாழி இன்னும் வருகிறதா என்று தெரியாது. ஆனால் சுஜாதா எழுதிய “கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள்’ இந்த காலத்து ப்ளாக்களின் முன்னோடி. சுருக்கமாக (எப்பவுமே வார்த்தைகளை வீணடிக்க மாட்டார்), சுவாரசியமாக எழுதப்பட்டவை. கணையாழி களஞ்சியம் என்ற தொகுப்பில் சில கடைசி பக்கங்களை படித்தேன். ஒன்று சினிமா பற்றியது.

இதை எழுதும்போது சுஜாதா டெல்லியில் இருந்திருக்கிறார். அப்போதெல்லாம் பழைய படங்கள்தான் டெல்லிக்கு வரும்போல. இதை முழுவதுமாக இங்கே தரப்போவதில்லை. சில பகுதிகள் மட்டும்.

சுஜாதா நல்லபடியாக சொன்ன படங்கள் இவை.

அன்னை – பானுமதியின் நடிப்பை சிலாகித்திருக்கிறார். சில சமயங்களில் கண்ணீர் வந்ததாம். ஆனால் கூட இருக்கும் எல்லாரும், குறிப்பாக இளம் நடிகர்கள் (பெயர் குறிப்பிடவில்லை, ஹரிநாத் ராஜாவும் சச்சுவும் என்று நினைக்கிறேன்) சொதப்பிவிட்டார்கள் என்று சொல்லி இருக்கிறார். பானுமதியை தவிர எனக்கு கண்ணில் தெரிந்த நடிகர்கள் ரங்காராவும் (பரவாயில்லை), ஸௌகாரும் (ஓவர் ஆக்டிங்) மட்டும்தான். இவர் கண்ணில் எல்லாரும் பட்டிருக்கிறார்கள்.

பாலச்சந்தரின் அந்த நாள், இது நிஜமா – அந்த நாள் பற்றி சாரதாவின் கருத்துகள் இங்கே, ராஜ்ராஜின் கருத்துகள் இங்கே, எனது கருத்துகள் இங்கே. இது நிஜமா கல்யாணராமனின் inspiration என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

பாதை தெரியுது பார், உன்னை போல் ஒருவன் – நான் இரண்டையும் பார்த்ததில்லை. இதை எல்லாம் போட்டிருக்கக்கூடாதா?

நாலு வேலி நிலம் – இது படமாக வந்ததே தெரியாது. தி. ஜானகிராமனின் கதை. பாட்டுகள் இதை கெடுக்கின்றன என்று சொல்லி இருக்கிறார்.

குமார ராஜா – சில பகுதிகள் நன்றாக இருக்கின்றன என்று சொல்லி இருக்கிறார். எனக்கு தெரிந்த ஒரே விஷயம் சந்திரபாபு பாடிய “ஒண்ணுமே புரியலே உலகத்திலே” பாட்டு மட்டும்தான். பார்த்ததில்லை.

அவருக்கு நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் பிடிக்கவில்லை. இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறார். நான் பார்த்து பல வருஷம் இருக்கும், பார்த்த போது படம் பிடித்துத்தான் இருந்தது.

வாலி மீது பாய்ந்திருக்கிறார். கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார். வாலி கேட்டால் கண்ணதாசனை காப்பி அடிப்பதில் எனக்கு பெருமைதான் என்று சொல்லி இருப்பார்.

சிவாஜி மீது ஏகமாக பாய்ந்திருக்கிறார். verbatim ஆக – “இவர் முக்கால் வாசிப் படங்களில் கேவிக் கேவி அழுகிறார். பின்னால் தாடி வளர்க்கிறார். அல்லது கை கால் கண் பார்வை ஏதாவது ஒன்று இழக்கிறார். இப்படி இல்லாத படங்கள் மிக சிலவே!…”

ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.

கே. பாலச்சந்தரை பற்றி குறிப்பிடவில்லை. அதனால் அனேகமாக இது அறுபதுகளின் இறுதியில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். இது என் யூகம்தான், எழுதப்பட்ட தேதி புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்படவில்லை. அப்பவே சிவாஜியை பற்றி இப்படி எழுத ஆரம்பித்துவிட்டார்களா?

கணேஷ் வசந்த்


நான் தொடங்கி இருக்கும் இன்னொரு வலைப் பதிவு. இன்னும் கொஞ்சம் flesh out செய்துவிட்டு பிறகு அறிவிக்கலாம் என்று நினைத்தேன், ஆனால் சிலர் அதற்குள் அங்கே எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அதனால் அறிவித்துவிட்டு ஜல்லி அடிக்கலாம். மேலும் யாராவது சேர்ந்து ஜல்லி அடிக்க வருவீர்களோ என்று ஒரு நப்பாசை…

P.S. இதற்கு சேர்ந்து மில்லி அடிக்க வருகிறோம் என்ற ரேஞ்சில் ஒரு மறு மொழியை எதிர்பார்க்கிறேன். படிப்பவர்கள் யாராவது சான் ஃப்ரான்சிஸ்கோ பகுதியில் இருக்கிறீர்களா? இருந்தால் கில்லி அடிக்கலாம். நான் வசிப்பது நூவர்க்கில்…