ஸ்ரீதர் பற்றி நம்பியார்


டைரக்டர் ஸ்ரீதர் பற்றி எம்.என். நம்பியார் (நான் வில்லன் அல்லகல்கி கட்டுரை, 16 -11 -1997)

டைரக்டர் ஸ்ரீதர் அவரு காலகட்டத்தில் டைரக்டர்கள்ல ஒரு ஹீரோ போல வாழ்ந்தார். அதற்க்கான எல்லாத் தகுதியும் அவருக்கு இருந்தது. அவரு கொடுத்த எல்லாக் கதைகளையுமே ஜனங்க ஏத்துக்கிட்டாங்க. அவரோட படைப்புகள் அமோகமா ஓடி ரொம்பப் பெரிய ஆளாயிட்டாரு. அவரோட பல ஆசைகளும் நிறைவேறிச்சு. தேன்நிலவு படத்துக்காக அவரு எங்களையெல்லாம் கூட்டிக்கிட்டு காஷ்மீர் போனாரு. ஒரு பெரிய கும்பல். குடும்பத்தோட. நான் என் மனைவியுடன் போயிருந்தேன். மொத்த பேரும் ஒரே குடும்பமா பழகினோம். ஷூட்டிங் இல்லாத சமயங்கள்ல ஸ்ரீதர் சும்மா இருக்க மாட்டார். ‘வாங்க’ன்னு எல்லாரையும் அழைச்சிக்கிட்டு இயற்கைக் காட்சிகளைக் காட்ட போயிடுவார். பணச் செலவைப் பத்திக் கவலையே படாம, யூனிட்ல எல்லாம் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு அவரு எங்களை ட்ரீட் பண்ண முறை இருக்கே, என் ஜன்மத்துக்கும் மறக்காது.

காஷ்மீர் குளிர்லேயும் என் வழக்கப்படி நான் அதிகாலையில எழுந்திடுவேன். எல்லாம் தூங்கிகிட்டிருப்பாங்க. யாரையும் எழுப்ப முடியாது. எழுப்பினா நான்தான் வாங்கிக் கட்டிக்கணும். சித்ராலயா கோபு, ‘அண்ணே, கண்ணைத் திறந்திட்டேண்ணே. ஆனா எழுந்திருக்கத்தான் முடியல்ல’ன்னு பரிதாபமா கெஞ்சுவார்.

டணால் தங்கவேலு கதையே தனி. பத்து மணிக்கு மேல தேவதைகள்ளாம் புடைசூழ அவர் ரொம்ப நேரம் ‘சைனீஸ் செக்கர்’ விளையாடுவார். இவர் ஆட்டமெல்லாம் முடிய காலையில மூணு நாலு மணி ஆயிடும்னு வச்சுக்கிங்களேன். அப்பவாவது தூங்கப் போவார்னு நினைக்கிறீங்க? அந்த நேரத்தில கம்பெனி சமையல்காரனை எழுப்பி உப்புமா கிண்டித் தரச் சொல்லி சாப்பிட்டுட்டு காலை ஆறு மணிக்குத்தான் தூங்கப் போவார். அப்புறம் எங்க எழுந்திருக்கறது ? எல்லாரும் தூங்குவாங்க. ஸ்ரீதர், வாங்கண்ணே எதையாவது எடுக்கலாம்னு காமிரா மேனை அழைச்சுக்கிட்டு பக்கத்தில் எங்கேயாவது நல்ல லொகேஷனுக்குப் போயி படத்துக்குத் தேவையிருக்கோ – இல்லையோ – என்னை அப்படியும் இப்படியுமா நாலு க்ளோஸ்-அப் ஷாட்ஸ் எடுத்து அனுப்புவார். மத்தவங்க எழுந்தப்புறம் படத்தோட வேலைகள் தொடங்கும். ரெண்டு மாசம் இப்படி எங்களையெல்லாம் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லாம காஷ்மீரத்து அழகை அனுபவிக்க வச்சார். நான் ரொம்ப நேசிக்கிற ஒரு டைரக்டர் ஸ்ரீதர். அவர் வாழ்க!!

ஸ்ரீனிவாஸ் அனுப்பிய தகவல்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஸ்ரீதர் பக்கம்

ஸ்ரீதரின் “தேனிலவு” நினைவுகள்


சாரதா இதை தேனிலவு பதிவுக்கு ஒரு மறுமொழியாக எழுதி இருந்தார். சுவாரசியமான நினைவுகள், அதையே ஒரு பதிவாக போட்டிருக்கிறேன்.

அன்றைக்கு டெக்னிக்கல் வசதிகள் இல்லாத காலத்தில் தேனிலவு படத்தை எடுக்க புதுமை இயக்குனர் ஸ்ரீதர் எப்படியெல்லாம் கஷ்டப்பட்டார் என்பதை ஸ்ரீதர் வாயிலாகவே கேட்போம். (பழைய சினிமா இதழ் ஒன்றில் நான் படித்தது). ஸ்ரீதர் சொல்கிறார்:

தேன் நிலவு படத்தை காஷ்மீரில் ஐம்பத்திரண்டு நாடகள் ஷூட் பண்ணினோம். எடுத்த காட்சிகளை உடனே போட்டுப் பார்க்கும் வசதி எல்லாம் அப்போது கிடையாது. அதிலும் நாங்கள் இருந்த இடம் ஸ்ரீநகரில் இருந்து வெகு தொலைவில் ஒரு கிராமத்துக்கு அருகில் இருந்தது. அந்த கிராமத்தில் ஒரேயொரு சினிமா தியேட்டர்தான் உண்டு. காஷ்மீரில் கஷ்டப்பட்டு எடுத்த காட்சிகளை சென்னைக்குப் போய் போட்டுப் பார்த்து சரியாக வரவில்லை என்றால் மீண்டும் ஷூட் பண்ணுவது எல்லாம் முடியாத காரியம். அதனால் நாங்கள் காஷ்மீரில் இருக்கும்போதே, எடுத்தவற்றை எல்லாம் அவ்வப்போது போட்டுப் பார்க்க விரும்பினோம். சரியாக வரவில்லையென்றால் மீண்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாமே என்பதனால்.

காஷ்மீரில் அதற்கான வசதிகள் அப்போது இல்லாததால், ஷூட்டிங் எடுத்தவற்றை போட்டுப் பார்க்க ஃபிலிம் ரோலகளை சென்னை அனுப்பித்தான் கழுவி பிரிண்ட் போட்டு வரவேண்டும்.

அப்போதெல்லாம் ஸ்ரீநகரில் இருந்து வாரம் இரண்டு முறை மட்டும் ‘டகோட்டா’ விமானம் டெல்லிக்குப் போகும். அதில் எங்கள் சித்ராலயா நிர்வாகி ராமகிருஷ்ணன் மற்றும் ஒருவரை, நாங்கள் எடுத்த நெகட்டிவ் படச் சுருள்களோடு அனுப்பி வைப்போம். அவர்கள் டெல்லி சென்று, அங்கிருந்து சென்னை செல்லும் விமானத்தை பிடித்து சென்னை சென்று, அங்கு விஜயா லேபரட்டரியில் அவற்றை பிரிண்ட் போட்டு மீண்டும் டெல்லி வழியாக ஸ்ரீநகர் வருவார்கள்.

அந்த படப் பிரதிகளை எடுத்துக்கொண்டு நள்ளிரவில் நாங்கள் இருந்த இடத்துக்கு அருகிலுள்ள கிராமத்தின் தியேட்டருக்குப் போய் அவர்களிடம் அனுமதி பெற்று, அங்கு வழக்கமான இரவுக் காட்சி முடிந்த பிறகு, இரவு ஒரு மணிக்கு மேல் அங்குள்ள புரொஜக்டரில் திரையிட்டு நான், கோபு, ஜெமினி, வைஜயந்தி(மாலா), நம்பியார், வின்சென்ட், பி.என். சுந்தரம் மற்றும் எங்கள் படப்பிடிப்பு குழுவினர் அனைவரும் பார்ப்போம். மனதுக்கு திருப்தியாக இருக்கும். திருப்தி இல்லாத சில காட்சிகளை மீண்டும் எடுத்திருக்கிறோம். இரவு சுமார் மூன்று மணிக்கு மேல் அங்கிருந்து திரும்பி வந்து, படுத்து விட்டு காலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் மீண்டும் உற்சாகமாக படப்பிடிப்பில் கலந்து கொள்வோம். உண்மையில் ‘தேன் நிலவு’ படம் முதலில் ரிலீஸான தியேட்டர், காஷ்மீர் கிராமத்திலுள்ள அந்த தியேட்டர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அந்த இடத்துக்கு முழுவதும் காரில் போக முடியாது. சிறிது தூரம் நடந்தும் போக வேண்டும். அப்படிப் போகும்போது, தான் ஒரு பெரிய வில்லன் என்ற பந்தா கொஞ்சமும் இல்லாமல் படச்சுருள் பெட்டிகளை நம்பியார் தன்னுடைய தலையிலும், தோளிலும் சுமந்து வந்ததை நான் இப்போதும் நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்கிறேன். நாங்கள் பட்ட கஷ்ட்டத்துக்கு பலன் கிடைத்தது. படம் வெற்றிகரமாக ஓடியது.

இவ்வாறு ஸ்ரீதர் சொல்லியிருந்தார்.

எந்த வித வசதியும் இல்லாத அந்த நாட்களில் நல்ல படங்களை நமக்கு தர வேண்டும் என்று அவர்கள் பட்ட கஷ்ட்டங்களைப் பார்த்தீர்களா?. ஆனால் இன்றைக்கு இத்தனை டெக்னிக்கல் முன்னேற்றங்களை கையில் வைத்துக்கொண்டு…, (வேண்டாம், எதுக்கு வம்பு. யாராவது அடிக்க வருவாங்க. அடி வாங்குவதற்கெல்லாம் நமக்கு தெம்பு இல்லை).

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஆளுமைகள்->ஸ்ரீதர் பக்கம், கூட்டாஞ்சோறு->நண்பர்கள்->சாரதா பக்கம், படங்களின் பட்டியல்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
தேனிலவு – ஆர்வியின் விமர்சனம்

தேனிலவு (Thenilavu)



பழைய பாட்டு பைத்தியம் பிடிக்க ஆரம்பித்த காலத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த குரல் என்றால் ஏ.எம். ராஜாதான். மிகவும் பிடித்த பாட்டு எது என்று கேட்டால் கொஞ்சம் யோசிக்கிற மாதிரி பாவ்லா பண்ணிவிட்டு 3 பாட்டுகளை சொல்வேன். “தென்றல் உறங்கிய போதும்”, “பாட்டு பாடவா”, “காற்று வெளியிடை கண்ணம்மா”.

தேனிலவு சித்ராலயாவின் முதல் படம். ஸ்ரீதர் ரிஸ்கை ரொம்ப சிம்பிளாக குறைத்து விட்டார். அழகான ஹீரோ, ஹீரோயின், காஷ்மீர், அற்புதமான பாட்டுகள். படத்தில் கனமான செண்டிமெண்ட்கள் எதுவும் கிடையாது. ஒரு தயாரிப்பாளராக ரொம்ப புத்திசாலித்தனமான கணக்கு. கதாசிரியராக தோல்வி. ஒரு அரைத்த மாவு கதை. இந்த படத்தை மட்டும் பார்த்துவிட்டு அவரது ரசிகர்கள் கூட ஸ்ரீதர் ஒரு மேதை என்றோ, புதுமை விரும்பி என்றோ சொல்லிவிட முடியாது.

1961இல் வந்த படம். ஜெமினி, வைஜயந்திமாலா, தங்கவேலு, நம்பியார், வசந்தி நடித்தது. ஸஹஸ்ரநாமம் போலிஸ் அதிகாரியாக வருவாரோ? தங்கவேலுவின் மனைவியாக வருபவர் யார் என்றும் ஞாபகம் வரவில்லை. ஏ.எம். ராஜா இசை.

இலக்கணம் தவறாத கதை. பணக்கார தங்கவேலு, தன் இரண்டாவது மனைவி, வை. மாலாவுடன் காஷ்மீருக்கு ஹனிமூன் போவார். ஜெமினியை தன் புது மானேஜர் என்று நினைத்துக்கொண்டு அவரையும் காஷ்மீருக்கு கூட்டிப் போவார். இப்படி ஒரு ஹனிமூன் எங்கேயும் கேள்விப்பட்டிருக்க முடியாது. உண்மையில் புது மானேஜரோ நம்பியார். வை. மாலாவும் ஜெமினியும் தமிழ் சினிமா இலக்கணப்படி காதல் வசப்பட, நம்பியாரும் தமிழ் சினிமா இலக்கணப்படி சதி செய்ய, ஜெமினியை போலீஸ் தேடும். கடைசியில் தமிழ் சினிமா இலக்கணப்படி உண்மைகள் வெளி வர, தமிழ் சினிமா இலக்கணப்படி காதல் ஜோடி சேர்ந்து, தமிழ் சினிமா இலக்கணப்படி சுபம்!

போட்டின் பின்னால் ஜெமினி ஒரு பலகையில் பாடிக்கொண்டே வருவதும், படகு வீடுகளும், அந்தக் காலத்தில் நல்ல கிம்மிக்காக இருந்திருக்கும். யாருக்கும் பெரிதாக வேலை இல்லை. வை. மாலா அவ்வப்போது கண்களை சிமிட்டிக்கொண்டு ஆடுகிறார். ஜெமினி அவரது மிருதுவான குரலில் ஸாஃப் டாக பேசுகிறார். நம்பியார் சதி செய்கிறார். கதை முடிந்து விட்டது. கதை காஷ்மீரை காட்டவும், பாட்டு பாடவும் ஒரு சட்டம், அவ்வளவுதான்.

இரண்டாவது கதாநாயகியான வசந்தி பிற்காலத்தில் தி.மு.க. எம்.எல்.ஏவாக இருந்த, ௬௭இல் காமராஜரையே தோற்கடித்த சீனிவாசனின் மனைவி. தேனிலவு வசந்தி என்றே அழைக்கப்பட்டவர்.

பாட்டுக்கள் சூப்பரோ சூப்பர். ஸ்ரீதரின் எல்லா படங்களிலுமே பாட்டுகள் அருமையாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இந்த படத்தில் ராஜாவும் அவரும் ஒரு high performance zoneஇல் இருந்திருக்கிறார்கள். உபசாரத்துக்காக சொல்லவில்லை, பாராட்ட எனக்கு வார்த்தைகளே இல்லை. எத்தனை முறைதான் அருமை, அபாரம், அற்புதம், அமர்க்களம், அசத்தல், அதிசயம், அபூர்வம், அழகு, ஆனந்தம் என்று எழுதுவது?


பாட்டு பாடவா என் சின்ன வயது உள்ளத்தை தொட்ட பாட்டு.


ஓஹோ எந்தன் பேபி நல்ல மெட்டு, ஆனால் வரிகள் அவ்வளவு நன்றாயில்லை என்பது என் எண்ணம்.

சின்ன சின்ன கண்ணிலே பிற்காலத்திலே என்னை மிக impress செய்த பாட்டு.

நிலவும் மலரும் பாடுது அருமையான பாட்டு.

காலையும் நீயே மாலையும் நீயே அற்புதமான பாட்டு. ஆனால் பார்க்க சகிக்க வில்லை. ரொம்ப artificial ஆக இருக்கும்.

மலரே மலரே தெரியாதா ஒரு மாற்று குறைவுதான், ஆனால் நல்ல பாட்டு.

ஊரெங்கும் தேடி ஒருவரை கண்டேன் ஒன்றுதான் கொஞ்சம் சுமாரான பாட்டு.

எல்லா பாட்டுகளையும் இங்கே கேட்கலாம்.

படத்தில் ராஜா பின்னணி இசை அமைக்க மாட்டேன் என்றதாகவும் எம்ஜிஆர் தலையிட்டு ஸ்ரீதருக்கும் அவருக்கும் சமரசம் செய்து வைத்ததாகவும் தாஸோ மணிவண்ணனோ சொன்னார்கள். யார் சொன்னது என்று சரியாக நினைவு வரவில்லை. ஆனால் இதற்கு பின் ஸ்ரீதர் எம்எஸ்விக்கு மாறிவிட்டார்.

பாட்டுக்காக பாருங்கள். வைஜயந்திமாலாவின் தீவிர ரசிகர்கள் இருந்தால் பாருங்கள். பாட்டுக்களால் 10க்கு 6 மார்க். C grade.

ஸ்ரீதர் விகடனுக்கு 1964இல் அளித்த பேட்டி


பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போதே ஸ்ரீதருக்கு நாடகம் என்றால் உயிர். முதன்முதலில் ஷேக்ஸ்பியரின் ‘ஹாம்லெட்’ நாடகத்தை மொழிபெயர்த்து, அதில் ஹாம்லெட்டாக நடித்திருக்கிறார். எஸ்.எஸ்.எல்.ஸி. முடியும் வரை ஒவ்வொரு வருடமும் ஒரு நாடகம் எழுதி, மேடையேற்றி நடித்திருக்கிறார்.

விடுமுறையின்போது சென்னைக்கு வருவார். நடிகர்களைச் சந்திப்பார். யாராவது ‘எனக்கு டி.ஆர். மகாலிங்கத்தைத் தெரியும்; என்.எஸ். கிருஷ்ணனைத் தெரியும்’ என்றால், அவரை விடமாட்டார். அவர் பின்னாலேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பார். ஸ்டூடியோக்களில் ஏறி இறங்குவார். யார் யாரையோ பார்ப்பார். எப்படியாவது ஒரு நடிகர் ஆகவேண்டும் என்பது இவர் ஆசை. ஆனால் எங்கு போனாலும் ஏமாற்றம்தான்!

செங்கற்பட்டு கூட்டுறவு இலாகாவில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர், வருடாந்திர விழாவில் ஒரு நாடகம் நடத்திப் பெரும் புகழ் பெற்று, அந்த போதையில் மயங்கி, வேலையில் கவனம் செலுத்தாமல், அதிகாரியின் கோபத்திற்கு ஆளாகி, ராஜினாமா கொடுத்து விட்டு சென்னைக்கு வந்தார்.

வருடம் 1950. வயது 19. அப்போது அவர் கையில் இருந்தது ‘ரத்தபாசம்’ என்ற கதைச் சுருக்கம். அதை எடுத்துக்கொண்டு கிருஷ்ணா பிக்சர்ஸ் லேனா செட்டியாரிடம் போனார். அது சினிமாவுக்குத் தகுதியற்றது என்று கூறி அனுப்பிவிட்டார் அவர். அடுத்து டைரக்டர் ப.நீலகண்டனிடம் போனார். அது நாடகத்துக்குதான் ஏற்றது என்று அவரும் சொல்லிவிட்டார். எனவே, டி.கே. சண்முகத்திடம் சென்று காண்பித்தார்.

”என்ன தம்பி இது! என்னிடம் 250 நாடகங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன…” என்று அலட்சியமாக அதை வாங்கியவர், முதல் பக்கத்தைப் புரட்டினார். முதல் வரி கண்ணில் பட்டது. ‘பிறக்கும்போது ஒருவனும் கெட்டவனாகப் பிறப்பதில்லை…’ அதைப் படித்ததும், ஏதோ விஷயம் இருக்கவேண்டும் என்று தோன்றவே, முழுவதையும் படித்தார். அங்குமிங்கும் சில மாற்றங்களைச் சொல்லி வசனம் எழுதித் தரும்படி கேட்டார்.

அப்படித் துவங்கியதுதான் ஸ்ரீதரின் சென்னை வாழ்க்கை. நாடகத்தில் பெற்ற அனுபவம் சினிமாவுக்குப் பயன்பட்டது. நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் குறைந்தது. சினிமாவுக்கு கதை, வசனம் எழுதுவதில் முனைந்தார். எதிர்பாராதது, மாமன் மகள், மகேஸ்வரி, அமரதீபம், உத்தமபுத்திரன் என்று முன்னேறி, ‘கல்யாணப் பரிசு’ படத்தில் ‘கதை வசனம் – டைரக்ஷன்’ ஸ்ரீதரானார்.

”காதலிக்க நேரமில்லை’ ஒரு லைட் சப்-ஜெக்ட். ரொமான்டிக் காமெடி! அடுத்த படியாக எம்.ஜி.ஆரை வைத்து, ‘அன்று சிந்திய ரத்தம்’ என்ற பெயரில், 20 லட்சம் ரூபாய் செலவில் ஒரு கலர் படம் துவக்கி யிருக்கிறேன். திவானின் கொடுங்கோலாட்சி கவிழ்ந்து, மக்களாட்சி ஏற்படுவதைக் கருத்தாகக் கொண்ட படம் அது. அதற்குப் பிறகு ஒரு மர்மக் கதை தயாரிக்கத் திட்டம் போட்டி ருக்கிறேன். ‘பாக்கிய லட்சுமி பிக்சர்’ஸுக்காக, வீணைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து கலையழகும், இசை இனிமையும் கொண்ட ஒரு படம் எடுக்கப் போகிறேன். அதற்கு ஓவியர் ராஜம் அவர்களின் உதவியை நாடியிருக்கிறேன். ரசிகர்களைத் திருப்தி செய்வதற்காகப் புதிது புதிதாகச் சோதனைகள் செய்து வருகிறேன். என் படங்கள் ஓடினாலும் ஓடாவிட்டாலும், விஷயம் அறிந்தவர்கள் என்னைப் பாராட்டுகிறார்கள். அது எனக்குப் பெரும் உற்சாகத்தை அளிக்கிறது.”

”தமிழ்ப்பட உலகில் மாறுதல் ஏற்பட என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கருதுகிறீர்கள்?”

”முதலில் ‘பெரிய கதைகள் பண்ணும்’ பழக்கத்தை நிறுத்த வேண்டும். அதை ‘டிஸ்கஸ்’ பண்ணுவதற்கே ஆறு மாதம், ஒரு வருடம் ஆகிவிடுகிறது. எல்லாவிதமான கதைகளும் சம்-பவங்களும் படங்களில் நிறைய வந்தாகி விட்டன. மக்களுக்கும் பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துவிட்டது. இனிமேல் சிறந்த சிறுகதைகளாகத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு சிறு கருத்தை மையமாக வைத்து, சினிமாவுக்குத் தேவையான மாற்றங்களுடன் ‘சினிமா’வாக எடுக்க வேண்டும். உணர்ச்சி நிறைந்த கட்டங்களாக நிரப்பி, சினிமாவை ‘நாடக’மாக்கும் முறை மாற வேண்டும்.”

”காதலிக்க நேரமில்லை படம் நம் பண்புக்குக் கேடு விளைவிப்பதாக இருக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டுக்கு உங்கள் பதில் என்ன?”

”அர்த்தமற்ற பேச்சு! படத்தின் தலைப்பைப் பார்த்துச் சிலர் மிரண்டு போய் இருக்கிறார்கள். நாகரிகமான உடை போட்டிருக்கிறேன் என்பதைத் தவிர, அதில் என்ன குற்றம் இருக்கிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அப்படிப் பார்த்தால், ‘தேனிலவு’ படத்தில் கூடத்தான் வைஜயந்திமாலா ‘ஜீன்ஸ்’ அணிந்துகொண்டிருந்தார்! இன்னும் சொல்லப் போனால், சில தமிழ்ப் படங்களில் வரும் காதல் காட்சிகளைவிட இந்தப் படத்தில் நெருக்கம் குறைச்சல்தான். ஒரு இடத்திலாவது ஆபாசமோ, தரக் குறைவான வசனமோ கிடையாது. கௌரவமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தப் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு என்னைப் பாராட்டியுள்ளார்கள். ‘பண்பு பறி போய்விட்டது’ என்று அவர்கள் சொல்லவில்லை.”

”சினிமாவில் நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்ததே, அது என்ன ஆயிற்று?”

”அப்போது எனக்கு நடிக்க சான்ஸ் கிடைக்காதது என் அதிர்ஷ்டம் என்றே நினைக்கிறேன்!”