மனோகரா


மனோகரா திரைப்படம் வெளியானபோது விகடனில் வந்த விமர்சனம். நன்றி, விகடன்!

என் விமர்சனத்தை இங்கே காணலாம்.

தாயைத் தெய்வமாகக் கொண்டாடும், அவளை வழிபட்டு வணங்கும் தமிழ்ப் பெருமரபிலே, ஒரு தமிழ் மகன் எத்தனை வீறு கொண்டு எழுந்தாலும், எப்பேர்ப்பட்ட எரிமலை போல் குமுறிக் கிளம்பினாலும், ‘அம்மா’ என்ற ஒரே ஒரு மந்திரச் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அடங்குவான்.

இந்த மகத்தான உண்மையை வற்புறுத்துகிறது மனோகரா.

மனோகரனைச் சங்கிலிகளால் கட்டிச் சபை நடுவே எழுத்து வரச் செய்து, வசந்தசேனையிடம் மன்னிப்புக் கேட்கச் செய்கிறான் மன்னன். ”என்ன குற்றம் செய்தேன், அரசே! பதில் சொல்லும்!” என்று இடி முழக்கம் செய்த இளவரசன், சங்கிலிகளை அறுத்துக்கொண்டு கத்தியை ஓங்கியவாறு சண்ட மாருதமென முன்னேறும் சமயம், ”இனி இந்தச் சூறாவளியை யாரால் நிறுத்த முடியும்? தொலைந்து போனான் அரசன்!” என்று நாம் முடிவு கட்டும்போது, ”என் மார்பிலே உன் கத்தியை முதலில் பாய்ச்சு! பிறகு என் சவத்தின் மீது நின்றுகொண்டு உன் தந்தையுடன் சண்டை போடு!” என்று கூறுகிறாள் அந்தப் பதிவ்ரதா ரத்னம்.

தாய்மையின் வெற்றி மனோகரனை அடக்குவதுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. அவனை வீரனாக்கி, மாசற்ற மனம் படைத்தவனாகவும் ஆக்குகிறது.

மனோகரனைத் தூணிலே சங்கிலியால் கட்டியிருக்கிறது. சாட்டை கொண்டு அவனை அடிக்கிறான் ஒரு பாதகன். வசந்தசேனையும் அவள் ஆரம்பக் காதலனும் மனோகரனின் பச்சிளம் பாலகனை எடுத்து வரச் செய்து, அவன் கண்ணெதிரிலேயே கத்திக்கு பலியாக்க விழைகிறார்கள்.

எந்தக் கணவனை உத்தேசித்து இதுவரை பொறுமையை மேற் கொண்டாளோ, அவனே சிறையிலே விழுந்துவிட்ட பின், பொறு மையைக் கைவிடும்படி மகனுக்கு ஆக்ஞை கொடுக்கிறாள் தாய்.

”மகனே, பொறுத்தது போதும், பொங்கியெழு!” என்று அவள் கூறியதும், எதிர்பார்த்தது நடை பெறுகிறது. சங்கிலி அறுகிறது; தாயின் துயர் துடைக்க, தாய் நாட்டை மீட்க, கொந்தளித்துக் கொண்டு பாய்கிறான் மனோகரன்.

தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்கும் இடையிலே போட்டா போட்டி! தர்மம் சளைத்துவிட்டது போன்று காண்கிறது; அதர்மம் வலுவடைந்து வருவது போலும் தோன்றுகிறது. கடைசியில் தர்மம் வென்று, அதர்மம் புல் முளைத்துப் போகிறது.

சிவாஜி கணேசனும் கண்ணாம்பாவும் இவ்விரு பாத்திரங்களை ஏற்று, அவற்றிலே ஊறி, படமெங்கும் தங்கள் ஒளியைப் பரவி வீசி விட்டார்கள்.

வசந்தசேனை (டி.ஆர். ராஜகுமாரி) கல்நெஞ்சம் படைத்த வஞ்சகி. ஹாஸ்ய பாத்திரமாக வரும் வஸந்தன் (எஸ். ராதாகிருஷ்ணன்) பயித்தியக்காரன். அரசன் புருஷோத்தமன் (சதாசிவ ராவ்) நூற்றுக்கு நூறு மோகாந்தகாரத்தில் மூழ்கிப் போனவன். இந்த பாகங்களை ஏற்று நடிப்பவர்கள் பிரதான பாத்திரங்களுடைய தரத்தைக் குன்றச் செய்யாமல் இருப்பது, இந்தப் படத்திலே ஒரு சிறந்த அம்சம்!

நல்ல கதையாக இருந்தால், ஜீவசக்தியுள்ள சம்பாஷணைகள் இருந்தால், பிரதான நடிகர்கள் நன்றாக நடித்துவிட்டால், பொது ஜன அபிமானம் கிட்டாமல் போகாது என்பதற்கு மனோகராவை எடுத்துக் காட்டலாம்.

மனோகரா



மனோகராதான் வசனங்களின் உச்சக் கட்டம் என்று நினைக்கிறேன். தீ பறக்கும் வசனங்கள், அதை உணர்ச்சி பொங்க பேசும் சிவாஜி இது இரண்டே போதும். ஆனால் அதற்கும் மேலாக சிவாஜிக்கே சவால் விட்ட கண்ணாம்பா, பிய்த்து உதறிய டி.ஆர். ராஜகுமாரி, மெலோட்ராமாவை அருமையாக வெளிப்படுத்தும் காட்சிகள் – பொறுத்தது போதும், பொங்கி எழு என்ற கண்ணாம்பாவின் கட்டளை ஒன்றே போதும் – , அருமையாக நடித்த சதாசிவ ராவ் (மன்னர்), பழி வாங்கும் முஸ்தஃபா (வசந்த சேனையின் முதல் கணவன்), ஓவர் த டாப் வில்லன் எஸ்.ஏ. நடராஜன் என்று நல்ல பாத்திரங்கள், அருவம் கிருவம் என்று தந்திரக் காட்சிகள் என்று பல அருமையான விஷயங்களை கலந்து ஒரு சூப்பர் டூப்பர் படத்தை உருவாக்கிவிட்டார்கள்.

மனோகராவை நான் முதலில் பார்த்தது டெண்டு கொட்டாயில்தான். பத்து வயதிருக்கலாம். அது வரை நான் எம்ஜிஆரின் தீவிர ரசிகன். எம்ஜிஆர் சண்டை போடுவார், சிவாஜி அழுவார் என்ற ஒரு சிம்பிள் பிம்பம் இருந்த காலம் அது. முதல் காட்சியில் அருவம் என்ற போதே ஆ என்று பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அதற்கு பிறகு வசந்த சேனையின் முதல் கணவன் போடும் நாடகம், வ. சேனை கண்ணாம்பாவுக்கு பழி ஏற்படுத்த செய்யும் சதி எல்லாமே த்ரில்லிங் ஆக இருந்தது. ஆனால் மனோகரன் அரச சபைக்கு வரும் காட்சிதான் என்னை சிவாஜி ரசிகனாக மாற்றியது. அடுத்த நாலைந்து வருஷம் சிவாஜி தும்மினாலும் என்ன நடிப்பு என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். உண்மையில் ஓரிரு நிமிஷங்களுக்கு அப்புறம் சிவாஜி என்ன சொல்கிறார் என்று கூட தெரியவில்லை. அந்த காட்சியில் அவர் பேசும் வசனங்கள் கலைஞரின் மாஸ்டர்பீஸ், சிவாஜி என்ன அற்புதமாக வசனம் பேசுகிறார் என்பதெல்லாம் உண்மைதான். ஆனால் அவர் ஒன்றுமே பேசி இருக்காவிட்டாலும் அவரது வேகம், உணர்ச்சிகளை காட்டும் விதம் இவை மட்டுமே போதும் அந்த காட்சிக்கு. வசனங்கள் சூப்பர்தான், ஆனால் சிவாஜியின் பெருமை அவர் நடிப்பினால்தான், அந்த வசனங்களால் அல்ல.

பம்மல் சம்பந்த முதலியார் எழுதிய நாடகம். ஹாம்லெட் நாடகத்திலிருந்து நாடகத்துக்குள் நாடகம் என்ற ஒரு ஐடியாவை எடுத்திருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. மிச்சம் எல்லாம் அவரது சுய கற்பனையாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். இது ஏன் நல்ல நாடகம் என்று குறிப்பிட்டு பேசப்படவில்லை என்று தெரியவில்லை. சாரங்கதாரா, பாணபுரத்து வீரன், ஜெனோவா, ஞான சவுந்தரி, தூக்குத் தூக்கி போன்ற நாடகங்களை விட நல்ல கதை இருக்கிறது. ஒரு வேளை முதலியார் எழுதிய நாடகம் கொஞ்சம் போர், அதனால் அப்படியே திரைப்படம் ஆக்கப்படவில்லையோ என்னவோ? முதல் கணவன் ஆவியாக சித்தரிக்கப்பட்டதாகவும், பகுத்தறிவு தாக்கத்தால் கலைஞர் அதை அருவம் ஆக ஆகியதாகவும் எங்கோ படித்த ஞாபகம் இருக்கிறது.

முதலியார் இந்த நாடகத்தை 1936-இல் படமாக இயக்கி இருக்கிறாராம். அது படு தோல்வியாம்.

கலைஞரின் மாஸ்டர்பீஸ் இதுதான். இதை விட சிறப்பான வசனங்களை அவர் எழுதியதில்லை, இனி மேல் யாரும் எழுதப் போவதுமில்லை. மொழியை ஒரு bludgeon ஆக பயன்படுத்தி இருக்கிறார்.

1954-இல் வந்த படம். ஜூபிடர் தயாரிப்பு என்று நினைக்கிறேன். எல்.வி. பிரசாத் இயக்கம். சிவாஜியை தவிர, கண்ணாம்பா, டி.ஆர். ராஜகுமாரி, எஸ்எஸ்ஆர் (மனோகரனின் நண்பன் ராஜப்ரியன்), சதாசிவ ராவ்(மனோகரனின் அப்பா), முஸ்தஃபா (வசந்த சேனையின் முதல் கணவன்), காகா ராதாகிருஷ்ணன் (வசந்த சேனையின் மகன்), கிரிஜா (மனோகரனின் மனைவி), ஜாவர் சீதாராமன் (அமைச்சர்), எஸ்.ஏ. நடராஜன் (சேர மன்னன்) ஆகியோரும் நடித்திருக்கிறார்கள். இசை எஸ்.வி. வெங்கட்ராமன். ஜி. ராமநாதன் என்று நினைவு.

வசந்த சேனை தன் கணவனுக்கு விஷம் வைத்துவிட்டு மன்னரை மயக்கி தன் பிடிக்குள் வைத்திருக்கிறாள். இதனால் மனம் நொந்த மனோகரனும் அவர் அம்மாவும் விலகி வாழ்கிறார்கள். முதல் கணவன் இறக்கவில்லை, ஏதோ ஆராய்ச்சி செய்து தான் யார் கண்ணிலும் தெரியாமல் இருக்க ஒரு மருந்தை கண்டுபிடிக்கிறான். மனோகரன் நடுவில் பாண்டிய நாட்டை வென்று, பாண்டிய இளவரசியை மணக்கிறார். அவர் ஒரு கட்டத்தில் வ. சேனையை அவமதிக்க, வ. சேனை மன்னரை மனோகரனின் தாய் தவறான உறவு வைத்திருப்பதாக நம்ப வைக்கிறாள். அப்போதுதான் அந்த ராஜ சபை சீன். மனோகரனுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. மனோகரனின் தாயும் மனைவியும் சிறையில். ஆனாலும் வ. சேனையின் மகனான வசந்தனுக்கு இளவரசு பட்டம் கட்ட மன்னர் மறுக்கிறார். சேர மன்னனுடன் வ. சேனை சதி செய்து மன்னரை சிறையில் அடைக்கிறாள். மனோகரன் தப்பி மாறு வேஷத்தில் அரண்மனைக்கு வருகிறான், மாட்டிக் கொள்கிறான். அவனை கட்டிப் போட்டுவிட்டு, அவன் சின்னக் குழந்தையை கொலை செய்வதற்கு முன் வழக்கம் போல கெக்கே பிக்கே என்று வில்லன் எஸ்.ஏ. நடராஜன் சிரிக்க, கண்ணாம்பா பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு என்று ஆணை இடுகிறாள். மனோகரன் கட்டி இருக்கும் சங்கிலிகளை உடைத்து விட்டு சண்டை போடுகிறார். அவருக்கு அருவமான முதல் கணவனும் உதவுகிறான். வெற்றி! பிறகு அருவமான கணவன் வ. சேனையை தன் குகைக்கு அழைத்துப் போய் துடிக்க துடிக்க கொல்கிறான். பிறகு எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்து, சுபம்!

ஒரு சாகசக் கதை என்ற அளவில் இந்த கதை வெற்றி. இதில் எவ்வளவு தூரம் முதலியாரின் ஒரிஜினல் கற்பனை, எவ்வளவு தூரம் கலைஞர் சேர்த்த மசாலா என்று தெரியவில்லை.

வசனங்களை பற்றி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். வீடியோ கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும், தேடிப் பார்த்தேன், தென்படவில்லை. கிடைத்த ஒரு excerpt இங்கே.

புருஷோத்தமரே! புரட்டுக்காரியின் உருட்டு விழியில் உலகத்தைக் காண்பவரே! மானமொன்றே நல்வாழ்வெனக் கொண்டு வாழ்ந்த மறவேந்தர் பரம்பரையில் மாசாக வந்தவரே! மயிலுக்கும் மந்திக்கும் வித்தியாசம் தெரியாத மதிவாணரே! குளிர் நிலவைக் கொள்ளிக்கட்டையெனக் கூறிய குருடரே! என் தாய் அன்பின் பிறப்பிடம், அற நெறியின் இருப்பிடம், கருணை வடிவம், கற்பின் திருவுருவம், மாசற்ற மாணிக்கம், மாற்றுக் குறையாத தங்கம். அவர்களை அவதூறு கூறிய அங்கங்களை பிளந்தெறிவேன். இந்த துரோகப் பேச்சுக்கும் உம்மைத் தூண்டிவிட்ட துரோகியின் உடலை துண்டாடுவேன். துணிவிருந்தால், தோளில் வலுவிருந்தால், எடுத்துக் கொள்ளும் உமது வாளை. தடுத்துக் கொள்ளும் உமது சாவை. தைரியமில்லாவிட்டால், தளுக்குக்காரியின் குலுக்குச் சிரிப்பிலே நீர் கோழையாகிவிட்டிருந்தால், ஓடி விடும். புறநானூற்றின் பெருமையை மூட வந்த புழுதிக் காற்றே! புறமுதுகு காட்டி ஓடும்! கலிங்கத்துப் பரணியை மறைக்க வந்த காரிருளே! கால் பிடரியில் இடிபட ஓடும்! ஓடும்! ஓலமிட்டு ஓடும்! ஓலமிட்டு ஓடும்! ஓங்காரக் கூச்சலிட்டு ஓடும்! ஏன், அவமானமாக இருக்கிறதா? என் அன்னையை தூஷித்த சின்னஞ்சிறு புழுவே, ஏன் சிலையாக மாறிவிட்டீர்? ஏ ராஜ விக்ரகமே! பழி வாங்கும் பக்தன் பூஜை செய்ய வந்திருக்கிறான். அப்படியே நில்லும்! அசையாமல் நில்லும்! இந்த சித்து வேலைக்காரியின் ரத்தத்தைக் கொண்டு உமக்கு அபிஷேகம் செய்கிறேன். இந்த நாசக்காரியின் நரம்புகளால் உமக்கு மாலை சூட்டுகிறேன். முல்லைச் சிரிப்பென புகழ்வீரே, மோக போதையில்! அந்தப் பல்லை எடுத்து உமக்கு அர்ச்சனை செய்கிறேன்.

கலைஞரின் வசனங்களை பலர் திறமையாக பேசக் கூடியவர்கள்தான். எஸ்.எஸ்.ஆர், கே.ஆர். ராமசாமி, ஏன் எம்ஜிஆர் கூட அப்போது பேசி இருக்கலாம். ஆனால் சிவாஜி மாதிரி யாரும் பேசி இருக்க முடியாது.

சிவாஜிக்கே சவால் விட்ட நடிகை கண்ணாம்பா. சிவாஜியே கண்ணாம்பா என்னை பொறுத்தது போதும் என்ற ஒரே வசனத்தை வைத்துக் கொண்டு என்னை தூக்கி சாப்பிட்டுவிட்டார் என்று சொல்வாராம். மனோகரா நாடகத்தில் சிவாஜி கண்ணாம்பா ரோலில் நடித்திருக்கிறாராம்.

கண்ணாம்பா இதற்கு பிறகு typecast ஆனது ஒரு துரதிருஷ்டம். மக்களை பெற்ற மகராசி, உத்தம புத்திரன் ஆகிய படங்களில் இதே ஸ்டைலில் நடிப்பார். கண்ணாம்பாவுக்கே இந்த நிலை என்றால் சிவாஜியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். ஐம்பதுகளின் பிற்பாதியில் அவர் பல படங்களில் அடுக்கு மொழி வசனம் பேசி நடித்தால் போதும், அங்கங்கே பொங்கி எழுந்தால் போதும் என்று ஒரு தவறான கணக்கு போட ஆரம்பித்தார். படங்கள் அந்த பொங்கி எழும் சீன்களை சுற்றி அமைக்கப் பட்டன. (குறவஞ்சி, வணங்காமுடி ஆகியவை நினைவுக்கு வருகின்றன)

டி.ஆர். ராஜகுமாரி கலக்கி விட்டார். அலட்டிக் கொள்ளாமல் அற்புதமாக நடித்திருப்பார். அவர் இன்னும் நிறைய நடித்திருக்கலாம்.

எஸ்.எஸ்.ஆரின் நடிப்பு பலரால் சிலாகிக்கப்பட்டது. நன்றாக நடித்திருந்தார், ஆனால் குறிப்பிட்டு சொல்லும்படி ஒன்றும் இல்லை என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. மன்னராக நடித்த சதாசிவ ராவ், வ. சேனையின் கணவனாக வந்த முஸ்தஃபா, ஆகியோரின் நடிப்பு எனக்கு பிடித்திருந்தது.

இசை ஒன்றும் சுகம் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வசந்த விழா, வசந்த திருவிழா என்ற ஒரே பாட்டுதான் கொஞ்சம் மங்கலாக ஞாபகம் இருக்கிறது. வடிவேல் முருகன் “சிங்காரப் பைங்கிளியே பேசு” என்ற பாட்டையும், “சந்தேகம் இல்லே” என்ற பாட்டையும் நினைவூட்டுகிறார்.

கட்டாயம் பாருங்கள். பத்துக்கு எட்டு மார்க். A- grade.

வரதப்பா, வரதப்பா, பஞ்சம் வரதப்பா


தலைப்பை இன்னும் கொஞம் மற்றி எழுதினால் சரியாக இருக்கும்.

”வந்ததப்பா, வந்ததப்பா, பஞ்சம் வந்ததப்பா”

தமிழ் திரையுலகம் பஞ்சத்தில் அடிபடுகிறது. அட, அசின் ஒரு சினிமாவுக்கு ரூபாய் 55 லட்சமும், கமல் ரஜனி ரூபாய் 10 கோடி, 20 கோடி வாங்கும் போது எங்கிருந்து பஞ்சம் வந்ததது என் நீஙகள் நினைக்கலாம். இவர்கள் ஒரு புறம் இப்படி வாங்கினாலும் தமிழ் திரையுலகத்தில் பணி புரியும் எத்தனையோ பேர்கள் ”கையில காசு, வாயில தோசை” ரேஞ்சில் தான் இன்னும் வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் அந்த எக்கனாமிக்ஸில் நுழையப் போவதில்லை இங்கே.

இங்கே டிஸ்கஸ் செய்யப் போவது இசை பஞ்சம்,  கதை பஞ்சம். இது பரவாயில்லை. பெயருக்குமா பஞ்சம்? (ஆனாலும் இவையெல்லாம் உண்மையான் பஞ்சமா? அல்லது சோம்பேறி தனத்தாலும் ”ஈஸி வே”யில் பணம் பண்ணும் முயற்ச்சியா என்பது என் சிற்றறிவிற்க்கு சரியாகப் புலப்படவில்லை.

இசைக்கு எப்போதும் பஞசம் இருப்பது போல் தெரிகிறது. ஹிந்தியை தமிழில் இறக்குமதி செய்வதும், தமிழ் திரை இசையை வட இந்தியாவிற்க்கு ஏற்றுமதி செய்வதும் சர்வ சாதாரணம். எத்தனையோ உதாரணங்கள் கூறலாம்.  ஒன்று இங்கே: ”ஆராதனா” என்ற ஹிந்தி திரைப்படத்தில் “குங்கு நாரே ஹி ஹெய்ன்” என்ற பாட்டு தமிழில் இறக்குமதி செய்யப்பட்டது.

(Quiz கேள்வி1: அந்தப் பாடல் எது?)

இது மாதிரியான இசை வர்த்தகம் ஒரளவு அந்த காலத்தில் ரசிகர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளபபட்டது. எஞ்ஜாய் பண்ணப்பட்டது. இப்பொழுது தமிழிலேயே பழைய தமிழ் பாடல்களையே ஓரளவு rap மியூசிக்கை மிக்ஸ் செய்து ரீமிக்ஸாக கொடுக்கிறார்கள். (எனக்கு இது என்னவோ ஒரு சாஃப்ட்வேரை ஸ்க்ராட்ச்சிலிருந்து எழுதாமல் க்ளோன் செய்து சிறிது டீ-பக் மற்றும் ஒன்றிரண்டு புதிய ஃபீச்சர்ஸ் சகிதமாக உருமாற்றி கொடுப்பது போலிருக்கிறது – அது நிச்சயம் சோம்பேறி தனத்தின் கண்டு பிடிப்பே.)  இது ஸ்வரப் பஞ்சம் தானா? ”பொன் மகள் வந்தாள், பொருள் கோடி தந்தாள்”, “என்னம்மா கண்ணு சவ்க்கியமா”, என பல உதாரணங்கள். அண்மையில் தமிழ் பாடலிகள் உடனுக்குடன் ரீமிக்ஸ் செய்யப்படுவது போல் தோன்றுகிறது. திரையில் கார்த்திக் பாடும் “ராஜா, ராஜாதி ராஜன் இந்த ராஜா” அதற்க்குள் ரீமிக்ஸ் ஆகி அர்ஜுன் பாடுகிறார்.

(Quiz கேள்வி2: இந்த ரீமிக்ஸ் ஒரு ட்ரெண்ட் ஆவதற்க்கு முன்னரே (pre-remix eraவில்), ”பொன் மகள் வந்தாள்” ) நைசாக, சத்தமில்லாமல் ஒரு திரைபடத்தில் சொருகப்பட்டது. அந்தப் படம் என்ன? Hint – ”பா”வில் ஆரம்பிக்கும் ஒரு டைரக்டர் வெளியிட்டப்படம்.

மற்றுமொரு டெக்னிக் பல திரைபடங்களில் வந்த பாடல்களை கலந்து (முதல் நான்கைந்து வரிகளை வைத்து)  ஒரு பாடல் சீனை ஓட்டுவது. இது போன்ற பாடல் கட்சிகளை 60, 70களில் வந்த திரைபடங்களில் அதிகம் பார்க்கலாம். அது பஞ்சத்தினாலா இல்லை மக்களுக்கு ஒரு நாவல்டி கொடுப்பதற்க்கா என்று தெரியவில்லை. இன்னும் இப்படி பல யுக்திகள் திரையுலகத்தில்  கடை பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லாம் நேரப் பஞ்சம், நாவல்டி என்று ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. கொஞ்சம் சோம்பலாகவும் இருந்திருக்கலாம்.

Quiz கேள்வி 3: திரையில் விசு பாடும் ரீமிக்ஸ் பாடல் எது?

ரீமிக்ஸ் இசையை ஒரளவு ஏற்றுக் கொள்ளமுடிகிறது. அது அதன் இனிமையைப் பொருத்தது. கதையும் இப்படி ரசிகர்களால் இன்று ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. இது ஏன்? கதையாசிரியர் பஞ்சத்தினாலா? ஹாலிவுட்டில் நல்ல திரைப்படங்கள் வந்தால் அதை தமிழில் எடுப்பது ஒரு வித சேவை (பாஸிட்டீவாக பார்த்தால்); “காப்பி” (நெகட்டீவாகப் பார்த்தால்); நஷ்ட ஈடு (கோர்ட்டில் பார்த்தால்); எப்படிப் பார்த்தாலும் நேற்று வந்த தமிழ் படங்களையும் இன்று வெர்சன் 2 ஆக வெளியிடுவது மிகவும் கடுப்படிக்கிறது.

Quiz கேள்வி 4: அந்நியன் கதையை சங்கர் எந்த ஹாலிவுட் திரை படத்திலிருந்து “இறக்குமதி” பண்ணினார்?

(உப கேள்வி – இதை எப்படி பார்க்கவேண்டும்? பாஸிட்டிவாகவா, நெகட்டீவ்வாகவா அல்லது கோர்ட்டிலா? 🙂 )

இப்பொழுதெல்லாம் பெயருக்கும் பஞ்சம் வந்து விட்டது. ”பொல்லாதவன்”, “பில்லா” என்று எத்தனையோ. இது ஒரு பெரும் குழப்பத்தில் முடியக்கூடும் என்று ஆராய்ச்சியாளர் தியோடர் பாஸ்கரன் கருதுகிறார். 100 வருடத்திற்க்கு பின்னர் வரும் ஆராய்ச்சியாளர்களை ”ஒரு சம்பாஷ்னையிலோ அல்லது ஒரு ஏட்டிலோ எந்தப் ”பொல்லாதவன்” பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்கள்?” என்று முடியை பிய்க்க வைக்கல்லாம்; இதனால் அவர்களை பொல்லாதவர்களாகவும் ஆக்கலாம்; ஆனால் இது இன்றய ட்ரெண்டாக இருந்தாலும் இது அவ்வப்பொழுது தமிழ்த் திரையுலக வரலாற்றில் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.

Alexandar Dumasஇன் ”The corsican Brothers” தமிழில் 1949ல் அபூர்வ சகோதரர்கள் என்ற பெயரில் வெளியிடப்பட்டது.

Quiz கேள்வி 5 இந்த அபூர்வ சகோதரர்கள் திரைபடத்தில் நடித்த ஹீரோவின் பெயர் என்ன?

40 வருடங்கள்க்கு பின்னர் 1989ல் ”அபூர்வ சகோதரர்கள்” என்று கமல் திரைப்படம் ஒன்று வந்தது நினைவு இருக்கலாம். இதற்கு முந்தைய கால்கட்டத்திலும் இந்தப் பெயர் பஞசம் நடந்திருக்கிறது. 1934ல் கே. சுப்ரமனியம் இயக்கத்தில் தியாகராஜ பாகவதர், சுப்புலக்‌ஷ்மி  நடித்து வெளிவந்த “பவளக்கொடி” என்ற திரைப்படம் அதே பெயரில் 15 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு 1949ல் கோவையை சேர்ந்த பக்‌ஷிராஜா ஃபில்ம்ஸ் தயாரிப்பில் எஸ். எம். ஸ்ரீராமுலு நாயுடு டைரக்ட் செய்ய டி. ஆர். மஹாலிஙகம், டி.ஆர். ராஜகுமாரி, மற்றும்  டி.இ. வரதன் நடித்து பவளக்கொடி வெளி வந்தது. இப்பொழுது நான் பவளக்கொடி பற்றி பேசினால், நீங்கள் “எந்த பவளக்கொடி?” என்று கேட்பீர்கள்.

இப்படி அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக வந்தால் பரவயில்லை. ஆனால் இன்றைய trend தியோடர் பாஸ்கர் போன்ற எதிர்கால ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு ஒரு சவாலே! இதற்கு விடை திரைபடத்தின் பெயருக்கு பின்னால் வருடத்தை அடைப்புக் குறியில் அடைப்பதே!

(Quiz கேள்விகளுக்கு பதில் வேண்டுமென்றால் award என்ற கடவுச்சொல்லை (Password) இங்கே இடவும்)

யுனெஸ்கோ லிஸ்ட்


யுனெஸ்கோ ஒவ்வொரு நாட்டிலிருந்தும் படங்களை அந்த நாட்டின் சினிமா மைல் கல்களாக தேர்ந்தெடுத்துள்ளது. அமெரிக்க லிஸ்டிலிருந்து 1980 வரைக்கும் வந்த படங்களையாவது பண்ணி இருப்பார்கள் போல தெரிகிறது.

இந்திய லிஸ்ட்.

  1. 1919, காளிய மர்தன். தாதா சாகேப் ஃபால்கே இயக்கம். ஊமைப் படம். கிருஷ்ணன் காளிங்கன் என்னும் பாம்பை அடக்கிய கதையாக இருக்கும்.
  2. 1925, பிரேம் சாயஸ். ஹிமான்ஷு ராய் இயக்கி நடித்தது. ஊமைப் படம். புத்தரைப் பற்றியது.
  3. 1935, தேவதாஸ். கே.எல். சைகல் நடித்து பி.சி. பரூவா இயக்கியது. ஹிந்தி. சைகலை ஒரு சூப்பர்ஸ்டார் ஆக்கிய படம்
  4. 1936, அச்சுத் கன்யா. அசோக் குமாரின் முதல் படம். தேவிகா ராணி நடித்தது. ஹிந்தி. பிராமண அசோக் குமார் தலித் பெண்ணான தேவிகா ராணியை காதலிப்பார்.
  5. 1936, சந்த் துகாராம். வினாயக் டாம்லே இயக்கியது. மராத்திப் படம் என்று ஞாபகம்.
  6. 1939, புகார். சோரப் மோடி இயக்கி நடித்தது. சந்திரமோகன் உடன் நடித்தது. ஹிந்தி. ஜஹாங்கீரின் காலத்தில் நடக்கும் கதை.
  7. 1939, தியாக பூமி: கல்கியின் கதை, கே. சுப்ரமண்யம் இயக்கி, பாபநாசம் சிவன், எஸ்.டி. சுப்புலக்ஷ்மி, பேபி சரோஜா நடித்தது. தமிழ்.
  8. 1948, கல்பனா: உதய் ஷங்கர் நடித்து இயக்கியது. ஹிந்தியா, வங்காளமா என்று தெரியவில்லை. நடனக் கலைஞனின் கதை.
  9. 1948, சந்திரலேகா: டி.ஆர். ராஜகுமாரி, எம்.கே. ராதா, ரஞ்சன் நடிப்பு, எஸ். வாசன் தயாரிப்பு, இயக்கம். தமிழ்.
  10. 1951, ஆவாரா: நர்கிஸ், பிருத்விராஜ் கபூர் நடிப்பு. ராஜ் கபூர் நடித்து இயக்கியது. ஹிந்தி. இந்தியாவுக்கு வெளியே புகழ் பெற்ற படம் இதுதான்.
  11. பதேர் பாஞ்சாலி: சத்யஜித் ரேயின் முதல் படம். வங்காளம். உலக அளவில் தலை சிறந்த படங்களில் ஒன்று எனக் கருதப்படுவது.
  12. ப்யாசா: குரு தத் இயக்கி நடித்தது. வஹிதா ரஹ்மான் உடன் நடித்தது. ஒரு கவிஞனின் போராட்டங்கள்.
  13. மதர் இந்தியா: நர்கிஸ், சுனில் தத், ராஜ் குமார், ராஜேந்திர குமார் நடித்து, மெஹ்பூப் கான் இயக்கியது.
  14. மொகலே ஆஜம்: திலிப் குமார், மதுபாலா, பிருத்விராஜ் கபூர் நடித்து, மெஹ்பூப் கான் இயக்கியது. அனார்கலி கதை.
  15. சுபர்ணரேகா: ரித்விக் கடக் இயக்கியது. வங்காளம்.

யுனெஸ்கோவின் முழு லிஸ்ட் இங்கே.

நான் இவற்றில் சந்திரலேகா, ஆவாரா, ப்யாசா, மதர் இந்தியா, மொகலே ஆஜம் ஆகிய படாங்களை பார்த்திருக்கிறேன். ஆவாரா தவிர மற்ற படங்கள் பார்க்க வேண்டியவைத்தான். ஆவாரா கேட்க மட்டும்தான். ஆனால் தியாக பூமி? இது கப்பலோட்டிய தமிழனை விட சிறந்த படமா? வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனை விட, நாடோடி மன்னனை விட பெரிய மைல் கல்லா? மிஸ்ஸியம்மா, மாயா பஜார் போன்ற ஒரு தெலுங்கு படம் கூட இல்லையா? யார் இந்த லிஸ்டை தேர்ந்தெடுத்தது?

எனக்கு இன்னும் ஒரு poll set செய்ய தெரியவில்லை. தெரிந்தால் உங்கள் சாய்ஸ் என்ன என்று கேட்கலாம். என்னுடைய ரசனையில், ரொம்ப யோசிக்காமல் உடனே தோன்றும் படங்கள்:

சிறந்த 5 படங்கள்:

  1. கப்பலோட்டிய தமிழன்
  2. தண்ணீர் தண்ணீர்
  3. நாயகன்
  4. தளபதி
  5. தேவர் மகன்

6 மைல் கல்கள்:

  1. சந்திரலேகா
  2. நாடோடி மன்னன்
  3. வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்
  4. பதினாறு வயதினிலே
  5. நாயகன்
  6. ஜென்டில்மன்

5 பொழுதுபோக்கு படங்கள்:

  1. சந்திரலேகா
  2. ஆயிரத்தில் ஒருவன்
  3. தில்லுமுல்லு
  4. மைக்கேல் மதன காம ராஜன்
  5. பஞ்ச தந்திரம்

நான் முன்னமே சொன்ன மாதிரி இது ரொம்ப யோசிக்காமல் உடனே தோன்றும் படங்கள். நாளை நான் மாற்றலாம். உங்கள் சாய்ஸ் என்ன? படிப்பவர்கள் எல்லாம் எழுதினால் உங்கள் கருத்துகளை நான் கூட்டி கழித்து வேறு ஒரு போஸ்டில் பதிக்கிறேன்.

சந்திரலேகா (Chandralekha)


நினைவிலிருந்து இன்னொரு படத்துக்கு லேட்டான விமர்சனம்.

தமிழில் சினிமாவின் சாத்தியங்களை வெளிபடுத்திய முதல் படம் இதுதான். இன்றும் சுவாரசியம் குறையவில்லை. இதைத்தான் தமிழின் முதல் சினிமா என்று சொல்லவேண்டும். உண்மையிலேயே பிரம்மாண்டமான படம். 1948இல் பார்த்தவர்கள் அசந்து போயிருப்பார்கள். (அன்று விகடனிலோ கல்கியிலோ அல்லது வேறு பத்திரிகைகளிலோ எழுதப்பட்ட விமர்சனத்தை யாராவது பார்த்திருக்கிறீர்களா?) அன்று வரையில் வந்த உலக சினிமாக்களின் வரிசையில் வைத்து பார்க்கக்கூடிய படம்.

யுனெஸ்கோ இந்திய சினிமாவின் மைல் கல்களாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட படங்களில் இதுவும் ஒன்று. (மற்ற இந்தியப் படங்கள் அடுத்த போஸ்டில்). அமெரிக்க லைப்ரரி ஆஃப் காங்க்ரசில் இருக்கும் இரண்டு தமிழ் படங்களில் இதுவும் ஒன்று (மற்றது அவ்வையார். இந்த லிஸ்டில் இருக்கும் படங்களைப் பார்க்கும்போது இந்தியாவுக்கு வெளியே தமிழ் சினிமா இல்லவே இல்லை என்று தெரிகிறது.) நியூ யார்க் டைம்ஸின் விமர்சனம் இங்கே.

இந்த படம் வந்த போது தமிழில் பதினேழு பதினெட்டு வருஷங்களாக படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. ஹரிதாஸ், கண்ணகி, சேவா சதனம், தியாக பூமி, சிவகவி, மீரா, நந்தனார், திருநீலகண்டர், எஸ்.எஸ். வாசனே எடுத்த மங்கம்மா சபதம் உட்பட்ட பல படங்கள் பிரம்மாண்ட வெற்றி அடைந்திருக்கின்றன. இவற்றுள் அநேகமானவை பாட்டுக் களஞ்சியங்களே. அதுவும் தியாகராஜா பாகவதரின் படங்களில் பாட்டுகளுக்கு நடுவே சில சமயம் வசனம் பேசுவார்கள். அபூர்வமாக சபாபதி, சேவா சதனம் போல பாட்டுக்களை மட்டுமே நம்பி இருக்காத படங்கள் வந்தாலும் அவை நாடகங்களை வீடியோ எடுத்தது போலத்தான் இருந்தன . சந்திரலேகாவுக்கு பிறகும் பல படங்கள் அப்படி வீடியோ எடுத்தது போலத்தான் இருந்தன என்பது வேறு விஷயம்.

சொல்லப் போனால் இதற்கு முன் வந்த படங்களில் 1941இல் டி.ஆர். ராமச்சந்திரன், சாரங்கபாணி நடித்து வெளி வந்த சபாபதி, 1945இல் எம். எஸ். சுப்புலக்ஷ்மி நடித்து வெளி வந்த மீரா ஆகியவற்றைத்தான் இன்றும் பார்க்கமுடியும். ஆனால் இந்த இரண்டைத் தவிர 1948க்கு முன் வெளி வந்து நான் பார்த்த படங்கள் குறைவுதான். 1942இல் தண்டபாணி தேசிகர், செருகளத்தூர் சாமா நடித்து வெளி வந்த நந்தனார், 1943இல் ரஞ்சன், வைஜயந்திமாலாவின் தாய் வசுந்தரா தேவி நடித்து வெளி வந்த மங்கம்மா சபதம், எந்த வருஷம் வந்தது என்று சரியாக தெரியாத எம். எஸ். நடித்த சகுந்தலை அவ்வளவுதான். பக்கத்து வீட்டுக்கு டிவி வந்த புதிதில் பார்த்த சிவகவி ரொம்ப மங்கலாக நினைவு இருக்கிறது. (எனது கருத்து படித்தும் கேட்டும் உண்டானது, படங்களைப் பார்த்து அல்ல.)

சபாபதி இன்றும் சிரிப்பு மூட்டக்கூடிய படம். மீராவின் பஜன்களை இன்றும் எம்.எஸ்ஸின் குரலில் கேட்கலாம். ஒரு வேளை இளங்கோவனின் வசங்களுக்காக புகழ் பெற்ற கண்ணகியும் இந்த லிஸ்டில் இருக்கலாம், ஆனால் நான் பார்த்ததில்லை, இன்று பார்க்கக்கூடிய பிரிண்ட் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. சதி லீலாவதி, தியாக பூமி, சேவா சதனம், திருநீலகண்டர், ஹரிதாஸ், கே.பி. சுந்தராம்பாள் நடித்த நந்தனார் இதை எல்லாம் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைதான், ஆனால் பார்க்கக்கூடிய பிரிண்ட்கள் இன்னும் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

1948இல் வெளி வந்த படம். ஹிந்தியிலும் தமிழிலும் ஒரே நேரத்தில் எடுக்கப்பட்டது. டி.ஆர். ராஜகுமாரி, எம்.கே. ராதா, ரஞ்சன், என்.எஸ். கிருஷ்ணன், டி.ஏ. மதுரம், சுந்தரிபாய், எம்ஜிஆரின் மனைவி வி.என். ஜானகி, ஜாவர் சீதாராமன் இவர்களை அடையாளம் தெரிகிறது. எஸ். எஸ். வாசன் இயக்கம். எஸ். ராஜேஸ்வர ராவ் இசை.

படத்தை எடுக்க 5 வருஷம் பிடித்ததாம். 30 லட்சம் ரூபாய் செலவாம். ஒரு கோடி ரூபாய் வசூலாம். 48இல் கோடீஸ்வரன்!

இந்த படத்திற்கு கதை எழுத வாசன் எல்லாரையும் சக்கையாக பிழிந்தாராம். இதை பற்றி ராண்டார்கை எழுதிய சுவையான குறிப்பு இங்கே.

கதை என்னவோ இந்த படத்தில் முக்கியம் இல்லை. (முக்கால்வாசி தமிழ் படங்களைப் போலத்தான்.) வாரிசுப் போட்டியில் வில்லனான தம்பி ரஞ்சன் நாட்டை கைப்பற்றுகிறார். அண்ணனான எம்.கே. ராதா காதலிக்கும் டி.ஆர். ராஜகுமாரியையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்கிறார். சரியான சமயம் பார்த்து ரஞ்சனை ராதா தோற்கடித்து நாட்டையும் காதலியையும் கை பிடிக்கிறார். இதுதான் கதை. இதில் முரசு டான்ஸ், சர்க்கஸ், யானைகள், அனல் பறக்கும் கத்தி சண்டைகள், வேகமாக ஓடும் குதிரைகள், தாவணி இல்லாத டி.ஆர். ராஜகுமாரி போன்ற மக்களை கவரும் பல விஷயங்கள்.

தாவணி இல்லாத டி.ஆர். ராஜகுமாரி வரும் காட்சி ஆபாசம் என்று பலத்த கண்டனம் செய்யப்பட்டதாம். கண்டித்தவர்கள் எல்லாரும் ஜொள்ளு விட்டுக்கொண்டே கண்டித்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். என் அம்மா சில சமயம் இந்த காலத்து சினிமாக்களை பார்த்து விட்டு “அந்த காலத்திலே சந்திரலேகாவிலே தாவணி இல்லாததற்கே…” என்று என்று துவங்கும் ஆபத்து எங்கள் குடும்பத்தில் இப்போதும் உண்டு. இதில் சர்க்கஸ் பெண்களுக்கும் ஜிப்சி பெண்களுக்கும் கூடத்தான் தாவணி இல்லை, ஆனால் அது ஏன் பேசப்படவில்லை?


எல்லாரும் சிலாகிக்கும் அந்த முரசு டான்ஸ் அபாரமானது. எத்தனை முரசுகள்? அருமையான காட்சி அமைப்பு. கொடுத்த காசு இந்த ஒரு காட்சிக்கே சரியாகிவிட்டது. விவரித்து மாளாது, மேலே உள்ள வீடியோவை பாருங்கள். அதற்கு ஈடான காட்சிகளை கொண்டு வரக்கூடியவர் இன்றைய இயக்குனர் ஜி. ஷங்கர் ஒருவர்தான். (டி.ஆர். ராஜேந்தருக்கும் ஆசை இருக்கிறது, ஆனால்…)

கிராமத்தில் நெருப்பு பிடிக்கும் காட்சி, எம்.கே. ராதாவின் கூடாரங்களை ரஞ்சன் தாக்கும் காட்சி, யானைகளை வைத்து எம்.கே. ராதா இருக்கும் குகையை மூடி இருக்கும் பாறையை நகர்த்தும் காட்சி என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். அருமையாக, நாடகம் போல இல்லாமல் படமாக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு சினிமா போல பல ஆங்கிள்களில் எடுக்கப்பட்டது அந்தக் காலத்தில் பெரிய விஷயம். சர்க்கஸ் கூட்டம் ஊரைவிட்டு ஊர் போகும் காட்சி, சர்க்கஸ் சாகசங்கள் எல்லாமே நன்றாக படமாக்கப் பட்டிருந்தன. அந்தக் காலத்தில் பெரும் அதிசயமாக இருந்திருக்கும்.

எல்லாரும் நன்றாகவே நடித்திருக்கிறார்கள். ரஞ்சனின் நடிப்பில் ஒரு உத்வேகம் இருக்கிறது. ஆனால் டி.ஆர். ராஜகுமாரி ஸ்லோ மோஷனில்தான் பேசுவார்.

என்.எஸ்.கேயின் காமெடி இன்று (எந்த படத்திலும்) பார்க்க முடிவதில்லை. இதில் அவர் கரடி வேஷம் போட்டுக்கொண்டு வரும்போது ஆளை விடுங்கப்பா என்றுதான் தோன்றுகிறது. கோட்டைக்குள் நுழைய அவர் எல்லா வார்த்தைகளையும் ரிவர்சில் பேசுவது கொஞ்சம் சிரிக்கலாம்.

எல்லா பாட்டுகளும் எனக்கு நினைவில் இல்லை. “நாட்டிய குதிரை நாட்டிய குதிரை”, “ஐநிலோ பக்கிரியாமா” கேட்கலாம்.

வி.என். ஜானகி நடனம் பார்க்க வேண்டுமா?

கட்டாயமாகப் பாருங்கள். 10க்கு 8 மார்க். A- grade.

P.S. நெட்டில் தேடியபோது தட்டுப்பட்ட எம்.கே. ராதாவின் பேரன், பால கமலாகரன் எழுதும் ப்ளாக். ப்ளாகிலிருந்து இவர் க்ளிட்னிர் என்ற வங்கியில் பணி புரிகிறார் என்றும், சில மாதங்களுக்கு முன்னால்தான் இந்தியாவுக்கு திரும்பி வந்திருக்கிறார் என்றும், பல மாரதான்களில் ஓடி இருக்கிறார் என்றும் தெரிகிறது. இவர் தன் தாத்தா எம்.கே. ராதாவைப் பற்றி எழுதிய குறிப்புகள் இங்கே.

பெரிய இடத்துப் பெண் (Periya Idatthup Penn)


1963இல் வெளியிடப்பட்ட படம். எம்ஜியாரின் பெரிய வெற்றிப் படங்களில் ஒன்று. எம்ஜியார், அசோகன், எம்.ஆர். ராதா, சரோஜா தேவி, நாகேஷ், டி.ஆர். றாஜகுமாரி (ராமண்ணாவின் அக்கா), ஜோதிலக்ஷ்மி, மற்றும் பலர் நடித்தது. டி.ஆர். ராமண்ணா இயக்கம். விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி இசை. கண்ணதாசன் பாட்டுக்கள்.

ராமண்ணா எம்ஜியார் காம்பினேஷனில் வந்த “பாசம்” படம் வெற்றி பெறவில்லை. ராமண்ணாவே எங்கோ சொல்லி இருக்கிறார் – பாசம் படத்தின் க்ளைமாக்ஸில் எம்ஜியார் இறப்பதை ரசிகர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்று. எம்ஜியாருக்கே அப்போது தான் ராஜா ராணி படங்களில்தான் வெற்றி பெற முடியும் என்ற பயம் இருந்தது. 1961-இல் வந்த “திருடாதே” வெற்றி அடைந்ததற்குப் பிறகுதான் அவருக்கே தான் கிரீடம் அணியாவிட்டாலும் ரசிகர்களை கவர முடியும் என்ற நம்பிக்கை வர ஆரம்பித்தது. (சின்ன அண்ணாமலை தான் எழுதிய “சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள்” என்ற புத்தகத்தில் எம்ஜியாரின் அவநம்பிக்கையைப் பற்றியும் அவரை தைரியபடுத்தி “திருடாதே”யில் அவரை ஒப்பந்தம் செய்ததை பற்றியும், படத்தை தன்னால் முடிக்க முடியாததால் கண்ணதாசனின் சகோதரர் ஆன ஏ.எல். ஸ்ரீனிவாசனிடம் தன் உரிமையை விற்க வேண்டி வந்ததைப் பற்றியும் விவரித்திருக்கிறார்.) இந்த நிலையில் “பாசம்” அடைந்த தோல்வி எம்ஜியாரை மீண்டும் தளர்ச்சி அடைய வைத்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. அதே நேரத்தில் ராஜா ராணி படங்களின் சகாப்தம் முடிந்துவிட்டதையும் தான் அதிலிருந்து நகர்ந்து பான்டும் சட்டையும், முடிந்தால் கோட்டும் சூட்டும் போட்டு நடிக்க வேண்டியதின் அவசியத்தையும் அவர் நன்றாக உணர்ந்திருப்பார். ராமண்ணா முதலில் இந்தப் படத்தின் கதையை சொன்ன போது எம்ஜியார் மிகவும் தயங்கினாராம். குறிப்பாக மேல் நாட்டு நடனம் ஆட மிகவும் தயங்கினாராம். அந்த மேல் நாட்டு நடனக் காட்சிதான் பெரிய வரவேற்பைப் பெற்றது.

1960இலிருந்து 65 வரை விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தியின் பொற்காலம் என்றெ சொல்லலாம். ஒவ்வொரு படத்திலும் சும்மா புகுந்து விளையாடினார்கள். பொதுவாகவே எம்ஜியார் படங்களின் பாட்டுக்கள் நன்றாகத்தான் இருக்கும். இதிலும் கலக்கலான பாட்டுகள்.

“அன்று வந்ததும் அதே நிலா” பாட்டும், டான்ஸும் பெரிய வெற்றி அடைந்தன. சூப்பரான பாட்டு. டி.எம்.எஸ், சுசீலா, கண்ணதாசன், விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி எல்லாருக்கும் காலத்தை வென்று நிற்கும் ஒரு சாதனை. “ஆ ஆ பாதி தேய்ந்தது வெள்ளி நிலா” என்பதில் “ஆ ஆ” என்று இழுப்பது ஒரு தனி சுகம். பாட்டில் fugue அருமையாக கையாளப்பட்டிருக்கிறது. (ரோமியோ ஜூலியட் சரணத்தில் ஆண் பெண் குரல்கள் கொஞ்சம் out of phase ஆக வரும். இதைப் போல் வருவதை fugue என்பார்கள்) ஆனால் சில சமயங்களில் – குறிப்பாக, பல்லவியை கடைசி முறையாக பாடும்போது என்னவோ எம்ஜியாரும் சரோஜா தேவியும் கோட்டு சூட்டு கவுனுடன் டப்பாங்குத்து அசைவுகளை செய்வது போலத்தான் இருக்கிறது. இதற்கு ஒரு சோக version இருக்கிறது.

பாட்டு இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறது. சமீபத்தில் கூட “கண்ணாமூச்சி ஏனடா” என்ற படத்தில் இதை மீண்டும் உபயோகப்படுத்தி இருந்தார்கள்.

“கட்டோடு குழலாட ஆட” எனக்கு ரொம்பவே பிடித்த ஒரு பாட்டு. அற்புதம்! அந்த களம் ஒரு idealized கிராமம் என்பது உண்மைதான், ஆனால் என்ன? மணிமாலா, ஜோதிலக்ஷ்மி இருவரும் ஆடி அசைந்து நடப்பதும் எம்ஜியார் கம்பீரமாக வந்து பாடுவதும், சும்மா கலக்கிவிட்டார்கள். டி.எம்.எஸ், சுசீலா, எல்.ஆர். ஈஸ்வரி குரல்கள் எவ்வளவு அருமையாக இருக்கின்றன! ஆனால் ஒரு விஷயம் – அந்தக் காலத்தில் கதாநாயகிகளின் நடை கொஞ்சம் விசித்திரமாக இருக்கும். இரண்டு கால்களையும் ஒன்றக செர்த்து ஒரு நேர்கோட்டில் வைத்து நடப்பார்கள். இப்போது பார்த்தால் தமாஷாக இருக்கிறது.

“பாரப்பா பழனியப்பா” பாட்டும் வெற்றி பெற்றது. ஆனால் அது கொஞ்சம் சுமார்தான் என்று நான் நினைக்கிறேன். சரோஜா தேவி அமர்ந்து வர எம்ஜியார் மாட்டு வண்டியை ஓட்டுவது பார்க்க நன்றாக இருந்தது. கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன் விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தியே செலக்ட் செய்த அவர்கள் பாடல்கள் 5 காஸெட்டுக்களில் வெளி வந்தன. டி.எம்.எஸ்ஸை showcase செய்ய எம்.எஸ்.வி. செலக்ட் செய்த பாட்டு இதுதான். அது எனக்கு கொஞ்சம் ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. இதை விட நல்ல பாட்டு ஏதும் டி.எம்.எஸ் இவர்கள் இசையில் பாடவில்லையா என்று தோன்றியது.

“கண்ணென்ன கண்ணென்ன கலங்குது” என்பதும் நல்ல பாட்டு. “அவனுக்கென்ன தூங்கிவிட்டான்” ஓரளவு பிரபலமான பாட்டு. “ரகசியம் பரம ரகசியம்” கொஞ்சம் வித்தியாசமான பாட்டு. ஏதோ வசன கவிதைக்கு மெட்டமைத்தது போல் இருந்தது. “துள்ளி ஓடும் கால்கள் இங்கே” என்றும் ஒரு பாட்டு இருக்கிறது.

பல பாடல்கள் இங்கே

கதை என்னவோ நாம் பல முறை பார்த்த கதைதான். (சகலகலா வல்லவனும் இதே கதைதானே!) எம்ஜியார் ஆசைப்படும் மணிமாலாவை பண்ணையார் எம்.ஆர். ராதாவின் மகள் சரோஜா தேவி சூழ்ச்சி செய்து தன் அண்ணன் அசோகனுக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பார். சரோஜா தேவியை பழி வாங்க அது வரை குடுமியும் வேஷ்டியுமாக கிராமத்தில் வாழ்ந்த எம்ஜியார் பட்டணத்துக்குப் போய் இங்கிலிஷ் கற்றுக்கொண்டு கோட்டு சூட்டு டையுடன் சரோஜாதேவியை மயக்கி கல்யாணம் செய்துகொள்வார். நடுவில் எம்.ஆர். ராதா எம்ஜியாரின் அக்கா டி.ஆர். ராஜகுமாரியை கெடுத்துவிடுவார். டி. ஆர். ராஜகுமாரி அதனால் மறைந்து வாழ்வார், எம். ஆர். ராதாவை பழி வாங்க முயற்சிப்பார். வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக இருக்கும் எம்ஜியாருக்கு தன் அக்கா கெடுக்கப்பட்ட விஷயம் தெரிய வர அவர் தன் மனைவிடம் இருந்து பிரிந்து வாழ்வார். கடைசியில் அக்கா எம்.ஆர். ராதாவை போட்டுத் தள்ளி விட்டு தானும் தற்கொலை செய்துகொள்ள, எம்ஜியாரும் அசோகனும் சுற்றிலும் நெருப்பு எரிய ஒரு மாட்டு வண்டியின் மீது ஏறி சண்டை போட்டுவிட்டு பிறகு எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்து சுபம்!

பின்பாதி கொஞ்சம் மொக்கை. ஒரே சென்டிமென்ட் காட்சிகளக இருக்கிறது, சிவாஜி படம் பார்ப்பதைப் போல. எம்ஜியார் தனது ஃபார்முலாவை இன்னும் சரியாக கண்டுபிடிக்கவில்லை.

எனக்கு எம்.ஆர். ராதாவின் நடிப்பு பிடித்திருந்தது. அவருக்கே எப்போதும் தனது நடிப்பும் ரோலும் farce என்று தெரிந்து அதைப் பற்றி கவலைப்படாமல் அலட்சியமாக நடிப்பது போல் இருக்கிறது.

அக்கா இறந்த செய்தி தெரிந்ததும் எம்ஜியாரின் நடிப்பு – “அக்கா” “அக்கா” உடனே முகத்தை கையால் மூடிக்கொள்வார். பிறகு செய்தி சொல்ல வந்த போலிஸ் ஜீப்பில் தன் முகத்தை கவிழ்த்துக்கொள்வார். முடிந்துவிட்டது. சிவாஜியாக இருந்தால் படம் அங்கிருந்து இன்னும் 15 நிமிஷம் ஓடியிருக்கும்.

ஒரு கவர்ச்சிக் காட்சி என்னை சற்று நகைக்க வைத்தது. உடல் முழுவதும் சூடிதாரால் மூடிய சரோஜதேவி எம்ஜியார்ன் வேண்டுகோள்படி தலையில் ஒரு புல்லுக்கட்டை வைத்துக்கொண்டு நடப்பார் – காமெரா அவரது பின்னழகில் ஃபோகஸ் செய்யும். அதுவும் ஒரு 10 செகண்ட்தான் இருக்கும். :-))

ரசிகர்களின் ரத்த அழுத்தத்தை அதிகரிக்கும் ஒரு காட்சி. ஒரு சண்டையின்போது எம்ஜியாரும் அசோகனும் இரண்டு முறை ஒரு புற்றிற்கு சற்று வெளியே தலையை நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பாம்பின் அருகே நின்று 2 முறை சண்டை போடுவார்கள். பிறகு கொஞ்சம் நகர்ந்து சண்டை போடும் போது அந்த பாம்பும் புற்றை விட்டு கீழே வந்து அவர்கள் அருகில் இருக்கும். பிறகு எம்ஜியாரும் ஒரு அடியாளும் நன்றக தள்ளிப்போய் அடித்துக்கொள்வார்கள். பாம்பும் என்னவோ அவர்கள் பின்னாலேயே போகும்!

எம்ஜியாருக்கு உண்மையாகவே சிலம்பம், கத்தி சண்டை தெரியும் என்று கேள்வி. இதில் அவர் அசோகனுடன் போடும் சிலம்ப சண்டை நன்றாகவே இருக்கும்.

அசோகனை இந்த ப்ரோகிராமில் பார்த்து பல நாட்கள் ஆகிவிட்டன. அவர் இந்தப் படத்தில் ஃபுல் ஃபார்மில் இல்லாதது எனக்கு ஒரு குறைதான்.

பாட்டுக்கள், சிலம்ப சண்டை இவைதான் படத்தின் பலம். படத்தில் வேறு எதுவும் இல்லை. தீவிர எம்ஜியார் ரசிகர்களோ இல்லை என்னை மாதிரி பாட்டு பைத்தியங்களோ பார்க்கலாம்.