முதல் தேதி


By E.Gopal


படம் வெளியான தேதி: 12.3.1955,

நடிகர்கள் சிவாஜி, கே.டி.சந்தானம், என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், குலதெய்வம் ராஜகோபால், ஆர்.பாலசுப்ரமணியம், டி.பி.பொன்னுசாமிப்பிள்ளை, எம்.கே.முஸ்தஃபா, மாஸ்டர் ரங்கநாதன்
நடிகைகள் அஞ்சலி தேவி, டி.ஏ.மதுரம், குமாரி சுசீலா, பேபி உமா,  மற்றும் பலர்
பின்னணி இசை அரசு எம்.எம்.தண்டபானி தேசிகர், டி.வி.ரத்னம்,என்.எஸ்.கிருஷ்ணன்,கோமளா, ராணி
பாடல்கள் உடுமலை நாராயணகவி, கே.டி.சந்தானம்
பின்னணி இசை டி.ஜி.லிங்கப்பா புகைப்படம் வி.ராமமூர்த்தி
கதை தாதா மிராஸி தயாரிப்பு பி.ஆர்.பந்துலு
படத்தொகுப்பு தேவராஜன் கலை ஏ.கே.சேகர்
திரைக்கதை, வசனம், இயக்கம் பா.நீலகண்டன்


கதை ஒரு சிறு குப்பியில்

நடுத்தர வர்கத்தின் எதிர்பார்ப்புகளும், ஆசைகளும், அவர்களின் அன்றாட வாழ்வும், வேலை பறி போய்விட்டால் என்ன பாடுபடும் என்று யதார்த்தமாக சோகத்தையும், நகைச்சுவையும் சேர்த்து முறுக்கு பண்ணி சுவைக்க விட்டுள்ளார்கள்.  வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை நேர்த்தியாகவும், பிற்பகுதியில் நம் பொறுமையை கூழாக்கிக் குடித்தும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.  அந்தக்காலத்து ‘வறுமையின் நிறம் சிவப்பு” படம்.

கையடக்கக்கதை

சிவாஜியும், என்.எஸ்கிருஷ்ணனும் ஒரு வங்கியில் குமாஸ்தாவாக பணிபுரிகிறார்கள். சிவாஜி நடுத்தரத்தட்டிற்கு கீழே உள்ள, வங்கிச்சம்பளத்தை ஒண்ணாம் திகதி ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி, வரவுசெலவு கணக்குகளை கச்சிதமாகச்செதுக்கி நடத்திச்செல்லும் குடும்ப வாழ்க்கை வாழும் சாதாரண நடுத்தர வர்க்கம்.  வேலை இல்லாவிட்டால்  வறுமைதான் அடுத்த கட்டம் – என்ற கத்திமேல் நடத்தும் வாழ்க்கையிலும் ஒரு வித இன்பத்தோடு தொடங்குகிறது கதை. இவருக்கு வயதுக்குவந்த மகளும், இளம்வயதில் ஒரு மகளும், ஒரு பையனும், அன்பான மனைவியாக அஞ்சலிதேவியும் வருகிறார்கள்.

என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் மனைவி டி.ஏ.மதுரம் வசதியான குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்.  அதனால் என்.எஸ்.கேக்கு வேலை பார்த்தெல்லாம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கடுகளவும் இல்லை.  இருப்பினும், மதுரத்தின் நமச்சல் தாங்காமல்  வங்கி குமாஸ்தாவாக பணிக்குப்போகிறார். சிவாஜியும் இவரும் நண்பர்கள். இப்போதுதான் மிகவும் பிரபலமான பாடலான “ஒண்ணுல இருந்து 20 வரைக்கும்” என்ற பாட்டை நகைச்சுவையோடு பாடுகிறார்.

ஒருநாள் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் அவர்களுக்கு, வங்கி பூட்டப்பட்டிருப்பதும், ஒரு கரும்பலகையில் இனி வங்கி மூடப்பட்டது என்ற அறிவிப்பும் செவிட்டில் படார் என்று அடித்த அடியாக இறங்குகிறது. இதில் என்.எஸ்.கே மகிழ்ச்சியுற்றாலும், சிவாஜியின் கதை அதோ கதியாகிறது.  வேலைபோய்விட்டதை நினைத்து குடும்பமே அதிர்ச்சியில் துவண்டுவிடுகிறது. இதற்கிடையில், ஏற்கனவே மாமா பையனுக்கு, தன் மகளை பேசிமுடிப்பதாக கடிதாசி போட, அவர்களும் அதையேற்று பெண்பார்க்க வீட்டிற்கு வந்து உட்கார்ந்திருக்க, இவர் வேலையும் போய், வீட்டிற்குள் நுழைந்தால் இந்த அதிர்ச்சி வேறு.  இப்போது கல்யாணம் வேண்டாமென்று கூற – மாமாவோ “நீதானே எங்களை கடிதாசு போட்டு அழைத்தாய்” என்று கூற, அப்போது பார்த்து ஒருவர் வந்து “என்ன சிவஞானம், வேலை போய்விட்டதாமே” என்று சமயம் தெரியாமல் மண்பானையை போட்டு உடைக்க, எல்லாம் நிலைகுலைந்து நிச்சயதார்த்தம் நின்று போகிறது.

பின் வேலை தேடும் படலம் ஆரம்பமாகிறது. பல இடங்களில் வேலைதேடியும் கிடைக்காமல் சோர்ந்துபோகிறார் நாயகன்.  அவர் மனைவி என்னதான் அவரின் நிழலாக ஆறுதல் சொன்னாலும், கடன் தொல்லைகளும், பணமின்மையால் ஏற்படும் இன்னபிற துன்பங்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எட்டிப்பார்க்கின்றன.  இவருக்கு தொழில் ரீதியான ஒரு தேர்ச்சிபெற்ற வேலை தெரியாததாலும், வெறும் குமாஸ்தாவிற்கு வேலை கிடைக்காதென்பதாலும், அலைந்து அலைந்து வெறுப்பையும், சோர்வையுமே பலனாகப் பெருகிறார். இதனால் ஆங்காங்கே வெளிப்படும் கோபம் உரசி, உரசி பெரிதாக, அவரின் கையாலாகாத்தனம் கொப்பளித்து வெறுப்பை மற்றவர்கள் மீது உமிழ வைக்க – வீடே தீப்பிடித்த வைக்கப்படப்பாக  எரிகிறது.

கடன்காரர்களை அடித்து விரட்ட, பொய்யே சொல்லாத நாயகன் – பொய்சொல்லி அவன் குடும்பத்தையும் வறுமையினால் அப்பிழையை செய்யச்சொல்வது சோகம்.  இப்படியாயிருக்க அவரின் வறுமைப்பசியைப் போக்க, என்.எஸ்.கே கொஞ்சம் உதவுகிறார்.  அவருக்கு அவர் மாமனார் ஏற்பாடுசெய்திருந்த வேலையை தனக்கு வேண்டாமென்றும் அதை தன் நண்பனுக்கு கொடுக்கும்படியும் கூற, மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டு அங்கு செல்லும் நாயகனை வரவேற்று பேசும் அந்த நிறுவன அதிபர், இவரை வேலையில் சேர்த்துக்கொள்வதாகவும், நூறு ரூபாய் சம்பளம் கொடுப்பதாகவும் கூறுகிறார்.  இதைக்கேட்ட சிவாஜிக்கு மகிழ்ச்சி மின்னல்போல் வந்து மறையும் படி, அந்நேரத்தில் நிறுவனருக்கு தந்தி வர “ஆங், என்ன கப்பல் கவிழ்ந்துவிட்டதா” என்று அதைப்படித்த மாத்திரத்திலேயே, அவர் மரணிக்க, இவரின் வேலை ஆசையில் மண்விழுகிறது.

பின் அவர் தன் குடும்பத்தை எப்படி காபாற்றினார்? அவருக்கு வேலை கிடைத்ததா? யாராவது இறக்கம் காட்டினார்களா இல்லை தற்கொலைசெய்து கொண்டாரா? தன்குடும்பத்தின் பசியை எப்படி போக்கினார்? என்ற விடைக்கு பாருங்கள் ‘முதல் தேதி’.

மொத்தக்கருத்து

படம் சுவாரசியமாக ஆரம்பமாகிறது. மிகவும் எளிமையான காட்சிகள், நடுத்தரவர்கத்தினர் சந்திக்கும் தினப்பிரச்சனை என்று ஒரு புறம் சற்று சோகக்காட்சிகள் இடம்பெற்றாலும் ஒரு புறம் நகைச்சுவைப் போர்வையில் தூள் கிளப்புகிறார்கள் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், டி.ஏ.மதுரம், குலதெய்வம் ராஜகோபால் கோஷ்டியினர். “ஒண்ணுல இருந்து இருபது வரைக்கும்” பாட்டுடன் கூடிய காட்சிகள் சிரிப்பை வரவைக்கின்றன. சிவாஜியின் மிதமான நடிப்பு, அஞ்சலிதேவியின், தேவையான நடிப்பு, என்.எஸ்.கி-டி.ஏ.மதுரம்-குல.ராஜகோபால் குழுவின் விலாநோக சிரிக்கவைக்கும் காட்சிகள் நன்றாக இருக்கிறது.

என்.எஸ்.கேக்கு தெரியாமல் டி.ஏ.எம். ராஜகோபாலை சமயல்காரராக வீட்டில் வேலைக்கு அமர்த்த, அது தெரியாமல் என்.எஸ்.கே வீட்டிற்குள் வந்து அமர, அவரை கத்தியால் துரத்தி வெளியேற்ற, பின்  டி.ஏ.எம் அவர்தான் எஜமானன் என்று கூற, அவர் பின் மன்னிப்பு கேட்க, “உன் பெயர் என்ன” என்று கேட்க, அவர் “கோவிந்தன்” என்று சொல்ல, என்.எஸ்.கே “கோவிந்தா” என்று கூப்பிட இவர் “ங்கேவ்” என்று கொக்கரிக்க, முன்னால் தயிர் விற்றதால் இந்தப்பழக்கம் வந்ததாகக் கூற, என்.எஸ்.கே அதை திருத்த பாடம் எடுக்க – வயிறு வலித்ததுதான் மிச்சம். அதேபோல் என்.எஸ்.கே மாமனார் ஏற்பாடு செய்திருந்த வேலைக்கு நேர்முகத்தேர்வுக்கு வேண்டாவெறுப்பாக ராஜகோபாலையும் கூட்டிக்கொண்டு போய் அங்கு அடிக்கும் ‘லூட்டி’ குளு குளு ‘ஊட்டி’.

எங்கள் ஊரில் ரம்ப ஆலை

சிறுவயதில் பள்ளிசெல்லும்போது எங்கள் ஊரிலேயே மிகப்பெரிய ரம்ப ஆலை ஒன்று இருந்தது. அதைக்கடந்து செல்லும்போது பெரிய மரத்தை சமன் செய்து இருவர் பெரியதொரு ரம்பத்தை இருபக்கமும் பிடித்து மெதுவாக அறுக்கத்தொடங்குவார்கள்.  பள்ளி சென்று திரும்பும்போதும் ஒரு பாதி மரம் அறுத்திருப்பார்கள்.  “சே, இதை அறுக்க ஒரு இயந்திரம் கண்டுபிடிக்க மாட்டேன்கிறார்களே” என்று மனது அறுப்பவர்கள் மீது பரிதாபம் கொள்ளும்.  என்னைப்போல், இப்படத்தின் இயக்குனர் திரு ப.நீலகண்டனும் அவர் ஊரில் ரம்பம்வைத்து அறுப்பதை பார்த்து நீங்கா பழியுணர்ச்சி அடிமனதில் தேக்கிவைத்திருப்பார் போலும்.  இடைவேளைக்கு சற்று பின், நாம் சாப்பிட்ட பக்கோடாவும், தண்ணி ‘டீ’யும் வாய் வழியே வெளிவரும் அளவுக்கு ஒரு ரம்பத்தை போடுகிறார்.  அதுவும் சிவாஜி செய்த காப்பீட்டுப்பணம் தன் குடும்பத்தை காப்பாற்றும் என்று கருதி, தற்கொலை செய்து கொண்டு மேல் உலகம் செல்ல, அங்கு இருக்கும் யமன், சிவன், விஷ்ணு போன்றவர்கள் “நீ செய்தது கோழைத்தனம்”, மீண்டும் பூலோகத்துக்கு போய் உன் குடும்பம் எப்படி பாடாய்படுகிறது என்று அமைதியாக பார் என்று சொல்ல, இவர் குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் ஒவ்வொருவராக தற்கொலை செய்து கொள்ள – “ஐயா நீலகண்டரே, அவர் விஷம் குடித்தால் கழுத்தில் நின்றது. எங்களுக்கு நீங்கள் குடுத்த விஷம் கழுத்திலிருந்து கீழேவரை இறங்கி விட்டது”. 1955-லேயே இப்படிப்பட்ட ஒரு ரம்பத்தை போட்ட உங்களை ரம்பா கூட மன்னிக்கமாட்டார்.  திரைக்கதை எழுதும்போது பாதிக்குமேல் ஏதோ ஒரு விக்கல் வந்திருக்க வேண்டும்.  இதற்கு கைமாறாக நீங்கள் “விருதகிரி” படத்தை தனி ஆளாக கொட்டகையில் நான்கு முறை பார்க்கவேண்டும்.

கடைசியில் எதிர்பார்த்தது போலவே, சிவாஜி கனவிலிருந்து விடுபட்டு அதிர்ச்சியுடன் எழுந்திருக்கும் போதுதான் “அப்பாடா நம் விஷம் முறிந்தது” – என்று நாமும் நிம்மதிப்பெருமூச்சு விடுகிறோம்.

நடிகர்கள்

சிவாஜியின் அதிகதுடிப்பு காட்டாத நடிப்பு கவர்கிறது.  உணர்ச்சிகளை அற்புதமாக வெளிக்காட்டும் திறமைக்கு திலகத்திற்கு ஈடு இணை கிடையாது. எந்த ஒளிப்பதிவாளரும் இவர் முகத்தைத்தவிர எந்த நடிகர் முகத்தையும் மிக அருகே காட்டமுடியாது. இப்படம் வந்த போது தமிழ் பட உலகம் ஒரு பாதைக்கு மாறிக்கொண்டிருந்தது. தமிழ் வசன நடையில் பேசிக்கொண்டிருப்பதும், சாதாரண நடைஉரையில் பேசுவதுமாக இரட்டை குதிரை சவாரி செய்துள்ளது (உதாரணம்: கல்யாணப்பரிசு).  இதில் சிவாஜி பழைய வசன நடைஉரையில் பேச, மற்ற பாத்திரங்கள் சாதரண உரையில் பேச, ஒரே தமாஷ்தான்.  என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் மட்டும் இல்லையென்றால் – (ப)நீலகண்டர் கழுத்தில் பாம்பை எடுத்து விட்டு படச்சுருளை சுற்றிவிட்டிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்..

இசை

இசை மெச்சத்தகுந்த படி இருக்கிறது. பாடல்களில் கேட்கும் இனிமை அதிகம்.  அந்தக்காலத்திலேயே வேலையில்லாத்திண்ட்டம் எப்படி இருந்திருக்கிறது என்பதை நன்றாக விவரித்திருக்கிறார்கள். எளிமையான வரிகளில் உடுமலை கவிஞர் பெயர் பதிக்கிறார்.

இப்படம் வந்து ஓடியதா என்றும் தெரியவில்லை, நான் அப்போது பிறக்கவில்லை.  பின் காட்சிகளை அப்போது இருந்த ரசனையில் மக்கள் ரசித்திருப்பார்களோ என்று தோன்றுகிறது.  நல்ல வேளை. சிவாஜி மற்றும் எல்லோருடைய அமைதியான நடிப்பாற்றலால் தப்பித்தோம்.  யாராவது ஒரு நடிகர் இழுத்திருந்தாலும் ஜவ்வுதான்.

ஒரு ஐந்து சுற்று சுருளை வெட்டிவிட்டு பார்த்தால், ரசிக்கலாம்.  முன்பாதிக்காகவும், அருமையான நகைச்சுவைக் காட்சிகளுக்காகவும், பாட்டிற்காகவும் பார்க்கலாம். இப்போது எல்லோருமே வட்டத்தகடில் பார்ப்பதால் – பின் பாதியை வெட்டிஎடுத்து விடுங்கள் அல்லது ஓட்டிவிடுங்கள். இப்பட்த்தின் பிரதி ராஜ் வீடியோ, அண்ணா சாலை, சென்னையில் கிடைக்கிறது.

மதனா எழில் ராஜா


சிறு வயதில் மிகவும் விரும்பிக் கேட்ட பாட்டு. பாட்டிலேயே ஏதோ கதை தொக்கி நிற்கிறதே! அதுவும் மின்னல் இடை அழகும் அன்ன நடை அழகும் கண்கள் கண்டதுண்டோ என்று ஜிக்கி பாடுவார்; உடனே ஆ, நீங்களா என்று அதிர்ச்சியுடன் பெண் குரல்; ஆண் ஆமாம் நான்தான் என்று சாட்டையை சொடுக்குவார். உண்மையில் இந்த இடம்தான் அப்படியே மறக்க முடியாமல் இருக்கிறது. பாட்டின் ஆரம்பத்தை விட இந்த இடம்தான் அப்படியே நினைவில் இருக்கிறது.

நினைவு வரும் வேறு சில வரிகள் –
என்னைப் போல ஒரு பெண்ணை உன்னுடைய கண்கள் கண்டதுண்டோ?

படம் பார்க்க வேண்டும் என்று சிறு வயதில் மிக ஆசை. ஆனால் படம் என்ன என்று அப்போது சரியாகத் தெரியாது. இப்போது செல்லப் பிள்ளை என்று தெரிகிறது. இசைப் பைத்தியமான என் மாமியார் கண்டுபிடித்து சொன்னார். கே.ஆர். ராமசாமி, சாவித்ரி நடித்திருக்கிறார்கள். ராண்டார்கை ஒரு பதிவு எழுதி இருக்கிறார். என் சிறு வயதில் எந்த டென்டுக் கோட்டையிலும் வந்த ஞாபகமும் இல்லை. உடுமலை நாராயண கவி எழுதியதாம்; சுதர்சனம் இசை. பாட்டு, வீடியோ இணையத்தில் கிடைக்க மாட்டேன் என்கிறது. யாராவது லிங்க் கொடுத்து புண்ணியம் தேடிக் கொள்ளுங்கள்!

தொடர்புடைய பதிவு:
ராண்டார்கையின் குறிப்புகள்

பராசக்தி


km_parashakthi
கலைஞர் சூப்பர்ஸ்டார் ஆகிவிட்டிருந்த நேரம். சிறந்த தயாரிப்பாளரான ஏ.வி.எம். செட்டியார் கலைஞரின் வசனங்களைத்தான் இந்த படத்தின் துருப்பு சீட்டாக நினைத்திருப்பார். அவரே எதிர்பார்க்காத திருப்பம் சிவாஜி. சூப்பர்ஸ்டார் கலைஞரை விட இந்த படத்தில் தெரிபவர் சிவாஜிதான். இத்தனைக்கும் அவருக்கு கடுமையான போட்டி – எஸ்.எஸ்.ஆர், ஸஹஸ்ரனாமம் ஆகியவர்கள் நடிப்பில் இளைத்தவர்கள் இல்லை. சிவாஜி காட்டிய வேகம், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு, குரல் மாடுலேஷன், சிம்மக் குரல், நடனம் (ஆரியக் கூத்தாடினாலும் தாண்டவக் கோனே பாட்டை பாருங்கள்) முதல் படத்திலேயே சென்சுரி!

இந்த நீதிமன்றம் பல விசித்திரமான வழக்குகளை சந்தித்திருக்கிறது என்று வசனம் பேசி பார்க்காத தமிழ் நடிகர் இல்லை. ஓடப்பராய் இருக்கும் ஏழையப்பர் உதையப்பர் ஆகிவிட்டால் என்றும் ஓடினாள் ஓடினாள் வாழ்க்கையின் ஓரத்துக்கே ஓடினாள் என்றும் பேசுவதை மறக்க முடியாது. அனல் பறக்கும் வசனங்கள், அந்த வசனங்களையும் விஞ்சிய நடிப்பு.

செட்டியாரின் தயக்கத்தை மீறி சிவாஜிதான் நடிக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்திய பெருமாளுக்கு தமிழ் சினிமா உலகம் கடமைப்பட்டிருக்கிறது.

நினைவில் நிற்கும் சில வசனங்கள்.
கல்யாணி: இட்லிக் கடையா?
பக்கத்து வீட்டு அக்கா: தமிழ்நாட்டில் தாலி அறுத்தவர்களுக்கு அதுதானே தாசில் உத்யோகம்!

குணசேகரன்: மெட்ராஸ்ல மனுஷன் மிருகமாகத்தானிருக்கான்
போலீஸ்காரன்: ஏய்
குணசேகரன்: உங்களை சொல்லலைங்க. முதுகெலும்பு உடைய மூட்டை வண்டியை இழுக்கிறானே, குதிரைக்கு பதிலாக நரம்பு தெறிக்க தெறிக்க ரிக்ஷா இழுத்து கூனிப்போயிருக்கிறானே, நாயை போல சுருண்டு நடைப்பாதையில் தூங்குகிறானே அந்த நல்லவனை, நாதியற்றவனை, நாலு கால் பிராணியாய் ஆக்கப்பட்ட மனிதனை சொன்னேன். சென்னை புனிதமான நகரம். இங்கே மனித மிருகம்
போலீஸ்காரன்: சரிதான் போடா. மெட்ராஸுக்கு நீ மேயராகற காலத்துல மிருகத்தை எல்லாம் மனுஷனாக்கலாம்.

பார்க்கில் தூங்கும் குணசேகரனை எழுப்பும் ஆள்: என்னடா? முழிக்கிறே?
குணசேகரன்: பின்ன, தூங்கினவன எழுப்பினா, முழிக்காம என்ன செய்வான்?

பாரதிதாசனின் வசனம் என்று நினைக்கிறேன் – ஓடப்பர் இருக்கும் ஏழையப்பர் உதையப்பர் ஆகிவிட்டால் ஓடப்பர் உதையப்பர் எல்லாம் மாறி ஒப்பொப்பர் ஆகிடுவார் உணரப்பா நீ!

1952-இல் வந்த படம். ஏ.வி.எம். தயாரிப்பு. பெருமாள் ஒரு பாகஸ்தர். சிவாஜி, எஸ்.எஸ்.ஆர்., பண்டரிபாய் ஆகியோருக்கு முதல் படம். எஸ்.வி. ஸஹஸ்ரனாமம் ஒரு முக்கிய ரோலில். இதில் அவருக்கு தங்கையாக வருபவர் பேர் மறந்துவிட்டது.ஸ்ரீரஞ்சனி (நன்றி கிருஷ்ணமூர்த்தி!) பின்னாளில் இல்லற ஜோதி படத்தில் சிவாஜிக்கு ஜோடியாகவும் நடித்தார். பிறகு ரத்தக் கண்ணீரில் எம்.ஆர். ராதாவுக்கு ஜோடியாகவும், அறுபதுகளில் நான் படத்தில் முத்துராமனின் வளர்ப்புத் தாயாகவும், மனோகரின் நிஜத் தாயாகவும் நடித்தாராம். (நன்றி, நல்லதந்தி!) வி.கே. ராமசாமி உண்டோ? இசை சுதர்சனம். இயக்கம் கிருஷ்ணன் பஞ்சு. அவர்கள் ஏ.வி.எம்முக்குள் நுழைந்தது இந்த படம் மூலமாகத்தான் போலிருக்கிறது. செட்டியார் சொல்வதை இங்கே பாருங்கள்.

கதை தெரிந்ததுதான். ரங்கூனில் மூன்று அண்ணன்கள். கல்யாணி தமிழ் நாட்டில். கல்யாணியின் கல்யாணத்தை பார்க்க ஒரு அண்ணன்தான் வர முடியும் நிலை. சென்னையில் வந்து இறங்கும் சிவாஜி பணத்தை ஒரு நாட்டியக்காரியிடம் இழக்கிறார். கல்யாணியோ கணவனை இழந்து இட்லிக் கடை வைத்து பிழைக்கிறாள். கல்யாணியை கண்டுபிடிக்கும்போது அவள் உன் மாமன் உன்னை சீராட்ட பெரும் பணத்தோடு வருவான் என்று பாட்டு பாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். பணம் எல்லாம் போய் ஏழை ஆகிவிட்டேன் என்று சொல்ல விரும்பாத சிவாஜி தான்தான் அண்ணன் என்று சொல்லாமல் கிறுக்காக நடித்து அதே நேரத்தில் கல்யாணிக்கு பாதுகாப்பாகவும் இருக்கிறார். கல்யாணியை ஒரு பூசாரி படுக்கைக்கு கூப்பிட, கல்யாணி வெறுத்து போய் தன் குழந்தையை காப்பாற்ற முடியாததால் அதை அற்றில் வீசி விட்டு தானும் தற்கொலை செய்து கொள்ள முயல, போலீசில் பிடிபடுகிறார். பூசாரியை தாக்கும் சிவாஜியும் போலீசில் பிடிபடுகிறார். பிறகு புகழ் பெற்ற நீதி மன்ற வசனங்கள். நடுவில் அவருக்கு பண்டரிபாயிடம் இட்லி திருட்டு, மற்றும் காதல். பண்டரிபாய்க்கு தன்னிடமிருந்து இட்லி திருடிக் கொண்டு போன அழுக்கான வாலிபன்தான் காதலிக்க கிடைத்தானா என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. ரங்கூனிலிருந்து தப்பி வரும் சின்ன அண்ணன் எஸ்.எஸ்.ஆர். காலை இழந்து பிச்சைக்காரனாகி பிச்சைக்காரர்களை ஒன்று சேர்த்து அவர்கள் நல்வாழ்வுக்கு போராடுகிறார். பெரிய அண்ணன் சஹஸ்ரனாமம்தான் கேசை விசாரிக்கும் ஜட்ஜ். பிறகு ஆற்றில் வீசப்பட்ட குழந்தை காப்பாற்றப்பட்டு, எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்து சுபம்!

சிவாஜி ஒரு புயல்தான். அந்த மாதிரி வேகம் உள்ள நடிகரை தமிழ் சினிமா உலகம் அது வரை பார்த்ததில்லை. இதற்கு முன் எனக்கு தெரிந்து ஓரளவாவது வேகம் உள்ள பாத்திரங்கள் அபூர்வம்தான் – சந்திரலேகா ரஞ்சன், வேலைக்காரி கே.ஆர். ராமசாமி, மந்திரி குமாரி எஸ்.ஏ. நடராஜன் மாதிரி. ஹீரோக்கள் எல்லாம் வேறு மாதிரி – ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் நடுவில் இரண்டு நிமிஷம் gap விடும் பாகவதர், மென்மையாக பேசும் டி.ஆர். மகாலிங்கம், எம்.கே. ராதா, எம்ஜிஆர் மாதிரி கத்தி சண்டை வீரர்கள், இவர்கள் நடுவில் ஸ்டைலாக கலைந்த தலையோடும், கவர்ச்சியான புன்னகையோடும், சிம்மக் குரலோடும் அவர் நுழைந்து நேராக டாப்புக்கு போய்விட்டார். அத்துடன் திராவிட இயக்கப் படங்களுக்கு, உணர்ச்சிகரமான வசனம் பேசுவதற்கு, intense நடிப்புக்கு அவர்தான் சரி என்றாகிவிட்டது. டி.ஆர். மகாலிங்கம், கே.ஆர். ராமசாமியின் குறுகிய திரை உலக வாழ்க்கை சடாலென்று இறங்கி விட்டது. என், நன்றாக நடித்த எஸ்.எஸ்.ஆர். சஹஸ்ரனாமம் ஆகியோரையே இந்த படத்தில் நமக்கு ஞாபகம் இருப்பதில்லை.

பண்டரிபாய் சின்ன பெண்ணாய், சொப்பு மாதிரி இருப்பார்.

இன்று இந்த படம் முதல் முறையாக பார்ப்பவர்களுக்கு அதே தாக்கம் ஏற்படுமா எனபது எனக்கு சந்தேகம்தான். ஐம்பதுகளில் அது யதார்த்தமான படம் என்றே கருதப்பட்டிருக்கும். இப்போது நாடகத்தன்மை உள்ளது, melodrama என்று சொல்லலாம். melodrama-வின் ஒரு உச்சம் என்று நான் இந்த படத்தை கருதுகிறேன்.

மிகவும் charming, quaint பாட்டுக்கள். சுதர்சனம் கலக்கிவிட்டார்.


அந்த “போறவரே” என்ற வார்த்தையில் இருக்கும் கொஞ்சல் அபாரம். எம்.எஸ். ராஜேஸ்வரியின் குரல் பாப்பா மாதிரி இருக்கும் பண்டரிபாய்க்கு நன்றாக பொருந்துகிறது.

ஓ ரசிக்கும் சீமானே வா ஒரு பிரமாதமான பாட்டு. பாடியது, எழுதியது யார்? எழுதியது கலைஞர்தானாம். விவரம் சொன்ன தாசுக்கு நன்றி!

சி.எஸ். ஜெயராமன் பாடும் “தேசம் ஞானம் கல்வி” எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாட்டுகளில் ஒன்று. உடுமலை நாராயண கவி அருமையாக எழுதி இருப்பார்.
ஆரியக் கூத்தாடினாலும் தாண்டவக் கோனே
காரியத்தில் கண் வையடா தாண்டவக் கோனே
கட்டி அழும்போதும் தாண்டவக் கோனே – பணப்
பெட்டியிலே கண் வையடா தாண்டவக் கோனே
நல்ல வரிகள்!

அப்புறம் “கா கா கா” – அதற்கு காக்காய் கத்துவதை போலவே பின்னணியில் வயலின் சூப்பர். கலைஞர் எழுதிய பாட்டோ? சி.எஸ். ஜெயராமன் பாடியது.

“நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே” பாரதியார் பாட்டு. சி.எஸ். ஜெயராமன். சுமார்தான்.

இதை தவிர “என் வாழ்விலே ஒளி ஏற்றும்”, “பூ மாலையை புழுதியிலே”, “பொருளே இல்லார்க்கு”, “திராவிட நாடு வாழ்கவே”, “கொஞ்சும் மொழி சொல்லும்”, “பேசியது நானில்லை” என்ற பாட்டுகளும் இருக்கின்றனவாம். நினைவில்லை.

பாட்டுகளை இங்கே, இங்கே மற்றும் இங்கே கேட்கலாம்.

பிற்காலத்தில் விவேக் அந்த நீதி மன்ற வசனங்களை மாற்றி பேசும் காட்சியும் புகழ் பெற்றது. கீழே அது.

திராவிட இயக்கத்தின் தலை சிறந்த பங்களிப்பு, கலைஞரின் வசனங்கள், சிவாஜி, quaint பாட்டுக்கள் ஆகியவற்றுக்காக இந்த படத்தை சிபாரிசு செய்கிறேன். பத்துக்கு ஏழு மார்க். B grade.

1952


1952-இல் 27 படங்கள் வந்திருக்கின்றன. நான் பார்த்தது பராசக்தி ஒன்றுதான். அதனால் எதை பற்றி எழுதுவது என்று பிரச்சினையே இல்லை. வேறு படங்களை பார்த்திருந்தாலும் பராசக்தியைத்தான் இந்த வருஷத்தின் சிறந்த படம் என்று தேர்ந்திருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன்.

சிவாஜி புயல் மாதிரி உள்ளே நுழைந்திருக்கிறார். பராசக்திக்கு பிறகு அவருக்கு இறங்குமுகம் வர 200 படங்களும், 25 வருஷங்களும் பிடித்திருக்கின்றன. அவர் நடித்த பணம் படமும் இந்த வருஷம்தான் வந்திருக்கிறது.

எம்ஜிஆர் இந்த ஆண்டு ராஜா ராணி படங்களிலிருந்து நகர்ந்து வர முயற்சி செய்திருக்கிறார் போல. என் தங்கை, குமாரி போன்ற கேள்விப்படாத சமூக படங்களில் நடித்திருக்கிறார்.

மற்ற படங்களை பற்றி அதிகம் தெரியவில்லை. அதனால் ஏ.வி.எம். செட்டியார் பராசக்தி பற்றி எழுதியதை கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். ஓவர் டு செட்டியார்.

கே.என். ரத்தினம் என்ற நடிகர் கடலூரில் பாய்ஸ் கம்பெனி வைத்து நாடகம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். பாவலர் பி.பாலசுந்தரம் என்பவரின் கதையை நாடகமாக நடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“அந்த டிராமாவைப் பார்க்கலாம், வாருங்கள்” என்று பெருமாள் என்னைக் கடலூருக்குக் கூட்டிச் சென்றார். டிராமாவைப் பார்த்தோம். மிக நன்றாக இருந்தது. அந்த நாடகம்தான் பராசக்தி. அந்தக் கதையையே வாங்கித் தரும்படி பெருமாள் கூறினார். பாவலர் பாலசுந்தரத்தை வரவழைத்துப் பேசி, பெருமாளுக்காக அந்தக் கதையை நானே வாங்கினேன்.

அந்தப் படத்தைப் பெருமாளுடன் கூட்டாகச் சேர்ந்து நாங்கள் எடுத்தோம். ஏறக்குறைய ‘ஓர் இரவு’ பாதிக்கு மேல் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே துவங்கிவிட்டோம். ஓர் இரவை நீலகண்டன் சொந்த டைரக்ஷனில் செய்து கொண் டிருந்தார். எம்.வி. ராமன் இந்தி பகார் டைரக்ட் செய்து வந்தார். அப்பொழுதெல்லாம் ஒரு டைரக்டர் இரண்டு படங்களை டைரக்ட் செய்வது என்பது பழக்கத்திற்கு வரவில்லை. ஆகவே, எங்களுடைய புதிய படத்திற்கு யாரை டைரக்டராகப் போடலாம் என்று யோசித்து வந்தோம். கிருஷ்ணன்பஞ்சு என்பவர்கள் நியூட்டோனில் அப்போது படம் எடுத்து வந்தார்கள். திரு அண்ணாதுரை அவர்களுடைய கதையான நல்லதம்பி படம் முடிந்த சமயம். அவர்களைக் கூப்பிட்டு எங்களுக்காக இந்தக் கதையை டைரக்ட் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டேன். இருவரும் ஒப்புக் கொண்டார்கள். முதன் முதலாகக் கிருஷ்ணன்-பஞ்சு இருவரும் எங்கள் ஸ்டூடியோவிற்குள் நுழைந்தது இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில்தான். அது முதல் ஏறக்குறைய எங்கள் ஸ்தாபனத்துடன் ஒன்றியிருக்கிறார்கள்.

பாவலரிடமிருந்து கதை கிடைத்துவிட்டது. அதற்குரிய வசனங்களை நமது மதிப்பிற்குரிய, தற்போது முதல்வராக விளங்கும் டாக்டர் கலைஞர் மு.கருணாநிதியை விட்டு எழுதச் சொல்லலாம் என்று பெருமாள் விருப்பம் தெரிவித்தார்.

கலைஞரிடம் கேட்டோம். அவரும் ஒப்புக் கொண்டார்.

டாக்டர் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் புதிய பாணியில் வசனங்களைத் தீட்டியிருந்தார்.

அவற்றைக் கணேசன் உச்சரித்த முறை நன்றாக இருந்தது. சொல்லப் போனால் முன்னாள் முதல்வர் அறிஞர் அண்ணா ஓர் இரவு படத்திற்கு எழுதியிருந்ததை விடக் கலைஞரின் வசனங்கள் சிறப்பாக இருந்தன.

ஏறக்குறைய ஓர் இரவு கதைக்கு அண்ணாதுரை இங்கே வந்து வசனம் எழுதிக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த சில நாட்களுக்குள்ளேயே கலைஞரும் பராசக்திக்கு வசனம் எழுதித் தர எங்கள் ஸ்டூடியோவுக்கு வந்து போய்க்கொண்டிருந்தார்.

வசனம் எழுதத் துவங்கி விட்டார் கலைஞர்; நடிகர்கள் தேர்வு நடைபெற வேண்டுமே?

அப்போது திரு.கே.ஆர். ராமசாமி வேலைக்காரி, ஓர் இரவு நாடகங்கள் மூலமாக அதிகம் பெயர் பெற்றவராக இருந்தார். ஒரு ஸ்டார் நடிகராகவே விளங்கிவந்தார். எங்களுடைய ஓர் இரவு படத்திலும் நடித்துக்கொண்டிருந்தார்.

பராசக்தியிலும் கே.ஆர்.ராம சாமியையே நடிக்கவைக்கலாம் என்று கூறினேன். ஆனால் என்னுடைய பாகஸ்தரான பெருமாள், “ஒரு புது நடிகரைப் போட்டு எடுக்க வேண்டும். வேலூரில் சக்தி நாடக சபை நடத்தும் சில நாடகங்களைப் பார்த்தேன். ‘நூர்ஜஹான்’ நாடகத்தில் பெண் வேஷம் போட்டுக் கொண்டு கணேசன் என்கிற பையன் எவ்வளவு சிறப்பாக நடிக்கிறான் தெரியுமா? அந்தப் பையனைப் போட்டு இந்தப் பராசக்தியை எடுக்க வேண்டும். நீங்கள் வேண்டுமானால் வேலூருக்குப் போய் ஒருமுறை அந்த நாடகத்தைப் பார்த்துவிட்டு அப்புறம் சொல்லுங்கள்!” என்றார்.

வேலூரிலிருந்து சக்தி நாடக சபா தங்கள் முகாமைத் திண்டுக்கல்லுக்கு மாற்றிக்கொண்டு விட்டதால் நான் திண்டுக்கல் போய், கணேசன் என்கிற இளைஞனின் நடிப்பைப் பார்த்துவிட்டு வந்தேன்.

“டிராமாவில் நடிப்பது வேறு. இதுவரை கணேசன் எந்த சினிமாவிலும் நடித்ததில்லையே? முதன் முறையாக மெயின் ரோலில் இந்தப் பையனை நடிக்கச் சொல்லி ஃபெயிலியர் ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது? இதுவோ என்னுடன் நீங்கள் கூட்டாகச் சேர்ந்து தயாரிக்கும் முதல் படம். ரிஸ்க் வேண்டாம்,” என்று சொன்னேன்.

“இல்லை, இல்லை, கணேசனையே நடிக்கச் சொல்லுவோம். பிற்காலத்தில் மிகச் சிறந்த நடிகனாக வருவான் என்றே தோன்றுகிறது. நீங்களே பாருங்கள்,” என்று பெருமாள் சொல்லிவிட்டார். சிறந்த நடிகராக இருந்தும் கணேச னுக்குச் சினிமாவின் போக்கு புது அனுபவமாக இருந்தபடியால் சரியாக வரவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது. அப்போது கணேசன் மிக ஒல்லியாக இருப்பார். யாருக்குமே ஒரு காரியத்தைச் செய்வதில் ஒரு தன்னம்பிக்கை ஏற்பட்டால் அதைச் செய்து முடிக்கும் வழியே வேறுதான். தன்னம்பிக்கை வருவதற்கு முன்னால் செய்யும் காரியங்கள் நிச்சயம் நன்றாக அமையாது. ஆரம்பத்தில் கணேசனுக்குத் தன் நடிப்பிலேயே தன்னம்பிக்கை வரவில்லை. போதாக் குறைக்கு எங்களுக்கும் அவருடைய நடிப்பில் நம்பிக்கை இல்லையா? ஆகவே அவர் நடிப்பு எங்களுக்கு அவ்வளவு திருப்தியாக இல்லை.

2000, 3000 அடிகள் வரை எடுத்தாகிவிட்டது. அப்போது நான் மீண்டும் பெருமாளிடம், “விஷப் பரீட்சை வேண்டாம். கே.ஆர்.ராமசாமிக்குப் பெயர் அதிகமாக உள்ளது. அவரையே போட்டு எடுத்து விடலாம்” என்று சொன்னேன்.

பெருமாள் ஒரே பிடிவாதமாக, “இல்லை, கணேசனைப் போட்டுத்தான் எடுக்கவேண்டும். பின்னாடி நன்றாக வரும் பாருங்கள்” என்று கூறிவிட்டார்.படத்தை எடுத்துக்கொண்டு போனோம். ஏறக்குறைய 10,000 அடிகள் வரை சென்று விட்டோம். பத்தாயிரம் அடி என்பது எடிட் செய்யபட்ட லெங்க்த். அதாவது முக்கால் படம். வர வர முதலில் இருந்ததை விடக் கணேசனுடைய நடிப்பு சிறப்பாக வளர்ந்து, படம் முடிவதற்குள் எங்கள் எல்லாருக்குமே மிகவும் திருப்தியாக அமைந்துவிட்டது. பூராப் படம் முடிந்த பிறகு ஆரம்பத்தில் முதலில் எடுத்த எந்தக் காட்சிகளில் அவர் அதிகத் தன்னம்பிக்கையோடு நடிக்கவில்லை என்று எங்களுக்குத் தோன்றியதோ அவற்றை – ஏறக்குறைய 6000, 7000 அடிகளை திரும்பவும் செட்டுக்களைப் போட்டு இரவு பகலாகத் தொடர்ந்தாற்போல் எங்களுடைய ஸ்டுடியோவின் எல்லா ஃப்ளோர்களிலும், எடுத்தோம். மேற்கொண்டு வெளியில் எடுக்க வேண்டிய அவுட்டோர் காட்சிகளையும் ஒரே மூச்சில் சுமார் 15,20 நாட்களில் எடுத்து முடித்தோம்.

இந்தப் படத்திற்குப் பாடல்கள் எழுதியவர் உடுமலை நாராயண கவி. ‘காக்காய் இனம் தன் இனத்தை ஒற்றுமையாகக் கரைந்து அழைத்துச் சேர்ந்து சாப்பிடுகிறது. அதைக் கூட மனிதர்களாகிய நாம் செய்வதில்லை’ என்கிற அற்புதமான கருத்து அமைந்த ‘கா..கா…கா…’ என்று பாட்டை எழுதினார். இந்தப் படத்தின் மூலம் அந்தப் பாட்டு பிரபலமாகியது.’பராசக்தி’ கதை தன் தங்கைக்காக ஓர் அண்ணன் தியாகம் செய்வதைச் சொல்கிறது. தங்கைக்குச் சமூகத்தினர் இழைக்கும் தீங்குகளைக் களையும் முயற்சியில் வெறி பிடித்து, ஆஷாடபூதியாக இருக்கும் பக்தன் ஒருவனைத் தண்டிக்கும்படியான கதையாக இருந்ததால் ஜனங்களுக்கும் மிகவும் பிடித்துவிட்டது.

படம் மிகவும் அருமையாக அமைந்துவிட்டது. டாக்டர் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் புதிய பாணியில் வசனங்களைத் தீட்டியிருந்தார். அவற்றைக் கணேசன் உச்சரித்த முறை நன்றாக இருந்தது. சொல்லப் போனால் முன்னாள் முதல்வர் அறிஞர் அண்ணா ஓர் இரவு படத்திற்கு எழுதியிருந்ததை விடக் கலைஞரின் வசனங்கள் சிறப்பாக இருந்தன என்று நாங்கள் நினைத்தோம். பொது மக்களும் அவ்வாறே அபிப்பிராயப்பட்டனர்.

கதையின் போக்கு, கலைஞரின் வசனம், கணேசனின் நடிப்பு மூன்றுமாகச் சேர்ந்து பராசக்தி படம் முன்பு நாங்கள் எடுத்த படங்களைக் கூட மிஞ்சும்படி – எங்களுக்கு மகத்தான வெற்றியை அளித்தது. பராசக்தி வெளியானவுடன் ஏகப்பட்ட அபிப்பிராய விரோதங்கள் உண்டாயின. அந்தப் படம் தெய்வத்தை அவமதிப்பதாகச் சிலர் நினைத்து விட்டார்கள். காளியிடம் வந்து சிலர் முறையிடுவதையும், பூசாரியைக் கொலை செய்வதைப் போல உள்ள காட்சிகளினாலும், இந்தப் படத்திற்கு ஒரு எக்ஸ்ட்ரா பப்ளிசிடி கிடைத்துவிட்டது. படத்தை ‘பான்’ செய்யப் போகிறார்கள் என்ற பேச்சுக் கிளம்பவே இன்னும் அதிகமாக ஓடி வசூல் குவிய ஆரம்பித்தது.

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் வாசகர்களாகிய உங்களுடன் மனம் திறந்து சில கருத்துக்களைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நம் நாட்டில் – ஏன், நாட்டைவிட இன்னும் ஒருபடி அதிகமாக உண்மையாக என் மனத்தில் உள்ளதைச் சொல்ல வேண்டுமானால் உலகத்திலேயே ஒரு சிறந்த நடிகர் சிவாஜி கணேசன் என்பதுதான் என் தாழ்மையான அபிப்பிராயம். இதில் சிலருக்குக் கருத்து வேற்றுமைகள் கூட இருக்கலாம்.

என் வரையில் ‘நம் தமிழ் நாட்டின் அதிருஷ்டம் சிவாஜி கணேசன் தமிழ் நாட்டில் பிறந்திருக்கிறார். அவருடைய துரதிருஷ்டம் அவர் அமெரிக்காவில் பிறக்கவில்லை.’ வெளி நாட்டிலிருந்து கலை உலக நண்பர்கள் வரும்போது சிவாஜியை நான் இப்படித்தான் அறிமுகப் படுத்துவது வழக்கம்.

சிவாஜி தம் ஐந்தாவது வயதிலிருந்தே டிராமாக் கம்பெனியில் ‘ஆக்ட்’ பண்ண ஆரம்பித்து விட்டவர். சக்தி நாடக சபை போன்ற சிறந்த நாடகக் கம்பெனியில் நடித்து அனுபவம் பெற்றார். சக்தி கிருஷ்ணசாமி, எஸ்.டி. சுந்தரம் போன்ற வசன கர்த்தாக்களிடம் பயிற்சிபெற்ற அனுபவமும் சிவாஜிக்கு இருக்கிறது. ‘தன் நடிப்புக்கு எல்லையே இல்லை’, என்கிற உணர்வோடு ஒவ்வொரு தடவையும் பாத்திரத்தின் தன்மையை உணர்ந்து ஒன்றி நடிக்கிறார்.

பராசக்தி படத்தில் நாங்கள் அவரைப் போட்டிருக்காவிட்டாலும் கூட அவர் சிறந்த நடிகராக வந்திருப்பார். கூட இன்னும் ஓர் ஐந்தாறு வருஷம் ஆகியிருக்கும் – அவ்வளவுதான்.

(நன்றி: ஏ.வி.எம். எழுதிய “எனது வாழ்க்கை அனுபவங்கள்’ என்ற நூல். வானதி வெளியீடு.)