மனோகரா



மனோகராதான் வசனங்களின் உச்சக் கட்டம் என்று நினைக்கிறேன். தீ பறக்கும் வசனங்கள், அதை உணர்ச்சி பொங்க பேசும் சிவாஜி இது இரண்டே போதும். ஆனால் அதற்கும் மேலாக சிவாஜிக்கே சவால் விட்ட கண்ணாம்பா, பிய்த்து உதறிய டி.ஆர். ராஜகுமாரி, மெலோட்ராமாவை அருமையாக வெளிப்படுத்தும் காட்சிகள் – பொறுத்தது போதும், பொங்கி எழு என்ற கண்ணாம்பாவின் கட்டளை ஒன்றே போதும் – , அருமையாக நடித்த சதாசிவ ராவ் (மன்னர்), பழி வாங்கும் முஸ்தஃபா (வசந்த சேனையின் முதல் கணவன்), ஓவர் த டாப் வில்லன் எஸ்.ஏ. நடராஜன் என்று நல்ல பாத்திரங்கள், அருவம் கிருவம் என்று தந்திரக் காட்சிகள் என்று பல அருமையான விஷயங்களை கலந்து ஒரு சூப்பர் டூப்பர் படத்தை உருவாக்கிவிட்டார்கள்.

மனோகராவை நான் முதலில் பார்த்தது டெண்டு கொட்டாயில்தான். பத்து வயதிருக்கலாம். அது வரை நான் எம்ஜிஆரின் தீவிர ரசிகன். எம்ஜிஆர் சண்டை போடுவார், சிவாஜி அழுவார் என்ற ஒரு சிம்பிள் பிம்பம் இருந்த காலம் அது. முதல் காட்சியில் அருவம் என்ற போதே ஆ என்று பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அதற்கு பிறகு வசந்த சேனையின் முதல் கணவன் போடும் நாடகம், வ. சேனை கண்ணாம்பாவுக்கு பழி ஏற்படுத்த செய்யும் சதி எல்லாமே த்ரில்லிங் ஆக இருந்தது. ஆனால் மனோகரன் அரச சபைக்கு வரும் காட்சிதான் என்னை சிவாஜி ரசிகனாக மாற்றியது. அடுத்த நாலைந்து வருஷம் சிவாஜி தும்மினாலும் என்ன நடிப்பு என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். உண்மையில் ஓரிரு நிமிஷங்களுக்கு அப்புறம் சிவாஜி என்ன சொல்கிறார் என்று கூட தெரியவில்லை. அந்த காட்சியில் அவர் பேசும் வசனங்கள் கலைஞரின் மாஸ்டர்பீஸ், சிவாஜி என்ன அற்புதமாக வசனம் பேசுகிறார் என்பதெல்லாம் உண்மைதான். ஆனால் அவர் ஒன்றுமே பேசி இருக்காவிட்டாலும் அவரது வேகம், உணர்ச்சிகளை காட்டும் விதம் இவை மட்டுமே போதும் அந்த காட்சிக்கு. வசனங்கள் சூப்பர்தான், ஆனால் சிவாஜியின் பெருமை அவர் நடிப்பினால்தான், அந்த வசனங்களால் அல்ல.

பம்மல் சம்பந்த முதலியார் எழுதிய நாடகம். ஹாம்லெட் நாடகத்திலிருந்து நாடகத்துக்குள் நாடகம் என்ற ஒரு ஐடியாவை எடுத்திருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. மிச்சம் எல்லாம் அவரது சுய கற்பனையாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். இது ஏன் நல்ல நாடகம் என்று குறிப்பிட்டு பேசப்படவில்லை என்று தெரியவில்லை. சாரங்கதாரா, பாணபுரத்து வீரன், ஜெனோவா, ஞான சவுந்தரி, தூக்குத் தூக்கி போன்ற நாடகங்களை விட நல்ல கதை இருக்கிறது. ஒரு வேளை முதலியார் எழுதிய நாடகம் கொஞ்சம் போர், அதனால் அப்படியே திரைப்படம் ஆக்கப்படவில்லையோ என்னவோ? முதல் கணவன் ஆவியாக சித்தரிக்கப்பட்டதாகவும், பகுத்தறிவு தாக்கத்தால் கலைஞர் அதை அருவம் ஆக ஆகியதாகவும் எங்கோ படித்த ஞாபகம் இருக்கிறது.

முதலியார் இந்த நாடகத்தை 1936-இல் படமாக இயக்கி இருக்கிறாராம். அது படு தோல்வியாம்.

கலைஞரின் மாஸ்டர்பீஸ் இதுதான். இதை விட சிறப்பான வசனங்களை அவர் எழுதியதில்லை, இனி மேல் யாரும் எழுதப் போவதுமில்லை. மொழியை ஒரு bludgeon ஆக பயன்படுத்தி இருக்கிறார்.

1954-இல் வந்த படம். ஜூபிடர் தயாரிப்பு என்று நினைக்கிறேன். எல்.வி. பிரசாத் இயக்கம். சிவாஜியை தவிர, கண்ணாம்பா, டி.ஆர். ராஜகுமாரி, எஸ்எஸ்ஆர் (மனோகரனின் நண்பன் ராஜப்ரியன்), சதாசிவ ராவ்(மனோகரனின் அப்பா), முஸ்தஃபா (வசந்த சேனையின் முதல் கணவன்), காகா ராதாகிருஷ்ணன் (வசந்த சேனையின் மகன்), கிரிஜா (மனோகரனின் மனைவி), ஜாவர் சீதாராமன் (அமைச்சர்), எஸ்.ஏ. நடராஜன் (சேர மன்னன்) ஆகியோரும் நடித்திருக்கிறார்கள். இசை எஸ்.வி. வெங்கட்ராமன். ஜி. ராமநாதன் என்று நினைவு.

வசந்த சேனை தன் கணவனுக்கு விஷம் வைத்துவிட்டு மன்னரை மயக்கி தன் பிடிக்குள் வைத்திருக்கிறாள். இதனால் மனம் நொந்த மனோகரனும் அவர் அம்மாவும் விலகி வாழ்கிறார்கள். முதல் கணவன் இறக்கவில்லை, ஏதோ ஆராய்ச்சி செய்து தான் யார் கண்ணிலும் தெரியாமல் இருக்க ஒரு மருந்தை கண்டுபிடிக்கிறான். மனோகரன் நடுவில் பாண்டிய நாட்டை வென்று, பாண்டிய இளவரசியை மணக்கிறார். அவர் ஒரு கட்டத்தில் வ. சேனையை அவமதிக்க, வ. சேனை மன்னரை மனோகரனின் தாய் தவறான உறவு வைத்திருப்பதாக நம்ப வைக்கிறாள். அப்போதுதான் அந்த ராஜ சபை சீன். மனோகரனுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. மனோகரனின் தாயும் மனைவியும் சிறையில். ஆனாலும் வ. சேனையின் மகனான வசந்தனுக்கு இளவரசு பட்டம் கட்ட மன்னர் மறுக்கிறார். சேர மன்னனுடன் வ. சேனை சதி செய்து மன்னரை சிறையில் அடைக்கிறாள். மனோகரன் தப்பி மாறு வேஷத்தில் அரண்மனைக்கு வருகிறான், மாட்டிக் கொள்கிறான். அவனை கட்டிப் போட்டுவிட்டு, அவன் சின்னக் குழந்தையை கொலை செய்வதற்கு முன் வழக்கம் போல கெக்கே பிக்கே என்று வில்லன் எஸ்.ஏ. நடராஜன் சிரிக்க, கண்ணாம்பா பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு என்று ஆணை இடுகிறாள். மனோகரன் கட்டி இருக்கும் சங்கிலிகளை உடைத்து விட்டு சண்டை போடுகிறார். அவருக்கு அருவமான முதல் கணவனும் உதவுகிறான். வெற்றி! பிறகு அருவமான கணவன் வ. சேனையை தன் குகைக்கு அழைத்துப் போய் துடிக்க துடிக்க கொல்கிறான். பிறகு எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்து, சுபம்!

ஒரு சாகசக் கதை என்ற அளவில் இந்த கதை வெற்றி. இதில் எவ்வளவு தூரம் முதலியாரின் ஒரிஜினல் கற்பனை, எவ்வளவு தூரம் கலைஞர் சேர்த்த மசாலா என்று தெரியவில்லை.

வசனங்களை பற்றி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். வீடியோ கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும், தேடிப் பார்த்தேன், தென்படவில்லை. கிடைத்த ஒரு excerpt இங்கே.

புருஷோத்தமரே! புரட்டுக்காரியின் உருட்டு விழியில் உலகத்தைக் காண்பவரே! மானமொன்றே நல்வாழ்வெனக் கொண்டு வாழ்ந்த மறவேந்தர் பரம்பரையில் மாசாக வந்தவரே! மயிலுக்கும் மந்திக்கும் வித்தியாசம் தெரியாத மதிவாணரே! குளிர் நிலவைக் கொள்ளிக்கட்டையெனக் கூறிய குருடரே! என் தாய் அன்பின் பிறப்பிடம், அற நெறியின் இருப்பிடம், கருணை வடிவம், கற்பின் திருவுருவம், மாசற்ற மாணிக்கம், மாற்றுக் குறையாத தங்கம். அவர்களை அவதூறு கூறிய அங்கங்களை பிளந்தெறிவேன். இந்த துரோகப் பேச்சுக்கும் உம்மைத் தூண்டிவிட்ட துரோகியின் உடலை துண்டாடுவேன். துணிவிருந்தால், தோளில் வலுவிருந்தால், எடுத்துக் கொள்ளும் உமது வாளை. தடுத்துக் கொள்ளும் உமது சாவை. தைரியமில்லாவிட்டால், தளுக்குக்காரியின் குலுக்குச் சிரிப்பிலே நீர் கோழையாகிவிட்டிருந்தால், ஓடி விடும். புறநானூற்றின் பெருமையை மூட வந்த புழுதிக் காற்றே! புறமுதுகு காட்டி ஓடும்! கலிங்கத்துப் பரணியை மறைக்க வந்த காரிருளே! கால் பிடரியில் இடிபட ஓடும்! ஓடும்! ஓலமிட்டு ஓடும்! ஓலமிட்டு ஓடும்! ஓங்காரக் கூச்சலிட்டு ஓடும்! ஏன், அவமானமாக இருக்கிறதா? என் அன்னையை தூஷித்த சின்னஞ்சிறு புழுவே, ஏன் சிலையாக மாறிவிட்டீர்? ஏ ராஜ விக்ரகமே! பழி வாங்கும் பக்தன் பூஜை செய்ய வந்திருக்கிறான். அப்படியே நில்லும்! அசையாமல் நில்லும்! இந்த சித்து வேலைக்காரியின் ரத்தத்தைக் கொண்டு உமக்கு அபிஷேகம் செய்கிறேன். இந்த நாசக்காரியின் நரம்புகளால் உமக்கு மாலை சூட்டுகிறேன். முல்லைச் சிரிப்பென புகழ்வீரே, மோக போதையில்! அந்தப் பல்லை எடுத்து உமக்கு அர்ச்சனை செய்கிறேன்.

கலைஞரின் வசனங்களை பலர் திறமையாக பேசக் கூடியவர்கள்தான். எஸ்.எஸ்.ஆர், கே.ஆர். ராமசாமி, ஏன் எம்ஜிஆர் கூட அப்போது பேசி இருக்கலாம். ஆனால் சிவாஜி மாதிரி யாரும் பேசி இருக்க முடியாது.

சிவாஜிக்கே சவால் விட்ட நடிகை கண்ணாம்பா. சிவாஜியே கண்ணாம்பா என்னை பொறுத்தது போதும் என்ற ஒரே வசனத்தை வைத்துக் கொண்டு என்னை தூக்கி சாப்பிட்டுவிட்டார் என்று சொல்வாராம். மனோகரா நாடகத்தில் சிவாஜி கண்ணாம்பா ரோலில் நடித்திருக்கிறாராம்.

கண்ணாம்பா இதற்கு பிறகு typecast ஆனது ஒரு துரதிருஷ்டம். மக்களை பெற்ற மகராசி, உத்தம புத்திரன் ஆகிய படங்களில் இதே ஸ்டைலில் நடிப்பார். கண்ணாம்பாவுக்கே இந்த நிலை என்றால் சிவாஜியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். ஐம்பதுகளின் பிற்பாதியில் அவர் பல படங்களில் அடுக்கு மொழி வசனம் பேசி நடித்தால் போதும், அங்கங்கே பொங்கி எழுந்தால் போதும் என்று ஒரு தவறான கணக்கு போட ஆரம்பித்தார். படங்கள் அந்த பொங்கி எழும் சீன்களை சுற்றி அமைக்கப் பட்டன. (குறவஞ்சி, வணங்காமுடி ஆகியவை நினைவுக்கு வருகின்றன)

டி.ஆர். ராஜகுமாரி கலக்கி விட்டார். அலட்டிக் கொள்ளாமல் அற்புதமாக நடித்திருப்பார். அவர் இன்னும் நிறைய நடித்திருக்கலாம்.

எஸ்.எஸ்.ஆரின் நடிப்பு பலரால் சிலாகிக்கப்பட்டது. நன்றாக நடித்திருந்தார், ஆனால் குறிப்பிட்டு சொல்லும்படி ஒன்றும் இல்லை என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. மன்னராக நடித்த சதாசிவ ராவ், வ. சேனையின் கணவனாக வந்த முஸ்தஃபா, ஆகியோரின் நடிப்பு எனக்கு பிடித்திருந்தது.

இசை ஒன்றும் சுகம் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வசந்த விழா, வசந்த திருவிழா என்ற ஒரே பாட்டுதான் கொஞ்சம் மங்கலாக ஞாபகம் இருக்கிறது. வடிவேல் முருகன் “சிங்காரப் பைங்கிளியே பேசு” என்ற பாட்டையும், “சந்தேகம் இல்லே” என்ற பாட்டையும் நினைவூட்டுகிறார்.

கட்டாயம் பாருங்கள். பத்துக்கு எட்டு மார்க். A- grade.

ஸ்ரீதர் – முடிவற்ற முக்கோணக் காதல்


ஸ்ரீதர் பற்றி “மங்கையர் மலர்” பத்திரிகையிலிருந்து: (நன்றி, மணிவண்ணன்!)

இந்த ஆண்டு (2008) அக்டோபர் 20ஆம் தேதி காலமான ஸ்ரீதர் பலவிதங்களில் கே. பாலச்சந்தரின் திரைப்பட வரலாற்றை நினைவுபடுத்துகிறார். இருவரும் அரசு “வெள்ளைக் காலர்’ ஊழியர்கள். நாடகம் எழுதி, அது இன்னொருவரால் திரைப்படமாக்கப்பட்டதில் திரைப்படப் பிரவேசம் சாத்தியமாகிப் பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளில் தயாரிப்பாளர்களாகவும் இயக்குநர்களாகவும் புகழ்பெற்றார்கள். வசனம் எழுதுவதுதான் இருவருக்கும் முதற்படி.

வசைபாடுதல், அடுக்குமொழி ஒருபுறமிருக்க அந்த இயக்கத்துக்கு இணை கோடுகளாக இருவரும் செயலாற்றினார்கள். இருவரில் பாலச்சந்தர் அடுக்குமொழியில்லாவிட்டாலும் “ஃபைல், லைஃப்’, “பெண் கர்வமாயிருக்கலாம், கர்ப்பமாக இருக்கக் கூடாது’ போன்ற சொல் விளையாட்டுகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அதுகூட இல்லாமல் ஸ்ரீதர் பெயர் பதித்தார். ஸ்ரீதர் கதாநாயகியைப் புடவை கட்டியவளாகக் காட்டினால், பாலச்சந்தர் அவள் புடவை கட்டுவதைக் காட்டினார்.

ஸ்ரீதரின் தொடக்கம் நாடகத்தில் இருந்தாலும், அவர் வெகு சீக்கிரமே திரைப்படம் நாடகமல்ல என்று கண்டுகொண்டுவிட்டார். அவருடைய திரையுலக ஆரம்ப நாட்களில் அவர் வசனம் எழுதிய திரைப்படங்கள் தேர்ந்த இயக்குநர்களால் கையாளப்பட்டன. இதில் “அமர தீபம்’, “உத்தம புத்திரன்’ ஆகிய படங்களை இயக்கிய டி. பிரகாஷ்ராவ் இந்தியாவின் மிக உன்னத இயக்குநர்களில் ஒருவர். அவர் இந்தியாவுக்கேயுரிய திரைப்படமொழியின் சாத்தியங்களை மிகத் திறம்படப் பயன்படுத்தினார். “மெயின்ஸ்ட்ரீம்’ திரைப்படம் என்று விமர்சகர்கள் இளப்பமாகக் கருதினாலும் இப்படங்கள் கோடானு கோடி மக்களைப் பங்கு பெற வைத்தன. இந்தியத் திரைப்படமொழியில் பாடல்களுக்குத் தனியிடம் உண்டு. இந்தியத் திரைப்படங்களில் பாடல்கள் கதையை எடுத்துச் செல்லும் முக்கிய வாகனங்கள். ஒரு பாத்திரத்தின் தன்மையை விளக்கி அதன் மனப்போக்கையும் உணர்த்தக்கூடியவை. திரைக்கதையில் ஆண்டுகள் பல கடந்திருப்பதைக் காட்டும் உத்தி.

ஸ்ரீதர் பாடல்களைச் சூழ்நிலையின் இறுக்கம் அல்லது முரண்பாட்டைக் காட்டப் பயன்படுத்தினார். முக்கோணக் காதல் கதைகளுக்காகவே பாடல்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டனவே? என்றுகூடத் தோன்றும். ஸ்ரீதருக்கு முக்கோணக் காதல் கதைகள் கடைசிவரை அலுத்ததாகத் தெரியவில்லை. ஒரு சமயத்தில், கமலஹாசன், ரஜினிகாந்த், ஸ்ரீபிரியா நடித்த இரு படங்கள் அடுத்தடுத்து வந்தன. ஒன்று, ருத்ரையா எடுத்த “அவள் அப்படித்தான்’. ஸ்ரீதருடையது “இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது’ முன்னது கறுப்பு-வெள்ளைப் படம். இரண்டாவது வண்ணம். ஆனால் ஸ்ரீதரின் மகத்தான படங்கள் என்று கருதப்படுபவை பெரும்பான்மை கறுப்பு வெள்ளைப் படங்கள். இதில் “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்’ முதலிடம் வகிக்கும். இரண்டாவது “கல்யாண பரிசு’. (எட்டு எழுத்துகளைத் தவிர்க்கத் தலைப்பை இப்படிப் பிழையுடன் ஸ்ரீதர் அமைத்தார் என்பார்கள்) மூன்றாவது “நெஞ்சிருக்கும் வரை’.

“நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்’ 1962இல் வெளியான முதல் வாரம், அது தொடர்ந்து ஓடாது என்றுதான் எதிர் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் ஸ்ரீதர் படங்களில் அதுதான் மிகப் பெரிய வெற்றியாக விளங்கியது. அதற்கு முன் (ஸ்ரீதர் சம்பந்தமில்லாத) “மலைக்கள்ளன்’ என்ற படம்தான் எந்த மொழியில் எடுத்தாலும் வெற்றிகரமாக ஓடியது. “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்’ படமும் தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், இந்தி என எல்லா மொழிகளிலும் வெற்றி கண்டது. காதல் முக்கோணம் என்பதைத் தவிர அதிலுள்ள பல செய்திகள் கேள்விக்குரியவை. அபத்தம் என்று கூடக் கூறலாம். தீவிர சிகிச்சைக்காக ஒரு நே?யாளியை அழைத்துவருபவர்கள் மருத்துவர் பற்றியும் மருத்துவமனை பற்றியும் நன்கு விசாரிக்காமல் வருவார்களா? அதை விடப் பெரிய புதிர், அந்த நோயாளிக்கு அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாகச் செய்த அந்த மருத்துவர் உயிரை விடுவார்! அதுதான் “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்’. இந்தப் படம் இந்தியிலும் மாபெரும் வெற்றியடைந்தது!

ஸ்ரீதருடைய முப்பதாண்டுத் திரைப்பட வாழ்க்கையில் எல்லாமே வெற்றி என்று கூறிவிட முடியாது. “சுமைதாங்கி,’ “கலைக்கோயில், “சிவந்த மண்’ போன்ற படங்கள் மக்களின் ஆதரவைப் பெறவில்லை. “போலீஸ்காரன் மகள்’ படத்தை அவர் மிகுந்த ஆர்வத்தோடு தயாரித்தார். பி.எஸ். ராமையா என்ற “மணிக்கொடி’ எழுத்தாளர் எழுதிய அந்த நாடகத்தை சகஸ்ரராமம் நாடகமாகப் போட்டபோது நல்ல பெயர் கிடைத்தது. ஆனால் பொதுமக்கள் ஆதரவு என்று பார்க்கும்போது பெரிய வெற்றியல்ல. ஸ்ரீதர் எடுத்த திரைப்படத்துக்கும் நல்ல மதிப்புரைகள் வந்தன. ஆனால் படம் ஓடவில்லை.

ஒன்று கூற வேண்டும். ஸ்ரீதர் எதை முயன்றாலும் அதை முழு மனத்தோடும் சிரத்தையோடும் செய்தார். அவருடைய எந்தவொரு திரைப்படத்திலும் தயாரிப்பாளர் – இயக்குநர் கவனம் போதாமை என்றிருக்காது. சுமார் பத்தாண்டுகள் வெளிவந்த சினிமாப் பத்திரிகையான “சித்திராலயா’ அவரால் அக்கறையோடு நடத்தப்பட்டது. ஸ்ரீதர் பரந்த கல்வியறிவுடைய இளந்தொழிலாளிகளையும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களையும் ஊக்குவித்தார். அவருடைய திரைப்படங்களில் சமூகச் சீர்திருத்தம், முன்னேற்றம் போன்றவை அழுத்தம் பெறாத போதிலும் பொதுவான நட்பும் மரியாதையும் பண்பும் இருக்கும். அவருடைய ஆரம்பப் படங்களில் தீய பாத்திரமே இருக்காது.

பாரதிராஜாவின் தயாரிப்புகளில் அவருடன் பாக்கியராஜ் இருந்தவரை நகைச்சுவை ஒரு முக்கிய இழையாக இருந்தது. ஸ்ரீதருக்குக் கோபு என்பவரின் ஒத்துழைப்பு இருந்தது. ஆனால் ஸ்ரீதருக்கு இயல்பாகவே நகைச்சுவை உணர்வு இருந்திருக்கிறது. படக்காட்சிகளையும் நடிகர்களையும் குறைந்தபட்ச கண்ணியம் தவறாது பார்வையாளர்களுக்கு அளித்தார். பெரிய நட்சத்திரங்களை அமர்த்திப் படமெடுக்க நேர்ந்தபோது இது சிறிது தவறியிருக்கக்கூடும். அவருக்கே கட்டுப் பாட்டின் மீதும், கண்ணியமான நடத்தைமீதும் உறுதியான நம்பிக்கை இருந்திருக்கிறது. அவர் சம்பிரதாய மதிப்பீடுகளைச் சார்ந்திருந்தாலும், இன்றைய மெயின்ஸ்ட்ரீம் தமிழ்ப் படங்களைப் போலப் பெண்களை இழிவுபடுத்திக்காட்டியதில்ல. கிட்டத்தட்ட ஆடையேயில்லாமல் அசாத்தியமான இடுப்பு, மார்பு அசைவுகளைப் பெண்களே தயக்கமின்றிக் காட்டுவதுபோலவும் எடுத்ததற்கெல்லாம் ஆண்கள் அரிவாளைத் தூக்குவதாகவும் ஸ்ரீதர் காட்டியதில்லை.

நாம் எல்லோருமே ஒரு காலத்தில் கற்கால மனித வாழ்க்கை நடத்தியிருக்கிறோம். அந்தக் கற்கால வாழ்க்கைத் தன்மைகளை இன்றைய மனிதனிடம் காட்டுவதோடு அவற்றில் அவன் பெருமை கொள்வதாகவும் காட்டுவது பெருமைக்குரியதல்ல. ஸ்ரீதர் காலத்திலும் பெரிய அரசியல் மாற்றங்களும் நெருக்கடிகளும் நேர்ந்திருக்கின்றன. அவர் சமூகத்திலிருந்து விலகியில்லாமல் அதே நேரத்தில் முழக்கமிடுவதிலும் அரசியல் தலைவர்களை முகத்துதி பாடுவதிலும் ஈடுபட்டதில்லை. அவருக்கான துறையாகிய திரைப் படத்தை, அச்சாதனத்தை விளக்கவும் விரிவுபடுத்தவும் ஒரு மாதமிருமுறைப் பத்திரிகையைத் தமிழில் சுமார் பத்தாண்டுகள் நடத்தியிருக்கிறார். முகத்துதியில் ஈடுபடாமல், முன்னோடிகளையும் சக திரைப்படக் கலைஞர்களையும் போற்றியிருக்கிறார்.

ஸ்ரீதர் மகத்தான திரைப்படங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார் எனக் கருத முடியாது. ஆனால் திரைப்படத் துறையிலும் ஒருவர் ஜனரஞ்சகமாக இருந்துகொண்டே கண்ணியத்தையும் கடைபிடிக்க முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார் என்று தயக்கமின்றிக் கூற முடியும்.

நம்பியார்


பல நாட்களாக பக்ஸ் கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். இன்றைக்கு நானும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்கிறேன்.

ஒருவர் இறந்துவிட்டார் என்பதற்காக அவரைப் பற்றி நம் உண்மையான கருத்தை மறைப்பது பொய். எனக்கு நம்பியார் என்ற நடிகரை பற்றி அவ்வளவு நல்ல அபிப்ராயம் இல்லை. எல்லா படங்களிலும் ஏறக்குறைய ஒரே நடிப்புதான். கையை பிசைந்து கொண்டு, ஜம்புவையும் மருதுவையும் (அது ஏன் அடியாட்களுக்கு சுப்பிரமணி, ராமசாமி என்றெல்லாம் பேர் வைக்க மாட்டார்களா?) யாரையாவது அடிக்க சொல்வது எல்லாம் ஒரு வேஸ்ட். திறமையான வில்லன் நடிப்பு என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. ரகுவரன், பிரகாஷ் ராஜ் போன்றவர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் ஈடாகாது. அந்த காலத்து நடிகர்களான எம்.ஆர். ராதா, பி.எஸ். வீரப்பா போன்றவர்களை இவரை விட பார்க்கலாம். என்ன, மனோகரை விட பெட்டர். எனக்கு அசோகனை பார்த்தால் சிரிப்பு வரும், இவரை பார்த்தல் அதுவும் வருவதில்லை. பக்ஸ் சொன்ன உலகம் சுற்றும் வாலிபன் படத்தில் கூட, “அந்த பெட்டியை கொடுத்துடு” வசனத்தை விட அசோகன் உருகி உருகி “முருகன், நீங்க பெரிய மேதை முருகன்” என்று சொல்வதுதான் நினைத்தாலே சிரிப்பு வருகிறது.

ஆனால் மக்கள் மத்தியில் வில்லன் என்றால் நம்பியார்தான். எம்ஜியார் நம்பியார் காம்பினேஷன் மாதிரி வராது என்று சொல்வார்கள். எம்ஜிஆர் நல்ல நடிகர் இல்லாவிட்டாலும் எல்லாருக்கும் பிடித்தவர். அந்த மாதிரிதான் நம்பியாரும். எனக்கு மிகவும் பிடித்த எம்ஜிஆர் படமான ஆயிரத்தில் ஒருவனில் அவரும் நன்றாக செய்திருந்தார். எங்க வீட்டுப் பிள்ளையில் எனக்கு ஒன்றும் பிரமாதமாக தெரியவில்லை, ஆனால் பிரபலமான ரோல்.

நம்பியாரின் பொற்காலம் என்றால் அது ஐம்பதுகள்தான். அவரும் அப்போது நன்றாக வசனம் பேசக்கூடிய ஒரு நடிகர். வேலைக்காரி, சர்வாதிகாரி, மந்திரி குமாரி, உத்தம புத்திரன் போன்ற படங்களில் நன்றாக செய்தார். (மந்திரி குமாரியில் அவரை கள்ள பார்ட் நடராஜன் மிஞ்சிவிட்டார்.) அவரும் எம்ஜிஆரும் ராஜா ராணி படங்களில் கத்தி சண்டை போடுவது சாதாரணமாக நன்றாக இருக்கும். அரச கட்டளையில் அவரும் எம்ஜிஆரும் ஒரு அசத்தலான சண்டை போடுவார்கள். ஆயிரத்தில் ஒருவனில் இரண்டு பேரும் கலக்குவார்கள்.

நினைவில் நிற்கும் இரண்டு விஷயங்கள்:
1. எம்ஜிஆரிடம் ஒரு பாட்டி “உனக்குத்தான் ராசா எங்க வோட்டு, ஆனா இந்த நம்பியார்கிட்ட கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இரு” என்று சொன்னாராம்.
2. எதோ ஒரு படத்தில் வடிவேலு அவரிடம் “எம்ஜிஆர் போன பிறகு உனக்கு ரொம்ப துளுத்து போச்சு!” என்பார்.

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய படம். அதில் அவர் வரும் காட்சிகள், குறிப்பாக கடைசியில் அவர் புதைகுழியில் மூழ்கும் காட்சி உறைய வைக்கும். அந்த பெருமை ஸ்ரீதருக்கும் வின்சென்டுக்கும் உரியது என்றாலும், நம்பியாரை நினைவு கூரக்கூடிய படங்களில் அதுவும் ஒன்று.

அவர் நடித்து நான் பார்க்க விரும்பும் படம் திகம்பர சாமியார். பிரிண்ட் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

எனக்கு தெரிந்து மக்களை பெற்ற மகராசியில் அவருக்கு ஒரு டூயட் உண்டு – “ஒன்று சேர்ந்த அன்பு மாறுமா” வேறு பாட்டு ஏதாவது உண்டா தெரியவில்லை.

கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு வயது வரை வாழ்ந்திருக்கிறார். அவர் பல மாற்றங்களை பார்த்திருப்பார். சொந்த வாழ்க்கையில் புனிதர் என்று சொல்வார்கள். சினிமா உலகத்தில், அதுவும் நாற்பதுகளிலிருந்து நடித்து வரும் ஒருவருக்கு இப்படிப்பட்ட இமேஜ் இருப்பது அதிசயம்தான். நிறைந்த வாழ்வு வாழ்ந்து மறைந்த அவருக்கு என் அஞ்சலி.

ஸ்ரீதர் விகடனுக்கு 1964இல் அளித்த பேட்டி


பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போதே ஸ்ரீதருக்கு நாடகம் என்றால் உயிர். முதன்முதலில் ஷேக்ஸ்பியரின் ‘ஹாம்லெட்’ நாடகத்தை மொழிபெயர்த்து, அதில் ஹாம்லெட்டாக நடித்திருக்கிறார். எஸ்.எஸ்.எல்.ஸி. முடியும் வரை ஒவ்வொரு வருடமும் ஒரு நாடகம் எழுதி, மேடையேற்றி நடித்திருக்கிறார்.

விடுமுறையின்போது சென்னைக்கு வருவார். நடிகர்களைச் சந்திப்பார். யாராவது ‘எனக்கு டி.ஆர். மகாலிங்கத்தைத் தெரியும்; என்.எஸ். கிருஷ்ணனைத் தெரியும்’ என்றால், அவரை விடமாட்டார். அவர் பின்னாலேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பார். ஸ்டூடியோக்களில் ஏறி இறங்குவார். யார் யாரையோ பார்ப்பார். எப்படியாவது ஒரு நடிகர் ஆகவேண்டும் என்பது இவர் ஆசை. ஆனால் எங்கு போனாலும் ஏமாற்றம்தான்!

செங்கற்பட்டு கூட்டுறவு இலாகாவில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர், வருடாந்திர விழாவில் ஒரு நாடகம் நடத்திப் பெரும் புகழ் பெற்று, அந்த போதையில் மயங்கி, வேலையில் கவனம் செலுத்தாமல், அதிகாரியின் கோபத்திற்கு ஆளாகி, ராஜினாமா கொடுத்து விட்டு சென்னைக்கு வந்தார்.

வருடம் 1950. வயது 19. அப்போது அவர் கையில் இருந்தது ‘ரத்தபாசம்’ என்ற கதைச் சுருக்கம். அதை எடுத்துக்கொண்டு கிருஷ்ணா பிக்சர்ஸ் லேனா செட்டியாரிடம் போனார். அது சினிமாவுக்குத் தகுதியற்றது என்று கூறி அனுப்பிவிட்டார் அவர். அடுத்து டைரக்டர் ப.நீலகண்டனிடம் போனார். அது நாடகத்துக்குதான் ஏற்றது என்று அவரும் சொல்லிவிட்டார். எனவே, டி.கே. சண்முகத்திடம் சென்று காண்பித்தார்.

”என்ன தம்பி இது! என்னிடம் 250 நாடகங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன…” என்று அலட்சியமாக அதை வாங்கியவர், முதல் பக்கத்தைப் புரட்டினார். முதல் வரி கண்ணில் பட்டது. ‘பிறக்கும்போது ஒருவனும் கெட்டவனாகப் பிறப்பதில்லை…’ அதைப் படித்ததும், ஏதோ விஷயம் இருக்கவேண்டும் என்று தோன்றவே, முழுவதையும் படித்தார். அங்குமிங்கும் சில மாற்றங்களைச் சொல்லி வசனம் எழுதித் தரும்படி கேட்டார்.

அப்படித் துவங்கியதுதான் ஸ்ரீதரின் சென்னை வாழ்க்கை. நாடகத்தில் பெற்ற அனுபவம் சினிமாவுக்குப் பயன்பட்டது. நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் குறைந்தது. சினிமாவுக்கு கதை, வசனம் எழுதுவதில் முனைந்தார். எதிர்பாராதது, மாமன் மகள், மகேஸ்வரி, அமரதீபம், உத்தமபுத்திரன் என்று முன்னேறி, ‘கல்யாணப் பரிசு’ படத்தில் ‘கதை வசனம் – டைரக்ஷன்’ ஸ்ரீதரானார்.

”காதலிக்க நேரமில்லை’ ஒரு லைட் சப்-ஜெக்ட். ரொமான்டிக் காமெடி! அடுத்த படியாக எம்.ஜி.ஆரை வைத்து, ‘அன்று சிந்திய ரத்தம்’ என்ற பெயரில், 20 லட்சம் ரூபாய் செலவில் ஒரு கலர் படம் துவக்கி யிருக்கிறேன். திவானின் கொடுங்கோலாட்சி கவிழ்ந்து, மக்களாட்சி ஏற்படுவதைக் கருத்தாகக் கொண்ட படம் அது. அதற்குப் பிறகு ஒரு மர்மக் கதை தயாரிக்கத் திட்டம் போட்டி ருக்கிறேன். ‘பாக்கிய லட்சுமி பிக்சர்’ஸுக்காக, வீணைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து கலையழகும், இசை இனிமையும் கொண்ட ஒரு படம் எடுக்கப் போகிறேன். அதற்கு ஓவியர் ராஜம் அவர்களின் உதவியை நாடியிருக்கிறேன். ரசிகர்களைத் திருப்தி செய்வதற்காகப் புதிது புதிதாகச் சோதனைகள் செய்து வருகிறேன். என் படங்கள் ஓடினாலும் ஓடாவிட்டாலும், விஷயம் அறிந்தவர்கள் என்னைப் பாராட்டுகிறார்கள். அது எனக்குப் பெரும் உற்சாகத்தை அளிக்கிறது.”

”தமிழ்ப்பட உலகில் மாறுதல் ஏற்பட என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கருதுகிறீர்கள்?”

”முதலில் ‘பெரிய கதைகள் பண்ணும்’ பழக்கத்தை நிறுத்த வேண்டும். அதை ‘டிஸ்கஸ்’ பண்ணுவதற்கே ஆறு மாதம், ஒரு வருடம் ஆகிவிடுகிறது. எல்லாவிதமான கதைகளும் சம்-பவங்களும் படங்களில் நிறைய வந்தாகி விட்டன. மக்களுக்கும் பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துவிட்டது. இனிமேல் சிறந்த சிறுகதைகளாகத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு சிறு கருத்தை மையமாக வைத்து, சினிமாவுக்குத் தேவையான மாற்றங்களுடன் ‘சினிமா’வாக எடுக்க வேண்டும். உணர்ச்சி நிறைந்த கட்டங்களாக நிரப்பி, சினிமாவை ‘நாடக’மாக்கும் முறை மாற வேண்டும்.”

”காதலிக்க நேரமில்லை படம் நம் பண்புக்குக் கேடு விளைவிப்பதாக இருக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டுக்கு உங்கள் பதில் என்ன?”

”அர்த்தமற்ற பேச்சு! படத்தின் தலைப்பைப் பார்த்துச் சிலர் மிரண்டு போய் இருக்கிறார்கள். நாகரிகமான உடை போட்டிருக்கிறேன் என்பதைத் தவிர, அதில் என்ன குற்றம் இருக்கிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அப்படிப் பார்த்தால், ‘தேனிலவு’ படத்தில் கூடத்தான் வைஜயந்திமாலா ‘ஜீன்ஸ்’ அணிந்துகொண்டிருந்தார்! இன்னும் சொல்லப் போனால், சில தமிழ்ப் படங்களில் வரும் காதல் காட்சிகளைவிட இந்தப் படத்தில் நெருக்கம் குறைச்சல்தான். ஒரு இடத்திலாவது ஆபாசமோ, தரக் குறைவான வசனமோ கிடையாது. கௌரவமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தப் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு என்னைப் பாராட்டியுள்ளார்கள். ‘பண்பு பறி போய்விட்டது’ என்று அவர்கள் சொல்லவில்லை.”

”சினிமாவில் நடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்ததே, அது என்ன ஆயிற்று?”

”அப்போது எனக்கு நடிக்க சான்ஸ் கிடைக்காதது என் அதிர்ஷ்டம் என்றே நினைக்கிறேன்!”

எம்ஜியார் குதிரை பறக்கட்டுமே சிவாஜி தொப்பை வெடிக்கட்டுமே என்பதில்லை


இந்த ப்ளாகை படிக்கவும் படித்து அதைப் பற்றி கருத்தும் தெரிவித்த சிலர் (சாரதா, ப்ளம், ராஜ்) எனது pro MGR anti sivaji bias பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்.

முதலில் கருத்து தெரிவித்தவர்களுக்கு நன்றி. மனைவியின் “உங்களுக்கு வேற வேலை கீலை எதுவும் இல்லையா” போன்ற ஊக்கம் தரும் கேள்விகளை மீறி எழுதும்போது தனது கருத்துக்களை மற்றவர்கள் படிக்கிறார்கள், அதற்கு பதிலும் எழுதுகிறார்கள் என்பது ஒரு உற்சாகத்தைத் தருகிறது. அதிலும் ஒவ்வொரு ப்ளாகுக்கும் சாரதா ஏதாவது பதில் எழுதமாட்டாரா என்று நான் ஆவலோடு எதிர்பார்ப்பேன். பொதுவாக அவரது கருத்துக்கள் மிகவும் lucid ஆக இருக்கும், தெரியாத விஷயங்கள் ஏதாவது வெளிப்படும். உதாரணமாக சுமதி என் சுந்தரி என்பது அந்தக் காலத்து இளைஞர்களுக்கு பிடித்திருந்த ஒரு “யூத்” படம் என்பதை அவர் சொல்லித்தான் நான் தெரிந்துகொண்டேன்.

சாரதா iconகள் கிண்டல் செய்யபடுவதைப் பற்றி கொஞ்சம் வருத்தப்படுகிறார். எனக்கு அதில் ஒன்றும் தவறு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. பொதுவாக தமிழர்களுக்கு அவ்வளவு தடித்த தோல் இல்லை. சமீபத்தில் கூட ஜெயமோகன் மீது பாய்ந்தார்கள். நிறைய பேர் சொல்வது (சாரதா இப்படி சொல்லவில்லை) – அப்பேர்ப்பட்ட மகானை எப்படி குறை சொல்லலாம், எப்படி கிண்டல் செய்யலாம்? நெற்றிக்கண் திறந்தபோதும் குற்றம் குற்றமே என்ற பரம்பரை இதுதானா? கிண்டல் செய்யப்படுவதால் ஒரு iconக்கு ஒரு மாற்று குறைந்துவிடும் என்றால் அவர் ஒரு icon ஆகவே இருக்கமுடியாது!

எனக்கு எந்த விதமான biasஉம் இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். நான் பழைய படங்களை விரும்பிப் பார்ப்பது பாட்டுக்களுக்காக. பொதுவாகவே மிகச் சில பழைய படங்கள்தான் இன்றைக்கும் கதைக்காகவும் நடிப்புக்காகவும் பார்க்க கூடியவை என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு காலத்திலும் சில எழுதப்படாத விதிகள் இருந்திருக்கின்றன, அந்த விதிகள் இன்று விசித்திரமாக இருக்கின்றன. இன்று பெல்பாட்டங்களையும் ஸ்டெப் கட்டையும் பார்த்து நமட்டு சிரிப்பு சிரிப்பதில்லையா?

கூத்து கலாசாரத்தில் இருந்து பாய்ஸ் நாடகங்கள் வழியாக உருவானது நமது தமிழ் சினிமா. அவற்றில் வசனங்கள் வழியாக மட்டுமே கதையை முன்னால் நகர்த்தி செல்ல வேண்டி இருந்த காலகட்டங்களின் தாக்கம் மிகவும் ஆழமாக பதிந்துவிட்டது. இன்று கூட அந்த தாக்கம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. கூத்து மேடையில் யாரும் underplay செய்ய முடியாது. சினிமாவில் முடியும் என்பது நமது இயக்குனர்கள் உணர நீண்ட காலம் பிடித்தது. இதனால் பாதிக்கப்பட்ட நல்ல நடிகர்கள் அனேகம். சிவாஜியின் துரதிருஷ்டம், அவர் அந்த சகாப்தத்தின் பிரதிநிதியாக உருவாக்கப்பட்டதுதான். அவர் தனது நடிப்பு திறனுக்கு தீனி போடக்கூடிய கதைகளை மீண்டும் மீண்டும் தேர்ந்தெடுத்தார். அன்றைய நடிப்பின் இலக்கணப்படி நன்றாக நடித்தார். நடிப்பின் இலக்கணம் மாறிவிட்டது அவர் தவறல்ல. (இலக்கணம் மாறிவிட்டது என்று நீங்கள் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை, வேண்டுமென்றால் என் ரசனை வேறு என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்.)

ப்ளம் எனது நடு நிலைமையை சந்தேகிக்கிறார். அவருக்கு ஒரு விஷயம் – சாரதா திரிசூலம் படத்தைப் பற்றி சொன்ன அத்தனை விஷயங்களையும் நானும் குறிப்பிட்டு எழுதி இருந்தேன். இருவரும் இந்த படம் வந்த போது மகத்தான வெற்றி அடைந்ததையும், அது இளைஞர்களை கவர்ந்ததையும் பற்றி எழுதி இருக்கிறோம். நான் சாரதாவை விட ஒரு படி மேலேயே போய் சிவாஜியின் குரு ரோலில் அவர் அன்றைய யூத் கதாநாயகர்களான கமல் ரஜினிக்கு சவால் விட்டதை பற்றி எழுதி இருந்தேன். நான் சில அதிகமான விஷயங்களையும் எழுதி இருந்தேன். ஒன்று இந்த படத்தில் யூத் மார்க்கெட்டையும் கவர்ந்தும், சங்கிலித் தொடராக பல படங்கள் வெற்றி அடைந்தும், அவரது நடிப்புக்கு அது வரை ஒரு பெரிய நிலையான மார்க்கெட் இருந்தும், அவரது நீண்ட நாள் போட்டியாளர் எம்ஜியார் திரை படங்களை விட்டு விலகிய பின்னும், இந்த பெரும் வெற்றியோடு திடீரென்று சிவாஜியின் சகாப்தம் முடிந்து போனது. இரண்டு, அவர்து “சுமதீஈஈஈ” டயலாக் இன்றும் கிண்டல் செய்யபடுவது. மூன்று, இந்த படம் இன்று ஒரு cliche ஆக தோற்றம் அளிப்பது. இதில் முதல் இரண்டும் facts. யாரும் மறுக்க முடியாது. மூன்றாவது என் கருத்து. இதை நீங்கள் ஒத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம், ஆனால் இது அப்படி ஒன்றும் improbable கருத்து அல்ல என்று ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

நான் பெற்ற செல்வம் 1956-இல் அனேகமாக வெற்றி அடைந்திருக்கும். அதன் ஆத்மா 1930களின் பாய்ஸ் நாடகங்களிருந்து வந்ததுதான். 1956-இலேயே அது ஒரு clicheதான். திரிசூலம் 1960களில் மிக சிறந்த கதையாக இருந்திருக்கும். 1979இல் அது ஒரு clicheதான். இந்த clicheக்கள் வெற்றி அடைய சிவாஜியின் நடிப்பு திறன் ஒரு பெரிய காரணம்தான்.

எம்ஜியார் நடிக்க முயற்சி செய்யாதது அவருக்கு இன்று கொஞ்சம் அனுகூலமாகத்தான் இருக்கிறது. மாறிய இலக்கணமும் ரசனைகளும் அவரை அவ்வளவாக பாதிக்கவில்லை. அவர் சிவாஜி போல நடிக்க முயற்சி செய்யாததற்கு காரணம் முடியாத குறைதான் என்பது தெரிந்ததுதான். அவரது படங்கள் கீழ் தட்டு ரசிகர்களை அதிகமாக கவர்ந்தன. (சிவாஜிக்கோ மேல் தட்டு ரசிகர்கள் அதிகம்). எந்த ரக ரசிகர்கள் எண்ணிக்கை அதிகம்? அதனால்தான் அவரது படங்களுக்கு மினிமம் காரண்டி சாதாரணமாக இருந்தது. இப்படி பார்க்கலாம் – சிவாஜி படங்கள் சில சமயம் டக் அடித்தன, சில சமயம் செஞ்சுரி அடித்தன. எம்ஜியார் படங்கள் செஞ்சுரி அடிக்காவிட்டாலும் 30 40 ரன்களாவது அடித்தன. (சிவாஜி ஆடிய இன்னிங்ஸ்களும் அதிகம் – எம்ஜியாரும் அவரும் போட்டி போட்ட காலங்களில் அவர் எம்ஜியாரைப் போல இரண்டு பங்கு படங்களில் நடித்தார். புள்ளியியல்படி அவருக்கு தோல்வி அடைய வாய்ப்புகள் அதிகம்) நான் வளர்ந்த கிராமங்களில் பார்த்திருக்கிறேன் – எம்ஜியார் படங்கள் திரையிடப்படும்போது சோடாக்கடைக்காரர் சோடா கொஞ்சம் அதிகமாக தயார் செய்வார். சிவாஜி (வெற்றி) படங்களின்போது சேர் டிக்கெட்டுக்கள் அதிகமாக நிறையும். எம்ஜியாரின் எந்தப் படமாக இருந்தாலும் தரை டிக்கெட்டுக்கள் அதிகமாக நிறையும்.

இந்த ப்ளாகில் நான் சில சிவாஜி படங்களை பாற்றி நல்ல படியாக எழுதி இருக்கிறேன் (இரும்புத் திரை, சுமதி என் சுந்தரி). சில எம்ஜியார் படங்கள் நன்றாக இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறேன் (நீரும் நெருப்பும்). சிவாஜியின் தொப்பையும், எம்ஜியாரின் சுருள் முடி விக்குகளும் என் கிண்டலுக்கு இலக்காகி இருக்கின்றன. சிவாஜி எனக்கு அதிக வாய்ப்புகளை தந்திருக்கிறார், அவ்வளவுதான்.

கௌரவம், மணமகன் தேவை, உத்தம புத்திரன், கப்பலோட்டிய தமிழன் போன்ற படங்களை பற்றி எழுதினால் நல்ல படங்கள் என்றுதான் எழுதுவேன். ரகசிய போலிஸ் 115 (எனது ஃபேவரிட் எம்ஜியார் காமெடி), உரிமைக் குரல் பற்றி எழுதினால் கிண்டல்தான் செய்வேன். வாய்ப்பை எதிர்பார்க்கிறேன். ஆனால் சிவாஜி படங்களின் சப்ளை அதிகம் (200+ படங்கள்). அவரது சென்டிமெண்ட் படங்களும் அதிகம்.

சிவாஜியின் மீது எனக்கு ஒரு வருத்தம் உண்டு. அவர் இன்னும் கொஞ்சம் யோசித்திருந்தால் காலத்தை வென்று நிற்கும் பல பாத்திரங்களில் நடித்திருக்கலாம். அவருக்கு அந்த திறமை இருந்தது. அவர் காலத்திலேயே ஜெமினி, முத்துராமன் போன்ற சிலர் ஓரளவு இயற்கையாக நடித்தார்கள். சிவாஜி நினைத்திருந்தால் மக்களின் ரசனையை மாற்றி இருக்கலாம். இன்னும் 50 வருஷங்கள் கழித்து சிவாஜியின் படங்களை யார் பார்ப்பார்கள்? இன்று தியாகராஜ பாகவதர் படங்களை யார் விரும்பிப் பார்க்கிறார்கள்?

நீங்களும் உங்கள் வியூபாயின்டை முன் வைத்து என்னுடன் சேர்ந்து யாராவது இந்த ப்ளாகை எழுதுகிறீர்களா? அதுவும் சாரதா எழுதினால் நான் மிகவும் சந்தோஷப்படுவேன். இன்று காஞ்சித் தலைவன், வியாழன் அன்னமிட்ட கை, வெள்ளி இமயம். ப்ளம், ராஜ், வேறு யாராவது சேர்ந்து எழுத வருகிறீர்களா?