தெய்வத்திருமகள்


By Eshwar Gopal

 

நடிப்பு: விக்ரம், அனுஷ்கா ஷெட்டி, அமலா பால், பேபி சாரா, நாசர், சந்தானம், எம்.எஸ்.பாஸ்கர் மற்றும் பலர்.

மனதில் ஆறுவயது நிறம்பிய, மனவளர்ச்சி குன்றிய ஒரு மனிதனின் மனைவி குழந்தையை பெற்றுக்கொடுத்துவிட்டு இறந்து விட, அக்குழந்தையை வளர்க்க அவர் படும் கஷ்டங்களும், அதே நேரத்தில் அக்குழந்தையின் அன்பினால் நிறப்பப்பட்ட அவனது வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒரு திருப்பத்தை, அவன் கதாநாயகியுடைய உதவியினால் எப்படி அடைகிறான், என்பதையும் கூறும் காவியம்.

படம் என்னவோ நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. இப்படம் “I am sam” என்ற ஆங்கிலப் படத்தின் தமிழாக்கம் என்றாலும், இயக்குனர் விஜயின் முயற்சி பாரட்டப்படவேண்டும். வித்தியாசமான படங்களை கொடுக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவரிடம் இருப்பது தமிழ் திரைக்கு நல்லது. விக்ரம் நடிப்பில் பின்னி பெடல் எடுத்துள்ளார். மனைவி இறந்த்து கூட தெரியாமல், குழந்தை போல் ஏற்றுக்கொள்ளும்போதும், குழந்தையின் பிரிவை தாங்கமுடியாமல் ஏங்குவதும், கடைசியில் நீதிமன்றத்தில் குழந்தையுடன் பேசும் சந்தேக மொழியிலும் நடிப்பில் தங்கத்தின் விலை போல் எகிறுகிறார்.

அனுஷ்காவை – “இப்படத்தில் உனக்கு வேலையே மற்றபடம் போல் இல்லை” என்று சொல்லி ஒப்பந்தப் படுத்தியிருப்பார் போல இயக்குனர். எதார்த்தமான நடிப்பில் மிளிர்கிறார். தமிழ் படத்துக்கே உரிய சாபக்கேடு போல், கதாநாயகனோடு ஒரு கற்பனைப்பாட்டை பாடி கதையின் ஓட்டத்தை தடுக்கிறார். அதெப்படி, யதார்த்தமாக நாயகன், அதுவும் மனநலம் குன்றியவர், பயத்தில் அவரை அணைத்துக்கொள்ளும்போது இவரக்கு பாடல் வருகிறது? இக்காட்சி வரும்போது இயக்குனர் பக்கத்து கடைக்கு டீ குடிக்க போய்விட்டார் போல.

அமலா பால் வந்து போகிறார். வெறும் காந்தக்கண்களை வைத்து ஓட்டிவிடலாம் என்று நினைக்கிறார் போல அம்மனி. அந்த பாரதிராஜா காலம் மலையேறிவிட்டது என்பதை புரிந்து நடிப்பிலும் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்தலாமே. முதலில் குழந்தையை கொஞ்சி மனதில் இடம் பிடிப்பது, குழந்தை யார் என்று தெரிந்து தன் பண்பை மாற்றுவதும், மனிதனின் இயல்பை வெளிக்கொணர்ந்துள்ளார்.

ஆஹா ஓஹோ என்று சொல்லும் அளவிற்கு பாடல்கள் இல்லையெனினும், பின்னனி இசையை பட ஓட்டத்தில் நன்றாக ஒட்டவைத்துள்ளார் ஜி.வி.பிரகாஷ். முதல் பாடல் பழைய பாடலின் பிரதி (என் நண்பன் கூறியது). நீரவ் ஷாவின் புகைப்படக்கருவி பாயை சுருட்டி விரிப்பதைப்போல் ஊட்டியின் புற அழகை பிடித்து நம் முன்னே கொட்டிவிடுகிறது.

சந்தானம் சிரிப்புக் காட்சிகள் அசிங்கம் இல்லாமல் இருக்கிறது. அதுவே பெரிய முன்னேற்றம்தான். சிரிப்புக் காட்சிகளுக்கு முதல் மூலதனம் ‘துல்லியமான, துரிதமான நேரம்’. இதை இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டவேண்டும். காட்சிகளில் ஒரு 2/3 வினாடி தாமதமாக வருவதை தவிர்க்கவேண்டும். பழைய நாகேஷ் படத்தை பார்த்து ‘துரித நேரத்தை’ அவர் எப்படி அனாசயமாக கையாண்டார் என்று சந்தானம் கற்றுக்கொள்ளலாமே.

படத்தின் மிகப்பெரிய தொய்வு, இடைவேளிக்கு முன்பு ஜவ்வாக இழுக்கிறது. சில சமயத்தில் இது ஒரு ‘கலைப்படமோ’ என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது. அந்த காக்காய் வடை காட்சி தேவையில்லாமல் இழுக்கப்பட்டதோடு இல்லாமல், அறுவையாகவும் உள்ளது. அதேபோல், விக்ரமை கடத்தி வருவது, அவர் போய் மருந்து வாங்கி வருவது, அதனால், நாசருக்கு ஒரு இரக்கம் வருவது, அனுஷ்காவின் கனவுப் பாட்டு – போன்ற காட்சிகளை ஜவ்வை நம் கையில் திணித்து நாள் முழுக்க இழுக்கவேண்டும் என்று இயக்குனர் தண்டனை கொடுப்பது கொடுமை. படம் 3 மணித்துளிகள் ஓடுவது சற்று சலிப்பை தருகிறது.

குழந்தை சாராவின் அற்புதமான நடிப்பு நம்மை ஈர்க்கிறது. சாதாரணமாக அப்பாவின் மேல் பெண் குழந்தைகளுக்கும், அம்மாவின் மேல் ஆண்குழந்தைகளுக்கும் நல்ல பாசம் இருக்கும், தன் அப்பா அசாதாரணமான செயல்பாட்டை உடையவர் என்று தெரிந்தும், அவர் மேல் ஒரு அபரிதமான அன்பை பொழிவதும், விளையாடிவிட்டு அப்பா தூங்கும்போது அவருக்கு முத்தம் கொடுப்பதும், நிலாவை பார்த்து அப்பாவிடம் பேசுவதும், அமலாவிடம் “நீ அப்பா கூட இருக்கலாம், நான் இருக்கக்கூடாதா”? என்று வினவும்போதும், நீதிமன்றத்தில் சைகையில் அப்பாவிடம் கோவித்துக்கொள்ளுவதும் – நடிக்கவைத்த இயக்குனரையும் சேர்த்து பாராட்டத்தோன்றுகிறது.

மனநிலை குன்றியவராக நடித்த விக்ரம் தமிழ் திரைக்கு கிடைத்த ஒரு வரப்பிரசாதம். நீளத்தை குறைத்து, படத்தின் கோர்வையை நீரோட்டம் போல் விருவிருப்பாக சொல்லியிருந்தால் இன்னும் ஜொலிப்பாக வந்திருக்கும்.

முன்பெல்லாம், தமிழ் திரையில் படத்தின் பெயர் வரும்படி ஒரு வசனத்துடன் படத்தை முடிப்பார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் அதேபோல் இல்லை ஆதலின், அதன் தாக்கம் இருக்கும்படி கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். நம் இயக்குனரும் அதற்கு சளைத்தவரல்ல, படத்தில் எல்லோரும் எதற்காக உழைக்கிறார்களோ அந்த எண்ணத்தையே தவிடு பொடியாக்கி, விழலுக்கு இறைத்த நீர் போல் ஒரு உச்சக்கட்டகாட்சியை திணித்ததன் மூலம் படத்தின் ஆதிக்கத்தை கெடுத்து சப்பென்று ஆக்கிவிட்டார். கடைசி காட்சி ‘கண்ணைவிற்று சித்திரம் வாங்கியது’ போல் உள்ளது. இவ்வளவு நேரம் குழந்தைத்தனமாக நடித்த கதாநாயகன், தெளிவாக ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டு விலகுவது சொல்லவந்த கருத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்துவிட்டது.

குடும்பத்துடன் ஒரு முறை பார்க்கலாம்.

Advertisements

விக்ரம் – அன்றும் இன்றும்


விமல் அனுப்பிய சில ஃபோட்டோக்கள் இன்னும் மிச்சம் இருக்கிறது என்பதை சமீபத்தில்தான் உணர்ந்தேன். இந்த முறை விக்ரம். நன்றி, விமல்!

நடிகர் சூர்யாவுக்கு பிடித்த படங்கள்


சூர்யா

சூர்யா

லிஸ்டை இங்கே காணலாம். பாஸ்டன் பாலாவுக்கு நன்றி! வசதிக்காக கீழேயும் கொடுத்திருக்கிறேன், ட்விட்டர் ஸ்டைல் குறிப்புகளுடன்.

Crash – நல்ல படம். 2004-இன் சிறந்த படம் என ஆஸ்கார் விருது. நம் அனைவருக்குள்ளும் – வெள்ளையர்கள், கறுப்பர்கள், பழுப்பர்கள் – இருக்கும் நிற prejudices-ஐ நன்றாக கொண்டு வரும் படம்.

Godfather – என்ன ஒரு படம்! அல் பசினோ, மார்லன் பிராண்டோ, ஜேம்ஸ் கான், டாலியா ஷைர், டயேன் கீட்டன், ராபர்ட் டுவால், ஃப்ரான்சிஸ் ஃபோர்ட் கொப்போலா எல்லாருக்கும் ஒரே மைல் கல். மரியோ பூசோவின் சிறந்த நாவலை இன்னும் சிறப்பாக திரையில் கொண்டு வந்திருப்பார்கள்.

I am Sam – நான் பார்த்ததில்லை.

Terminal – பிரமாதமான படம். விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வராமல் அங்கேயே வாழும் டாம் ஹாந்க்ஸ், ஒரு இந்தியன் வேஷத்தில் வரும் குமார் பல்லானா இருவரும் கலக்குவார்கள்.

நாயகன் – காட்ஃபாதரின் பாதிப்பு நிறைய உள்ள படம். இருந்தால் என்ன? நல்ல படம்.

முள்ளும் மலரும் – அந்த காலத்தில் பார்த்தபோது மிக பிடித்திருந்தது. பாட்டுகளும் அபாரம். ரஜினி எங்களுக்கெல்லாம் ஒரு ஆதர்சம்தான்.

ரோசாப்பூ ரவிக்கைக்காரி – இது அப்பாவுக்காக சூர்யா தேர்ந்தெடுத்த படம் என்று நினைக்கிறேன். படு சுமாரான படம். படம் எந்த கால கட்டத்தில் எடுக்கப்பட்டது என்று டைரக்டர் குழப்புவார். நல்ல பாட்டுகள்.

சேது – எல்லாரும் கொண்டாடுகிறார்கள். எனக்கு ஒன்றும் பிரமாதமாக தெரியவில்லை. விக்ரம், ஸ்ரீமன் நன்றாக நடித்திருந்தார்கள், சரி. பாட்டுகள் நன்றாக இருக்கின்றன, சரி. அது மட்டும் போதுமா?

முதல் மரியாதை – ராதா கலக்குவார். சிவாஜி எவ்வளவோ அடக்கி வாசித்தாலும் அதுவே மிகையாகத்தான் தெரிகிறது. ஆனால் நல்ல பாட்டுகள்.

ஆண் பாவம் – எங்கள் காலேஜ் காலத்தில் இது எங்களுக்கு ஒரு cult படம். பாண்டியராஜன் இந்த மாதிரி படங்கள் எடுக்காமல் வீணாக போய்விட்டார்.

அந்நியன் (Anniyan)


Anniyan

Anniyan

2005ல் வந்த திரைப்படம். Sydney Sheldonனின் Tell me your Dreams என்ற நாவல், மற்றும் ”மர்மதேசம்” என்ற டெலி சீரியல் இவற்றை தழுவிய திரைப்படம். தெலுங்கில் ”அபரிச்சித்துடு” என்ற பெயரில் சம காலத்தில் வெளிவந்தது. ”அபரசித் – தி ஸ்ட்ரேஞ்சர்” என்று ஹிந்தியில் வந்தது. ஃப்ரெஞ்சு மொழியிலும் கொலம்பியா டிரைஸ்டார் நிறுவனம் வெளியிட்டது. 8 ஃபில்ம்ஃபேர் அவார்டுகள் மற்றும் ஒரு தேசிய விருதும் பெற்றது.

நடிகர்கள் – விக்ரம், நெடுமுடி வேணு, பிரகாஷ் ராஜ், விவேக், நாசர், ராஜூ சுந்தரம், கலாபவன் மணி, சுரப் ஷுக்லா, யானா குப்தா.

நடிகைகள் – சதா

வசனம் – சுஜாதா மற்றும் சங்கர்

இசை – ஹாரிஸ் ஜெயராஜ்

ஒளிப்பதிவு –  வி. மணிகண்டன் மற்றும் ரவி வர்மன்

எடிட்டிங் – வி.டி. விஜயன்

தயாரிப்பு – வி. ரவிச்சந்திரன்

டைரக்‌ஷன் – சங்கர்

”ஆஸ்கர்” ரவிச்சந்திரன் தமிழ் திரையுலக வர்த்தகத்தில் பல புரட்சிகளை பண்ணிய படம். Necessity is the mother of invention. இவருடைய அப்போதைய தேவை 26 கோடியே 38 லட்சத்திற்கு மேல் பணம் பண்ணுவது. இவ்வளவு பணத்தை செலவழித்தால் அதை சம்பாதிப்பதற்கு எதாவது ஒரு வழியை கண்டு பிடித்தாக வேண்டுமே. அதை அட்டகாசமாக கண்டு பிடித்தார். இடைத்தரகர்களான வினியோகஸ்தர்கள் தலையில் கை வைப்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக ஆகிவிட்டது. முதன் முதலில் தமிழ் திரையுலகில் டிஸ்ட்ரிபியூட்டர்கள் தயவை நாடாமல் 400 பிரிண்ட்டையும் தியேட்டர் உரிமையாளர்களுக்கே விற்றுவிட்டார். முன்பணம் மற்றும் ”குறைந்தபட்ச உத்திரவாதம்” (Minimum Guarantee) முறைகளில் கிட்டதட்ட 12 கோடி தேற்றிவிட்டார். முதன் முதலில் தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு நிதி நிறுவனம் ஃபைனான்ஸ் பண்ணியது. IDBI பணம் ஒரு ஒன்பதரை கோடி வந்தது. முதன் முதலில் இன்ஷ்யூர் பண்ணப்பட்ட தமிழ் படமும் இதுவே. இன்ஷ்யூரன்ஸ் தொகை 29 கோடி. முற்காலத்தில் இடைத்தரகர்களிடம் ஜாக்கி சேன் படங்களை வாங்கி கொண்டிருந்த இவர் அவர்களை கட் பண்ணிவிட்டு ஹாங்க்காங்க் தயாரிப்பாளர்களிடமே நேரடியாக வர்த்தகம் வைத்துக்கொண்ட ஒரு பிஸினஸ் இன்னொவேட்டர் இவர். காசை எங்கே தாரளமாக செலவு செய்யவேண்டும் எங்கே பிடிக்கவேண்டும் என்பது இவருக்கு நேச்சுரலாக வரும் கலை போலும்.

சங்கர் பிரச்சனைகளை சுகர் கோட் பண்ணி சொல்வார். சமுதாய பிரச்சனைகளை பொழுதுபோக்கு அம்சமாக்கி சொன்னால் பொதுமக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படும் என் நினைப்பவர். பலன் உண்டாக்குமா என்பது சந்தேகமே. ஆனால் அவர் சொல்ல தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் வழிமுறை உற்சாகமான ஒன்றே. சங்கர் ஃபார்முலா இதுதான்: அருமையான விஷுவல்ஸ் + அருமையான் இசை + பிரச்சனையை மையமாகக் கொண்ட கதை + தாரளமான பணச்செலவு + விஜிலாண்டிஸம் – ”பாய்ஸ்”ஸில் இந்த விதி சிறிது தளர்த்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இதை செவ்வனே செய்து பாக்ஸ் ஆபிஸ் ஹிட் கொடுப்பார்.

இதற்கு முன் வந்த சங்கர் திரைப்படங்களில் யாராவது ஒரு வில்லாதி வில்லன் ஒருவர் ஹீரோவிடம் உதை வாங்க வருவார். இதில் ஒரு மாற்றம். வில்லன் எதோ ஒரு மர்ம மாளிகையில் இருந்து உலகை ஆட்டிப் படைப்பவனில்லை. நானும், நீங்களும் தான். அதாவது நம்மில் உள்ள சாலை விதிகளை மதிக்காத ஒரு ரிக்‌ஷா ஒட்டுனர், காந்தி ஜெயந்தி அன்று ஒயின் வியாபாரத்திற்கு உத்வி செய்யும் பூக்கடை பெண், ஒய்ன் ஷாப் ஊழியர், போலிஸ் கான்ஸ்டபிள், மின்சார வாரிய ஊழியர், ரயில்வே காண்டின் ஊழியர் மற்றும் காண்டிராக்டர், ரயிலில் மது அருந்தும் பயணி, கையூட்டு கொடுக்கும் காதலி, சோம்பேறி பொதுமக்கள் – இப்படி பட்டவர்களே.

கடமை தவரும் பொது மக்களால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு ”பிராமணன்” எதிர்பார்த்த நீதி கிடைக்காதலால் சட்டத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டு பொது மக்களுக்கு கருடபுராணம் முறைப்படி தண்டனை (கிருமிபோஜனம், கும்பிபாகம், அந்தகூபம்…) அளிப்பது தான் கதை. இந்த தண்டனை முறை ஆங்கிலத்தில் (ஹாலிவுட்டில்) கெவின் ஸ்பேஸி, மார்கன் ஃப்ரீமன் நடித்து வெளிவந்த ”செவன்” என்ற படத்தின் வழிமுறைகளை நினைவுக்கு கொண்டு வருகிறது. நாயகன் விக்ரம் (”அம்பி”) MPD எனறு மெடிக்கல் லிங்கோவில் அழைக்கப்படும் Multiple Personality Disorderஆல் பாதிக்கப்பட்டு அம்மாஞ்சி அம்பி, காதல் ரோமியோ ரெமோ, கொலைகார அந்நியன் என அவதரிக்கிறார்.

டைம் ஸ்லைஸ் (Time Slice) முறையை நன்றாக கையாண்டிடுருக்கிறார்கள். இது ”மாட்ரிக்ஸ்” என்ற ஹாலிவுட் படத்தில் கையாளப்பட்ட ஒரு யுக்தி. ஒரே காட்சியை ஒரு பெரிய வட்டத்தில் 120 காமிரக்க்களை கொண்டு படம் பிடிக்கிறார்கள். ஒரு காமிரா மூன்று டிகிரியை கவர் செய்கிறது. பின்னர் போஸ்ட் ப்ரொடக்‌ஷன் கட் அண்ட் பேஸ்ட் மற்றும் சில யுக்திகள் மூலமாக அனைத்து பிம்பங்களையும் ஒருமுறை பயணிப்பதே இந்த “டைம் ஸ்லைஸ்” டெக்னிக். டிகிரிக்கு ஒரு காமிரா ஏன் வைக்கவில்லை? 24 ஃப்ரேம் ஒரு நொடிக்கு என வைத்துப் பார்த்தால் கிட்டதட்ட ஒரு முழு வட்டம் அடிப்பதற்க்கு 15 நொடிகள் தேவைப்படுகின்றன. இரண்டு மணி நேரத் திரைப்படத்தில் 15 நொடிகள் என்பது மிகவும் காஸ்ட்லியான சமாச்சாரம். அதனால் 120 காமிராவை கொண்டு இதை 4 அல்லது 5 நொடிகளே காட்சியாக்குவார்கள் என நம்புகிறேன். அதனால் ஒரு கால்வட்டம் அளவுள்ள கோணங்களை கவர் செய்யும் பிம்பங்களை மட்டும் வைத்து நம்மை விஸிலடிக்கச் செய்கிறார்கள். மேலும் 15 நொடிகள் நாம் காட்சியை பிரகாரம் சுற்றி வந்தால் வெறுத்துவிடுவோம்.

ரண்டக்க ரண்டக்க, கண்ணும் கண்ணும் நோக்கியா போன்ற பாடல்கள் ஹிட். செங்கோட்டை(குற்றாலம் அருகில்), ஆம்ஸ்டெர்டாம், கோலாலம்பூர் ஆகிய இடங்களில் பாடல் காட்சிகள் ஆக்கப்பட்டுள்ளன. பாடல் காட்சிகளில் விஷுவல்ஸ் அபாரம். சபு சிறில் பிரம்மாண்ட செட்கள், ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இசை, மணிகண்டன் மற்றும் ரவிவர்மன் விஷுவல்ஸ் எல்லாமே சேர்ந்து நம்மை மெய்மறக்க செய்கிறது. லிரிக்ஸ்க்கு அவார்ட் கொடுத்துள்ளார்கள். ”நோக்கியா”, “ரண்டக்க” போன்ற வார்த்தைகளுக்கெல்லாம் என்ன அவார்டா கொடுக்கிறாங்க (இந்த ப்ளாக்கின் தலைப்புபோல்)? வைரமுத்துவிற்கு ஒரு ஓஸி அவார்ட்.

திரைப்படத்தில் ஓட்டைகள் அதிகம்.  MPD  என்றால் ஒரு பெர்ஸனாலிட்டியில் இருந்து இன்னொன்றுக்கு போகும் பொழுது தூக்கி எறியப்படவேண்டுமா? கருடபுராணம் பற்றி ”பிராமணர்” புத்தகம் வைக்கலாம். ஆனால் எண்ணெய் கொப்பறை மற்றும் பாம்புகள் எல்லாம் “பிராமணர்” ஸ்டாக் வைத்திருப்பாரா? நேரு ஸ்டேடியம் காட்சிகள் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இப்படி பல. கண்டுக்காதீஙக.

பத்துக்கு 5 மதிப்பெண்.

வாங்க, ”காப்பி” சாப்பிடலாம் II


சண்டை போட யாரும் வராததால் சரி நானும் பக்சுமே கொஞ்சம் அடித்துக் கொள்கிறோம்.

பக்ஸ் ஒரு அடாவடி ஸ்டேட்மென்ட் விட்டிருக்கிறார். அதை முதலில் பார்ப்போம்.
விக்ரமை விட நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் நன்றாகவே இருக்கிறது. அதனால் சுஜாதா நெஞ்சில் ஓர் ஆலயத்தை குறை சொல்லக் கூடாது..
இருந்து விட்டு போகட்டுமே? அதனால் என்ன? சுஜாதா எப்போதாவது விக்ரம் நெஞ்சில் ஓர் ஆலயத்தை விட சூப்பர் என்று எழுதி இருக்கிறாரா என்ன? பக்ஸ் இங்கே சொல்லாமல் சொல்வது என்ன – விக்ரம் மாதிரி ஒரு மசாலா படத்தில் பங்கேற்ற சுஜாதாவுக்கு நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் பற்றி பேச என்ன அருகதை இருக்கிறது என்பதுதான். அப்படி பார்த்தால் படமே எடுக்காத எங்களுக்கு தேன் கிண்ணம் சொத்தை, நாலும் தெரிந்தவன் சொதப்பல் என்று எழுத என்ன அருகதை இருக்கிறது? மனைவியிடம் மட்டுமே நடிக்கும் எங்களுக்கு சிவாஜி ஓவர் ஆக்டிங் செய்கிறார் என்று சொல்லும் யோக்யதை எங்கிருந்து வரும்? விட்டால் எல்லா விமர்சகர்களும் படம் எடுக்க வேண்டி வரும் போலிருக்கிறதே!

பக்ஸ் 3 அடாவடி ஸ்டேட்மெண்ட்களை குறிப்பிடுகிறார்.
1. இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை.
இதை இப்படி பார்க்க வேண்டும். நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் உலகத் தரம் வாய்ந்த படம் இல்லை. அதை தமிழின் தலை சிறந்த படம் என்று சொன்னால், we are setting the bar too low. இதுதான் அவர் சொல்வதற்கு அர்த்தம் என்று நினைக்கிறேன்.

2. ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.
நாம் சாதாரணமாக ஸ்ரீதரை ராம நாராயணன், ஜம்பு புகழ் கர்ணன் ஆகியோரோடு ஒப்பிட்டு ஆஹா பெரிய ஜீனியஸ் என்கிறோம். அவர் அந்த கட்டுரையில் சத்யஜித் ரே எப்படி படம் எடுப்பார் என்று பேசுகிறார். (நான் அந்த பத்திகளை என் ஒரிஜினல் போஸ்டில் கொடுக்கவில்லை). கே.எஸ்.ஜிக்கும் கர்ணனுக்கும் உள்ள இடைவெளி ரேக்கும் கே.எஸ்.ஜிக்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

3. கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார்.
சினிமா பாட்டுகளில் என்ன ராமாயணமா எழுத முடியும்? சுஜாதா ஆங்கில இசை படங்களிலோ, ஆபெராக்களிலோ என்ன காவிய நயம் ததும்பும் வரிகளை பார்த்திருக்கிறாரா? கண்ணதாசனும் வாலியும் கிடைத்த ஃபார்மட்டில் அருமையாக எழுதி இருக்கிறார்கள். சுஜாதாவுக்கு சினிமா பாட்டுகளின் constraints புரியவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

வாங்க, ”காப்பி” சாப்பிடலாம்!


இந்த போஸ்டை முதலில் ஒரு மறுமொழியாகத்தான் அளிக்க முயன்றேன். பின்னர் இதுவே ஒரு தர்க்கத்தை ஏற்படுத்தலாம் என்பதால் போஸ்டாக அப்-க்ரேட் செய்துவிட்டேன்.

RV சுஜாதாவின் ப்ளாக் – கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் போஸ்டில், சுஜாதா “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” மற்றும் ஸ்ரீதர், கே.எஸ்.ஜி, கண்ணதாசன் பற்றி கூறியிருப்பதாக மேற்கோள் காட்டியது இது:
”இதெல்லாம் நல்ல படம் என்றால் தமிழ் சினிமாவுக்கு கதி இல்லை என்று எழுதி இருக்கிறார்.”
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர் 1.

ஸ்ரீதர், கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் இருவரிடமும் திறமை கிடையாதாம்.
இது அடாவடி ஸ்டேட்மண்ட் நம்பர்2.

கண்ணதாசன் காப்பி அடிப்பவர் என்றும் வாலி காப்பியை காப்பி அடிப்பவர் என்றும் எழுதி இருக்கிறார்.
இது அவ்வளவு அடாவடி இல்லாத ஸ்டேட்மண்ட்.

”பிடிக்க்கவில்ல” என்பதுடன் நிறுத்தியிருந்தால் இந்த வம்பில் மாட்டியிருக்க மாட்டார். நானும் கொஞம் வம்பு இழுத்து தான் பார்க்கலாமே எனற என் எண்ணத்தை கைவிட்டிருப்பேன். ஆனால் அவருக்கோ, வம்பில் மாட்டுவது என்பது அல்வா சாப்பிடுவது போன்றது. “கறுப்பு, சிவப்பு, வெளுப்பு” வெளி வந்த காலத்தில் எவ்வளவு வம்பில் மாட்டினார் என்பது சுஜாதா வாசகர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
சுஜாதா என்பதால் நாம் அவர் சொல்லும் எல்லாவற்றையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. ஒரு காலத்தில் சோவையும்(சோவையும் தான் வம்பிற்க்கு இழுப்போமே!), சுஜாதாவையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரித்துக்கொண்டிருந்தேன். ”கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ” திரைப்படம் சரியாக ஓடாத பொழுது இப்படி ஒரு ஜீனியஸின் கதையை தமிழர்கள் ஆதரிககவில்லையே என்று மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். இதைவிட யார் பிரமாதமாக கதை சொல்லிவிடமுடியும் என ஒரு இறுமாப்பு கூட என்னிடம் வளர்ந்தது. ஆனால் பின்னர் பகுத்தறிவு வளர, வளர இவர்களுடைய சில கருத்துகள் ஓட்டை நிறைந்ததாக பட்டது.

உதாரணத்திற்க்கு, சோ அவர்கள் மைக்கேல் ஜாக்‌ஷன் நடனங்களை “கீ கொடுத்த பொம்மை போல் இருக்கிறது” என்றும், “இதையெல்லாம் நடனம் என்று எப்படி சொல்வது?” என்றும் கூறினார். இது இந்திய கலாச்சாரத்திற்கு வேண்டுமானால் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். இன்னும் சரியாக சொல்லப்போனால் சோவிற்கு மட்டும் “கீ கொடுத்த பொம்மை” ஆட்டமாக இருக்கலாம். ஆனால் அமேரிக்காவிற்க்கும், நாகரீகம் அடைந்த நாடுகளுக்கும், இன்னும் பிற நாடுகளுக்கும், ஏன் இளைய பாரதத்திற்க்கும் கூட MJயின் நடனம் தானே முதன்மையாகத் தெரிகிறது. இன்று நமது கலாச்சாரத்தில் முக்கால்வாசி (முக்கால்வாசி என்பது ஒரு அப்ராக்‌ஷிமேஷனே) நடன ஆசிரியர்களுக்கு MJ மானசீக குருவாக, ஏன், தெய்வமாகவே இருக்கிறார். சோ இவ்வாறு கூறி பத்து பதினைந்து ஆண்டுகள் இருக்கும். ஆனால் இன்றும் அவர் கூறியது எனக்கு எந்த வகையிலும் அர்த்த்ம் ஏற்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. குருடன் யானையை பார்த்த மாதிரி தோன்றுகிறது.

இதற்கு மாறாக, மேற்கத்திய நாடுகளில் பரதம், கதக் போன்ற நடனங்கள் மக்களை (குடியேறிய இந்தியர்கள் தவிர்த்து) அதிகம் கவராத ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் பரதம், கதக் போன்ற கிழக்கத்திய நடனங்கள் பிரபலம் அடையாத போதிலும் மற்றும் எந்த பெரிய ரசனையையும் ஏற்படுத்தாத போதிலும், மேல் நாடுகளில் இவைகளை வெளிப்படையாக விமர்சிக்காமல் கண்ணியம் காத்திருக்கிறார்கள்.

அவருடைய கண்மூடித்தனமான பா.ஜ.க ஆதரிப்பும் மனதிற்க்கு ஒரு நடுநிலமை உடைய தலைவரை இழந்தது போன்ற சுமையை கொடுக்கிறது.

சரி. சுஜாதா நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம் தமிழ் திரையுலகத்திற்க்கு கதியற்ற நிலைமையை கொடுத்துள்ளது என்பது எதைப் பார்த்து? ஸ்ரீதர் போன்ற ஒரு படைப்பாளியை அவரால் எப்படி அலட்சியப்படுத்த முடிகிறது? ஒருவேளை பப்ளிசிடி ஸ்டண்டா? தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் “விக்ரம்” திரைபடத்தை விட “நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்” நன்றாகவே இருக்கிறது. கண்ணதாசனை காப்பி அடித்தார் என்று குறை சொல்கிறார். “விக்ரம்” திரைபடத்தின் ஒவ்வொரு ஹை-டெக் யுக்தியும் அயன் ஃப்லெமிங்கின் (Ian Lancaster Fleming) அப்பட்ட காப்பி தானே?

திரையுலகத்தில் AR Rahman முதற்கொண்டு எல்லோரும் காப்பி தான் அடிக்கிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் திரைபடத்தின் தலைப்பை கூட, ஏதோ தமிழில் வார்த்தைகளுக்கு பஞ்சம் வந்துவிட்டது போல் காப்பி அடிக்கிறார்கள். லேட்டஸ்ட் உதாரணம்: ராமன் தேடிய சீதை. தலைப்பென்ன? கதையையே ”ரீ-மிக்ஸ்” என்ற பெயரில் காப்பி போட்டு குடிக்கிறார்கள். தமிழ் திரைபட உலகில் ”காப்பி” என்பதன் ”எவல்யூஷன்” இது.  ஹாலிவுட்டை கோலிவுட்டுக்கு காப்பி அடித்த காலம் போக கோலிவுட்டையே கோலிவுட்டுக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

சலாமியா நாட்டு பழக்க வழக்கங்கள் Octopussy காப்பி தானே? கண்ணதாசனையும், வாலியையும் குறை ஏன் கூறவேண்டும்? அப்பட்ட காப்பி ”நாக்க மூக்க”வையே யாரும் குறை சொல்வது போல் தெரியவில்லை. இவ்வளவு ஏன்? சுஜாதா மற்றும் நாமெல்லாம் போற்றும் “அந்த நாள்” யுக்திகளே காப்பி தான்.

மக்களுக்கு ஒரு வித போதையை கொடுக்கும் எந்த ”காப்பிக்கும்” தமிழ் திரையுலகத்தில் இடம் உண்டு.

சாமி (Samy)


நேற்று மதியம் பார்த்த படம். தமிழ் கூறும் நல்லுலகில் எல்லாருமே பார்த்த படம்தான். குறைந்த பட்சம் “கல்யாணம்தான் கட்டிக்கிட்டு ஓடிப்போலாமா” பாட்டையாவது கேட்டிருப்பார்கள். சன் டிவியிலே நாலைந்து முறை போட்டுவிட்டார்கள்.

2003இல் வந்த படம். ஹரியை பெரிய இயக்குனர்கள் லிஸ்டில் சேர்த்த படம். த்ரிஷாவை டாப் ஹீரோயினாக்கிய படமும் இதுதான். விக்ரமுக்கு பெரிய வெற்றி. இவர்களைத் தவிர விவேக், ரமேஷ் கண்ணா, கோட்டா ஸ்ரீனிவாச ராவ், வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தி, டெல்லி கணேஷ், சுமித்ரா, மனோரமா, பாலா சிங், தியாகு, கிரேன் மனோகர், விஜயகுமார் நடித்திருக்கிறார்கள். ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இசை. பாலசந்தரின் கவிதாலயா தயாரிப்பு.

படம் வந்த புதிதில் “கல்யாணம்தான் கட்டிக்கிட்டு” எழுப்பிய சர்ச்சைகள் என்னை கடுப்படித்தன. ஏதோ பாட்டு, அவ்வளவுதான். உங்களுக்கு பாட்டு பிடிக்கவில்லை என்றால் கேட்காதீர்கள். ஆனால் இந்த பாட்டை மூன்று நாலு வயது குழதைகள் பாடும்போது கொஞ்சம் distasteful ஆக இருந்தது. பாட்டுகளுக்கும் A, PG13, U சர்டிஃபிகேட்கள் அவசியமோ?

விறுவிறுப்பான திரைக்கதை. ஊறுகாய் போல கொஞ்சூண்டு செண்டிமெண்ட். அழகான ஹீரோயின். ஓரளவு நம்பக்கூடிய கதை அமைப்பு. அழகான, இளமையான விக்ரம். தெலுங்கு பட வில்லன்களை நினைவுபடுத்தினாலும், பார்க்க முடிகிற வில்லன். அங்கங்கே கேபூ, முகூ என்று கெட்ட வார்த்தை பிரயோகத்தினாலும், “பிள்ளை குட்டி பெத்துக்கிட்டு கட்டிக்கலாமா” போன்ற “புரட்சிகரமான” வார்த்தைகளாலும் ஏற்பட்ட சர்ச்சைகள். படம் வெற்றி பெற இவை போதாதா?

பொது மக்களுக்கு இடைஞ்சல் உண்டாகாத வரை வில்லன்களுடன் சமரசமாக போகலாம் என்று நினைக்கும் போலிஸ் அதிகாரி விக்ரம். திருநெல்வேலிக்கு ட்ரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வரும் அவர் முதலில் இட்லியை பியரில் பிசைந்து சாப்பிட்டும், “திருநெல்வேலி அல்வாடா” என்று பாட்டு பாடியும் கிரேன் மனோகர் உள்ளிட்ட பல அடிமட்ட மக்களின் நண்பராகிவிடுகிறார். கோட்டாவிடம் லஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டு முடிந்தவரை அட்ஜஸ்ட் செய்துகொள்கிறார். நடுவில் த்ரிஷா மாமியுடன் காதல். ஒரு முறை மக்களுக்காக அவர் கோட்டாவிடம் முறைத்துக் கொள்ள, கோட்டா அவரை திருநெல்வேலியிலிருந்து தூக்கிவிட, இருக்கும் ஒரே வாரத்தில் சபதம் போட்டு அவர் கோட்டாவையே தூக்கிவிடுகிறார்.

படத்தின் சுவாரசியமே விக்ரம் செய்து கொள்ளும் காம்ப்ரமைஸ்கள்தான். வன்முறை ஊர்வலத்தை கத்தி கபடா காட்டியே அடக்குகிறார். போலிஸ் ஸ்டேஷனை போட்டு தள்ளும் திட்டத்துடன் நடக்கும் ஊர்வலத்தில் வரும் ரௌடிகளை வேறு ரௌடிகளை வைத்து போட்டு தள்ளுகிறார். கலப்படம் என்று வந்தால் விட்டுவிடுகிறார், ஆனால் பொது ஜனத்துக்கு அடி விழுந்தது என்றால் பொங்கி எழுகிறார். அவரது பன்ச் டயலாக் “நான் போலிஸ் இல்லை, பொறுக்கி” நன்றாகவே இருக்கிறது.

திருநெல்வேலியில் எண்பதுகளில் கொடி கட்டிப் பறந்த கராத்தே செல்வினின் வாழ்க்கையை ஓரளவு தழுவி எடுக்கப்பட்டதாம். அதனால்தானோ என்னவோ, படம் குருவி போலவோ, பாபா போலவோ நம்ப முடியாத காமிக்ஸ் போல இல்லை.

ஹரிக்கு ஒரு நல்ல பழக்கம். சென்னை தவிர்த்த ஏதாவது ஒரு ஊரில் படம் எடுக்கிறார். இதில் திருநெல்வேலி. திருநெல்வேலி ரோடுகள், தாமிரபரணி போல ஏதோ ஒரு ஆறு, கோவில் எல்லாம் பார்க்க முடிகிறது.

அறுவையான நகைச்சுவை. விவேக் இந்த மாதிரி காட்டு கத்தலோடு உபதேசம் செய்தால் எல்லாரும் வெளியே தம்மடிக்க போய்விடுவார்கள்.

எல்லா பாட்டுகளையும் இங்கே கேட்கலாம்.

“கல்யாணம்தான் கட்டிக்கிட்டு” பாட்டுதான் பெரிய ஹிட். கேகேயும் ஸ்ரீலேகாவும் பாடியது.

“இதுதானா இதுதானா” நல்ல மெலடி. சித்ரா பாடியது.

“அய்யய்யோ அய்யய்யோ பிடிச்சிருக்கு” நல்ல பாட்டுதான். ஹரிஹரனும் மதாங்கியும் மஹதியும்(நன்றி, ப்ளம்!) பாடியது.

ஸ்ரீராம் பார்த்தசாரதி பாடிய “திருநெல்வேலி அல்வாடா” பாட்டும், திப்பு பாடிய “வேப்ப மரம் ஆல மரம்” பாட்டும் கேட்கலாம்.

மொத்தத்தில் இந்த படத்தின் ஆடியோவை தைரியமாக வாங்கலாம்.

நான் சிபாரிசு செய்வதால் இந்த படத்தை யாரும் இனி மேல் புதிதாக பார்க்கப் போவதில்லை. இருந்தாலும் சொல்கிறேன், இது நல்ல பொழுதுபோக்கு படம். பார்க்கலாம். 10க்கு 7 மார்க். B grade.