நூத்துக்கு நூறு


திருப்பி கொஞ்சம் விமர்சனங்களை ஆரம்பிக்கலாம் என்று பார்க்கிறேன்.

நூத்துக்கு நூறு கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனமான படம். அன்றைக்கு புத்திசாலித்தனமாகத் தெரிந்த முடிச்சு, காட்சி அமைப்பு இன்றைக்கும் புத்திசாலித்தனமாக இருப்பதில்லைதான், ஆனாலும் ஒரிஜினல் எண்ணம் தெளிவாகத் தெரிகிறது, பாராட்ட வேண்டிய முயற்சி.

ராஷோமான், அந்த நாள் மாதிரி காட்சி அமைப்பு. ஒரு சம்பவம் இப்படி நடந்தது என்று ஒருவர் ஃப்ளாஷ்பாக்காக சொல்வார்; இல்லை இப்படித்தான் நடந்தது என்று அடுத்தவர் சொல்வார். காமெரா கோணம் விரிந்துகொண்டே போய் இன்னும் இன்னும் காட்சிகள் தெரிவது போல ஒரு உணர்வு.

கல்லூரியில் பாப்புலர் ப்ரொஃபசர் ஜெய்ஷங்கர். ஆங்கிலோ-இந்தியர் வி.எஸ். ராகவன் வீட்டில் வாடகைக்கு இருக்கிறார். ராகவனோடு நல்ல உறவு. தன் மாணவன் நாகேஷின் சகோதரி லக்ஷ்மியோடு நிச்சயதார்த்தம் ஆகிறது. திடீரென்று அவர் மீது ஒருவர் மாற்றி பெண்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். மாணவி ஸ்ரீவித்யா ஜெய் தன்னை கெடுக்க முயன்றார் என்று குற்றம் சாட்டுகிறார். இன்னொரு மாணவி தனக்கு அவர் லவ் லெட்டர் கொடுத்தார் என்கிறார். வி.எஸ். ராகவனின் மகள் விஜயலலிதா ஜெய்தான் தன் வயிற்றில் வளரும் குழந்தைக்கு அப்பா என்கிறார். ஜெய் கைது செய்யப்படுகிறார். பிறகு?

பழைய படம், எல்லாரும் பார்த்திருப்பார்கள். அதனால் சஸ்பென்ஸ் எல்லாம் வைக்க வேண்டியது இல்லை என்று நினைக்கிறேன். கதையின் முக்கியமான முடிச்சு – தன்னை கெடுக்க முயலும் ப்ரொஃபசரிடமிருந்து தப்பி ஓடும் பெண் பாடப்புத்தகங்களையும் பையையும் கவனமாக எடுத்துக் கொண்டு போகமாட்டாள் என்ற பாயின்ட் – நன்றாக வந்திருக்கிறது. அதில் நான் மிகவும் ரசித்தது இயக்குனரின், அன்றைய ரசிகர்களின் tacit முடிவு – அப்படி புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள் என்று பெண்ணின் அம்மா உண்மையைத்தான் சொல்வாள், பொய் சாட்சி சொல்லமாட்டாள் என்பதுதான். கதாபாத்திரங்கள் பொதுவாக உண்மையைத்தான் சொல்வார்கள் என்பது அன்றைக்கு ஒரு unspoken assumption ஆக இருந்திருக்கிறது.

ஜெய் நன்றாக நடித்திருக்கிறார். அதுவும் ஸ்ரீவித்யா என்ன நடந்தது என்று சொல்லும்போது ஃப்ளாஷ்பாக்கில் அவர் விடும் ரொமாண்டிக் லுக்கும், தானே விவரிக்கும்போது அவர் முகத்தில் காட்டும் கண்டிப்பும் நல்ல கான்ட்ராஸ்ட். நாகேஷை மாணவனாக ஒத்துக் கொள்வது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான். கொஞ்சம் மிகை நடிப்புதான். ஆனால் போலீஸ் அதிகாரி ஸ்ரீகாந்த் அவரை விசாரிக்கும்போது அவர் பேசுவது நன்றாக இருக்கும். காலேஜ் பிரின்சிபால் ஜெமினி கணேசன் சின்ன ரோலில் திறமையாக நடித்திருப்பார். வி.எஸ். ராகவனுக்கு over the top ரோல். சிவாஜி சாயல் அடிக்கிறது. அது சரி, இன்றைக்கும் கூட சிவாஜி சாயல் இல்லாத நடிப்பைப் பார்ப்பது கஷ்டம்தான்.

சில வசனங்களில் புத்திசாலித்தனம் தெரிகிறது. ஜெய் மீது எல்லாரும் குறை சொல்லும்போது நாகேஷ் வெள்ளை சுவரில் ஒரு கறுப்புப் புள்ளி வைத்துவிட்டு இது என்ன என்று கேட்பார். கறுப்புப் புள்ளி என்று சஹஸ்ரநாமம் சொன்னதும் இவ்வளவு பெரிய வெள்ளைச் சுவர் தெரியவில்லையா என்பார்.

சில இடங்களில் இயக்குனர் கோட்டை விடுகிறார். ஜெய் ஸ்ரீவித்யா தன் மேல் ஆசைப்படுகிறார் என்ற உண்மையை முதலில் சொல்லமாட்டார். ஏனென்றால் அது வெளியே தெரிந்தால் அவளை எல்லாரும் கேவலமாகப் பார்ப்பார்கள் என்பார். ஆனால் அவரே இதை எல்லாருக்கும் தெரியப்படுத்துகிறேன் என்று ஸ்ரீவித்யாவை மிரட்டுவார். அதனால்தான் ஸ்ரீவித்யா பொய்யாக அவர் மேல் பழி போடுவதே!

1970-இல் வந்த படம். ஜெய், லக்ஷ்மி, நாகேஷ், வி.எஸ். ராகவன், விஜயலலிதா, ஜெமினி, ஸ்ரீகாந்த் தவிர எஸ்.வி. சஹஸ்ரநாமம், வி. கோபாலகிருஷ்ணன், நீலு, ஒய்.ஜி. மகேந்திரன் (முதல் படம்), மனோகர், சுகுமாரி, எஸ்.என். லட்சுமி முகங்கள் தெரிகிறது. ஒரு சின்ன அம்மா ரோலில் வருவது ஜெயந்தி மாதிரி இருக்கிறது, ஆனால் 70-இலேயே ஜெயந்திக்கு அம்மா ரோலா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. கதை வசனம் இயக்கம் பாலச்சந்தர். பாடல்கள் வாலி என்று நினைக்கிறேன். இசை வி. குமார்.

படத்தில் இரண்டு ஹிட் பாட்டுகள் – நான் உன்னை மாற்றிப் பாடுகிறேன் ஒன்று. அதுவும் மூன்று முறை வரும். ஒரு முறை விஜயலலிதா முதலில் விவரிக்கும் கோணத்தில், ஒரு முறை ஜெய்யின் கோணத்தில், இன்னொரு முறை முழு உண்மையாக. இப்போது கூட புத்திசாலித்தனமான காட்சியாகத்தான் தெரிகிறது.

இன்னொன்று நித்தம் நித்தம் ஒரு புத்தம் புது சுகம். இதுவும் அன்றைக்கு புதுமையான முறையில் காட்சி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. Silhoutte உத்தி நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பாட்டில் இருக்கும் துள்ளலும் பொருத்தமாக இருக்கிறது.

பூலோகமா என்று தொடங்கும் ஒரு நாடகப் பாட்டு ஒன்று. நாகேஷ் சத்தியவான் சாவித்திரி நாடகம் போடுகிறார். பிரமாதம் என்று சொல்வதற்கில்லை, ஆனால் பார்க்கலாம், கேட்கலாம்.

உங்களில் ஒருவன் நான் என்று இன்னொரு பாட்டு. மறந்துவிடலாம்.

சுருக்கமாக பாலச்சந்தரின் சிறந்த படங்களில் ஒன்று. பார்க்கலாம். பத்துக்கு ஏழு மார்க். பி க்ரேட்.

நாகேஷ் அஞ்சலி கூட்டம்


நண்பர் தாஸ் ஒய்.ஜி. மகேந்திரனின் பாரத் கலாச்சார் நடத்திய நாகேஷ் அஞ்சலி கூட்டத்தை பற்றி செய்தி தந்திருந்தார்.
// Here is a function to pay homage to nAgEsh. Anyone in Madras may be able to go.
Bharat Kalachar is organising a memorial meeting, ‘Salutations to the King of Comedy’ on February 14, 6.30 p.m. at Sri YGP Auditorium, Thirumalai Road, T. Nagar. Cho Ramaswamy, Manorama, Dr. (Mrs) Y.G. Parthasarathy, Y.Gee. Mahendra, V. S. Raghavan, ‘Chithralaya’ Gopu, ‘Vietnam Veedu’ Sundaram and Kumari Sachu will share their thoughts on the veteran actor. There will also be a brief audio-visual presentation. //

அந்த கூட்ட விவரத்தை இங்கே காணலாம்.

நாகேஷ் பற்றி ராஜநாயகம் எழுதி இருக்கும் இன்னொரு போஸ்ட் இங்கே. அவரது மிகை நடிப்பை பற்றி இங்கே குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பூவா தலையா படத்தில் நாகேஷ் கொஞ்சம் அதிகமாகவே நடித்தது உண்மைதான். ஆனால் கமல் போன்றவர்களும் இந்த கருத்தை சொன்னது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

அன்பே ஆருயிரே (Anbe Aaruyire)



1975இல் வந்த படம். சிவாஜியைத் தவிர மஞ்சுளா, மேஜர், நாகேஷ், வி.கே. ராமசாமி, சுகுமாரி, காந்திமதி, மனோரமா, மௌலி, தங்கவேலு, வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தி, ஒய்.ஜி. மஹேந்திரன், எஸ். ராமாராவ், சுருளிராஜன் நடித்திருக்கிறார்கள். எம்எஸ்வி இசை, வாலி எல்லா பாட்டுகளையும் எழுதி இருக்கிறார். ஏ.சி. திருலோகச்சந்தர் இயக்கம். படம் தோல்வி.

நெட்டில் “அன்பே ஆருயிரே” என்று தேடினால் எங்கே பார்த்தாலும் எஸ்.ஜே. சூர்யா, நிலா நடித்த புத்தம் புதிய திரைப்படம்தான் தெரிகிறது. பழைய டைட்டில்களை திருப்பி யூஸ் பண்ணாதீங்கப்பா! என்னை மாதிரி பழைய படத்தை பற்றி விவரம் தேடறவங்க பாடு திண்டாட்டம் ஆயிடுது!

பாட்டுக்கள் சுமார்தான். “பட்டணத்து மாப்பிள்ளைக்கு பெங்களூரு பொண்ணு”, “மல்லிகை முல்லை பூப்பந்தல்”, “காமதேனுவும் சோம பானமும்” என்ற பாட்டுகளை கேட்டிருக்கிறேன். முதல் பாட்டு டிஎம்எஸ்ஸும் எல்.ஆர். ஈஸ்வரியும் பாடியது.

இரண்டாவதுதான் படத்தின் சிறந்த பாடல். வாணி ஜெயராம் பாடியது. திருமண சடங்குகளை அழகாக விவரிக்கிறது. இந்த பாட்டு காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில் வரும் “நாளாம் நாளாம் திருநாளாம்” பாட்டு போல இல்லை? ஒரு வேளை ஒரே ராகத்தின் சாயலை இரண்டிலும் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்களோ? சங்கீதம் தெரிந்தவர்கள் என்னைப் போன்ற ஞான சூன்யங்களுக்கு சொல்லுங்களேன்! இவை இரண்டுமே திலங் ராகத்தில் அமைக்கப் பட்டதாம். என்னை போன்ற ஞான சூன்யங்களுக்கு யாராவது சொனால்தான் தெரியும். சரி, இப்போது திலங் ராகம் எப்படி இருக்கும் என்று ஒரு குத்துமதிப்பான ஐடியா இருக்கிறது.

“ராஜ வீதி பவனி”, “ஓசை கொள்ளாமல் நாம் உறவு கொள்வோமே” இரண்டும் நான் கேட்டதில்லை. மிச்ச எல்லா பாட்டுகளையும் டிஎம்எஸ்ஸும் சுசீலாவும் பாடி இருக்கிறார்கள்.

திரைக்கதை இழுவைதான். மஞ்சுளாவின் அப்பா வி.கே. ராமசாமியும் சிவாஜியின் அப்பா மேஜரும் ஜென்ம விரோதிகள். அப்பாக்கள் ஜென்ம விரோதிகளாக இருந்தால் பிள்ளைகள் காதலிக்கவேண்டும் என்ற விதிப்படி சிவாஜியும் மஞ்சுளாவும் காதலிக்கிறார்கள், கல்யாணமும் செய்துகொள்கிறார்கள். மேஜர் இடைவேளைக்கு பிறகும் படத்தை ஓட்டுவதற்காக சிவாஜி கல்யாணம் பண்ணியும் பிரம்மச்சாரியாக இருக்கவேண்டும் என்று கண்டிஷன் போடுகிறார். சிவாஜியும் மஞ்சுளாவும் ஒத்துக்கொண்டாலும் பிறகு பெங்களூரு போவதாக டிராமா போட்டு ஒரு லாட்ஜில் போய் தங்குகிறார்கள். இந்த லாட்ஜில் தமிழ் சினிமாக்களில் மட்டுமே பார்க்ககூடிய ஒரு கோமாளிக் கூட்டமே தங்கி இருக்கிறது. தங்கவேலு, வெ.ஆ. மூர்த்தி, ஒய்.ஜி., மனோரமா, மௌலி மற்றும் பலர் ஒரு அரைவேக்காட்டுத்தனமான கூத்தடிகிறார்கள். க்ளைமாக்சில் சிவாஜியும் மஞ்சுளாவும் கிருஷ்ணன் ராதா மேக்கப்பில் வேறு. க்ளைமாக்சில் சிவாஜி, மேஜர், நாகேஷ், எல்லாரும் 15 நிமிஷம் வரைக்கும் நீள நீள வசனங்கள் பேசி சுபம்!

இரண்டாம் பகுதி அமெச்சூர் நாடகம் பார்ப்பது போலத்தான் இருக்கிறது. சென்னை நாடக சபாக்களில் யாராவது இந்த நாடகங்கள் பார்த்ததில்லை என்றால் இதில் இரண்டாம் பகுதியை பார்த்தால் போதும். எழுபதுகளில் இந்த மாதிரி அமெச்சூர் நாடகங்கள் ரசிக்கப்பட்டன, அதனால் இந்த படம் அப்போது வெற்றி அடைய வாய்ப்புகள் இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்த படத்திலும் சிவாஜிக்கு தொப்பை தெரிகிறது, ஆனால் தொப்பை மட்டும் தெரியவில்லை. ஒரு பணக்கார வீட்டுப் பையனுக்கு இருக்கக்கூடிய லேசான குருவித் தொப்பை. கொஞ்சம் அசடாக சிவாஜி திறமையாகத்தான் நடித்திருக்கிறார், ஆனால் இந்த கதைக்கு எப்படி நடித்தாலும் ஒரு பயனும் இல்லை. மஞ்சுளா க்யூட்டாக இருக்கிறார். அவரது கவுன் “காமதேனுவும் சோம பானமும்” பாட்டில் கொஞ்சம் அபாயமான லெவலுக்கு இறங்கி இருக்கிறது.

படம் அன்றைய ரசனைக்கு – குறிப்பாக சென்னை சபா நாடகங்கள் ரசிகர்களுக்கு – சரி வந்திருக்கலாம். இன்றைய ரசனைக்கு சரிப்படாது. பாட்டுகளும் ஏ க்ளாஸ் இல்லை, பி க்ளாஸ்தான். அதனால் 10க்கு 4.5 மார்க்தான். D grade.

இமயம் (Imayam)


1979இல் வெளி வந்த படம். சிவாஜி, ஸ்ரீவித்யா, ஜெய்கணேஷ், தேங்காய் ஸ்ரீனிவாசன், மீரா,  மனோரமா, ஒய்.ஜி. மகேந்திரன் நடித்திருக்கிறார்கள். முக்தா ஸ்ரீனிவாசன் இயக்கம். எம்எஸ்வி இசை. சிவாஜியின் மைத்துனியாக வருபவர் மீரா((நன்றி, மது!). ஜெய்கணேஷின் முதல் காதலியாக வருபவர் ரீனா. யாரென்று தெரியவில்லை(சாரதாவுக்கு நன்றி!).

சிவாஜி படங்களைப் பற்றி விவரங்கள் அறிய நடிகர்திலகம்.காம் என்ற தளத்தைப் பார்க்கலாம். பல விவரங்கள் இங்கே கிடைக்கின்றன. ரிலீஸ் ஆன தேதி, உடன் நடித்த நடிகர்கள், இயக்குனர், தொழில் நுட்ப கலைஞர்கள், இசை அமைப்பாளர் விவரங்கள் அவர் நடித்த எல்லா படங்களுக்கும் கிடைக்கின்றன. சில படங்களுக்கு முழுமையான விமர்சனமும் இருக்கிறது. இந்த படத்துக்கு இல்லை, நாந்தான் கதி.

இமயம் திரிசூலத்துக்கு அப்புறம் வந்த படம். சிவாஜி charisma அப்போதுதான் exponetialஆக குறைய ஆரம்பித்தது. இந்த படத்தை பார்க்கவேண்டும் என்று அப்போது தோன்றவில்லை. இது பெரிய அளவில் வெற்றி பெறவும் இல்லை. நேற்றுதான் முதல் முறையாக பார்த்தேன்.

எதிர்பார்த்த அளவு மோசம் இல்லை. முக்தா ஸ்ரீனிவாசன் படங்களில் கதை என்று ஒன்று இருக்கத்தான் செய்கிறது. அது கடி கதையாக, cliched ஆக இருக்கலாம், ஆனால் கதையே இல்லாமல் heroக்களை மட்டும் நம்பி அவர் படம் எடுப்பதில்லை.

படத்தின் பெரிய பலம் அது நேபாளத்தில் எடுக்கப்பட்டதுதான். மிகவும் அழகான வெளிப்புறக் காட்சிகள். பனியால் முழுமையாக மூடப்பட்ட மலைகளும், கோவில் படிகளின் இரண்டு புறமும் இருக்கும் பிரம்மாண்டமான சிலைகளும், பரந்த ஆறுகளும் இங்கே போயே ஆகவேண்டும் என்று ஆவலை ஏற்படுத்தின. எல்லா படங்களுக்கும் வெளிப்புறக் காட்சிகள் எங்கே எடுக்கப்பட்டன என்று பதிவு செய்யப்பட்டால் நமக்கு எவ்வளவோ உதவியாக இருக்கும்.

பாட்டுக்களும் அருமையாக இருந்தன. அந்தக் காலத்தில் கேட்கப்பட்டன என்றாலும், உரிய வெற்றியை அடையவில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். “கங்கை யமுனை” பாட்டின் இனிமைக்கு இன்னும் பெரிய வெற்றி அடைந்திருக்கவேண்டும். இளையராஜா அலையில் இதெல்லாம் கொஞ்சம் முழுகிவிட்டதோ என்னவோ! (60களில் எம்எஸ்வி இசையில் சில வி. குமார் பாட்டுக்கள் முழுகியதைப் போல)

“கங்கை யமுனை”தான் படத்தின் மாஸ்டர்பீஸ். ஜேசுதாசும் வாணி ஜெயராமும் கலக்கிவிட்டார்கள். அழகான ஸ்ரீவித்யா. ஒரு மங்களமான இசையை கேட்பதுபோல் இருக்கிறது. ஒரு இடத்தில் பின்னால் ஒரு கணவாயில் ரிப்பன் போல இரண்டு ஆறுகள் ஓடுவது பார்க்க பார்க்க திகட்டவில்லை. (வீடியோவில் 3 நிமிஷத்துக்கு பிறகு வருகிறது.) ரீவைண்ட் பட்டன் எங்கே என்று தேடினேன், அப்புறம்தான் இது வீடியோ இல்லை என்று நினைவு வந்தது.

“இமயம் கண்டேன்” நல்ல பாட்டு. நேபாளக் காட்சிகள் மிகவும் நன்றாக இருந்தன. ஒரே ஒரு குறைதான் – ஜெய்கணேஷும், மீராவும் இல்லாமல் இருந்தால் இன்னும் பிரமாதமாக இருந்திருக்கும். அவர்களது சில அசைவுகள் கவர்ச்சியாகவோ ஆபாசமாகவோ இல்லை, கோரமாக இருந்தன.

“கண்ணிலே குடியிருந்து” இன்னொரு நல்ல பாட்டு. டிஎம்எஸ்ஸின் குரல் நல்ல கம்பீரமாக வந்து விழுகிறது. அதுவும் அவர் “தனனன தனக்கதன்னன்” என்று பாடுவது நம்மையும் தாளம் போடவைக்கிறது. பின்னால் வரும் கோவிலும் (படிகளும், பிரமாண்ட சிலைகளும்) அருமை.

“சக்தி என்னடா உன் புத்தி என்னடா” சுமாரான ஒரு பாட்டு. டிஎம்எஸ்ஸும் எஸ்பிபியும் பாடியிருக்கிறார்கள்.

கதை சிக்கல் ஒன்றும் பெரியதில்லை. சிவாஜியும் தேங்காயும் பார்ட்னர்கள். தேங்காயின் தம்பி ஜெய்கணேஷுக்கு கல்யாணம் ஆகாமலேயே சில தொடுப்புகளும் ஒரு தொடுப்பு மூலம் ஒரு பையனும் இருக்கிறார்கள். சிவாஜியின் மைத்துனி மீரா ஜெய்கணேஷை விரும்புகிறார். நிச்சயதார்த்ததின்போது ஜெய்கணேஷின் முதல் காதலி ரீனா தற்கொலை செய்துகொள்கிறார். சின்னப் பையன் சொல்வதை வைத்து சிவாஜி நிச்சயதார்த்தத்தை நிறுத்திவிடுகிறார். எல்லாரும் சின்னப் பையன் ஏதோ உளறுகிறான், நம்பாதீர்கள் என்று சொல்லிப் பார்க்கிறார்கள். சிவாஜி கேட்காததால் எல்லாரும் சிவாஜிக்கு எதிராக திரும்பிவிடுகிறார்கள். உண்மையை வெளிப்படுத்த சிவாஜி எடுக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியையும் ஜெய்கணேஷ் சூழ்ச்சி செய்து முறியடிக்கிறார். படம் முடியப் போகிறது என்று இயக்குனர் சொல்லிவிட்டதால் ஜெய்கணேஷ் மனம் திருந்தி உண்மையை ஒத்துக்கொள்ளும்போது சிவாஜி அபௌட் டர்ன் அடித்து ஜெய்கணேஷ் நல்லவர் என்றும் தான் அவர் கெட்டவர் என்று சொன்னது தவறு என்றும் சொல்கிறார். பிறகு ஜெய்கணேஷை கொல்ல வரும் துப்பாக்கி குண்டை தான் வாங்கிக்கொண்டு, சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டு மணமக்களை ஆசிர்வதித்து சுபம்!

படத்தில் எல்லாருக்கும் நதிகளின் பெயர்கள்தான். சிவாஜியின் பேர் கங்காதரன். தேங்காயின் பேர் வைகை அம்பலம். ஜெய்கணேஷின் பேர் கிருஷ்ணா. மீராவின் பேர் சிந்து. சின்னப் பையனின் பேர் ஜம்னா. ரீனா பேர் நர்மதா. மனோரமாவின் பேர் கோதாவரி. ஸ்ரீவித்யாவின் பேர் மறந்துவிட்டது, காவேரியோ? ரீனாவின் அண்ணன் பேர் ஹூக்ளி! நகைச்சுவை பாத்திரம் ஒய்.ஜி. மகேந்திரனின் பேர் கூவம்!

ஜெய்கணேஷ் சின்னப் பையனை சாக்லேட் மரம் இருக்கிறது என்று நம்ப வைக்கும் காட்சியில் இயக்குனர் கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனத்தை காட்டி இருக்கிறார்.

இயக்குனர் தன் புத்திசாலித்தனத்தை காட்டும் இன்னொரு இடம். கதைக்கு தேவை இல்லாவிட்டாலும் நீச்சல் உடையில் சிஐடி சகுந்தலாவை ஜெய்கணேஷின் ஒரு தொடுப்பு என்று 10 நிமிஷம் காட்டுவது.

எல்லாருக்கும் எல்லாரும் எல்லா நேரத்திலும் எங்கே இருப்பார்கள் என்று தெரிகிறது. மனம் திருந்துவதற்காக ஜெய்கணேஷ் ஒரு பாம்புப் புற்றுக்கு அருகில் போய் யோசனை செய்துகொண்டிருப்பார். கரெக்டாக அங்கே அந்த சின்னப் பையன் வருவான். பிறகு சிவாஜியும் வந்துவிடுவார்.

சிவாஜி குண்டை தன் நெஞ்சில் வாங்கிக்கொள்வார். அடுத்த காட்சியில் சக்கர நாற்காலி! நெஞ்சில் குண்டு பாய்ந்தால் சக்கர நாற்காலி எதற்கு? ஒரு வேளை தயாரிப்பாளருக்கு இலவசமாக கிடைத்திருக்குமோ?

ஜெய்கணேஷ் சிவாஜியைப் பார்த்து பேசும் ஒரு வசனம் எனக்கு புரியவே இல்லை. “உயரத்துக்கு உதாரணமா இமயத்தை சொல்வாங்க. அந்த இமயத்துக்கே உதாரணம் நீங்க”. இமயத்துக்கு என்னய்யா உதாரணம்?

தேங்காய் சிவாஜியையே மிஞ்சும்படி நடித்திருக்கிறார். அங்கங்கே சிவாஜி “நடித்தாலும்” ரொம்ப மோசம் இல்லை.

எதிர்பார்த்ததை விட பெட்டர்.