புல்லட்டின் போர்ட் (அண்மைய பதிவுகளுக்கு கீழே scroll செய்யவும்)


இது எங்கள் நோட்டிஸ் போர்ட்.

பிரபல பதிவர் லக்கிலுக் எங்களைப் பாராட்டி இப்படி இந்தப் பதிவில் எழுதி இருக்கிறார். இந்த பதிவு புதிய தலைமுறை இதழிலும் வந்திருக்கிறதாம்.

ஆர்.வி. என்ற பதிவரின் ‘அவார்டா கொடுக்குறாங்க?’ (awardakodukkaranga.wordpress.com) என்ற வலைப்பூவில் பழைய, நல்ல சினிமாக்கள் குறித்த விரிவான அலசல்கள் படிக்க கிடைக்கிறது.

அவருக்கு நன்றி! விமர்சனம் எழுதுவதே குறைந்து வருகிறது, இவர் சொல்லி இருப்பதற்காகவாவது தொடர வேண்டும். :-)

ரொம்ப நாளாக பயமுறுத்திக் கொண்டே இருந்தேன், கடைசியில் புத்தகங்களுக்காக ஒரு தனி ப்ளாக் – சிலிகான் ஷெல்ஃப் – ஆரம்பித்துவிட்டேன். ஜெயமோகன் இந்த தளத்தைப் பற்றி தன் ப்ளாகில் எழுதி இருக்கிறார்.

எங்கள் தளங்கள்

ப்ளாக்
அவார்டா கொடுக்கறாங்க?
கூட்டாஞ்சோறு
சிலிகான் ஷெல்ஃப்

எங்களுடைய அழைப்பு எழுத்தாளர் சாரதாவின் கட்டுரைகளும் வரத் தொடங்கியிருக்கிறது. அன்றும் இன்றும் என்ற ஃபோட்டோ பதிவுகள் அனேகமாக விமல் உபயத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன.

The Interview மற்றும் ஜிகர்தண்டா – ஒரு ஒப்பீடு


நண்பர் ராஜனின் விமர்சனம்

jigirthandaஇப்பொழுதெல்லாம் ஹாலிவுட் ஆட்கள் தமிழ் படங்களில் இருந்து காப்பி அடிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள் :-) ஜிகர்தண்டா என்ற தமிழ் சினிமாவின் தீமை காப்பி அடித்து The Interview என்றொரு சினிமாவை எடுத்திருக்கிறார்கள். இந்தப் படம் தியேட்டருக்கு வராமலேயே பயங்கர பாப்புலாரிட்டியையும் பார்வையாளர்களையும் அடைந்துவிட்டது. இதே போன்று பயங்கரமான வில்லன்களின் சினிமா/டிவி ஆசை பலவீனங்களைக் கொண்டு அவர்களைக் கோமாளி ஆக்கி தோற்கடிக்கும் சினிமாக்கள் இவற்றிற்கு முன்பும் ஏதும் வந்திருக்கலாம். ஜிகர்தண்டாவில் ஒரு பயங்கரமான மதுரை தாதாவுக்கு திடீரென்று சினிமாவில் நடிக்க ஆர்வம் வந்து விடுகிறது. அந்த பலவீனத்தை சினிமா இயக்குனர் ஒருவர் பயன் படுத்திக் கொண்டு அவனைக் கோமாளியாக்கி அவனை அசிங்கப்படுத்திவிடுகிறார். ஒரு பெரிய பலமான எதிரியை கிண்டல் செய்து அவனை அவமானப்படுத்துவதன் மூலமாக பலவீனப்படுத்தும் கதை.

interviewகிட்டத்தட்ட அதே கருத்தைக் கொண்டு ஒரு ஹாலிவுட் சினிமா எடுத்து அது உலகம் முழுவதும் பிரபலமாகியிருக்கிறது. இதில் லோக்கல் தாதாவுக்குப் பதிலாக ஒரு international தாதா, வட கொரிய நாட்டின் கம்னியுச சர்வாதிகார அதிபர். வட கொரிய அதிபருக்கு அமெரிக்காவில் இருந்து வரும் ஒரு அபத்தத் தொலைக்காட்சி இன்டர்வ்யூ ஷோவில் ஆர்வம் ஏற்பட்டு அதில் தானும் கலந்து கொண்டு ஒரு பேட்டி கொடுக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். அதை வைத்துக் கொண்டு வட கொரிய அதிபர் ஒரு கோமாளி என்பதை நிரூபித்து வடகொரியாவை அந்த சர்வாதிகாரியிடமிருந்து மீட்க மக்களிடம் அந்த இன்டர்வ்யூவை பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அதிபர் கொல்லப்பட்டு அந்த பேட்டியினால் ஜனநாயகம் மலர்கிறது. ஜிகிர்தண்டாவில் தாதாவின் கோமாளித்தனம் வெளிப்பட்டு விட அவன் தாதா தொழிலை விட்டுவிட்டு சினிமாவில் நடிக்கப் போய்விடுகிறான். ஒரு காமெடி நடிகனகாகி விடுகிறான்.

இரண்டு சினிமாக்களின் கரு ஒன்றுதான். இதில் ஜிகிர்தண்டாவுக்குப் பிறகுதான் இந்த இன்டர்வியூ வந்துள்ளது. இருந்தாலும் தாங்கள் 2000த்தில் இருந்து இந்த பாடாவதி சினிமாவை எடுக்க முயற்சிப்பதாக இயக்குனர் சொல்லியிருக்கிறார். இன்டர்வ்யூ சினிமாவை வட கொரியா கடுமையாக எதிர்த்தபடியாலும் அதன் பின்னர் அதன் தயாரிப்பாளர்கள் தியேட்டரில் வெளியிடப் போவதில்லை என்று அடித்த ஸ்டண்டுகள் காரணமாகவும் சோனியின் கம்ப்யூட்டர்கள் hack செய்யப் பட்டதினாலும் இந்தப் படம் திடீர் புகழ் பெற்று தியேட்டர்களுக்கு வராமலேயே பல மில்லியன் டாலர்கள் சம்பாதித்துவிட்டது.

படு திராபையான படு மொக்கையான கொஞ்சம் கூட புத்திசாலித்தனம் இல்லாமல் எடுக்கப்பட்ட ஒரு சாதாரண சினிமா இன்று பெரும் புகழ் பெற்றுவிட்டது. சமீபத்தில் நெட்ஃப்ளிக்ஸிலும் வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். விடலைப்பையன்கள் எடுத்த அபத்த சினிமா போல உள்ளது. வட கொரிய அதிபரை இதை விட புத்திசாலித்தனமாக கிண்டல் அடித்திருக்கலாம். அந்தக் காலத்தில் கருணாநிதிகளையும் எம்ஜிஆர்களையும் இந்திராக்களையும் சோ தன் சினிமாக்கள் மூலமாக கிண்டல் அடித்தே அவர்களைக் கோமாளிகளாக்கியுள்ளார். அது போன்ற எந்தவிதமான குறைந்தபட்ச அங்கதம் கூட இல்லாமல் எடுக்கப்பட்டுள்ள மோசமான வெர்ஷன் இந்த இன்டர்வியூ.

அமெரிக்கர்கள் தங்கள் சினிமாக்கள் மூலமாகவும் நாவல்கள் பத்திரிகைகள் டிவிக்கள் மூலமாகவும் தங்களுக்குப் பிடிக்காத தேசத்தின் தலைவர்களை கோமாளிகளாகக் காட்டுவதும் தங்கள் குறி வைத்த நாட்டின் பண்பாடுகளை ஆபாசமாகச் சித்தரிப்பதும் அமெரிக்கா பல காலங்களாக செய்து வரும் ஒரு கலாசார போர்தான். இந்த விஷயத்தில் வட கொரிய அப்பா கிம் மகன் கிம்கள் நிஜமான காமெடி வில்லன்களும் கூட. இதை இன்னும் புத்திசாலித்தனமாக சாதுர்யமாக ரசிக்கும்படியான காமெடிகளுடன் எடுத்திருந்திருக்கலாம். அந்த வகையில் ஜிகிர்தண்டாவை அபாரமாக எடுத்திருப்பார் கார்த்திக். அதே வகையான ஹாலிவுட் படத்தை விட பல மடங்கு புத்திசாலித்தனமான அபத்த சினிமா ஜிகிர்தண்டா.

தி இன்டர்வ்யூவைப் பார்த்து நேர விரயம் செய்வதற்குப் பதிலாக ஜிகிர்தண்டாவை இன்னொரு முறை பார்த்துவிடலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ராஜன் பதிவுகள், ஆங்கிலத் திரைப்படங்கள், தமிழ்த் திரைப்படங்கள்

லிங்கா – முழுநீள டாகுமெண்டரி படம்


(Eashwar Gopal’s Linga Review)

ரஜினி படம் என்றாலே ஒரு தீபாவளி போல் குதூகலம்தான். கதை இருக்கிறதோ இல்லையோ, முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்த்து விடவேண்டும் என்ற தீவிரம் சற்று குறைந்து இருந்தது.  முதற்கண், எந்திரனோடு இதுபோன்ற ஆர்ப்பாட்டங்களை முடித்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற சபதத்தை படம் வெளியாகும் தேதி அறிவித்தபின், கொஞ்சம் கை நடுங்க ஆரம்பித்தது.  பின் அசோக்கின் வற்புறுத்தலால் தலையை ஆட்டி வைத்தேன். 

கதைச்சுருக்கம் இதுதான்…..மக்கள் தண்ணீருக்காக அலைவதைப்பார்த்து பொறுக்க முடியாமல், ராஜாவாக இருக்கும் ரஜினி, 1940 களில் ஒரு அணை கட்ட தன் சொந்த காசில் முயற்ச்சிக்கிறார், அப்போது இருக்கும் ஆங்கில அரசாங்கம் அவரை கட்டவிடாமல் முட்டுக்கட்டை போட்டு பல விதங்களிலும் தொந்தரவு கொடுக்க அதையும் மீறி கட்டிக்கொடுத்து முடிக்கையில், அரசாங்க அதிகாரிகளின் சூழ்ச்சியால், மக்கள் நலனைக்கருதி எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டு போய்விடுகிறார். அணை கட்டும்போது ஏற்படும் துர்மரணத்தை தவிர்க்க ஒரு சிவன் கோவிலையும் கட்டி அதில் மரகத லிங்கத்தை ப்ரதிஷ்டை செய்கிறார்.  அணையயும் கோவிலையும் திறக்க விடாமல் செய்து வி்டுகின்றனர். ஊர் மக்களுக்கு பின் தெரிய வருகிறது அவர் கட்டிய அணை உறுதியானது என்றும், அவர்கள் அரசாங்கத்தால் வஞ்சிக்கப்பட்டார்கள் என்றும். பின் அவர் ஊரை விட்டு போய் வேறு ஒரு ஊரில் வசித்து, வாரிசை உருவாக்கி சகாப்தத்தை முட்டித்துக்கொள்கிறார்.

அவரின் வாரிசான இன்னொரு ரஜினியை எப்படியாவது தேடிக்கண்டுபிடித்து கொண்டுவந்து அந்த கோவிலை திறக்கவைத்து சபதத்தை முடிக்க எண்ணுகிறார் ஊர்பெரியவர்.  அதை முடித்தார்களா, தேடின ரஜினி கிடைத்தாரா, என்பது மீதிக்கதை. 

ரஜினி என்ற மந்திரச்சொல்லே படத்திற்கு ப்ராண வாயு என்ற தாரக மந்திரத்தினூடே படத்தை கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள்.  ரஜினிக்கு வயது நன்றாக ஆகிவிட்டதால், என்னதான் அற்புதமான ஒப்பனைகளை செதுக்கி வைத்தாலும், அதையும் கிழித்துக்கொண்டு வயது முதிற்சி தெரிகிறது.  ஏன் அனுஷ்கா கூட வயதானவராக தெரிந்தாலும், பல காட்சிகளில் அழகாக இருக்கிறார்.  ஆனால், சோனாக்ஷி…..சாமி, நம்மூர் மீனாக்ஷியே போதும் என்கிற அளவுக்கு உள்ளார், அந்த ப்ரம்மாண்ட பாடலைத்தவிர.  இளம் வயதானதால் ஜோடி சரியாக செட் ஆகவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.  அதிலும் ஒரு 20 வயசு பொண்ணுக்கு ஜாக்கட் அனியாமல் அந்தக்காலத்து நடப்பில் காண்பிப்பதாக செய்து – பொருத்தமேயில்லை.  ரவிக்குமார் சார் நாங்கள்ளாம் இளகிய மனதுடையவர்களாக இருக்கலாம் அதற்காக இப்படி பந்து, பந்தாக பூச்சுற்றக்கூடாது.

ரஜினி படத்தை தைரியமாக பார்க்கலாம் என்றால் அதற்கான அம்சம் முதலில் இந்து மதத்தை திட்டியோ, கிண்டலடித்தோ ஒரு காட்சி அமைப்பு இருக்காது.  இப்படத்திலும் அப்படியே.  அதற்கும் ஒரு நெஞ்சுரம் வேண்டும்.  படத்தை ஜவ்வு போல் இழுத்து, கொச கொசவென்று குழப்பி ஒரு முழு நீள ஆவணப்படம் போல் (டாகுமெண்ட்ரி) எடுத்திருப்பது ரசிக்கும் படி இல்லை.  எப்போதும்போல் பஞ்ச் வசனம் இதிலும் ஆங்காங்கே தூவி கைதட்டல் பெறுகிறார்.  வில்லன் ஜகபதி பாபுவிற்கு அதிகம் வேலை இல்லை.  அவர் எதற்காக பரம்பரை, பரம்பரையாக இந்த அணையை உடைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார் என்பதற்கு காரணம் வலுவாக இல்லை.   அணை கட்டும்போது படம் ஒரே இழுவை…அந்த ஜாதி காட்சி, இந்தியன், கொடி, ஒரே உச்சக்கட்ட பாசம், அடுத்து வெறுப்பு, யாரையும் எளிதில் நம்புவது போன்ற தேவையில்லாக் காட்சிகள் – கோலி சோடா இரண்டு வேண்டும் தாகத்தைத்தீர்க்க.

பல இடங்களில் முல்லைபெரியாரு அணையின் சாயல் அங்கங்கு வசனத்தில் வந்துபோகிறது் (உம். எத்தனை அடி தேக்கினாலும், அணை வலுவானது என்ற வசனம் + அதில் பென்னி குயிக் தன் சொந்த காசில் கட்டினார், இங்கே ரஜினி மஹாராஜாவாக இருந்து தன் சொந்த சொத்தில் கட்டுகிறார்).  ரஜினியின் இயல்பான நடிப்பு அப்படியேதான் உள்ளது.  ஆனால் கடைசியில் பைக்கிலிருந்து பலூனில் போய் விழுந்து – வெடிகுண்டை காலால் உதைத்து அணைக்கட்டுக்குள் போய் விழச்செய்வெதல்லாம் —–உஸ்ஸ்ஸ்ஸ் “முடியல”.

முதல் ஒரு மணிநேரம் படம் விருவிரென்று போகிறது. சந்தானத்தின் நகைச்சுவை, சற்றேு அடக்கி வாசித்திருக்கிறார்.  படத்தில் மிகவும் ரசிக்கும்பட்டி இருப்பது அந்த அணையும், அதன் ப்ரஹ்மாண்டத்தினை படம் பிடித்த ரத்னவேலு கேமராவும்.  அருமை.

இசை: ரஹுமான் – தத்துவப்பாடலான உண்மை ஒருநாள் வெல்லும், என் மன்னவா பாடல்கள் கேட்கும்படி இருந்தாலும், மற்றபாடல்களுக்கு ரசிகர்கள் வெறித்தனமாக டீ வாங்கப்போவதை ரஜினியாலேயே தடுக்க முடியவில்லை.  பாவம் அவரே குழம்பிட்டாரு.

ரஜினி படங்களில் இருக்கும் மற்றொரு சங்கடம் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் பல ஜனங்கள் இருப்பது.  இப்படத்திலும், அரசியல் வசனம் இல்லாமல் இல்லை. சந்தானம் – “அவர் நினைச்சா ஒரு கவர்னர், பி.எம்., ஏன் ஜனாதிபதியாகவே ஆக தகுதிஉடையவரு”…..ஹும்ம்ம் நினைப்புதான் புழப்ப கெடுக்கிறது.

வேறு வழியே இல்லையென்றால் போய்ப்பாருங்கள் – ரஜினி ரசிகராக இருந்து பார்த்தே ஆகவேண்டும், தலைவா, தலைவா என்று கதறுபவரா? பின் போய்ப்பாருங்கள்.  “பின் நீன் ஏன் போய்ப்பார்த்தாய்?” என்றால்……..ஹி…ஹி…நான் சோனாக்ஷி/அனுஷ்காவிற்காக போய்ப்பார்த்தேன்.

முழுநீள டாகுமெண்ட்ரி படம்….

அஞ்சான் ஒரு நோஞ்சான் – திரைப்பட விமர்சனம்


துபாய் நண்பர் ஈஸ்வர் கோபாலின் விமர்சனம். ஓவர் டு கோபால்!

anjaanஇப்படம் நாளை (ஆகஸ்ட் 15) இந்தியாவிலும், இன்று ஐக்கிய அரபு அமிரகத்திலும் வெளியாகிறது. கோல்டன் சினிமாவில் முதல் காட்சி பார்த்தேன்.

துபாயில் வெளியிடப்படும் படத்தில் ஒரு மவுசு உண்டு. அதாவது நம்மூரில் வெளியிடப்படும் அன்றோ அல்லது ஒருவாரத்திற்கோ படத்திற்கு அனுமதிச்சீட்டு கிடைப்பதே குதிரைக்கொம்பு. ஆனால் இங்கு எந்தக்கவலையுமில்லாது முதல் காட்சியில், மெதுவாக ஒரு பாப்கார்னை கொரித்துக்கொண்டு, முன்பதிவு இல்லாமல், அனுமதிச்சீட்டை வாங்கி உள்ளே புகுந்து எந்தவித ஆர்பாட்டமோ, நெருக்கடியோ இல்லாமல் பார்க்கலாம். ரசிக்க முடியுமா என்பது உங்களின் ரசனையைப் பொறுத்துள்ளது.

இப்படத்தில் சூர்யாவையும், ஓரளவு சமந்தா மற்றும் (பரோட்டா) சூரியையும் தவிர்த்து எல்லாம் ‘சப்பாத்தி’ இறக்குமதி. கதைச்சுருக்கம் இதுவே. சூர்யா (ராஜு பாய்) மும்பையில் பிரபல தாதா. இவரும் சந்த்ருவும் உற்ற நண்பர்கள், பெரிய பெரிய தாதா இருக்கும் போது அவர்களைக் காலி செய்துவிட்டு காலூன்றப் பார்க்கிறர்கள். இதில் சூர்யா எதற்கும் துணிந்தவர். (பின்னே அஞ்சான் ஆச்சே!) ஒரு கட்டத்தில் பெரிய தாதாவிற்கும், இவர்களுக்கும் சின்ன பிரச்சனை இவர்களின் ஆணவத்தைக் கிளப்ப, சூர்யாவின் நண்பரான சந்த்ருவை (வித்யுத்) போட்டுத் தள்ளி, சூர்யாவையும், இரண்டு குண்டுகளைப் பாய்ச்சி தண்ணீரில் விழ வைக்கிறார்கள். மதுரையிலிருக்கும் அவர் தம்பி க்ருஷ்ணா அவரைத் தேடி மும்பாய் வர, வில்லன் கோஷ்டி அவரை என்ன செய்தது, பழைய சூர்யா என்ன ஆனார், நொண்டி நடக்கும் சூர்யா யார் என்பது மீதிக்கதை.

சூர்யா ஓரளவு பரவாயில்லாமல் நடித்துள்ள போதிலும், லிங்குசாமி கதையை லிங்க் பண்ணத்தவறிவிட்டார். மொத்தத்தில் நாயகன், பாட்ஷா படங்களை ஒரு அரவையில் அரைத்து, ஒரு கோப்பை எடுத்தால் அஞ்சான் வரும். இப்பொழுது வரும் தமிழ்த் திரைப்படங்களில் நாயகி ஒரு ரௌடியை காதலித்துத்தான் ஆகவேண்டும் என்ற நியதியை இப்படத்திலும் தவறாமல் கடைப்பிடித்து மானத்தைக் காப்பாற்றியுள்ளார்கள். சமந்தா நடிப்பை விட தன் உடம்பின்பால் நல்ல நம்பிக்கை வைத்துள்ளார். ஆடி மாதம் என்று யார் கூறினார்களோ தெரியவில்லை, ரங்கநாதன் தெரு தோற்கும் அளவிற்கு தள்ளுபடி செய்து, தன்னால் முடிந்த மட்டும் ஒரு 80% ஆடைக்குறைப்பை வெற்றிகரமாக செய்து, ஒரு காட்சியில் சிறு கைக்குட்டையை இரண்டாகக் கிழித்து தனது உடம்பை மறைத்து தமிழ்ப் பண்பாடை சங்க காலத்திற்கு கொண்டு செய்துள்ளது பாராட்டத் தக்கது. நிச்சயம் ஒரு ரவுண்டு வருவார். ஒரு பெரிய போலீஸ் ஐ.ஜி யின் மகளாய் வந்து அந்த அப்பாவை காமடி போலீஸாக மாற்றுகிறார். சமந்தாவின் அப்பாவாக வரும் ஐ.ஜி. துவக்கக் காட்சியில் புலி போல் கொக்கரித்து, ஏதோ பெரிய்தாக செய்யப் போகிறார் என்று பார்த்தால், படம் முடிந்து வீட்டிற்கு வரும்வரை ஆளைக் காணோம்.

பரொட்டா சூரி கொஞ்சம் கிச்சுகிச்சு மூட்டுகிறார். இசை: யுவன். ஒரே இரைச்சல் மட்டுமல்லாமல், பின்னணி இசைக்குப் பின்னால் ஆஹா, ஓஹோ என்று ஒரே காட்டுக்கூச்சல். அப்பாவிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டிருக்கலாம். பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் தேன்சுவை – என்று சொல்ல ஆசையாகத்தான் உள்ளது.

மொத்தத்தில் – கொலை, காதல், காமம், தாதாவின் செயல்கள் எல்லாமே நியாயப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. என்ன செய்ய, மக்களான நாம் எல்லாவற்றையும் ஜீரணிக்க பழகிவிட்டோம். முக்கியமான வில்லன் – பெரிய வில்லனுக்கு ஒரு முஸ்லிம் பெயரை வைத்த காரணத்தினாலேயே, சூர்யாவிற்கு ஒரு நண்பரை முஸ்லீமாக (நல்லவராக) காட்டி பிரச்சனையிலிருந்து தப்பித்துள்ளார் இயக்குனர்.

சூர்யா முழுத்திறமையும் காட்டியிருந்தாலும், ஒருவித ஈர்ப்பு இல்லை. பொண்டாட்டி நம்மை வெளியில் தள்ளி இன்று திண்ணையில்தான் தூக்கம் என்று சொல்லிவிட்டால் – அரங்கத்தில் போய் இந்த காட்சியில் உட்கார்ந்துவிட்டு வாருங்கள். இதற்கு செலவு தண்டம் என்றால், ஆர்யாசில் இரண்டு சாம்பார் இட்லியை வாங்கி வயற்றுக்கு தானமாகக் கொடுங்கள்.

லிங்குசாமி, சூர்யாவின் திறமையை சரியாக உபயொகிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. பல இடங்களில் படன் ஒரு கோர்வையாக இல்லை. ஒரு பாட்டும் மனதில் ஒட்டவில்லை.

ஒரு காட்சியில் நாயகியும், நாயகனும் ‘தண்ணி’ அடிப்பது சமீபத்திய தமிழ்ப்படத்தின் பரிணாமம். இதுதான் தமிழ்ப்படத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டுசெல்வது போலும்.

அஞ்சான் ……….நோஞ்சான்

ஜிகிர்தண்டா


நண்பர் ராஜன் ஜிகிர்தண்டா திரைப்படத்தை விமர்சிக்கிறார்.

சினிமா சிபாரிசுகள் சில – ஜிகிர்தண்டா
———————————————————

jigirthandaதமிழ் சினிமா 60 ஆண்டுகளாக படங்கள் எடுத்தாலும் கூட இன்னும் தமிழ் சினிமா முதிர்ச்சி அடையவில்லை உருப்படியாக ஒரு ஐந்து படங்கள் கூட தமிழில் தேறாது என்பது என் தீர்மானமான முடிவு. மலையாளப் படங்களுடன் ஒப்பிடும் பொழுது தமிழ் சினிமாக்களை நான் மிகவும் கேவலமானதாகவும் மட்டமானதாகவும் தரமற்றதாகவும் நுட்பம் கலையுணர்வு இல்லாதவைகளாகவுமே எப்பொழுதுமே கருதுவேன். இப்பொழுதும் தமிழ் சினிமாக்கள் மீதான என் அபிப்ராயம் மாறி விடவில்லை.

கலாபூர்வமாக தமிழ் சினிமாக்கள் முன்னேறாவிட்டாலும் கூட டெக்னாலஜியிலும் நவீன படங்களுக்கு இணையாக சினிமாக்கள் எடுப்பதிலும் முன்னேறியே இருக்கிறார்கள். சமீப காலங்களில் கொரிய சினிமாக்கள் உலக அளவில் மிகவும் பிரபலமாக வளர்ந்து வருகின்றன. கொரியன் மற்றும் ஹாங்காங் சினிமாக்கள் பெரும் வரவேற்பைப் பெறுகின்றன. அந்தப் படங்கள் தொழில் நுட்பத்திலும் நேர்த்தியான கச்சிதமான கதைகள் மூலமாகவும் கொடூரமான வன்முறைகள் மூலமாகவும் பிரபலமடைந்து வருகின்றன. அவற்றையும் தொடர்ந்து பார்த்து வருகின்றேன். பல கொரிய சினிமாக்கள் ஹாலிவுட் சினிமாக்களாக ரீமேக் செய்யப் பட்டு ஆஸ்கார் அவார்ட் வரையிலும் போயுள்ளன. இண்ட்டர்னல் அஃபயர்ஸ், ஓல்டு பாய் போன்ற கொரியன் சினிமாக்கள் ஹாலிவுட் படங்களாக மீண்டும் எடுக்கப் பட்டன. இருந்தாலும் கொரியன் படங்களின் நேர்த்தியை அவை அடையவில்லை.

ஹாலிவுட் சினிமாவில் டொராண்ட்டினோ, கோயான் பிரதர்ஸ் போன்றோர் தங்களுக்கு என்று ஒரு வித பாணி வைத்து ஸ்டைலிஷ் சினிமாவை பல காலமாக எடுத்து வருகின்றனர்.

தமிழ் சினிமா மலையாள சினிமாவின் ஒரு பத்மராஜனின், ஒரு ஜெயராஜின், ஒரு ஹரிஹரனின், ஒரு அரவிந்தனின் இடத்தை என்றுமே பிடிக்க முடியாது. ஆனால் தமிழ் சினிமா இன்று கொரியன் சினிமாக்களின் டொராண்ட்டினோ வகை அபத்தப் படங்களின் எல்லையை எட்டியுள்ளது. அந்த வகையில் ஆரண்ய காண்டம், சூது கவ்வும், ஜிகிர்தண்டா போன்ற படங்கள் அடைந்து விட்டன. அந்த வகை வளர்ச்சியின் ஒரு தாண்டுதலாக இந்த ஜிகிர் தண்டா அமைந்துள்ளது.

நான் அபூர்வமாக தியேட்டருக்குச் சென்று பார்த்த தமிழ் படங்களில் ஒன்று இந்த ஜிகிர்தண்டா. அருமையான ஒரு எண்ட்டர்டெயினர். இந்த வகை சினிமாக்களை எடுப்பதில் தமிழ் சினிமாவின் புது இயக்குனர்கள் அபாரமாக இயங்குகிறார்கள். அந்த வகைப் படங்களில் தமிழ் சினிமா வயசுக்கு வந்து விட்டதாகவே தோன்றுகிறது

இந்த சினிமா மதுரையின் பயங்கரமான கொலைகார ரவுடிகளை அபத்தப் பார்வை பார்த்து கோமாளிகளாக மாற்றுகிறது. தமிழில் தங்களைத் தாங்களே கேலி செய்து கொண்டு சுயபார்வை பார்த்துக் கொள்வது அரிது. அந்த வகையில் இந்த சினிமா பல கோணங்களில் செல்கிறது. இதில் ரவுடிகளைக் கோமாளிகளாக்கியது போலவே பதிலாக தமிழ் சினிமாவின் பிதாமகர்களாகக் கருதப் படும் கமல் சார், ரஜினி சார், அஜித் சார், விஜய் சார், பாலச்சந்தர் சார், சிம்பு சார் போன்ற அனைத்து சினிமாக்காரர்களையும் கேமாளிகளாக உணர வைத்து ஒரே தாண்டாக தாண்டியிருக்கிறார்கள் கார்த்திக் சுப்புராஜ் குழுவினர்.

தமிழ் சினிமாவில் ஒரு செம்மீனையோ, ஒரு காழ்ச்சாவையோ, ஒரு ஒழிமுறியையோ ஒரு தூவானத் தும்பிகளையோ ஒரு மூணாம் பக்கத்தையோ ஒரு அரப்பட்ட கட்டிய கிராமத்திலையோ ஒரு உத்தரத்தையோ ஒரு களியாட்டத்தையோ ஒரு தேஷாடனத்தையோ என்றுமே எதிர்பார்த்து விட முடியாது. ஆனால் ஒரு நோ கண்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மேனையோ, ஒரு ஃபார்காவையோ, ஒரு ரிசர்வாயர் டாக்சையோ, ஒரு செக்வஸ்ட்ரவையோ, ஒரு ஓல்ட் பாயையோ ஒரு டிஜாங்கோ அன்செயிண்டையோ ஒரு கில் பில்லையோ இனி எதிர் பார்க்கலாம் என்று இந்த இளம் இயக்குனர்களும் நடிகர்களும் இந்தப் படங்கள் மூலமாக அறிவிக்கிறார்கள். இந்த ஜிகிர்தண்டா நான் ரசித்த எந்தவொரு கொரியன் சினிமாவுக்கும் எந்தவொரு ஸ்டைலிஷ் வகைப் படங்களுக்கும் குறைந்தது அல்ல. 3 மணி நேர நான் ஸ்டாப் லாஃபிங் ரயாட். அவசியம் காணலாம் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

சிறுவர் திரை ஆண்டு – தன்னார்வலர்கள் தேவை


தமிழ் ஸ்டூடியோவின் வேண்டுகோள்:

(முன்குறிப்பு: முக்கியமான, சிறுவர்களுக்கான உலகத் திரைப்படங்களைப் பார்த்து, ஆங்கில சப்-டைட்டிலை தமிழுக்கு மொழியாக்கம் செய்து கொடுக்க வேண்டும், சிறுவர்களுக்கான சில சினிமா நூல்களை மொழிபெயர்த்துக் கொடுக்க வேண்டும், இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றை செய்து கொடுக்க ஆர்வம் இருக்கும் நண்பர்கள் உடனே தொடர்பு கொள்ளுங்கள். 95787-80400)

நண்பர்களே தமிழ் ஸ்டுடியோ இந்த வருடம் முதல் தொடர்ச்சியாக ஒவ்வொரு ஆண்டையும், வெவ்வேறு பருவத்தினருக்கான திரைப்பட ரசனை வளர்க்கும் ஆண்டாக கொண்டாடவிருக்கிறது. அதன் படி இந்த ஆண்டு (2014) சிறுவர்களுக்கான திரைப்பட ரசனையை வளர்க்கும் ஆண்டாக கொண்டாடவிருக்கிறது. பத்து வயது முதல், பதினேழு வரையிலான சிறுவர்களுக்கு திரைப்படம் சார்ந்து ரசனை வளர்க்க இந்த ஆண்டு பெரும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படவிருக்கிறது. பாலு மகேந்திராவின் ஆசைப்படி, திரைப்பட ரசனையை பள்ளிகளில் பாடமாக வைப்பதில் இருக்கும் பிரச்சனை, அதிலும் தேர்வு வைப்பார்கள், தேர்ச்சி வேண்டும் என்பார்கள். சிறுவர்கள் இப்படியான படங்களை பார்த்து, அதை தேர்வு எழுத வேண்டும் என்கிற விதிமுறைக்குள் நுழையும்போது, அனிச்சையாகவே திரைப்பட ரசனை மீதும் ஒருவித வெறுப்பு ஏற்படும். மாறாக, திரைப்பட ரசனை என்பது, சிறுவர்களுக்குள் இயல்பாக துளிர்விட வேண்டும், விளையாட்டின் மீது தன்னியல்பாக ஏற்படும் ஆர்வத்தை போல, நல்ல திரைப்படங்கள் மீதும் தன்னியல்பாக ஆர்வம் ஏற்பட வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களுக்குள் திரைப்பட ரசனையை வளர்ப்பதும், காட்சி பிம்பங்களின் தாக்கத்தை பற்றி அவர்களை அறிய செய்வதும் சுலபமான ஒன்றாக இருக்க முடியும்.

மேலும், தமிழ் திரைப்படங்களை மட்டுமே பார்த்து இருபது-இருபத்தியைந்து வயது வரை வளர்ந்துவிட்ட பிறகு, அவர்களுக்கு திரைப்பட ரசனையை வளர்ப்பது அத்தனை எளிதல்ல, அதற்குள் அவர்கள் தமிழ் சினிமாவின் ஒட்டுமொத்த வெகுஜன ரசனைக்குள் தங்களை இரண்டறக் கலக்க செய்துவிடுவார்கள். தமிழ்நாட்டில் இரண்டு வயதுக் குழந்தை கூட திரைப்படங்களையோ, திரைப்படங்கள் சார்ந்த நிகழ்ச்சியையோ பார்க்காமல் வளர்வதற்கான எந்த சூழலும் இல்லை, இந்நிலையில் இருபது ஆண்டுகள் இப்படியான மோசமான படங்களை பார்த்து, அதனூடாகவே தன்னை கட்டமைத்துக் கொள்ளும் இளைய தலைமுறை, பல்வேறு விதங்களில் இந்த மோசமான சினிமாவின் பிரதிநிதிகளாகவே மாறிவிடுகிறார்கள். இவர்களை இருபத்தியைந்து வயதிற்கு மேல் நல்லத் திரைப்படங்களை நோக்கி திருப்புவது என்பது அத்தனை எளிதானது அல்ல, எனவே பத்து வயதில் இருந்தே சிறுவர்களுக்கு நல்ல திரைப்படம் என்றால் என்ன? திரைப்படங்களை எப்படி பார்க்க வேண்டும்? திரைப்படங்கள் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும் மாற்றம் என்ன? காட்சி பிம்பங்களின் வழியே ஒரு கதையை சொல்வது எப்படி? ஒரு அனுபவத்தை கொடுப்பது எப்படி? சமூகத்தை சீரமைக்க/சீரழிக்க சினிமா எப்படி ஒரு காரணியாக செயபடுகிறது என்பதுப் போன்ற பல்வேறு விசயங்களை எளிதாக கற்றுக்கொடுப்பதன் வாயிலாக அவர்களை இளம்பருவத்திலேயே நல்ல திரைப்பட ரசனை நோக்கி, திருப்பிவிட முடியும் என்று உறுதியாக நான் நம்புகிறேன்.

இதற்காக தமிழ் ஸ்டுடியோ இந்த ஆண்டு முழுவதும் பல்வேறு நிகழ்வுகளை, கருத்துப் பட்டறைகளை, திரைப்பட உருவாக்க முறைகளை சிறுவர்களுக்காக நடத்தவிருக்கிறது. இதன் முக்கியமான ஒரு பகுதி, மே மாதம் தமிழ் ஸ்டுடியோ நடத்தவிருக்கும் சிறுவர்களுக்கான திரைப்பட விழா. உலக அளவில் பல்வேறு நாடுகளில் இருந்து வெளியான சிறந்த திரைப்படங்களை, தமிழ் சப்-டைட்டில் உடன் இந்த திரைப்பட விழாவில் திரையிடவிருக்கிறோம். தவிர, சிறுவர்களுக்கு திரைப்பட ரசனைப் பற்றிய வகுப்பு, அவர்களுக்கு இயல்பாகவே நல்ல திரைப்படங்கள் மீது ஆர்வம் ஏற்பட சில திரைப்பட விளையாட்டு நிகழ்வுகள் என பல்வேறு விஷயங்கள் இந்த திரைப்பட விழாவின் வாயிலாக நடக்கவிருக்கிறது.

முக்கியமான, சிறுவர்களுக்கான உலகத் திரைப்படங்களைப் பார்த்து, ஆங்கில சப்-டைட்டிலை தமிழுக்கு மொழியாக்கம் செய்து கொடுக்க வேண்டும், சிறுவர்களுக்கான சில சினிமா நூல்களை மொழிபெயர்த்துக் கொடுக்க வேண்டும், இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றை செய்துக் கொடுக்க ஆர்வம் இருக்கும் நண்பர்கள் உடனே தொடர்பு கொள்ளுங்கள். 9578780400

மாற்றத்தை நோக்கி நகர விரும்பும் அத்தனை நண்பர்களும், இந்த சிறுவர் திரை ஆண்டை தமிழ் ஸ்டுடியோவுடன் சேர்ந்து கொண்டாட தயாராக இருங்கள். குறைந்தபட்சம், உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் சிறுவர்களுக்காவது நல்ல திரைப்பட ரசனை உருவாக வழிகாட்டியாக இருங்கள். சினிமா சமூகத்தை சீரழிக்கிறது, சினிமா ஒரு மோசமான ஊடகம், சினிமாவால் எவ்வித பயனும் இல்லை, சினிமா பார்த்தால் குழந்தைகள் கெட்டுப் போய்விடுவார்கள், என்று சினிமாவை அறவே ஒதுக்காமல், அப்படியான மோசமான பொதுப்புத்தியை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, நல்ல சினிமா பற்றி புரிந்துக் கொண்டு, அது சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை உணர்ந்துக் கொண்டு, உங்கள் குழந்தைகளை, நல்ல சினிமா ரசனை நோக்கி திருப்ப முயலுங்கள். தமிழ் ஸ்டுடியோவுடன் சேர்ந்து இந்த சிறுவர் திரை-ஆண்டை கொண்டாடுங்கள்.

(பின்குறிப்பு: தங்களால் இயலாது என்றாலும், நண்பர்கள் இந்த அறிவிப்பை தங்கள் நண்பர்களுக்கு மத்தியில் எடுத்து சொல்லி, அவர்களை உதவ செய்யலாம். அல்லது இதை எல்லோர் மத்தியிலும் எடுத்து செல்ல ஒரு ஊடகக் கருவியாக செயல்படலாம். இந்த திரைப்பட விழாவில், சிறுவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக, தன்னார்வலராகவும் செயல்படலாம். தொடர்புக்கு 95787-80400)

லவ் இன் இண்டியா


love_in_indiaநண்பர் ராஜனின் பதிவு. யூட்யூபில் கிடைக்கிறது என்கிறார், எனக்கு கிடைக்கவில்லை. உங்கள் யாருக்காவது கிடைத்தால் சுட்டி கொடுங்கள். ஓவர் டு ராஜன்!

நேற்று இரவு நெட்ஃபிளிக்ஸில் துழாவிக் கொண்டிருந்த பொழுது Love in India என்றொரு சினிமா தட்டுப் பட்டது. ஏதோ வழக்கமான இந்திக் காதல் கண்றாவி போலிருக்கிறது என்று அடுத்த படத்துக்குப் போவதற்கு முன் அதன் கீழ் தென்பட்ட சிறிய படக் குறிப்புக கவர்ந்தது. காமசூத்ரா கண்டுபிடித்த இந்தியாவில் இன்றைய நிலை என்ன என்பது போன்ற ஒரு குறிப்பு டைரக்டர் பெயர் வேறு மர்மமாக க்யூ என்றிருந்தது.

சரி லேசாகப் பார்க்கலாம் என்று உள்ளே போனால் ஒரு ஜெர்மன் தயாரிப்பு என்று வேறு மிரட்டியது.

இன்றைய இந்தியாவில் செக்ஸ் அறிவு, புழக்கம் குறித்தான ஒரு முழு நீள டாக்குமெண்டரி. காமசூத்ரா புத்தகத்தை யாரும் படிப்பதில்லை என்றும் தங்களுக்குத் தேவையான செக்ஸ் அறிவை இந்திய சினிமாக்களின் மூலமாகவே பெற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்று விளக்கினார்கள்.

பலான படங்களுக்கு இருக்கும் தேவைகள் குறித்தும் சினிமாக்களில் பெண்கள் வெளிக்காட்டப்படும் விதம் குறித்தும் பலரும் கருத்துச் சொல்கிறார்கள். பலான படங்கள் என்று வரும் பொழுது காமிரா தமிழ் நாட்டுக்குள் வந்து விடுகிறது. சேகரன் என்றொரு தயாரிப்பாளர் தன் தமிங்கிலத்தில் எப்படி பலான படங்களுக்கு மார்க்கெட் உள்ளது அதன் தேவை என்ன என்பது குறித்து லெக்சர் கொடுத்தார்.

பெண்கள் கூட இந்தியப் படங்களில் பெண்கள் கவர்ச்சிகரமாகக் காண்பிக்கப் படுவது குறித்து பேசினார்கள். அப்படிக் காண்பிக்கப்படும் அழகிகளின் மீது தங்களுக்கே ஒரு காமம் எழுவதாகப் மாடர்ன் பெண்கள் சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டே சிலாகித்தார்கள்.

முக்கியமாக ராதா-கிருஷ்ணா தத்துவம் படம் முழுவதும் அலசப்பட்டது. தாந்த்ரீக வகை உறவுகள் குறித்தும் பேசுகிறார்கள். தவளைகளினால் ஐந்து மணி நேரம் உறவு கொள்ள முடியும் பொழுது ஏன் மனிதனால் முடியாது அதற்கு மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து சூஃபிக்கள் மற்றும் தாந்த்ரீகர்களிடம் பேசுகிறார்கள்.

படம் இந்தியாவின் பல மாநிலங்கள் வழியாகச் செல்கிறது. அருமையான சூஃபி, இந்துஸ்தானி, நாட்டுப்புறப் பாடல்களுடன் அற்புதமான மழைக்காட்சிகளும் இணைந்து கொள்கின்றன. ராதா-கிருஷ்ணனின் தத்துவம் குறித்து பேசுபவர்கள் கிருஷ்ணனை பாஸ்டர்ட் என்று செல்லமாக அழைத்துப் பேசுகிறார்கள்.

மீண்டும் மீண்டும் இந்தியா கலவையான சிக்கலான ஒரு தேசம் இதை முழுதாகப் புரிந்து கொள்ளவே முடியாது என்கிறார்கள். ஆண்களும் பெண்களும் பொது இடத்தில் முத்தம் கொடுக்க முடியாது ஆனால் அதே நேரத்தில் ராதா-கிருஷ்ணனை வணங்குகிறார்கள் தியேட்டர்களில் பலான படங்களுக்கு கூடுகிறார்கள் படங்களில் பெரும்பாலும் பெண்கள் குறை ஆடைப் பெண்கள் கவர்ச்சியாக காண்பிக்கிறார்கள் அதே நேரத்தில் பொது இடத்தில் அமரும் ஆண் பெண்களை போலீஸ்காரர்கள் பிடித்துப் போய் அடிக்கிறார்கள் அவமானப்படுத்துகிறார்கள். ஒரு புறம் காமசூத்ரா சிற்பங்களும் ஓவியங்களும் புத்தகங்களும் விற்கப்படுகின்றன மறுபுறம் கடுமையான பாலியல் வறட்சியும் நிலவுகிறது. இவ்வளவு நெரிசலான நகரங்களில் எப்படி உறவு வைத்துக் கொள்ள இடம் கிடைக்கிறது என்று அலசுகிறார்கள்.

பள்ளிகளில் உறவு குறித்த பாடங்கள் எப்படி எதிர்கொள்ளப்படுகின்றன என்று காண்பிக்கிறார்கள். இறுதியில் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு collage ஆக மர்மச் சித்திரமாக இந்தியாவின் காமம் குழப்புகிறது.

யூட்யூபில் கிடைக்கிறது. விரும்புபவர்கள் காணலாம். சில பல பலான காட்சிகள் போகிற போக்கில் காண்பிக்கப்படுகின்றன . வயது வந்தோருக்கான ஒரு டாக்குமெண்டரி. ராதா-கிருஷ்ணன் குறித்த இந்தப் படத்தின் புரிதல் குறித்து இங்குள்ள தத்துவர்கள் அலசலாம்.

ஏ ஜவானி ஹை திவானி


என் niece ரஞ்சியின் மற்றும் ஒரு விமர்சனம்.


yeh_jawani_hai_deewaniTypical Karan.

Another one of those Bollywood films. Yeh Jawani Hai Deewani. And yet, no one gets tired of them.

If you have been watching Bollywood films since the 90s you would immediately connect many scenes to movies which have either been directed or produced by Karan Johar. Especially, the part where Naina stands at the train station uncertainly, only to be convinced by Bunny and as expected, catch a moving train. (With the dramatic music of course.)

Every Bollywood movie is a musical. Sometimes, it works, and sometimes, it seems like a desperate attempt to put those songs there, just because protocol dictates so. But rest assured, the YJHD soundtrack was awesome and all the songs are a treat to watch. I would say, the only reason I agreed to watch it a second time was because the songs were shot so well! A major plus point is that Ranbir and Deepika are absolutely amazing dancers. Also, THEY LOOK SO GOOD :O

Other than the dance and drama, the storyline was like any other. Nothing great about it.

The movie was pretty slow, I should say. But when it comes to clichéd Bollywood movies, no one really cares about the storyline because frankly, you’re at the movie theatre only to feast your eyes on good looking people. (Don’t you dare deny that.)

As a big fan of Karan Johar films, I really enjoyed the movie, regardless of the number of false hopes that were raised about life. A feel-good movie and definitely one to watch if you’re looking for a break, or are a Bollywood buff.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 224 other followers